Var 12 · A Sacrifice to the Gursikhs

ਬਲਿਹਾਰੀ ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਗੁਰਸਿਖਾਂ ਜਾਇ ਜਿਨਾ ਗੁਰ ਦਰਸਨੁ ਡਿਠਾ। ਬਲਿਹਾਰੀ ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਗੁਰਸਿੱਖਾਂ ਪੈਰੀ ਪੈ ਗੁਰ ਸਭਾ ਬਹਿਠਾ। ਬਲਿਹਾਰੀ ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਗੁਰਸਿੱਖਾਂ ਗੁਰਮਤਿ ਬੋਲ ਬੋਲਦੇ ਮਿਠਾ। ਬਲਿਹਾਰੀ ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਗੁਰਸਿੱਖਾਂ ਪੁਤ੍ਰ ਮਿਤ੍ਰ ਗੁਰਭਾਈ ਇਠਾ। ਬਲਿਹਾਰੀ ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਗੁਰਸਿੱਖਾਂ ਗੁਰ ਸੇਵਾ ਜਾਣਨਿ ਅਭਿਰਿਠਾ। ਬਲਿਹਾਰੀ ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਗੁਰਸਿੱਖਾਂ ਆਪਿ ਤਰੇ ਤਾਰੇਨਿ ਸਰਿਠਾ। ਗੁਰਸਿਖ ਮਿਲਿਆ ਪਾਪ ਪਣਿਠਾ ॥੧॥

balihārī tinhān gurasikhān jāi jinā gur darasan ḍiṭhā | balihārī tinhān gurasikkhān pairī pai gur sabhā bahiṭhā | balihārī tinhān gurasikkhān guramat bol bolade miṭhā | balihārī tinhān gurasikkhān putr mitr gurabhāī iṭhā | balihārī tinhān gurasikkhān gur sevā jāṇan abhiriṭhā | balihārī tinhān gurasikkhān āp tare tāren sariṭhā | gurasikh miliā pāp paṇiṭhā |1|

I give myself to those Gursikhs who have gone and seen the Guru's face. I give myself to those Gursikhs who fall at the feet and sit in the Guru's gathering. I give myself to those Gursikhs who, by the Guru's wisdom, speak sweet words. I give myself to those Gursikhs to whom their brother Sikhs are as dear as sons and friends. I give myself to those Gursikhs who know serving the Guru as their true food. I give myself to those Gursikhs who cross over themselves and carry creation across. Meet a Gursikh, and sin is heaped up and swept away.

ਕੁਰਬਾਣੀ ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਗੁਰਸਿਖਾਂ ਪਿਛਲ ਰਾਤੀ ਉਠਿ ਬਹੰਦੇ। ਕੁਰਬਾਣੀ ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਗੁਰਸਿਖਾਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੇਲੈ ਸਰਿ ਨਾਵੰਦੇ। ਕੁਰਬਾਣੀ ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਗੁਰਸਿਖਾਂ ਹੋਇ ਇਕ ਮਨਿ ਗੁਰ ਜਾਪੁ ਜਪੰਦੇ। ਕੁਰਬਾਣੀ ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਗੁਰਸਿਖਾਂ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਚਲਿ ਜਾਇ ਜੁੜੰਦੇ। ਕੁਰਬਾਣੀ ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਗੁਰਸਿਖਾਂ ਗੁਰਬਾਣੀ ਨਿਤਿ ਗਾਇ ਸੁਣੰਦੇ। ਕੁਰਬਾਣੀ ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਗੁਰਸਿਖਾਂ ਮਨਿ ਮੇਲੀ ਕਰਿ ਮੇਲਿ ਮਿਲੰਦੇ। ਕੁਰਬਾਣੀ ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਗੁਰਸਿਖਾਂ ਭਾਇ ਭਗਤਿ ਗੁਰਪੁਰਬ ਕਰੰਦੇ। ਗੁਰ ਸੇਵਾ ਫਲੁ ਸੁਫਲ ਫਲੰਦੇ ॥੨॥

kurabāṇī tinhān gurasikhān pichhal rātī uṭh bahande | kurabāṇī tinhān gurasikhān ammrit velai sar nāvande | kurabāṇī tinhān gurasikhān hoi ik man gur jāp japande | kurabāṇī tinhān gurasikhān sādhasaṅgat chal jāi juṛande | kurabāṇī tinhān gurasikhān gurabāṇī nit gāi suṇande | kurabāṇī tinhān gurasikhān man melī kar mel milande | kurabāṇī tinhān gurasikhān bhāi bhagat gurapurab karande | gur sevā phal suphal phalande |2|

I give myself to those Gursikhs who rise and sit up in the last watch of the night. I give myself to those Gursikhs who bathe in the pool in the still hour before dawn. I give myself to those Gursikhs who, single-minded, recite the Guru's Jaap. I give myself to those Gursikhs who go and join the sangat. I give myself to those Gursikhs who sing and hear Gurbani every day. I give myself to those Gursikhs who, hearts meeting, are joined in fellowship. I give myself to those Gursikhs who, in love and devotion, keep the Guru's holy days. The fruit of serving the Guru ripens sweet and full.

ਹਉ ਤਿਸੁ ਵਿਟਹੁ ਵਾਰਿਆ ਹੋਦੈ ਤਾਣਿ ਜੁ ਹੋਇ ਨਿਤਾਣਾ। ਹਉ ਤਿਸੁ ਵਿਟਹੁ ਵਾਰਿਆ ਹੋਦੈ ਮਾਣਿ ਜੁ ਰਹੈ ਨਿਮਾਣਾ। ਹਉ ਤਿਸੁ ਵਿਟਹੁ ਵਾਰਿਆ ਛੋਡਿ ਸਿਆਣਪ ਹੋਇ ਇਆਣਾ। ਹਉ ਤਿਸੁ ਵਿਟਹੁ ਵਾਰਿਆ ਖਸਮੈ ਦਾ ਭਾਵੈ ਜਿਸੁ ਭਾਣਾ। ਹਉ ਤਿਸੁ ਵਿਟਹੁ ਵਾਰਿਆ ਗੁਰਮੁਿਖ ਮਾਰਗੁ ਦੇਖਿ ਲੁਭਾਣਾ। ਹਉ ਤਿਸੁ ਵਿਟਹੁ ਵਾਰਿਆ ਚਲਣੁ ਜਾਣਿ ਜੁਗਤਿ ਮਿਹਮਾਣਾ। ਦੀਨ ਦੁਨੀ ਦਰਗਹ ਪਰਵਾਣਾ ॥੩॥

hau tis viṭahu vāriā hodai tāṇ ju hoi nitāṇā | hau tis viṭahu vāriā hodai māṇ ju rahai nimāṇā | hau tis viṭahu vāriā chhoḍ siāṇap hoi iāṇā | hau tis viṭahu vāriā khasamai dā bhāvai jis bhāṇā | hau tis viṭahu vāriā guramukh mārag dekh lubhāṇā | hau tis viṭahu vāriā chalaṇ jāṇ jugat mihamāṇā | dīn dunī daragah paravāṇā |3|

I give myself to the one who, having strength, becomes as one with no strength at all. I give myself to the one who, having honour, stays humble and unhonoured. I give myself to the one who throws off cleverness and becomes plain and simple. I give myself to the one who loves whatever pleases the Master. I give myself to the one who, seeing the Gurmukh's path, is drawn to it. I give myself to the one who, knowing he must go, lives like a guest passing through. Such a person is accepted in this world, in the next, and in the Court.

ਹਉ ਤਿਸੁ ਘੋਲਿ ਘੁਮਾਇਆ ਗੁਰਮਤਿ ਰਿਦੈ ਗਰੀਬੀ ਆਵੈ। ਹਉ ਤਿਸੁ ਘੋਲਿ ਘੁਮਾਇਆ ਪਰ ਨਾਰੀ ਦੇ ਨੇੜਿ ਨ ਜਾਵੈ। ਹਉ ਤਿਸੁ ਘੋਲਿ ਘੁਮਾਇਆ ਪਰ ਦਰਬੈ ਨੋ ਹਥੁ ਨ ਲਾਵੈ। ਹਉ ਤਿਸੁ ਘੋਲਿ ਘੁਮਾਇਆ ਪਰ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣਿ ਆਪੁ ਹਟਾਵੈ। ਹਉ ਤਿਸੁ ਘੋਲਿ ਘੁਮਾਇਆ ਸਤਿਗੁਰ ਦਾ ਉਪਦੇਸੁ ਕਮਾਵੈ। ਹਉ ਤਿਸੁ ਘੋਲਿ ਘੁਮਾਇਆ ਥੋੜਾ ਸਵੈ ਥੋੜਾ ਹੀ ਖਾਵੈ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੋਈ ਸਹਜਿ ਸਮਾਵੈ ॥੪॥

hau tis ghol ghumāiā guramat ridai garībī āvai | hau tis ghol ghumāiā par nārī de neṛ na jāvai | hau tis ghol ghumāiā par darabai no hath na lāvai | hau tis ghol ghumāiā par nindā suṇ āp haṭāvai | hau tis ghol ghumāiā satigur dā upades kamāvai | hau tis ghol ghumāiā thoṛā savai thoṛā hī khāvai | guramukh soī sahaj samāvai |4|

I give myself completely to the one in whose heart, by the Guru's wisdom, humility comes. I give myself to the one who does not go near another man's wife. I give myself to the one who lays no hand on another's wealth. I give myself to the one who, hearing someone slandered, turns himself away. I give myself to the one who lives out the True Guru's teaching. I give myself to the one who sleeps little and eats little. Such a Gurmukh melts into calm ease.

ਹਉ ਤਿਸ ਦੈ ਚਉ ਖੰਨੀਐ ਗੁਰ ਪਰਮੇਸਰੁ ਏਕੋ ਜਾਣੈ। ਹਉ ਤਿਸ ਦੈ ਚਉ ਖੰਨੀਐ ਦੂਜਾ ਭਾਉ ਨ ਅੰਦਰਿ ਆਣੈ। ਹਉ ਤਿਸ ਦੈ ਚਉ ਖੰਨੀਐ ਅਉਗੁਣੁ ਕੀਤੇ ਗੁਣ ਪਰਵਾਣੈ। ਹਉ ਤਿਸ ਦੈ ਚਉ ਖੰਨੀਐ ਮੰਦਾ ਕਿਸੈ ਨ ਆਖਿ ਵਖਾਣੈ। ਹਉ ਤਿਸ ਦੈ ਚਉ ਖੰਨੀਐ ਆਪੁ ਠਗਾਏ ਲੋਕਾ ਭਾਣੈ। ਹਉ ਤਿਸ ਦੈ ਚਉ ਖੰਨੀਐ ਪਰਉਪਕਾਰ ਕਰੈ ਰੰਗ ਮਾਣੈ। ਲਉਬਾਲੀ ਦਰਗਾਹ ਵਿਚਿ ਮਾਣੁ ਨਿਮਾਣਾ ਮਾਣੁ ਨਿਮਾਣੈ। ਗੁਰ ਪੂਰਾ ਗੁਰ ਸਬਦੁ ਸਿਞਾਣੈ ॥੫॥

hau tis dai chau khannīai gur paramesar eko jāṇai | hau tis dai chau khannīai dūjā bhāu na andar āṇai | hau tis dai chau khannīai auguṇ kīte guṇ paravāṇai | hau tis dai chau khannīai mandā kisai na ākh vakhāṇai | hau tis dai chau khannīai āp ṭhagāe lokā bhāṇai | hau tis dai chau khannīai paraupakār karai raṅg māṇai | laubālī daragāh vich māṇ nimāṇā māṇ nimāṇai | gur pūrā gur sabad siñāṇai |5|

I would be cut in four for the one who knows the Guru and God as one. I would be cut in four for the one who lets no love of anything else in. I would be cut in four for the one who, when wronged, still counts it a kindness. I would be cut in four for the one who calls nobody evil. I would be cut in four for the one who lets himself be cheated in the eyes of the world. I would be cut in four for the one who does good to others and enjoys the delight of it. In the Court of the Carefree One, the humble person is the honoured one. The perfect Guru knows him through the Guru's Word.

ਹਉ ਸਦਕੇ ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਗੁਰਸਿਖਾਂ ਸਤਿਗੁਰ ਨੋ ਮਿਲਿ ਆਪੁ ਗਵਾਇਆ। ਹਉ ਸਦਕੇ ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਗੁਰਸਿਖਾਂ ਕਰਨਿ ਉਦਾਸੀ ਅੰਦਰਿ ਮਾਇਆ। ਹਉ ਸਦਕੇ ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਗੁਰਸਿਖਾਂ ਗੁਰਮਿਤ ਗੁਰ ਚਰਣੀ ਚਿਤੁ ਲਾਇਆ। ਹਉ ਸਦਕੇ ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਗੁਰਸਿਖਾਂ ਗੁਰ ਸਿਖ ਦੇ ਗੁਰਸਿਖ ਮਿਲਾਇਆ। ਹਉ ਸਦਕੇ ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਗੁਰਸਿਖਾਂ ਬਾਹਿਰ ਜਾਂਦਾ ਵਰਜਿ ਰਹਾਇਆ। ਹਉ ਸਦਕੇ ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਗੁਰਸਿਖਾਂ ਆਸਾ ਵਿਚਿ ਨਿਰਾਸੁ ਵਲਾਇਆ। ਸਤਿਗੁਰ ਦਾ ਉਪਦੇਸ ਦਿੜ੍ਹਾਇਆ ॥੬॥

hau sadake tinhān gurasikhān satigur no mil āp gavāiā | hau sadake tinhān gurasikhān karan udāsī andar māiā | hau sadake tinhān gurasikhān guramit gur charaṇī chit lāiā | hau sadake tinhān gurasikhān gur sikh de gurasikh milāiā | hau sadake tinhān gurasikhān bāhir jāndā varaj rahāiā | hau sadake tinhān gurasikhān āsā vich nirās valāiā | satigur dā upades diṛhāiā |6|

I give myself to those Gursikhs who, meeting the True Guru, lost themselves. I give myself to those Gursikhs who stay free in the middle of maya, the world's glitter. I give myself to those Gursikhs who, by the Guru's wisdom, fix their minds on the Guru's feet. I give myself to those Gursikhs who, being Gursikhs, join others to the Guru. I give myself to those Gursikhs who stop the mind from running loose. I give myself to those Gursikhs who live wanting nothing in the middle of wanting. They make the True Guru's teaching firm.

ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਡਾ ਅਖਾਇਦਾ ਨਾਭਿ ਕਵਲ ਦੀ ਨਾਲਿ ਸਮਾਣਾ। ਆਵਾ ਗਵਣੁ ਅਨੇਕ ਜੁਗ ਓੜਕ ਵਿਚਿ ਹੋਆ ਹੈਰਾਣਾ। ਓੜਕੁ ਕੀਤੁਸੁ ਆਪਣਾ ਆਪ ਗਣਾਇਐ ਭਰਮਿ ਭੁਲਾਣਾ। ਚਾਰੇ ਬੇਦ ਵਖਾਣਦਾ ਚਤੁਰਮੁਖੀ ਹੋਇ ਖਰਾ ਸਿਆਣਾ। ਲੋਕਾਂ ਨੋ ਸਮਝਾਇਂਦਾ ਵੇਖਿ ਸੁਰਸਤੀ ਰੂਪ ਲੋਭਾਣਾ। ਚਾਰੇ ਬੇਦ ਗਵਾਇ ਕੈ ਗਰਬੁ ਗਰੂਰੀ ਕਰਿ ਪਛੁਤਾਣਾ। ਅਕਥ ਕਥਾ ਨੇਤ ਨੇਤ ਵਖਾਣਾ ॥੭॥

brahamā vaḍā akhāidā nābh kaval dī nāl samāṇā | āvā gavaṇ anek jug oṛak vich hoā hairāṇā | oṛak kītus āpaṇā āp gaṇāiai bharam bhulāṇā | chāre bed vakhāṇadā chaturamukhī hoi kharā siāṇā | lokān no samajhāindā vekh surasatī rūp lobhāṇā | chāre bed gavāi kai garab garūrī kar pachhutāṇā | akath kathā net net vakhāṇā |7|

Brahma was called great, born from the lotus that grew from Vishnu's navel. Through ages of coming and going he searched, and in the end was left amazed. He tried to find where it ended, and, making a show of himself, was lost in his own confusion. Four-faced, reciting the four Vedas, he made himself out to be the wisest of all. He taught the people — and then, seeing the beauty of Saraswati, he was seized with lust. He lost the four Vedas, and repented his pride and arrogance. The untold story is 'not this, not this' — past all telling.

ਬਿਸਨ ਲਏ ਅਵਤਾਰ ਦਸ ਵੈਰ ਵਿਰੋਧ ਜੋਧ ਸੰਘਾਰੇ। ਮਛ ਕਛ ਵੈਰਾਹ ਰੂਪਿ ਹੋਇ ਨਰਸਿੰਘੁ ਬਾਵਨ ਬਉਧਾਰੇ। ਪਰਸਰਾਮੁ ਰਾਮੁ ਕਿਸਨੁ ਹੋਇ ਕਿਲਕਿ ਕਲੰਕੀ ਅਤਿ ਅਹੰਕਾਰੇ। ਖਤ੍ਰੀ ਮਾਰਿ ਇਕੀਹ ਵਾਰ ਰਾਮਾਇਣ ਕਰਿ ਭਾਰਥ ਭਾਰੇ। ਕਾਮ ਕਰੋਧੁ ਨ ਸਾਧਿਓ ਲੋਭੁ ਮੋਹ ਅਹੰਕਾਰੁ ਨ ਮਾਰੇ। ਸਤਿਗੁਰ ਪੁਰਖੁ ਨ ਭੇਟਿਆ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਸਹਲੰਗ ਨ ਸਾਰੇ। ਹਉਮੈ ਅੰਦਰਿ ਕਾਰਿ ਵਿਕਾਰੇ ॥੮॥

bisan lae avatār das vair virodh jodh saṅghāre | machh kachh vairāh rūp hoi narasiṅgh bāvan baudhāre | parasarām rām kisan hoi kilak kalaṅkī at ahaṅkāre | khatrī mār ikīh vār rāmāiṇ kar bhārath bhāre | kām karodh na sādhio lobh moh ahaṅkār na māre | satigur purakh na bheṭiā sādhasaṅgat sahalaṅg na sāre | haumai andar kār vikāre |8|

Vishnu came down to earth ten times, killing warriors in enmity and strife. Fish, tortoise and boar, then Narsingh the man-lion, and Vaman the dwarf; Parsuram, Ram, then Krishna, and the roaring Kalki, full of great pride. Twenty-one times he destroyed the warrior caste, and made the Ramayan and the mighty Mahabharat. And yet he did not master lust and anger, nor kill greed, clinging and pride. He did not meet the True Guru-Being, nor keep the company of the sangat. In pride he did deeds that turned into vice.

ਮਹਾਦੇਉ ਅਉਧੂਤੁ ਹੋਇ ਤਾਮਸ ਅੰਦਰਿ ਜੋਗੁ ਨ ਜਾਣੈ। ਭੈਰੋ ਭੂਤ ਕੁਸੂਤ ਵਿਚਿ ਖੇਤ੍ਰਪਾਲ ਬੇਤਾਲ ਧਿਙਾਣੈ। ਅਕੁ ਧਤੂਰਾ ਖਾਵਣਾ ਰਾਤੀ ਵਾਸਾ ਮੜ੍ਹੀ ਮਸਾਣੈ। ਪੈਨੈ ਹਾਥੀ ਸੀਹ ਖਲ ਡਉਰੂ ਵਾਇ ਕਰੈ ਹੈਰਾਣੈ। ਨਾਥਾ ਨਾਥੁ ਸਦਾਇਦਾ ਹੋਇ ਅਨਾਥੁ ਨ ਹਰਿ ਰੰਗੁ ਮਾਣੈ। ਸਿਰਠਿ ਸੰਘਾਰੈ ਤਾਮਸੀ ਜੋਗੁ ਨ ਭੋਗ ਨ ਜੁਗਤਿ ਪਛਾਣੈ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖ ਫਲੁ ਸਾਧ ਸੰਗਾਣੈ ॥੯॥

mahādeu audhūt hoi tāmas andar jog na jāṇai | bhairo bhūt kusūt vich khetrapāl betāl dhiṅāṇai | ak dhatūrā khāvaṇā rātī vāsā maṛhī masāṇai | painai hāthī sīh khal ḍaurū vāi karai hairāṇai | nāthā nāth sadāidā hoi anāth na har raṅg māṇai | siraṭh saṅghārai tāmasī jog na bhog na jugat pachhāṇai | guramukh sukh phal sādh saṅgāṇai |9|

Mahadev became a wandering holy man, but caught in darkness he did not know true yoga. Bhairav among the spirits, the field-guardian and the ghoul in their wild ways. Eating the bitter milkweed and the thorn-apple, spending his nights in graves and burning-grounds. Wearing the skin of the elephant and the lion, sounding his drum to astound people. He was called the master of masters, and yet, never becoming humble, he did not enjoy the Lord's delight. In his darkness he destroys creation, knowing neither yoga, nor joy, nor the way. The Gurmukh's fruit of joy is in the company of the holy.

ਵਡੀ ਆਰਜਾ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਇੰਦ੍ਰਪੁਰੀ ਵਿਚਿ ਰਾਜੁ ਕਮਾਵੈ। ਚਉਦਹ ਇੰਦ੍ਰ ਵਿਣਾਸੁ ਕਾਲਿ ਬ੍ਰਹਮੇ ਦਾ ਇਕੁ ਦਿਵਸੁ ਵਿਹਾਵੈ। ਧੰਧੇ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਮਰੈ ਲੋਮਸ ਦਾ ਇਕੁ ਰੋਮ ਛਿਜਾਵੈ। ਸੇਸ ਮਹੇਸ ਵਖਾਣੀਅਨਿ ਚਿਰੰਜੀਵ ਹੋਇ ਸਾਂਤਿ ਨ ਆਵੈ। ਜੋਗ ਭੋਗ ਜਪ ਤਪ ਘਣੇ ਲੋਕ ਵੇਦ ਸਿਮਰਣੁ ਨ ਸੁਹਾਵੈ। ਆਪੁ ਗਣਾਏ ਨ ਸਹਜਿ ਸਮਾਵੈ ॥੧੦॥

vaḍī ārajā indr dī indrapurī vich rāj kamāvai | chaudah indr viṇās kāl brahame dā ik divas vihāvai | dhandhe hī brahamā marai lomas dā ik rom chhijāvai | ses mahes vakhāṇīan chirañjīv hoi sānt na āvai | jog bhog jap tap ghaṇe lok ved simaraṇ na suhāvai | āp gaṇāe na sahaj samāvai |10|

Indra lives a great long life, ruling in the city of Indra. Yet fourteen Indras die in the space of a single day of Brahma. Brahma dies in the middle of his business, while only one hair of the sage Lomas wears away. Shesh the great serpent and Mahesh are told of, long-lived, and yet no peace comes to them. Much yoga, much enjoyment, chanting and penance — and still the world's learning and remembrance do not bless them. Counting yourself, you never melt into calm ease.

ਨਾਰਦੁ ਮੁਨੀ ਅਖਾਇਦਾ ਆਗਮੁ ਜਾਣਿ ਨ ਧੀਰਜੁ ਆਣੈ। ਸੁਣਿ ਸੁਣਿ ਮਸਲਤਿ ਮਜਲਸੈ ਕਰਿ ਕਰਿ ਚੁਗਲੀ ਆਖਿ ਵਖਾਣੈ। ਬਾਲ ਬੁਧਿ ਸਨਕਾਦਿਕਾ ਬਾਲ ਸੁਭਾਉ ਨਵਿਰਤੀ ਹਾਣੈ। ਜਾਇ ਬੈਕੁੰਠਿ ਕਰੋਧੁ ਕਰਿ ਦੇਇ ਸਰਾਪੁ ਜੈ ਬਿਜੈ ਧਿਙਾਣੈ। ਅਹੰਮੇਉ ਸੁਕਦੇਉ ਕਰਿ ਗਰਭ ਵਾਸਿ ਹਉਮੈ ਹੈਰਾਣੈ। ਚੰਦੁ ਸੂਰਜੁ ਅਉਲੰਗ ਭਰੈ ਉਦੈ ਅਸਤ ਵਿਚਿ ਆਵਣ ਜਾਣੈ। ਸਿਵ ਸਕਤੀ ਵਿਚਿ ਗਰਬੁ ਗੁਮਾਣੈ ॥੧੧॥

nārad munī akhāidā āgam jāṇ na dhīraj āṇai | suṇ suṇ masalat majalasai kar kar chugalī ākh vakhāṇai | bāl budh sanakādikā bāl subhāu naviratī hāṇai | jāi baikuṇṭh karodh kar dei sarāp jai bijai dhiṅāṇai | ahammeu sukadeu kar garabh vās haumai hairāṇai | chand sūraj aulaṅg bharai udai asat vich āvaṇ jāṇai | siv sakatī vich garab gumāṇai |11|

Narad is called a sage, and yet, knowing the scriptures, he keeps no patience. Hearing counsel in the assembly, he goes about carrying tales. Childlike in wisdom, the Sanak sages keep a childish nature, still tied to the world. Going to heaven in anger, he curses Jai and Vijai wrongly. Full of pride, Sukdev, astonished at his own greatness, stayed in the womb. The moon and the sun keep waning and waxing, rising and setting, coming and going. In Shiva and his power they are lost in pride and conceit.

ਜਤੀ ਸਤੀ ਸੰਤੋਖੀਆ ਜਤ ਸਤ ਜੁਗਤਿ ਸੰਤੋਖ ਨ ਜਾਤੀ। ਸਿਧ ਨਾਥੁ ਬਹੁ ਪੰਥ ਕਰਿ ਹਉਮੈ ਵਿਚਿ ਕਰਨਿ ਕਰਮਾਤੀ। ਚਾਰਿ ਵਰਨ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚਿ ਖਹਿ ਖਹਿ ਮਰਦੇ ਭਰਮਿ ਭਰਾਤੀ। ਛਿਅ ਦਰਸਨ ਹੋਇ ਵਰਤਿਆ ਬਾਰਹ ਵਾਟ ਉਚਾਟ ਜਮਾਤੀ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਵਰਨ ਅਵਰਨ ਹੋਇ ਰੰਗ ਸੁਰੰਗ ਤੰਬੋਲ ਸੁਵਾਤੀ। ਛਿਅ ਰੁਤਿ ਬਾਰਹ ਮਾਹ ਵਿਚਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਦਰਸਨੁ ਸੁਝ ਸੁਝਾਤੀ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖ ਫਲੁ ਪਿਰਮ ਪਿਰਾਤੀ ॥੧੨॥

jatī satī santokhīā jat sat jugat santokh na jātī | sidh nāth bahu panth kar haumai vich karan karamātī | chār varan sansār vich khah khah marade bharam bharātī | chhia darasan hoi varatiā bārah vāṭ uchāṭ jamātī | guramukh varan avaran hoi raṅg suraṅg tambol suvātī | chhia rut bārah māh vich guramukh darasan sujh sujhātī | guramukh sukh phal piram pirātī |12|

Men who kept celibate, women who kept chaste, the contented — they never knew the real way of self-control and contentment. The masters of miracle powers and the Nath yogis made many paths, doing their marvels in pride. The four castes in the world rub against each other and die, lost in doubt. The six schools of philosophy spread out, and the twelve yogi sects wander like distracted classmates. The Gurmukh, rising above caste and past caste, takes the fast red of the betel leaf. Through six seasons and twelve months, the Gurmukh's sight sees clearly. The Gurmukh's fruit of joy is the love of the Beloved.

ਪੰਜ ਤਤ ਪਰਵਾਣੁ ਕਰਿ ਧਰਮਸਾਲ ਧਰਤੀ ਮਨਿ ਭਾਣੀ। ਪਾਣੀ ਅੰਦਰਿ ਧਰਤਿ ਧਰਿ ਧਰਤੀ ਅੰਦਰਿ ਧਰਿਆ ਪਾਣੀ। ਸਿਰ ਤਲਵਾਏ ਰੁਖ ਹੋਇ ਨਿਹਚਲੁ ਚਿਤ ਨਿਵਾਸੁ ਬਿਬਾਣੀ। ਪਰਉਪਕਾਰੀ ਸੁਫਲ ਫਲਿ ਵਟ ਵਗਾਇ ਸਿਰਠਿ ਵਰਸਾਣੀ। ਚੰਦਨ ਵਾਸੁ ਵਣਾਸਪਤਿ ਚੰਦਨੁ ਹੋਇ ਵਾਸੁ ਮਹਿਕਾਣੀ। ਸਬਦ ਸੁਰਤਿ ਲਿਵ ਸਾਧਸੰਗਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖ ਫਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਣੀ। ਅਬਿਗਤਿ ਗਤਿ ਅਤਿ ਅਕਥ ਕਹਾਣੀ ॥੧੩॥

pañj tat paravāṇ kar dharamasāl dharatī man bhāṇī | pāṇī andar dharat dhar dharatī andar dhariā pāṇī | sir talavāe rukh hoi nihachal chit nivās bibāṇī | paraupakārī suphal phal vaṭ vagāi siraṭh varasāṇī | chandan vās vaṇāsapat chandan hoi vās mahikāṇī | sabad surat liv sādhasaṅg guramukh sukh phal ammrit vāṇī | abigat gat at akath kahāṇī |13|

Shaping the five elements, the earth becomes a house of worship, pleasing to the mind. He set the earth on the water, and held the water inside the earth. Head bowed down, the tree stands unshakable, its mind at rest in the wilderness. Doing good to others, loaded with fruit, it rains its harvest on the world when it is struck. The sandal's fragrance turns the trees into sandal, spreading its scent. Mind in the Word in the sangat, the Gurmukh's fruit of joy is nectar-speech. Its state is hidden, and its story is past all telling.

ਧ੍ਰੂ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦੁ ਭਭੀਖਣੋ ਅੰਬਰੀਕੁ ਬਲਿ ਜਨਕ ਵਖਾਣਾ। ਰਾਜ ਕੁਆਰ ਹੋਇ ਰਾਜਸੀ ਆਸਾ ਬੰਧੀ ਚੋਜ ਵਿਡਾਣਾ। ਧ੍ਰੂ ਮਤਰੇਈ ਚੰਡਿਆ ਪੀਉ ਫੜਿ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦੁ ਰਞਾਣਾ। ਭੇਦੁ ਭਭੀਖਣੁ ਲੰਕ ਲੈ ਅੰਬਰੀਕੁ ਲੈ ਚਕ੍ਰੁ ਲੁਭਾਣਾ। ਪੈਰ ਕੜਾਹੈ ਜਨਕ ਦਾ ਕਰਿ ਪਾਖੰਡ ਧਰਮ ਧਿਙਤਾਣਾ। ਆਪੁ ਗਣਾਇ ਵਿਗੁਚਣਾ ਦਰਗਹ ਪਾਏ ਮਾਣੁ ਨਿਮਾਣਾ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖ ਫਲੁ ਪਤਿ ਪਰਵਾਣਾ ॥੧੪॥

dhrū prahilād bhabhīkhaṇo ambarīk bal janak vakhāṇā | rāj kuār hoi rājasī āsā bandhī choj viḍāṇā | dhrū matareī chaṇḍiā pīu phaṛ prahilād rañāṇā | bhed bhabhīkhaṇ laṅk lai ambarīk lai chakr lubhāṇā | pair kaṛāhai janak dā kar pākhaṇḍ dharam dhiṅatāṇā | āp gaṇāi viguchaṇā daragah pāe māṇ nimāṇā | guramukh sukh phal pat paravāṇā |14|

Dhru, Prahlad, Bhabhikhan, Ambrik, Bal and Janak are told of. Royal princes, of kingly rank, bound by their hopes, they did wonderful deeds. Dhru was struck by his stepmother; Prahlad's father seized and tormented him. Bhabhikhan carried the secret of Lanka; Ambrik was saved by the flying discus. Janak's feet were set in the boiling cauldron, and honest goodness worked against pretence. Count yourself, and you come to ruin; the humble one finds honour in the Court. The Gurmukh's fruit of joy is honour, accepted.

ਕਲਜੁਗਿ ਨਾਮਾ ਭਗਤੁ ਹੋਇ ਫੇਰਿ ਦੇਹੁਰਾ ਗਾਇ ਜਿਵਾਈ। ਭਗਤੁ ਕਬੀਰ ਵਖਾਣੀਐ ਬੰਦੀਖਾਨੇ ਤੇ ਉਠਿ ਜਾਈ। ਧੰਨਾ ਜਟੁ ਉਧਾਰਿਆ ਸਧਨਾ ਜਾਤਿ ਅਜਾਤਿ ਕਸਾਈ। ਜਨੁ ਰਵਿਦਾਸੁ ਚਮਾਰੁ ਹੋਇ ਚਹੁ ਵਰਨਾ ਵਿਚਿ ਕਰਿ ਵਡਿਆਈ। ਬੇਣਿ ਹੋਆ ਅਧਿਆਤਮੀ ਸੈਣੁ ਨੀਚ ਕੁਲੁ ਅੰਦਰਿ ਨਾਈ। ਪੈਰੀ ਪੈ ਪਾ ਖਾਕ ਹੋਇ ਗੁਰਸਿਖਾਂ ਵਿਚਿ ਵਡੀ ਸਮਾਈ। ਅਲਖੁ ਲਖਾਇ ਨ ਅਲਖੁ ਲਖਾਈ ॥੧੫॥

kalajug nāmā bhagat hoi pher dehurā gāi jivāī | bhagat kabīr vakhāṇīai bandīkhāne te uṭh jāī | dhannā jaṭ udhāriā sadhanā jāt ajāt kasāī | jan ravidās chamār hoi chahu varanā vich kar vaḍiāī | beṇ hoā adhiātamī saiṇ nīch kul andar nāī | pairī pai pā khāk hoi gurasikhān vich vaḍī samāī | alakh lakhāi na alakh lakhāī |15|

In the dark age Namdev the devotee arose, turned the temple round and gave the cow its life. Kabir the devotee is told of, who rose up out of prison. Dhanna the Jat was saved, and Sadhna, of the low butcher's caste. The servant Ravidas, a cobbler, was made great among all four castes. Beni became one who knew the Self; Sain, of a low family, was a barber. Falling at the feet, becoming the dust of the feet, they were merged greatly among the Gursikhs. They showed the unseen, and never made a show of it.

ਸਤਿਜੁਗੁ ਉਤਮੁ ਆਖੀਐ ਇਕੁ ਫੇੜੈ ਸਭ ਦੇਸੁ ਦੁਹੇਲਾ। ਤ੍ਰੇਤੈ ਨਗਰੀ ਪੀੜੀਐ ਦੁਆਪੁਰਿ ਵੰਸੁ ਵਿਧੁੰਸੁ ਕੁਵੇਲਾ। ਕਲਿਜੁਗਿ ਸਚੁ ਨਿਆਉ ਹੈ ਜੋ ਬੀਜੈ ਸੋ ਲੁਣੈ ਇਕੇਲਾ। ਪਾਰਬ੍ਰਹਮੁ ਪੂਰਨ ਬ੍ਰਹਮੁ ਸਬਦਿ ਸੁਰਤਿ ਸਤਿਗੁਰ ਗੁਰ ਚੇਲਾ। ਨਾਮੁ ਦਾਨੁ ਇਸਨਾਨੁ ਦ੍ਰਿੜ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਮਿਲਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੇਲਾ। ਮਿਠਾ ਬੋਲਣੁ ਨਿਵ ਚਲਣੁ ਹਥਹੁ ਦੇਣਾ ਸਹਿਜ ਸੁਹੇਲਾ। ਗੁਰਮੁਖ ਸੁਖ ਫਲ ਨੇਹੁ ਨਵੇਲਾ ॥੧੬॥

satijug utam ākhīai ik pheṛai sabh des duhelā | tretai nagarī pīṛīai duāpur vans vidhuns kuvelā | kalijug sach niāu hai jo bījai so luṇai ikelā | pārabraham pūran braham sabad surat satigur gur chelā | nām dān isanān driṛ sādhasaṅgat mil ammrit velā | miṭhā bolaṇ niv chalaṇ hathahu deṇā sahij suhelā | guramukh sukh phal nehu navelā |16|

The age of truth is called the highest — and yet one man's wrong made the whole land suffer. In the second age a city was ground down; in the third a whole clan was destroyed before its time. But in the dark age there is real justice: whoever sows, he alone harvests. The Highest One, the perfect Brahm — mind in the Word, the True Guru and his disciple. Making firm the Name, the giving and the clean living, meeting the sangat in the still hour before dawn. Sweet speech, humble walking, giving with the hand, at ease in calm grace. The Gurmukh's fruit of joy is a love that is always new.

ਨਿਰੰਕਾਰੁ ਆਕਾਰੁ ਕਰਿ ਜੋਤਿ ਸਰੂਪੁ ਅਨੂਪ ਦਿਖਾਇਆ। ਵੇਦ ਕਤੇਬ ਅਗੋਚਰਾ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਗੁਰ ਸਬਦੁ ਸੁਣਾਇਆ। ਚਾਰਿ ਵਰਨ ਚਾਰ ਮਜਹਬਾ ਚਰਣ ਕਵਲ ਸਰਣਾਗਤਿ ਆਇਆ। ਪਾਰਸਿ ਪਰਸਿ ਅਪਰਸ ਜਗਿ ਅਸਟ ਧਾਤੁ ਇਕੁ ਧਾਤੁ ਕਰਾਇਆ। ਪੈਰੀ ਪਾਇ ਨਿਵਾਇ ਕੈ ਹਉਮੈ ਰੋਗੁ ਅਸਾਧੁ ਮਿਟਾਇਆ। ਹੁਕਮਿ ਰਜਾਈ ਚਲਣਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਗਾਡੀ ਰਾਹੁ ਚਲਾਇਆ। ਪੂਰੇ ਪੂਰਾ ਥਾਟੁ ਬਣਾਇਆ ॥੧੭॥

niraṅkār ākār kar jot sarūp anūp dikhāiā | ved kateb agocharā vāhigurū gur sabad suṇāiā | chār varan chār majahabā charaṇ kaval saraṇāgat āiā | pāras paras aparas jag asaṭ dhāt ik dhāt karāiā | pairī pāi nivāi kai haumai rog asādh miṭāiā | hukam rajāī chalaṇā guramukh gāḍī rāhu chalāiā | pūre pūrā thāṭ baṇāiā |17|

The Formless One made form, and showed the matchless One, made of light. Past the Vedas and the scriptures, beyond reach — Waheguru, the Guru's Word, is made heard. The four castes and the four creeds came to the shelter of the lotus feet. Touching the gold-making stone, this untouched world — eight metals were made into one metal. Falling at the feet, bowing low, the incurable disease of pride is wiped away. Walking in the Will and the Command, the Gurmukh laid the broad road. The Perfect One made a perfect design.

ਜੰਮਣੁ ਮਰਣਹੁ ਬਾਹਰੇ ਪਰਉਪਕਾਰੀ ਜਗ ਵਿਚਿ ਆਏ। ਭਾਉ ਭਗਤਿ ਉਪਦੇਸ ਕਰਿ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਸਚ ਖੰਡਿ ਵਸਾਏ। ਮਾਨਸਰੋਵਰਿ ਪਰਮ ਹੰਸ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਬਦ ਸੁਰਤਿ ਲਿਵ ਲਾਏ। ਚੰਦਨ ਵਾਸੁ ਵਣਾਸਪਤਿ ਅਫਲ ਸਫਲ ਚੰਦਨ ਮਹਕਾਏ। ਭਵਜਲ ਅੰਦਰਿ ਬੋਹਿਥੈ ਹੋਇ ਪਰਵਾਰ ਸਧਾਰ ਲੰਘਾਏ। ਲਹਰਿ ਤਰੰਗੁ ਨ ਵਿਆਪਈ ਮਾਇਆ ਵਿਚਿ ਉਦਾਸੁ ਰਹਾਏ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖ ਫਲੁ ਸਹਿਜ ਸਮਾਏ ॥੧੮॥

jammaṇ maraṇahu bāhare paraupakārī jag vich āe | bhāu bhagat upades kar sādhasaṅgat sach khaṇḍ vasāe | mānasarovar param hans guramukh sabad surat liv lāe | chandan vās vaṇāsapat aphal saphal chandan mahakāe | bhavajal andar bohithai hoi paravār sadhār laṅghāe | lahar taraṅg na viāpaī māiā vich udās rahāe | guramukh sukh phal sahij samāe |18|

Past birth and death, the doers of good come into the world. Giving the teaching of love and devotion, they settle the sangat in the land of Truth. Highest swans at Lake Mansarovar, the Gurmukhs fix their minds in the Word. As the sandal's fragrance turns the fruitless and the fruitful trees into sandal, so, in the ship on the ocean of fear, they carry their whole family across. No wave and no surge touches them; in the middle of maya they stay free. The Gurmukh's fruit of joy melts into calm ease.

ਧੰਨੁ ਗੁਰੂ ਗੁਰਸਿਖੁ ਧੰਨੁ ਆਦਿ ਪੁਰਖੁ ਆਦੇਸੁ ਕਰਾਇਆ। ਸਤਿਗੁਰ ਦਰਸਨੁ ਧੰਨੁ ਹੈ ਧੰਨ ਦਿਸਟਿ ਗੁਰ ਧਿਆਨੁ ਧਰਾਇਆ। ਧੰਨੁ ਧੰਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸਬਦੁ ਧੰਨੁ ਸੁਰਤਿ ਗੁਰ ਗਿਆਨੁ ਸੁਣਾਇਆ। ਚਰਣ ਕਵਲ ਗੁਰ ਧੰਨੁ ਧੰਨੁ ਧੰਨੁ ਮਸਤਕੁ ਗੁਰ ਚਰਣੀ ਲਾਇਆ। ਧੰਨੁ ਧੰਨੁ ਗੁਰ ਉਪਦੇਸੁ ਹੈ ਧੰਨੁ ਰਿਦਾ ਗੁਰ ਮੰਤੁ੍ਰ ਵਸਾਇਆ। ਧੰਨੁ ਧੰਨੁ ਗੁਰੁ ਚਰਣਾਮਤੋ ਧੰਨੁ ਮੁਹਤ ਜਿਤੁ ਅਪਿਓ ਪੀਆਇਆ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖੁ ਫਲੁ ਅਜਰੁ ਜਰਾਇਆ ॥੧੯॥

dhann gurū gurasikh dhann ād purakh ādes karāiā | satigur darasan dhann hai dhann disaṭ gur dhiān dharāiā | dhann dhann satigur sabad dhann surat gur giān suṇāiā | charaṇ kaval gur dhann dhann dhann masatak gur charaṇī lāiā | dhann dhann gur upades hai dhann ridā gur mantr vasāiā | dhann dhann gur charaṇāmato dhann muhat jit apio pīāiā | guramukh sukh phal ajar jarāiā |19|

Blessed is the Guru, and blessed the Gursikh — they bow to the First Being. Blessed is the sight of the True Guru; blessed the gaze that fixes the mind on the Guru's meditation. Blessed, blessed is the True Guru's Word; blessed the mind that hears the Guru's wisdom. Blessed, blessed the lotus feet of the Guru; blessed the forehead laid at those feet. Blessed, blessed is the Guru's teaching; blessed the heart in which the Guru's sacred word lives. Blessed, blessed the water that washed the Guru's feet; blessed the moment it is given to drink. The Gurmukh's fruit of joy carries what cannot be carried.

ਸੁਖ ਸਾਗਰੁ ਹੈ ਸਾਧਸੰਗੁ ਸੋਭਾ ਲਹਿਰ ਤਰੰਗ ਅਤੋਲੇ। ਮਾਣਕ ਮੋਤੀ ਹੀਰਿਆ ਗੁਰ ਉਪਦੇਸੁ ਅਵੇਸੁ ਅਮੋਲੇ। ਰਾਗ ਰਤਨ ਅਨਹਦ ਧੁਨੀ ਸਬਦਿ ਸੁਰਤਿ ਲਿਵ ਅਗਮ ਅਲੋਲੇ। ਰਿਧਿ ਸਿਧਿ ਨਿਧਿ ਸਭ ਗੋਲੀਆਂ ਚਾਰਿ ਪਦਾਰਥ ਗੋਇਲ ਗੋਲੇ। ਲਖ ਲਖ ਚੰਦ ਚਰਾਗ਼ਚੀ ਲਖ ਲਖ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਚਨਿ ਝੋਲੇ। ਕਾਮਧੇਨੁ ਲਖ ਪਾਰਿਜਾਤ ਜੰਗਲ ਅੰਦਰਿ ਚਰਨਿ ਅਡੋਲੇ। ਗੁਰਮੁਿਖ ਸੁਖ ਫਲੁ ਬੋਲ ਅਬੋਲੇ ॥੨੦॥੧੨॥

sukh sāgar hai sādhasaṅg sobhā lahir taraṅg atole | māṇak motī hīriā gur upades aves amole | rāg ratan anahad dhunī sabad surat liv agam alole | ridh sidh nidh sabh golīān chār padārath goil gole | lakh lakh chand charāġachī lakh lakh ammrit pīchan jhole | kāmadhen lakh pārijāt jaṅgal andar charan aḍole | guramukh sukh phal bol abole |20|12|

The sangat is the ocean of peace, its waves and its glory past all measure. Gems, pearls and diamonds are the Guru's teaching, priceless and stirring. Jewel-melodies, and the sound no one plays; mind in the Word, beyond reach, never wavering. Riches, powers and treasures are all its servants, and the four great gifts graze in its pasture. A hundred thousand moons are its lamps; a hundred thousand drink its nectar in deep draughts. A hundred thousand wish-granting cows and wish-granting trees graze quietly in its forest. The Gurmukh's fruit of joy is the word beyond words.

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ॥

ik oankaar satigur prasād |

One Creator. Known by the grace of the True Guru.