Var 40 · One Shop, One Banker

ਸਉਦਾ ਇਕਤੁ ਹਟਿ ਹੈ ਪੀਰਾਂ ਪੀਰੁ ਗੁਰਾਂ ਗੁਰੁ ਪੂਰਾ। ਪਤਿਤ ਉਧਾਰਣੁ ਦੁਖ ਹਰਣੁ ਅਸਰਣੁ ਸਰਣਿ ਵਚਨ ਦਾ ਸੂਰਾ। ਅਉਗੁਣ ਲੈ ਗੁਣ ਵਿਕਣੈ ਸੁਖ ਸਾਗਰੁ ਵਿਸਰਾਇ ਵਿਸੂਰਾ। ਕੋਟ ਵਿਕਾਰ ਹਜਾਰ ਲਖ ਪਰਉਪਕਾਰੀ ਸਦਾ ਹਜੂਰਾ। ਸਤਿਨਾਮੁ ਕਰਤਾ ਪੁਰਖੁ ਸਤਿ ਸਰੂਪੁ ਨ ਕਦਹੀ ਊਰਾ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਸਚਖੰਡ ਵਸਿ ਅਨਹਦ ਸਬਦ ਵਜਾਏ ਤੂਰਾ। ਦੂਜਾ ਭਾਉ ਕਰੇ ਚਕਚੂਰਾ ॥੧॥

saudā ikat haṭ hai pīrān pīr gurān gur pūrā | patit udhāraṇ dukh haraṇ asaraṇ saraṇ vachan dā sūrā | auguṇ lai guṇ vikaṇai sukh sāgar visarāi visūrā | koṭ vikār hajār lakh paraupakārī sadā hajūrā | satinām karatā purakh sat sarūp na kadahī ūrā | sādhasaṅgat sachakhaṇḍ vas anahad sabad vajāe tūrā | dūjā bhāu kare chakachūrā |1|

The goods are at one shop — the Master of masters, the Guru of gurus, the Perfect One. Lifter of the fallen, remover of sorrow, shelter of the shelterless, a hero true to his word. He takes your faults and sells you goodness, the ocean of peace, who makes you forget your woe. Millions of vices, thousands and hundreds of thousands — and He is the ever-present doer of good. Satnam, the Creator-Being, the Form of Truth, never lacking. Living in the holy company, the land of truth, He sounds the trumpet of the unplayed Word. He dashes the love of two to pieces.

ਪਾਰਸ ਪਰਉਪਕਾਰ ਕਰਿ ਜਾਤ ਨ ਅਸਟ ਧਾਤੁ ਵੀਚਾਰੇ। ਬਾਵਨ ਚੰਦਨ ਬੋਹਿਂਦਾ ਅਫਲ ਸਫਲ ਨ ਜੁਗਤਿ ਉਰ ਧਾਰੇ। ਸਭ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਰਸਦਾ ਥਾਉਂ ਕੁਥਾਉਂ ਨ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਧਾਰੇ। ਸੂਰਜ ਜੋਤਿ ਉਦੋਤ ਕਰਿ ਓਤ ਪੋਤਿ ਹੋ ਕਿਰਣ ਪਸਾਰੇ। ਧਰਤੀ ਅੰਦਰਿ ਸਹਨ ਸੀਲ ਪਰਮਲ ਹਰੈ ਅਵਗੁਣ ਨ ਚਿਤਾਰੇ। ਲਾਲ ਜਵਾਹਰ ਮਣਿ ਲੋਹਾ ਸੁਇਨਾ ਪਾਰਸ ਜਾਤਿ ਬਿਚਾਰੇ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਕਾ ਅੰਤੁ ਨ ਪਾਰੇ ॥੨॥

pāras paraupakār kar jāt na asaṭ dhāt vīchāre | bāvan chandan bohindā aphal saphal na jugat ur dhāre | sabh te indar varasadā thāun kuthāun na ammrit dhāre | sūraj jot udot kar ot pot ho kiraṇ pasāre | dharatī andar sahan sīl paramal harai avaguṇ na chitāre | lāl javāhar maṇ lohā suinā pāras jāt bichāre | sādhasaṅgat kā ant na pāre |2|

The gold-making stone does its good, and never considers the caste of the eight metals. The sandalwood perfumes, and holds no thought of fruitful or fruitless. Indra rains on everybody, laying his nectar on the good place and the bad alike. The sun rises in its light, spreading its rays crosswise over everything. The earth, patient and gentle, bears the fragrance and never remembers the faults. Ruby, jewel, gem, iron, gold — the gold-making stone never considers their kind. The holy company's end and shore are not found.

ਪਾਰਸ ਧਾਤਿ ਕੰਚਨ ਕਰੈ ਹੋਇ ਮਨੂਰ ਨ ਕੰਚਨ ਝੂਰੈ। ਬਾਵਨ ਬੋਹੈ ਬਨਾਸਪਤਿ ਬਾਂਸ ਨਿਗੰਧ ਨ ਬੁਹੈ ਹਜੂਰੈ। ਖੇਤੀ ਜੰਮੈ ਸਹਸ ਗੁਣ ਕਲਰ ਖੇਤਿ ਨ ਬੀਜ ਉਗੂਰੈ। ਉਲੂ ਸੁਝ ਨ ਸੁਝਈ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੁਝ ਸੁਝਾਇ ਹਜੂਰੈ। ਧਰਤੀ ਬੀਜੈ ਸੋ ਲੁਣੈ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵਾ ਸਭ ਫਲ ਚੂਰੈ। ਬੋਹਿਥ ਪਵੈ ਸੁ ਨਿਕਲੈ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸਾਧੁ ਅਸਾਧੁ ਨ ਦੂਰੈ। ਪਸੂ ਪਰੇਤਹੁਂ ਦੇਵ ਵਿਚੂਰੈ ॥੩॥

pāras dhāt kañchan karai hoi manūr na kañchan jhūrai | bāvan bohai banāsapat bāns nigandh na buhai hajūrai | khetī jammai sahas guṇ kalar khet na bīj ugūrai | ulū sujh na sujhaī satigur sujh sujhāi hajūrai | dharatī bījai so luṇai satigur sevā sabh phal chūrai | bohith pavai su nikalai satigur sādh asādh na dūrai | pasū paretahun dev vichūrai |3|

The gold-making stone makes gold out of metal — and once it is gold, the waste never grieves again. The sandal perfumes the plants — but the scentless bamboo does not take the perfume even beside it. The field springs up a thousandfold — but in salt-marsh no seed sprouts. The owl sees nothing — and the True Guru gives sight, right there. Like the earth: whoever sows, harvests — and serving the True Guru grinds out every fruit. Whoever boards the ship comes out safe — to the True Guru, the holy and the unholy are not far apart. Out of beast and ghost He makes gods.

ਕੰਚਨ ਹੋਵੇ ਪਾਰਸਹੁਂ ਕੰਚਨ ਕਰੈ ਨ ਕੰਚਨ ਹੋਰੀ। ਚੰਦਨ ਬਾਵਨ ਚੰਦਨਹੁਂ ਓਦੂੰ ਹੋਰੁ ਨ ਪਵੈ ਕਰੋਰੀ। ਵੁਠੈ ਜੰਮੈ ਬੀਜਿਆ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਤਿ ਚਿਤਵੈ ਫਲ ਭੋਰੀ। ਰਾਤਿ ਪਵੈ ਦਿਹੁ ਆਥਵੈ ਸਤਿਗੁਰੁ ਗੁਰੁ ਪੂਰਣ ਧੁਰ ਧੋਰੀ। ਬੋਹਿਥ ਪਰਬਤ ਨਾ ਚੜ੍ਹੈ ਸਤਿਗੁਰੁ ਹਠ ਨਿਗ੍ਰਹੁ ਨ ਲਹੋਰੀ। ਧਰਤੀ ਨੋ ਭੁੰਚਾਲ ਡਰ ਗੁਰੁਮਤਿ ਨਿਹਚਲ ਚਲੈ ਨ ਚੋਰੀ। ਸਤਿਗੁਰ ਰਤਨ ਪਦਾਰਥ ਬੋਰੀ ॥੪॥

kañchan hove pārasahun kañchan karai na kañchan horī | chandan bāvan chandanahun odūn hor na pavai karorī | vuṭhai jammai bījiā satigur mat chitavai phal bhorī | rāt pavai dihu āthavai satigur gur pūraṇ dhur dhorī | bohith parabat nā chaṛhai satigur haṭh nigrahu na lahorī | dharatī no bhuñchāl ḍar gurumat nihachal chalai na chorī | satigur ratan padārath borī |4|

Gold becomes gold from the gold-making stone — and that gold makes no more gold. Sandal becomes sandal from the sandal — no more than that, a million times over. When the rain falls, what is sown sprouts — and to the True Guru's wisdom that fruit is a trifle. Night falls and day goes down — and the True Guru, the perfect Guru, is the first support. The ship never climbs a mountain — and the True Guru is not gained by force or by restraint. The earth fears the earthquake — but the Guru's wisdom is unshakable; it does not move, and does not creep away. The True Guru is a sackful of jewels.

ਸੂਰਜ ਚੜਿਐ ਜਾਨਿ ਲੁਕ ਉਲੂ ਅੰਧ ਕੰਧ ਜਗ ਮਾਹੀ। ਬੁਕੇ ਸਿੰਘ ਉਦਿਆਨ ਮਹਿ ਜੰਬੁਕ ਮਿਰਗ ਨ ਖੋਜੇ ਪਾਹੀ। ਚੜੑਹਿਆ ਚੰਦ ਅਕਾਸ ਤੇ ਵਿਚਿ ਕੁਨਾਲੀ ਲੁਕੈ ਨਾਹੀ। ਪੰਖੀ ਜੇਤੇ ਬਨ ਬਿਖੈ ਡਿਠੇ ਬਾਜ ਨ ਠਉਰਿ ਰਹਾਹੀ। ਚੋਰ ਜਾਰ ਹਰਾਮਖੋਰ ਦਿਹੁ ਚੜੑਹਿਆ ਕੋ ਦਿਸੈ ਨਾਹੀ। ਜਿਨ ਕੇ ਰਿਦੈ ਗਿਆਨ ਹੋਇ ਲਖ ਅਗਿਆਨੀ ਸੁਧ ਕਰਾਹੀ । ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਕੈ ਦਰਸਨੈ ਕਲਿ ਕਲੇਸਿ ਸਭ ਬਿਨਸ ਬਿਨਾਹੀ । ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਵਿਟਹੁ ਬਲਿ ਜਾਹੀ ॥੫॥

sūraj chaṛiai jān luk ulū andh kandh jag māhī | buke siṅgh udiān mah jambuk mirag na khoje pāhī | chaṛhhiā chand akās te vich kunālī lukai nāhī | paṅkhī jete ban bikhai ḍiṭhe bāj na ṭhaur rahāhī | chor jār harāmakhor dihu chaṛhhiā ko disai nāhī | jin ke ridai giān hoi lakh agiānī sudh karāhī | sādhasaṅgat kai darasanai kal kales sabh binas bināhī | sādhasaṅgat viṭahu bal jāhī |5|

When the sun rises, they hide — the owls, and the blind walls of the world. The lion roars in the wilds — and jackal and deer leave no trace of themselves. The moon rises in the sky — and it does not hide inside a bowl. However many birds are in the forest — seeing the hawk, they do not stay in place. Thief, adulterer, eater of the forbidden — when the day rises, not one is seen. Those who have knowledge in their hearts make a hundred thousand ignorant people pure. At the sight of the holy company, all the strife of this dark age is destroyed. To the holy company I give myself.

ਰਾਤਿ ਹਨ੍ਹੇਰੀ ਚਮਕਦੇ ਲਖ ਕਰੋੜੀ ਅੰਬਰਿ ਤਾਰੇ। ਚੜੑਹਿਐ ਚੰਦ ਮਲੀਣ ਹੋਇ ਕੋ ਲੁਕੈ ਕੋ ਬੁਕੈ ਬਬਾਰੇ। ਸੂਰਜ ਜੋਤਿ ਉਦੋਤ ਕਰਿ ਤਾਰੇ ਚੰਦ ਨ ਰੈਣ ਅੰਧਾਰੇ। ਦੇਵੀ ਦੇਵ ਨ ਸੈਵਕਾਂ ਤੰਤ ਨ ਮੰਤ ਨ ਫੁਰਨ ਵਿਚਾਰੇ। ਵੇਦ ਕਤੇਬਾਂ ਅਸਟ ਧਾਤ ਪੂਰੈ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸਬਦ ਸਵਾਰੇ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਪੰਥ ਸੁਹਾਵੜਾ ਧੰਨ ਗੁਰੂ ਧੰਨ ਗੁਰੂ ਪਿਆਰੇ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਪਰਗਟੁ ਸੰਸਾਰੇ ॥੬॥

rāt hanherī chamakade lakh karoṛī ambar tāre | chaṛhhiai chand malīṇ hoi ko lukai ko bukai babāre | sūraj jot udot kar tāre chand na raiṇ andhāre | devī dev na saivakān tant na mant na phuran vichāre | ved katebān asaṭ dhāt pūrai satigur sabad savāre | guramukh panth suhāvaṛā dhann gurū dhann gurū piāre | sādhasaṅgat paragaṭ sansāre |6|

On a dark night millions of stars twinkle in the sky. When the moon rises they dim — one hides, and one roars in a fever. When the sun rises in its light, the stars, the moon and the dark of night are gone. No god and no goddess, no servant, no magic and no spell comes to mind. The Vedas, the scriptures and the eight metals — the perfect True Guru adorns them with the Word. The Gurmukh path is lovely — blessed the Guru, blessed the beloved Guru. The holy company is made plain in the world.

ਚਾਰਿ ਵਰਨ ਚਾਰਿ ਮਜਹਬਾਂ ਛਿਅ ਦਰਸਨ ਵਰਤਨ ਵਰਤਾਰੇ। ਦਸ ਅਵਤਾਰ ਹਜਾਰ ਨਾਵ ਥਾਨ ਮੁਕਾਮ ਸਭੇ ਵਣਜਾਰੇ। ਇਕਤੁ ਹਟਹੁਂ ਵਣਜ ਲੈ ਦੇਸ ਦਿਸੰਤਰਿ ਕਰਨਿ ਪਸਾਰੇ। ਸਤਿਗੁਰੁ ਪੂਰਾ ਸਾਹੁ ਹੈ ਬੇਪਰਵਾਹੁ ਅਥਾਹ ਭੰਡਾਰੇ। ਲੈ ਲੈ ਮੁਕਰ ਪਾਨਿ ਸਭ ਸਤਿਗੁਰੁ ਦੇਇ ਨ ਦੇਂਦਾ ਹਾਰੇ। ਇਕੁ ਕਵਾਉ ਪਸਾਉ ਕਰਿ ਓਅੰਕਾਰ ਅਕਾਰ ਸਵਾਰੇ। ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਸਤਿਗੁਰੁ ਬਲਿਹਾਰੇ ॥੭॥

chār varan chār majahabān chhia darasan varatan varatāre | das avatār hajār nāv thān mukām sabhe vaṇajāre | ikat haṭahun vaṇaj lai des disantar karan pasāre | satigur pūrā sāhu hai beparavāhu athāh bhaṇḍāre | lai lai mukar pān sabh satigur dei na dendā hāre | ik kavāu pasāu kar oaṅkār akār savāre | pārabraham satigur balihāre |7|

The four castes, the four creeds and the six schools work their workings; the ten comings-down of God, a thousand names, and all the places and stations are traders. Taking the trade from one shop, they spread it from land to land. The True Guru is the perfect Banker, carefree, with storehouses past sounding. Everyone takes and then denies the debt — and the True Guru gives, and never tires of giving. With one Word's expanse He adorned Onkar and the forms. I give myself to the Highest One, the True Guru.

ਪੀਰ ਪੈਕੰਬਰ ਔਲੀਏ ਗੌਸ ਕੁਤਬ ਉਲਮਾਉ ਘਨੇਰੇ। ਸੇਖ ਮਸਾਇਕ ਸਾਦਕਾ ਸੁਹਦੇ ਔਰੁ ਸਹੀਦ ਬਹੁਤੇਰੇ। ਕਾਜੀ ਮੁਲਾਂ ਮਉਲਵੀ ਮੁਫਤੀ ਦਾਨਸਵੰਦ ਬੰਦੇਰੇ। ਰਿਖੀ ਮੁਨੀ ਦਿਗੰਬਰਾ ਕਾਲਖ ਕਰਾਮਾਤ ਅਗਲੇਰੇ। ਸਾਧਕ ਸਿਧ ਅਗਣਤ ਹੈਨਿ ਆਪ ਜਣਾਇਨਿ ਵਡੇ ਵਡੇਰੇ। ਬਿਨੁ ਗੁਰ ਕੋਇ ਨ ਸਿਝਈ ਹਉਮੈ ਵਧਦੀ ਜਾਇ ਵਧੇਰੇ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਬਿਨੁ ਹਉਮੈ ਹੇਰੇ ॥੮॥

pīr paikambar aulīe gaus kutab ulamāu ghanere | sekh masāik sādakā suhade aur sahīd bahutere | kājī mulān maulavī muphatī dānasavand bandere | rikhī munī digambarā kālakh karāmāt agalere | sādhak sidh agaṇat hain āp jaṇāin vaḍe vaḍere | bin gur koi na sijhaī haumai vadhadī jāi vadhere | sādhasaṅgat bin haumai here |8|

Masters, prophets, holy men of every rank, and scholars in plenty; sheikhs, holy men, the truthful, martyrs and many more; judges, preachers, teachers and jurists, learned men in bands; sages, seers, sky-clad hermits, with much blackened miracle-working; seekers and masters past counting, making themselves great, the greatest — and without the Guru not one of them succeeds; pride only grows and grows the more. Without the holy company a man only eyes his own pride.

ਕਿਸੈ ਰਿਧਿ ਸਿਧਿ ਕਿਸੈ ਦੇਇ ਕਿਸੈ ਨਿਧਿ ਕਰਾਮਾਤ ਸੁ ਕਿਸੈ। ਕਿਸੈ ਰਸਾਇਣ ਕਿਸੈ ਮਣਿ ਕਿਸਿ ਪਾਰਸ ਕਿਸੈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰਿਸੈ। ਤੰਤੁ ਮੰਤੁ ਪਾਖੰਡ ਕਿਸੈ ਵੀਰਾਰਾਧ ਦਿਸੰਤਰੁ ਦਿਸੈ। ਕਿਸੈ ਕਾਮਧੇਨੁ ਪਾਰਿਜਾਤ ਕਿਸੈ ਲਖਮੀ ਦੇਵੈ ਜਿਸੈ। ਨਾਟਕ ਚੇਟਕ ਆਸਣਾ ਨਿਵਲੀ ਕਰਮ ਭਰਮ ਭਉ ਮਿਸੈ। ਜੋਗੀ ਭੋਗੀ ਜੋਗੁ ਭੋਗੁ ਸਦਾ ਸੰਜੋਗੁ ਵਿਜੋਗੁ ਸਲਿਸੈ। ਓਅੰਕਾਰ ਅਕਾਰ ਸੁ ਤਿਸੈ ॥੯॥

kisai ridh sidh kisai dei kisai nidh karāmāt su kisai | kisai rasāiṇ kisai maṇ kis pāras kisai ammrit risai | tant mant pākhaṇḍ kisai vīrārādh disantar disai | kisai kāmadhen pārijāt kisai lakhamī devai jisai | nāṭak cheṭak āsaṇā nivalī karam bharam bhau misai | jogī bhogī jog bhog sadā sañjog vijog salisai | oaṅkār akār su tisai |9|

To one He gives wealth-powers and miracle powers, to one treasure, to one a marvel; to one life-giving medicines, to one the jewel, to one the gold-making stone, to one the drip of nectar; magic, spells and pretence to one, and beyond that the magic rites appear; to one the wish-granting cow and the wish-granting tree, to one the goddess of wealth He gives, to whomever He will; theatre, magic, postures and the inner cleansings — the mist of doubt and fear; the yogi and the pleasure-seeker, yoga and enjoyment, and forever the union and the parting made — Onkar and the forms are His.

ਖਾਣੀ ਬਾਣੀ ਜੁਗ ਚਾਰਿ ਲਖ ਚਉਰਾਸੀਹ ਜੂਨਿ ਉਪਾਈ। ਉਤਮ ਜੂਨਿ ਵਖਾਣੀਐ ਮਾਨਸ ਜੂਨਿ ਦੁਲੰਭ ਦਿਖਾਈ। ਸਭ ਜੂਨੀ ਕਰਿ ਵਸ ਤਿਸੁ ਮਾਣਸ ਨੋ ਦਿਤੀ ਵਡਿਆਈ। ਬਹੁਤੇ ਮਾਣਸ ਜਗਤ ਵਿਚਿ ਪਰਾਧੀਨ ਕਿਛੁ ਸਮਝ ਨ ਪਾਈ। ਤਿਨ ਮੈ ਸੋ ਆਧੀਨ ਜੋ ਮੰਦੀ ਕੰਮੀ ਜਨਮੁ ਗਵਾਈ। ਸਾਧਸੰਗਤ ਦੇ ਵੁਠਿਆਂ ਲਖ ਚੳਰਾਸੀ ਫੇਰਿ ਮਿਟਾਈ। ਗੁਰੁ ਸਬਦੀ ਵਡੀ ਵਡਿਆਈ ॥੧੦॥

khāṇī bāṇī jug chār lakh chaurāsīh jūn upāī | utam jūn vakhāṇīai mānas jūn dulambh dikhāī | sabh jūnī kar vas tis māṇas no ditī vaḍiāī | bahute māṇas jagat vich parādhīn kichh samajh na pāī | tin mai so ādhīn jo mandī kammī janam gavāī | sādhasaṅgat de vuṭhiān lakh chaurāsī pher miṭāī | gur sabadī vaḍī vaḍiāī |10|

The four ways of being born, the four kinds of speech, the four ages — He raised the eight million four hundred thousand kinds of life. The highest kind is told of — the human birth, shown to be rare. Mastering every kind, He gave to a human being the greatness. Many people in the world are dependent, and understand nothing. And among them, the most bound is the one who wastes his birth in evil deeds. When the holy company rains down, that round of eight million four hundred thousand is rubbed out. By the Guru's Word comes the great greatness.

ਗੁਰਸਿਖ ਭਲਕੇ ਉਠ ਕਰਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੇਲੇ ਸਰੁ ਨ੍ਹਾਵੰਦਾ। ਗੁਰੁ ਕੈ ਬਚਨ ਉਚਾਰਿ ਕੈ ਧ੍ਰਮਸਾਲਾ ਦੀ ਸੁਰਤਿ ਕਰੰਦਾ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਵਿਚਿ ਜਾਇ ਕੈ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਿ ਸੁਣੰਦਾ। ਸੰਕਾ ਮਨਹੁਂ ਮਿਟਾਇ ਕੈ ਗੁਰੁ ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਸੇਵ ਕਰੰਦਾ। ਕਿਰਤ ਵਿਰਤ ਕਰਿ ਧਰਮੁ ਦੀ ਲੈ ਪਰਸਾਦ ਆਣਿ ਵਰਤੰਦਾ। ਗੁਰਸਿਖਾਂ ਨੋ ਦੇਇ ਕਰਿ ਪਿਛੋਂ ਬਚਿਆ ਆਪ ਖਵੰਦਾ। ਕਲੀ ਕਾਲ ਪਰਗਾਸ ਕਰਿ ਗੁਰੁ ਚੇਲਾ ਚੇਲਾ ਗੁਰੁ ਸੰਦਾ। ਗੁਰਮੁਖ ਗਾਡੀ ਰਾਹੁ ਚਲੰਦਾ ॥੧੧॥

gurasikh bhalake uṭh kar ammrit vele sar nhāvandā | gur kai bachan uchār kai dhramasālā dī surat karandā | sādhasaṅgat vich jāi kai gurabāṇī de prīt suṇandā | saṅkā manahun miṭāi kai gur sikhān dī sev karandā | kirat virat kar dharam dī lai parasād āṇ varatandā | gurasikhān no dei kar pichhon bachiā āp khavandā | kalī kāl paragās kar gur chelā chelā gur sandā | guramukh gāḍī rāhu chalandā |11|

The Gursikh, rising at dawn, bathes at the pool in the still hour before dawn. Saying the Guru's word, he turns his mind toward the house of worship. Going into the holy company, he hears Gurbani with love. Wiping doubt out of his mind, he does the Gursikhs' service. Earning by honest, upright work, he brings and shares the offering. Giving to the Gursikhs, he afterwards eats what is left. Made plain in this dark age — Guru the disciple, and disciple the Guru's own. The Gurmukh walks the highway.

ਓਅੰਕਾਰ ਅਕਾਰ ਜਿਸੁ ਸਤਿਗੁਰ ਪੁਰਖੁ ਸਿਰੰਦਾ ਸੋਈ। ਇਕ ਕਵਾਉ ਪਸਾਉ ਜਿਸ ਸਬਦ ਸੁਰਤਿ ਸਤਿਸੰਗ ਵਿਲੋਈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਬਿਸਨੁ ਮਹੇਸੁ ਮਿਲਿ ਦਸ ਅਵਤਾਰ ਵੀਚਾਰ ਨ ਹੋਈ। ਭੇਦ ਨ ਬੇਦ ਕਤੇਬ ਨੋ ਹਿੰਦੂ ਮੁਸਲਮਾਣ ਜਣੋਈ। ਊਤਮ ਜਨਮ ਸਕਾਰਥਾ ਚਰਣ ਸਰਣ ਸਤਿਗੁਰੁ ਵਿਰਲੋਈ। ਗੁਰੁ ਸਿਖ ਸੁਣਿ ਗੁਰੁਸਿਖ ਹੋਇ ਮੁਰਦਾ ਹੋਇ ਮੁਰੀਦ ਸੁ ਕੋਈ। ਸਤਿਗੁਰੁ ਗੋਰਿਸਤਾਨ ਸਮੋਈ ॥੧੨॥

oaṅkār akār jis satigur purakh sirandā soī | ik kavāu pasāu jis sabad surat satisaṅg viloī | brahamā bisan mahes mil das avatār vīchār na hoī | bhed na bed kateb no hindū musalamāṇ jaṇoī | ūtam janam sakārathā charaṇ saraṇ satigur viraloī | gur sikh suṇ gurusikh hoi muradā hoi murīd su koī | satigur gorisatān samoī |12|

He whose Onkar and forms these are — the True Guru-Being is the Maker. He whose one Word's expanse this is — awareness in the Word, churned in the holy company. Brahma, Vishnu and Mahesh together, and the ten comings-down, never think Him through. The Veda and the scripture do not know the secret — and Hindu and Muslim do not know Him. Fruitful is the high birth — and rare is the one at the True Guru's feet-shelter. Hearing the Guru's Sikh, one becomes a Gursikh — and rare is the one who, becoming a corpse, becomes a disciple. In the True Guru's surrender he is absorbed.

ਜਪ ਤਪ ਹਠ ਨਿਗ੍ਰਹ ਘਣੇ ਚਉਦਹ ਵਿਦਿਆ ਵੇਦ ਵਖਾਣੇ। ਸੇਖ ਨਾਗ ਸਨਾਕਾਦਿਕਾ ਲੋਮਸ ਅੰਤ ਅਨੰਤ ਨ ਜਾਣੇ। ਜਤੀ ਸਤੀ ਸੰਤੋਖੀਆ ਸਿਧ ਨਾਥ ਹੁਇ ਨਾਥ ਭੁਲਾਣੇ। ਪੀਰ ਪੈਕੰਬਰ ਅਉਲੀਏ ਬੁਜਰਕਵਾਰ ਹਜਾਰ ਹੈਰਾਣੈ। ਜੋਗ ਭੋਗ ਲਖ ਰੋਗ ਸੋਗ ਲਖ ਸੰਜੋਗ ਵਿਜੋਗ ਵਿਡਾਣੇ। ਦਸ ਨਾਉ ਸਨਿਆਸੀਆਂ ਭੰਭਲ ਭੂਸੇ ਖਾਇ ਭੁਲਾਣੇ। ਗੁਰੁ ਸਿਖ ਜੋਗੀ ਜਾਗਦੇ ਹੋਰ ਸਭੇ ਬਨਵਾਸ ਲੁਕਾਣੇ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਮਿਲਿ ਨਾਮ ਵਖਾਣੇ ॥੧੩॥

jap tap haṭh nigrah ghaṇe chaudah vidiā ved vakhāṇe | sekh nāg sanākādikā lomas ant anant na jāṇe | jatī satī santokhīā sidh nāth hui nāth bhulāṇe | pīr paikambar aulīe bujarakavār hajār hairāṇai | jog bhog lakh rog sog lakh sañjog vijog viḍāṇe | das nāu saniāsīān bhambhal bhūse khāi bhulāṇe | gur sikh jogī jāgade hor sabhe banavās lukāṇe | sādhasaṅgat mil nām vakhāṇe |13|

Many chants, hard disciplines and forced restraints; the fourteen sciences and the Vedas expounded; the serpent-king, the Sanak sages and Lomas — they never knew the boundless end; celibates, the truthful, the contented, masters and Nath yogis, becoming masters, were lost; masters, prophets, holy men and thousands of elders, astonished; yoga, enjoyment, a hundred thousand diseases and sorrows, a hundred thousand meetings and partings, and marvels; those who renounce, of the ten names, blunder about, fooled; but the Gursikh-yogis are awake, while all the rest hide in the forest. Meeting the holy company, they speak the Name.

ਚੰਦ ਸੂਰਜ ਲਖ ਚਾਨਣੇ ਤਿਲ ਨ ਪੁਜਨਿ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਤੀ। ਲਖ ਪਾਤਾਲ ਅਕਾਸ ਲਖ ਉਚੀ ਨੀਵੀ ਕਿਰਣ ਨ ਰਤੀ। ਲਖ ਪਾਣੀ ਲਖ ਪਉਣ ਮਿਲਿ ਰੰਗ ਬਿਰੰਗ ਤਰੰਗਨ ਵਤੀ। ਆਦਿ ਨ ਅੰਤ ਨ ਮਧ ਪਲੁ ਲਖ ਪਰਲਉ ਲਖ ਲਖ ਉਤਪਤੀ। ਧੀਰਜ ਧਰਮ ਨ ਪੁਜਨੀ ਲਖ ਲਖ ਪਰਬਤ ਲਖ ਧਰਤੀ। ਲਖ ਗਿਆਨ ਧਿਆਨ ਲਖ ਤੁਲਿ ਨ ਤੁਲੀਐ ਤਿਲ ਗੁਰਮਤੀ। ਸਿਮਰਣ ਕਿਰਣਿ ਘਣੀਂ ਘੋਲ ਘਤੀ ॥੧੪॥

chand sūraj lakh chānaṇe til na pujan satigur matī | lakh pātāl akās lakh uchī nīvī kiraṇ na ratī | lakh pāṇī lakh pauṇ mil raṅg biraṅg taraṅgan vatī | ād na ant na madh pal lakh paralau lakh lakh utapatī | dhīraj dharam na pujanī lakh lakh parabat lakh dharatī | lakh giān dhiān lakh tul na tulīai til guramatī | simaraṇ kiraṇ ghaṇīn ghol ghatī |14|

The light of a hundred thousand suns and moons does not reach a seed's weight of the True Guru's wisdom. A hundred thousand lower worlds and skies, high and low — not a jot of His ray. A hundred thousand waters and airs meeting, the varied waves flowing — they do not reach it. Without beginning, end or middle moment, a hundred thousand unmakings and a hundred thousand makings. Patience and right living do not reach it, nor a hundred thousand mountains, nor a hundred thousand earths. A hundred thousand knowings and meditations do not weigh a seed's weight of the Guru's wisdom. The ray of His remembrance outshines them all — and I offer them up in sacrifice.

ਲਖ ਦਰੀਆਉ ਕਵਾਉ ਵਿਚਿ ਲਖ ਲਖ ਲਹਿਰ ਤਰੰਗ ਉਠੰਦੇ। ਇਕਸ ਲਹਰ ਤਰੰਗ ਵਿਚਿ ਲਖ ਲਖ ਦਰੀਆਉ ਵਹੰਦੇ। ਇਕਸ ਇਕਸ ਦਰੀਆਉ ਵਿਚਿ ਲਖ ਅਵਤਾਰ ਅਕਾਰ ਫਿਰੰਦੇ। ਮਛ ਕਛ ਮਰਿਜੀਵੜੇ ਅਗਮ ਅਥਾਹ ਨ ਥਾਹ ਲਹੰਦੇ। ਪਰਵਦਗਾਰ ਅਪਾਰ ਹੈ ਪਾਰਾਵਾਰ ਨ ਲਹਿਰ ਤਰੰਦੇ। ਅਜਰਾਵਰ ਸਤਿਗੁਰੁ ਪੁਰਖੁ ਗੁਰਮਤਿ ਗੁਰੁਸਿਖ ਅਜਰ ਜਰੰਦੇ। ਕਰਨ ਬੰਦਗੀ ਵਿਰਲੇ ਬੰਦੇ ॥੧੫॥

lakh darīāu kavāu vich lakh lakh lahir taraṅg uṭhande | ikas lahar taraṅg vich lakh lakh darīāu vahande | ikas ikas darīāu vich lakh avatār akār phirande | machh kachh marijīvaṛe agam athāh na thāh lahande | paravadagār apār hai pārāvār na lahir tarande | ajarāvar satigur purakh guramat gurusikh ajar jarande | karan bandagī virale bande |15|

In one Word a hundred thousand rivers, and a hundred thousand waves rise; in one wave-crest a hundred thousand rivers flow; in each and every river a hundred thousand comings-down and forms move about; fish and tortoise, the divers, never find the bottom of that unreachable deep; the Cherisher is boundless — the far shore and the waves are never swum; the True Guru-Being carries what cannot be carried — and by the Guru's wisdom the Gursikhs carry it. Rare are the ones who give Him their devotion.

ਇਕ ਕਵਾਉ ਅਮਾਉ ਜਿਸ ਕੇਵਡੁ ਵਡੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ। ਓਅੰਕਾਰ ਅਕਾਰ ਜਿਸੁ ਤਿਸੁ ਦਾ ਅੰਤੁ ਨ ਕੋਊ ਪਾਈ। ਅਧਾ ਸਾਹੁ ਅਥਾਹੁ ਜਿਸੁ ਵਡੀ ਆਰਜਾ ਗਣਤ ਨ ਆਈ। ਕੁਦਰਤਿ ਕੀਮ ਨ ਜਾਣੀਐ ਕਾਦਰੁ ਅਲਖੁ ਨ ਲਖਿਆ ਜਾਈ। ਦਾਤਿ ਨ ਕੀਮ ਨ ਰਾਤਿ ਦਿਹੁ ਬੇਸੁਮਾਰ ਦਾਤਾਰੁ ਖੁਦਾਈ। ਅਬਿਗਤਿ ਗਤਿ ਅਨਾਥ ਨਾਥ ਅਕਥ ਕਥਾ ਨੇਤਿ ਨੇਤਿ ਅਲਾਈ। ਆਦਿ ਪੁਰਖੁ ਆਦੇਸੁ ਕਰਾਈ ॥੧੬॥

ik kavāu amāu jis kevaḍ vaḍe dī vaḍiāī | oaṅkār akār jis tis dā ant na koū pāī | adhā sāhu athāhu jis vaḍī ārajā gaṇat na āī | kudarat kīm na jāṇīai kādar alakh na lakhiā jāī | dāt na kīm na rāt dihu besumār dātār khudāī | abigat gat anāth nāth akath kathā net net alāī | ād purakh ādes karāī |16|

He whose one Word is past measure — how great is the greatness of the Great! He whose Onkar and forms these are — nobody can find His end. The Banker past sounding, whose long age never comes to a reckoning; His power cannot be priced; the unseen Creator is not seen; His gift is past price, night or day — the boundless Giver, the Divine; the state of the Hidden One, Lord of the lordless, the untold story told as 'not this, not this'. Homage to the First Being.

ਸਿਰ ਕਲਵਤੁ ਲੈ ਲਖ ਵਾਰ ਹੋਮੇ ਕਟਿ ਕਟਿ ਤਿਲੁ ਤਿਲੁ ਦੇਹੀ। ਗਲੈ ਹਿਮਾਚਲ ਲਖ ਵਾਰਿ ਕਰੈ ਉਰਧ ਤਪ ਜੁਗਤਿ ਸਨੇਹੀ। ਜਲ ਤਪ ਸਾਧੈ ਅਗਨਿ ਤਪ ਅਰਧ ਤਾਪ ਕਰਿ ਹੋਇ ਵਿਦੇਹੀ। ਵਰਤ ਨੇਮ ਸੰਜਮ ਘਣੇ ਦੇਵੀ ਦੇਵ ਅਸਥਾਨ ਭਵੇਹੀ। ਪੁੰਨ ਦਾਨ ਚੰਗਿਆਈਆਂ ਸਿਧਾਸਣ ਸਿੰਘਾਸਣ ਬੇਹੀ। ਨਿਵਲੀ ਕਰਮ ਭੁਇਅੰਗਮਾ ਪੂਰਕ ਕੁੰਭਕ ਰੇਚ ਕਰੇਹੀ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖ ਫਲ ਸਰ ਨ ਸਭੇਹੀ ॥੧੭॥

sir kalavat lai lakh vār home kaṭ kaṭ til til dehī | galai himāchal lakh vār karai uradh tap jugat sanehī | jal tap sādhai agan tap aradh tāp kar hoi videhī | varat nem sañjam ghaṇe devī dev asathān bhavehī | punn dān chaṅgiāīān sidhāsaṇ siṅghāsaṇ behī | nivalī karam bhuiaṅgamā pūrak kumbhak rech karehī | guramukh sukh phal sar na sabhehī |17|

Take the saw to your head a hundred thousand times, offering your body cut seed by seed; melt away in the Himalayas a hundred thousand times, doing upside-down penance in love's way; do water-penance, fire-penance, half-penance, becoming bodiless; many fasts, vows and restraints, wandering the shrines of gods and goddesses; charity, gifts, good deeds, sitting on the master's seat, the throne; the inner cleansings, the coiled posture, and the breathing exercises — and the Gurmukh's fruit of joy is equalled by none of these.

ਸਹਸ ਸਿਆਣੇ ਸੈ ਪੁਰਸ ਸਹਸ ਸਿਆਣਪ ਲਇਆ ਨ ਜਾਈ। ਸਹਸ ਸੁਘੜ ਸੁਘੜਾਈਆਂ ਤੁਲੁ ਨ ਸਹਸ ਚਤੁਰ ਚਤੁਰਾਈ। ਲਖ ਹਕੀਮ ਲਖ ਹਿਕਮਤੀ ਦੁਨੀਆਂਦਾਰ ਵਡੇ ਦੁਨਿਆਈ। ਲਖ ਸਾਹ ਪਤਿਸਾਹ ਲਖ ਲਖ ਵਜੀਰ ਨ ਮਸਲਤ ਕਾਈ। ਜਤੀ ਸਤੀ ਸੰਤੋਖੀਆ ਸਿਧ ਨਾਥ ਮਿਲਿ ਹਾਥ ਨ ਪਾਈ। ਚਾਰ ਵਰਨ ਚਾਰ ਮਜਹਬਾ ਛਿਅ ਦਰਸਨ ਨਹਿਂ ਅਲਖੁ ਲਖਾਈ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖਫਲ ਵਡੀ ਵਡਿਆਈ ॥੧੮॥

sahas siāṇe sai puras sahas siāṇap laiā na jāī | sahas sughaṛ sughaṛāīān tul na sahas chatur chaturāī | lakh hakīm lakh hikamatī dunīāndār vaḍe duniāī | lakh sāh patisāh lakh lakh vajīr na masalat kāī | jatī satī santokhīā sidh nāth mil hāth na pāī | chār varan chār majahabā chhia darasan nahn alakh lakhāī | guramukh sukhaphal vaḍī vaḍiāī |18|

A thousand wise men and a hundred men cannot take it with a thousand clevernesses; a thousand deft ones' deftness, and a thousand clever ones' cleverness, do not equal it; a hundred thousand doctors, a hundred thousand cunning ones, and the great worldly ones of the world; a hundred thousand bankers, a hundred thousand emperors, a hundred thousand ministers — and no counsel helps; celibates, the truthful, the contented, masters and Nath yogis, meeting, put no hand to it; the four castes, the four creeds and the six schools never show the unseen. The Gurmukh's fruit of joy is the great greatness.

ਪੀਰ ਮੁਰੀਦੀ ਗਾਖੜੀ ਪੀਰਾਂ ਪੀਰੁ ਗੁਰਾਂ ਗੁਰੁ ਜਾਣੈ। ਸਤਿਗੁਰੁ ਦਾ ਉਪਦੇਸੁ ਲੈ ਵੀਹ ਇਕੀਹ ਉਲੰਘਿ ਸਿਞਾਣੈ। ਮੁਰਦਾ ਹੋਇ ਮੁਰੀਦ ਸੋ ਗੁਰੁ ਸਿਖ ਜਾਇ ਸਮਾਇ ਬਬਾਣੈ। ਪੈਰੀਂ ਪੈ ਪਾਖਾਕ ਹੋਇ ਤਿਸੁ ਪਾਖਾਕ ਪਾਕੁ ਪਤੀਆਣੈ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਪੰਥ ਅਗੰਮੁ ਹੈ ਮਰਿ ਮਰਿ ਜੀਵੈ ਜਾਇ ਪਛਾਣੈ। ਗੁਰੁ ਉਪਦੇਸ ਅਵੇਸੁ ਕਰਿ ਕੀੜੀ ਭ੍ਰਿੰਗੀ ਵਾਂਗ ਵਖਾਣੈ। ਅਕਥ ਕਥਾ ਕਉਣ ਆਖਿ ਵਖਾਣੈ ॥੧੯॥

pīr murīdī gākhaṛī pīrān pīr gurān gur jāṇai | satigur dā upades lai vīh ikīh ulaṅgh siñāṇai | muradā hoi murīd so gur sikh jāi samāi babāṇai | pairīn pai pākhāk hoi tis pākhāk pāk patīāṇai | guramukh panth agamm hai mar mar jīvai jāi pachhāṇai | gur upades aves kar kīṛī bhriṅgī vāṅg vakhāṇai | akath kathā kauṇ ākh vakhāṇai |19|

Being a master's disciple is hard going — and the Master of masters, the Guru of gurus, knows it. Taking the True Guru's teaching, crossing past the twenties into the twenty-first, he knows it. Becoming a corpse, a disciple — the Gursikh goes and merges into the line. Falling at the feet, becoming their dust, that dust of the feet is holy and pleasing. The Gurmukh path is past reaching — dying and dying, he lives, and goes and knows. Taking the warmth of the Guru's teaching, he is told of as the ant that turns into the bhringi wasp. Who can tell the untold story?

ਚਾਰ ਵਰਨ ਮਿਲਿ ਸਾਧਸੰਗ ਚਾਰ ਚਵਕਾ ਸੋਲਹਿ ਜਾਣੈ। ਪੰਜ ਸਬਦ ਗੁਰ ਸਬਦ ਲਿਵ ਪੰਜੂ ਪੰਜੇ ਪੰਜੀਹ ਲਾਣੈ। ਛਿਅ ਦਰਸਣ ਇਕ ਦਰਸਣੋ ਛਿਅ ਛਕੇ ਛਤੀਹ ਸਮਾਣੈ। ਸਤ ਦੀਪ ਇਕ ਦੀਪਕੋ ਸਤ ਸਤੇ ਉਣਵੰਜਹਿ ਭਾਣੈ। ਅਸਟ ਧਾਤ ਇਕੁ ਧਾਤ ਕਰਿ ਅਠੂ ਅਠੇ ਚਉਹਠ ਮਾਣੈ। ਨਉ ਨਾਥ ਇਕ ਨਾਥ ਹੈ ਨਉਂ ਨਾਏਂ ਏਕਾਸੀਹ ਦਾਣੈ। ਦਸ ਦੁਆਰ ਨਿਰਧਾਰ ਕਰਿ ਦਾਹੋ ਦਾਹੇ ਸਉ ਪਰਵਾਣੈ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖਫਲ ਚੋਜ ਵਿਡਾਣੈ ॥੨੦॥

chār varan mil sādhasaṅg chār chavakā solah jāṇai | pañj sabad gur sabad liv pañjū pañje pañjīh lāṇai | chhia darasaṇ ik darasaṇo chhia chhake chhatīh samāṇai | sat dīp ik dīpako sat sate uṇavañjah bhāṇai | asaṭ dhāt ik dhāt kar aṭhū aṭhe chauhaṭh māṇai | nau nāth ik nāth hai naun nāen ekāsīh dāṇai | das duār niradhār kar dāho dāhe sau paravāṇai | guramukh sukhaphal choj viḍāṇai |20|

The four castes meeting in the holy company — know four fours as sixteen. The five sounds, awareness in the Guru's Word — five fives make twenty-five. The six schools become one sight — six sixes absorbed as thirty-six. The seven islands become one island — by His Will, seven sevens are forty-nine. The eight metals become one metal — eight eights, count sixty-four. The nine Nath yogis are one master — nine nines are eighty-one. Fixing the ten doors, ten tens are accepted as a hundred. The Gurmukh's fruit of joy is a wonderful play.

ਸੌ ਵਿਚ ਵਰਤੇ ਸਿਖ ਸੰਤ ਇਕੋਤਰ ਸੌ ਸਤਿਗੁਰ ਅਬਿਨਾਸੀ। ਸਦਾ ਸਦੀਵ ਦੀਬਾਣ ਜਿਸ ਅਸਥਿਰ ਸਦਾ ਨ ਆਵੈ ਜਾਸੀ। ਇਕ ਮਨ ਜਿਨ੍ਹੈਂ ਧਿਆਇਆ ਕਾਟੀ ਗਲਹੁ ਤਿਸੈ ਜਮ ਫਾਸੀ। ਇਕੋ ਇਕ ਵਰਤਦਾ ਸਬਦ ਸੁਰਤਿ ਸਤਿਗੁਰੂ ਜਣਾਸੀ। ਬਿਨ ਦਰਸਨੁ ਗੁਰੁ ਮੂਰਤੋ ਭ੍ਰਮਤਿ ਫਿਰੇ ਲਖ ਜੂਨ ਚਉਰਾਸੀ। ਬਿਨੁ ਦੀਖਿਆ ਗੁਰਦੇਵ ਦੀ ਮਰਿ ਜਨਮੇ ਵਿਚਿ ਨਰਕ ਪਵਾਸੀ। ਨਿਰਗੁਣ ਸਰਗੁਣ ਸਤਿਗੁਰੂ ਵਿਰਲਾ ਕੋ ਗੁਰ ਸਬਦ ਸਮਾਸੀ। ਬਿਨੁ ਗੁਰੁ ਓਟ ਨ ਹੋਰੁ ਕੋ ਸਚੀ ਓਟ ਨ ਕਦੇ ਬਿਨਾਸੀ। ਗੁਰਾਂ ਗੁਰੂ ਸਤਿਗੁਰੁ ਪੁਰਖੁ ਆਦਿ ਅੰਤਿ ਥਿਰੁ ਗੁਰੂ ਰਹਾਸੀ। ਕੋ ਵਿਰਲਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਹਜਿ ਸਮਾਸੀ ॥੨੧॥

sau vich varate sikh sant ikotar sau satigur abināsī | sadā sadīv dībāṇ jis asathir sadā na āvai jāsī | ik man jinhain dhiāiā kāṭī galahu tisai jam phāsī | iko ik varatadā sabad surat satigurū jaṇāsī | bin darasan gur mūrato bhramat phire lakh jūn chaurāsī | bin dīkhiā guradev dī mar janame vich narak pavāsī | niraguṇ saraguṇ satigurū viralā ko gur sabad samāsī | bin gur oṭ na hor ko sachī oṭ na kade bināsī | gurān gurū satigur purakh ād ant thir gurū rahāsī | ko viralā guramukh sahaj samāsī |21|

Among a hundred move the Sikh-saints; and the hundred-and-first is the True Guru, who never dies. His court is forever and always, unshakable, never coming and never going. The one who meditates on Him with a single mind — Death's noose is cut from his neck. One, only One, holds sway — and awareness in the Word makes the True Guru known. Without the sight of the Guru's image, a man wanders through eight million four hundred thousand kinds of life. Without the Guru's initiation, a man dies and is born, and is cast into hell. Without qualities and with them is the True Guru — and rare is the one who merges into the Guru's Word. Without the Guru there is no other shelter — and the true shelter never perishes. The Guru of gurus, the True Guru-Being, from beginning to end abides, the steadfast Guru. Rare is the Gurmukh who merges in ease.

ਧਿਆਨ ਮੂਲ ਮੂਰਤ ਗੁਰੂ ਪੂਜਾ ਮੂਲ ਗੁਰੁ ਚਰਣ ਪੁਜਾਏ। ਮੰਤ੍ਰ ਮੂਲ ਗੁਰੁ ਵਾਕ ਹੈ ਸਚੁ ਸਬਦੁ ਸਤਿਗੁਰੂ ਸੁਣਾਏ। ਚਰਣੋਦਕੁ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੈ ਚਰਣ ਕਮਲ ਗੁਰੁ ਸਿਖ ਧੁਆਏ। ਚਰਣਾਂਮ੍ਰਿ ਕਸਮਲ ਕਟੇ ਗੁਰੁ ਧੂਰੀ ਬੁਰੇ ਲੇਖ ਮਿਟਾਏ। ਸਤਿਨਾਮੁ ਕਰਤਾ ਪੁਰਖੁ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਵਿਚਿ ਰਿਦੈ ਸਮਾਏ। ਬਾਰਹ ਤਿਲਕ ਮਿਟਾਇ ਕਰਿ ਗੁਰਮੁਖ ਤਿਲਕ ਨੀਸਾਣ ਚੜ੍ਹਾਏ। ਰਹੁਰਾਸੀ ਰਹੁਰਾਸਿ ਏਹੁ ਇਕੋ ਜਪੀਐ ਹੋਰੁ ਤਜਾਏ। ਬਿਨ ਗੁਰ ਦਰਸਣ ਦੇਖਣਾ ਭ੍ਰਮਤਾ ਫਿਰੇ ਠਉਰ ਨਹੀ ਪਾਏ। ਬਿਨ ਗੁਰੁ ਪੂਰੇ ਆਏ ਜਾਏ ॥੨੨॥੪੦॥

dhiān mūl mūrat gurū pūjā mūl gur charaṇ pujāe | mantr mūl gur vāk hai sach sabad satigurū suṇāe | charaṇodak pavitr hai charaṇ kamal gur sikh dhuāe | charaṇāmmr kasamal kaṭe gur dhūrī bure lekh miṭāe | satinām karatā purakh vāhigurū vich ridai samāe | bārah tilak miṭāi kar guramukh tilak nīsāṇ chaṛhāe | rahurāsī rahurās ehu iko japīai hor tajāe | bin gur darasaṇ dekhaṇā bhramatā phire ṭhaur nahī pāe | bin gur pūre āe jāe |22|40|

The root of meditation is the Guru's image; the root of worship, the Guru's feet, is worshipped. The root of the sacred word is the Guru's word; and the True Guru sounds the true Word. The water from the Guru's feet is holy — the Gursikh washes the Guru's lotus feet. That water cuts away the dirt of sin; and the dust of the Guru's feet rubs out the evil record. Satnam, the Creator-Being, Waheguru, merges into the heart. Rubbing out the twelve sect-marks, the Gurmukh takes on the mark of the Word. This is the Way of ways — meditate on the One, and leave everything else. Without the sight of the Guru, a man wanders and finds no place. Without the perfect Guru, he comes and goes.

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ॥

ik oankaar satigur prasād |

One Creator. Known by the grace of the True Guru.