Var 39 · The Sixth Master

ਏਕੰਕਾਰੁ ਇਕਾਂਗ ਲਿਖਿ ਊੜਾ ਓਅੰਕਾਰੁ ਲਿਖਾਇਆ। ਸਤਿਨਾਮ ਕਰਤਾ ਪੁਰਖੁ ਨਿਰਭਉ ਹੁਇ ਨਿਰਵੈਰੁ ਸਦਾਇਆ। ਅਕਾਲ ਮੂਰਤਿ ਪਰਤਖਿ ਹੋਇ ਨਾਉ ਅਜੂਨੀ ਸੈਭੰ ਭਾਇਆ। ਗੁਰਪਰਸਾਦਿ ਸੁ ਆਦਿ ਸਚੁ ਜੁਗਹ ਜੁਗੰਤਰੁ ਹੋਂਦਾ ਆਇਆ। ਹੈਭੀ ਹੋਸੀ ਸਚੁ ਨਾਉ ਸਚੁ ਦਰਸਣ ਸਤਿਗੁਰੂ ਦਿਖਾਇਆ। ਸਬਦੁ ਸੁਰਤਿ ਲਿਵਲੀਣੁ ਹੁਇ ਗੁਰੁ ਚੇਲਾ ਪਰਚਾ ਪਰਚਾਇਆ। ਗੁਰੁ ਚੇਲਾ ਰਹਰਾਸਿ ਕਰਿ ਵੀਹ ਇਕੀਹ ਚੜ੍ਹਾਉ ਚੜ੍ਹਾਇਆ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖ ਫਲੁ ਅਲਖ ਲਖਾਇਆ ॥੧॥

ekaṅkār ikāṅg likh ūṛā oaṅkār likhāiā | satinām karatā purakh nirabhau hui niravair sadāiā | akāl mūrat paratakh hoi nāu ajūnī saibhan bhāiā | guraparasād su ād sach jugah jugantar hondā āiā | haibhī hosī sach nāu sach darasaṇ satigurū dikhāiā | sabad surat livalīṇ hui gur chelā parachā parachāiā | gur chelā raharās kar vīh ikīh chaṛhāu chaṛhāiā | guramukh sukh phal alakh lakhāiā |1|

Writing the One-Creator as a single stroke, the letter Oora spells out Onkar. Satnam, the Creator-Being, fearless, and called without enmity. The Deathless Form made plain, the name Unborn and Self-existent, pleasing. By the Guru's grace, that first Truth has come through age upon age. He is, and He will be — the true Name; and the True Guru showed the true face. Awareness merged in the Word, Guru and disciple made their love. Guru and disciple, on the Way, climbed past the twenties into the twenty-first. The Gurmukh's fruit of joy shows the unseen.

ਨਿਰੰਕਾਰੁ ਅਕਾਰ ਕਰਿ ਏਕੰਕਾਰੁ ਅਪਾਰ ਸਦਾਇਆ। ਓਅੰਕਾਰੁ ਅਕਾਰੁ ਕਰਿ ਇਕੁ ਕਵਾਉ ਪਸਾਉ ਕਰਾਇਆ। ਪੰਜ ਤਤ ਪਰਵਾਣ ਕਰਿ ਪੰਜ ਮਿਤ੍ਰ ਪੰਜ ਸਤ੍ਰ ਮਿਲਾਇਆ। ਪੰਜੇ ਤਿੰਨ ਅਸਾਧ ਸਾਧਿ ਸਾਧੁ ਸਦਾਇ ਸਾਧੁ ਬਿਰਦਾਇਆ। ਪੰਜੇ ਏਕੰਕਾਰ ਲਿਖਿ ਅਗੋਂ ਪਿਛੀਂ ਸਹਸ ਫਲਾਇਆ। ਪੰਜੇ ਅਖਰ ਪਰਧਾਨ ਕਰਿ ਪਰਮੇਸਰੁ ਹੁਇ ਨਾਉ ਧਰਾਇਆ। ਸਤਿਗੁਰ ਨਾਨਕ ਦੇਉ ਹੈ ਗੁਰ ਅੰਗਦ ਅੰਗਹੁਂ ਉਪਜਾਇਆ। ਅੰਗਦ ਤੇ ਗੁਰੁ ਅਮਰਪਦ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰਾਮ ਨਾਮੁ ਗੁਰੁ ਭਾਇਆ। ਰਾਮਦਾਸ ਗੁਰੁ ਅਰਜਣ ਛਾਇਆ ॥੨॥

niraṅkār akār kar ekaṅkār apār sadāiā | oaṅkār akār kar ik kavāu pasāu karāiā | pañj tat paravāṇ kar pañj mitr pañj satr milāiā | pañje tinn asādh sādh sādh sadāi sādh biradāiā | pañje ekaṅkār likh agon pichhīn sahas phalāiā | pañje akhar paradhān kar paramesar hui nāu dharāiā | satigur nānak deu hai gur aṅgad aṅgahun upajāiā | aṅgad te gur amarapad ammrit rām nām gur bhāiā | rāmadās gur arajaṇ chhāiā |2|

The Formless became form, called the boundless One-Creator. Making Onkar into form, with one Word He spread out the expanse. Fitting the five elements together, He joined five friends and five enemies. Mastering the unmastered five and three, He is called a holy man, holy by nature. Writing the five One-Creator letters, before and behind, He fruited a thousandfold. Making the five letters highest, becoming the Highest One, He gave His own Name. The True Guru Nanak Dev — and Guru Angad raised out of His body. Out of Angad the deathless state of Guru Amar; and the nectar-Name of God was dear to the Guru. Ramdas the Guru spread over into Arjan.

ਦਸਤਗੀਰ ਹੁਇ ਪੰਜ ਪੀਰ ਹਰਿ ਗੁਰੁ ਹਰਿ ਗੋਬਿੰਦ ਅਤੋਲਾ। ਦੀਨ ਦੁਨੀ ਦਾ ਪਾਤਸਾਹ ਪਾਤਸਾਹਾਂ ਪਾਤਸਾਹ ਅਡੋਲਾ। ਪੰਜ ਪਿਆਲੇ ਅਜਰੁ ਜਰਿ ਹੁਇ ਮਸਤਾਨ ਸੁਜਾਣ ਵਿਚੋਲਾ। ਤੁਰੀਆ ਚੜੑਹਿ ਜਿਣਿ ਪਰਮਤਤੁ ਛਿਅ ਵਰਤਾਰੇ ਕੋਲੋ ਕੋਲਾ। ਛਿਅ ਦਰਸਨ ਛਿਅ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਇਕਸੁ ਦਰਸਨੁ ਅੰਦਰਿ ਗੋਲਾ। ਜਤੀ ਸਤੀ ਸੰਤੋਖੀਆਂ ਸਿਧ ਨਾਥ ਅਵਤਾਰ ਵਿਰੋਲਾ। ਗਿਆਰਹ ਰੁਦ੍ਰ ਸੁਮੰਦ੍ਰ ਵਿਚਿ ਮਰਿ ਜੀਵੇ ਤਿਸੁ ਰਤਨ ਅਮੋਲਾ। ਬਾਰਹ ਸੋਲਾਂ ਮੇਲ ਕਰਿ ਵੀਹ ਇਕੀਹ ਚੜ੍ਹਾਉ ਹਿੰਡੋਲਾ। ਅੰਤਰਜਾਮੀ ਬਾਲਾ ਭੋਲਾ ॥੩॥

dasatagīr hui pañj pīr har gur har gobind atolā | dīn dunī dā pātasāh pātasāhān pātasāh aḍolā | pañj piāle ajar jar hui masatān sujāṇ vicholā | turīā chaṛhh jiṇ paramatat chhia varatāre kolo kolā | chhia darasan chhia pīṛhīān ikas darasan andar golā | jatī satī santokhīān sidh nāth avatār virolā | giārah rudr sumandr vich mar jīve tis ratan amolā | bārah solān mel kar vīh ikīh chaṛhāu hiṇḍolā | antarajāmī bālā bholā |3|

The lord-protector, the five masters, the divine Guru Hargobind, past weighing. The Emperor of faith and of the world, the Emperor of emperors, unshakable. Carrying the five cups that cannot be carried, a glad man, and a wise mediator. Mounting the fourth state, winning the highest essence, apart from the play of the six schools. The six schools and the six generations — inside, absorbed in the one sight. Celibates, the truthful, the contented, masters, Nath yogis and comings-down of God, he churned. The eleven Rudras in the sea — dying, he lives; and his is the priceless jewel. Joining the twelve and the sixteen, he mounts the swing, climbing past the twenties into the twenty-first. The Knower of hearts, childlike and simple.

ਗੁਰ ਗੋਵਿੰਦ ਖੁਦਾਇ ਪੀਰ ਗੁਰੁ ਚੇਲਾ ਚੇਲਾ ਗੁਰੁ ਹੋਆ। ਨਿਰੰਕਾਰ ਆਕਾਰ ਕਰਿ ਏਕੰਕਾਰੁ ਅਕਾਰੁ ਪਛੋਆ। ਓਅੰਕਾਰ ਅਕਾਰੁ ਲਖ ਲਖ ਦਰੀਯਾਉ ਕਰੇਂਦੇ ਢੋਆ। ਲਖ ਦਰੀਆਉ ਸਮੁੰਦ੍ਰ ਵਿਚਿ ਸਤ ਸਮੁੰਦ੍ਰ ਗੜਾੜ ਸਮੋਆ। ਲਖ ਗੜਾੜ ਕੜਾਹ ਵਿਚਿ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਦਝਹਿ ਸੀਖ ਪਰੋਆ। ਬਾਵਨ ਚੰਦਨ ਬੂੰਦ ਇਕੁ ਠੰਢੇ ਤਤੇ ਹੋਇ ਖਲੋਆ। ਬਾਵਨ ਚੰਦਨ ਲਖ ਲਖ ਚਰਣ ਕਵਲ ਚਰੋਣਦਕ ਹੋਆ। ਪਾਰਬ੍ਰਹਮੁ ਪੂਰਨ ਬ੍ਰਹਮੁ ਆਦਿ ਪੁਰਖੁ ਆਦੇਸੁ ਅਲੋਆ। ਹਰਿਗੋਵਿੰਦ ਗੁਰ ਛਤ੍ਰ ਚੰਦੋਆ ॥੪॥

gur govind khudāi pīr gur chelā chelā gur hoā | niraṅkār ākār kar ekaṅkār akār pachhoā | oaṅkār akār lakh lakh darīyāu karende ḍhoā | lakh darīāu samundr vich sat samundr gaṛāṛ samoā | lakh gaṛāṛ kaṛāh vich trisanā dajhah sīkh paroā | bāvan chandan būnd ik ṭhaṇḍhe tate hoi khaloā | bāvan chandan lakh lakh charaṇ kaval charoṇadak hoā | pārabraham pūran braham ād purakh ādes aloā | harigovind gur chhatr chandoā |4|

Guru-Govind, the divine master — Guru became disciple, and disciple Guru. The Formless made form, and the One-Creator was recognized as form. Out of Onkar the forms, and a hundred thousand rivers make their offering. A hundred thousand rivers in the sea, and the seven seas soaked into the ocean-deep. A hundred thousand ocean-deeps in a cauldron — craving burns, spitted on the skewer. And one drop of sandal cools the boiling. A hundred thousand upon a hundred thousand sandal-drops — the water from those lotus feet. The Highest One, the perfect Brahm, the First Being — homage is proclaimed. Guru Hargobind is the canopy and the royal umbrella.

ਸੂਰਜ ਦੇ ਘਰਿ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵੈਰੁ ਵਿਰੋਧੁ ਉਠਾਵੈ ਕੇਤੇ। ਸੂਰਜ ਆਵੈ ਚੰਦ੍ਰ ਘਰਿ ਵੈਰੁ ਵਿਸਾਰਿ ਸਮਾਲੈ ਹੇਤੇ। ਜੋਤੀ ਜੋਤਿ ਸਮਾਇ ਕੈ ਪੂਰਨ ਪਰਮ ਜੋਤਿ ਚਿਤਿ ਚੇਤੇ। ਲੋਕ ਭੇਦ ਗੁਣੁ ਗਿਆਨੁ ਮਿਲਿ ਪਿਰਮ ਪਿਆਲਾ ਮਜਲਸ ਭੇਤੇ। ਛਿਅ ਰੁਤੀ ਛਿਅ ਦਰਸਨਾ ਇਕੁ ਸੂਰਜੁ ਗੁਰੁ ਗਿਆਨੁ ਸਮੇਤੇ। ਮਜਹਬ ਵਰਨ ਸਪਰਸ ਕਰਿ ਅਸਟ ਧਾਤ ਇਕੁ ਧਾਤੁ ਸੁ ਖੇਤੇ। ਨਉ ਘਰ ਥਾਪੇ ਨਵੈਂ ਅੰਗ ਦਸਮਾਂ ਸੁੰਨ ਲੰਘਾਇ ਅਗੇਤੇ। ਨੀਲ ਅਨੀਲ ਅਨਾਹਦੋ ਨਿਝਰੁ ਧਾਰਿ ਅਪਾਰ ਸਨੇਤੇ। ਵੀਹ ਇਕੀਹ ਅਲੇਖ ਲੇਖ ਸੰਖ ਅਸੰਖ ਨ ਸਤਿਜੁਗ ਤ੍ਰੇਤੇ। ਚਾਰ ਵਰਨ ਤੰਬੋਲ ਰਸ ਦੇਵ ਕਰੇਂਦਾ ਪਸੂ ਪਰੇਤੇ। ਫਕਰ ਦੇਸ ਕਿਉਂ ਮਿਲੈ ਦਮੇਤੇ ॥੫॥

sūraj de ghar chandramā vair virodh uṭhāvai kete | sūraj āvai chandr ghar vair visār samālai hete | jotī jot samāi kai pūran param jot chit chete | lok bhed guṇ giān mil piram piālā majalas bhete | chhia rutī chhia darasanā ik sūraj gur giān samete | majahab varan saparas kar asaṭ dhāt ik dhāt su khete | nau ghar thāpe navain aṅg dasamān sunn laṅghāi agete | nīl anīl anāhado nijhar dhār apār sanete | vīh ikīh alekh lekh saṅkh asaṅkh na satijug trete | chār varan tambol ras dev karendā pasū parete | phakar des kiun milai damete |5|

In the sun's house the moon raises much enmity and strife; but the sun comes into the moon's house, and forgetting the enmity, cherishes love. Merging light into light, the perfect highest Light is remembered in the mind. Difference of people, goodness and knowledge meet; and the cup of love pierces the assembly. Trading among Shiva and his power, the fourteen shops, the merchant-trader; the true trade is at the Guru's shop, the holy company, the praise of the Creator. Knowledge, meditation and remembrance always, love, devotion, awe, and the Word thought over. The Name, the giving and true humanity made firm — the Gurmukh path, the trade in jewels. The good-doing True Guru, whose dwelling is the land of truth, the Formless.

ਚਾਰਿ ਚਾਰਿ ਮਜਹਬ ਵਰਨ ਛਿਅ ਦਰਸਨ ਵਰਤੈ ਵਰਤਾਰਾ। ਸਿਵ ਸਕਤੀ ਵਿਚਿ ਵਣਜ ਕਰਿ ਚਉਦਹ ਹਟ ਸਾਹ ਵਣਜਾਰਾ। ਸਚ ਵਣਜ ਗੁਰੁ ਹਟੀਐ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਕੀਰਤਿ ਕਰਤਾਰਾ। ਗਿਆਨ ਧਿਆਨਸਿਮਰਨ ਸਦਾ ਭਾਉ ਭਗਤਿ ਭਉ ਸਬਦਬਿਚਾਰਾ। ਨਾਮੁ ਦਾਨੁ ਇਨਸਾਨੁ ਦ੍ਰਿੜ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪੰਥ ਰਤਨ ਵਾਪਾਰਾ। ਪਰਉਪਕਾਰੀ ਸਤਿਗੁਰੂ ਸਚਖੰਡਿ ਵਾਸਾ ਨਿਰੰਕਾਰਾ। ਚਉਦਹ ਵਿਦਿਆ ਸੋਧਿਕੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖ ਫਲੁ ਸਚੁ ਪਿਆਰਾ। ਸਚਹੁਂ ਓਰੈ ਸਭ ਕਿਛੁ ਉਪਰਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਚੁ ਆਚਾਰਾ। ਚੰਦਨ ਵਾਸ ਵਣਾਸਪਤਿ ਗੁਰੁ ਉਪਦੇਸੁ ਤਰੈ ਸੈਂਸਾਰਾ। ਅਪਿਉ ਪੀਅ ਗੁਰਮਤਿ ਹੁਸੀਆਰਾ ॥੬॥

chār chār majahab varan chhia darasan varatai varatārā | siv sakatī vich vaṇaj kar chaudah haṭ sāh vaṇajārā | sach vaṇaj gur haṭīai sādhasaṅgat kīrat karatārā | giān dhiānasimaran sadā bhāu bhagat bhau sabadabichārā | nām dān inasān driṛ guramukh panth ratan vāpārā | paraupakārī satigurū sachakhaṇḍ vāsā niraṅkārā | chaudah vidiā sodhikai guramukh sukh phal sach piārā | sachahun orai sabh kichh upar guramukh sach āchārā | chandan vās vaṇāsapat gur upades tarai sainsārā | apiu pīa guramat husīārā |6|

Sifting the fourteen sciences, the Gurmukh's fruit of joy is the beloved Truth. Truth comes before everything else, and above everything is the Gurmukh's true way of living. Like the sandal's fragrance among the plants, the Guru's teaching ferries the world across. Drinking what cannot be drunk, by the Guru's wisdom, and watchful.

ਅਮਲੀ ਸੋਫੀ ਚਾਕਰਾਂ ਆਪੁ ਆਪਣੇ ਲਾਗੇ ਬੰਨੇ। ਮਹਰਮ ਹੋਹਿ ਵਜੀਰ ਸੋ ਮੰਤ੍ਰ ਪਿਆਲਾ ਮੂਲ ਨ ਮੰਨੇ। ਨਾ ਮਹਿਰਮ ਹੁਸਿਆਰ ਮਸਤ ਮਰਦਾਨੀ ਮਜਲਸ ਕਰਿ ਭੰਨੇ। ਤਕਰੀਰੀ ਤਹਰੀਰ ਵਿਚਿ ਪੀਰ ਪਰਸਤ ਮੁਰੀਦ ਉਪੰਨੇ। ਗੁਰਮਤਿ ਅਲਖੁ ਨ ਲਖੀਐ ਅਮਲੀ ਸੂਫੀ ਲਗੈ ਨ ਕੰਨੇ। ਅਮਲੀ ਜਾਣਨਿ ਅਮਲੀਆਂ ਸੋਫੀ ਜਾਣਨਿ ਸੋਫੀ ਵੰਨੇ। ਹੇਤੁ ਵਜੀਰੈ ਪਾਤਿਸਾਹ ਦੁਇ ਖੋੜੀ ਇਕੁ ਜੀਉ ਸਿਧੰਨੇ। ਜਿਉ ਸਮਸੇਰ ਮਿਆਨ ਵਿਚਿ ਇਕਤੁ ਥੋਕੁ ਰਹਨ ਦੁਇ ਖੰਨੇ। ਵੀਹ ਇਕੀਹ ਜਿਵੈਂ ਰਸ ਗੰਨੇ ॥੭॥

amalī sophī chākarān āp āpaṇe lāge banne | maharam hoh vajīr so mantr piālā mūl na manne | nā mahiram husiār masat maradānī majalas kar bhanne | takarīrī taharīr vich pīr parasat murīd upanne | guramat alakh na lakhīai amalī sūphī lagai na kanne | amalī jāṇan amalīān sophī jāṇan sophī vanne | het vajīrai pātisāh dui khoṛī ik jīu sidhanne | jiu samaser miān vich ikat thok rahan dui khanne | vīh ikīh jivain ras ganne |7|

The drinkers and the abstainers each stay bound to their own; those who are the confidants, the ministers, never hold the cup of the sacred word at all; not confidants, the abstainers stay wary, while the manly-drunk break up the assembly in their joy. In speech and in writing the master-worshipping disciples rise up. By the Guru's wisdom the unseen is not seen — and neither drinker nor abstainer hangs at the ear of the secret. The drinkers know the drinkers, and the abstainers know their own kind. The love of minister and emperor — two bodies, one soul made perfect. Like the sword in the sheath, one thing though two edges — twenty and twenty-one, like the juice of the cane.

ਚਾਕਰ ਅਮਲੀ ਸੋਫੀਆਂ ਪਾਤਿਸਾਹ ਦੀ ਚਉਕੀ ਆਏ। ਹਾਜਰ ਹਾਜਰਾਂ ਲਿਖੀਅਨਿ ਗੈਰ ਹਾਜਰਾਂ ਗੈਰ ਹਾਜਰ ਲਾਏ। ਲਾਇਕ ਦੇ ਵੀਚਾਰਿ ਕੈ ਵਿਰਲੇ ਮਜਲਸ ਵਿਚਿ ਸਦਾਏ। ਪਾਤਿਸਾਹੁ ਹੁਸਿਆਰ ਮਸਤ ਖੁਸ ਫਹਿਮੀ ਦੋਵੇ ਪਰਚਾਏ। ਦੇਨਿ ਪਿਆਲੇ ਅਮਲੀਆਂ ਸੋਫੀ ਸਭ ਪਿਆਵਣ ਲਾਏ। ਮਤਵਾਲੇ ਅਮਲੀ ਹੁਏ ਪੀ ਪੀ ਚੜ੍ਹੇ ਸਹਿਜ ਘਰਿ ਜਾਏ। ਸੂਫੀ ਮਾਰਨਿ ਟਕਰਾਂ ਪੂਜ ਨਿਵਾਜੇ ਸੀਸ ਨਿਵਾਏ। ਵੇਦ ਕਤੇਬ ਅਜਾਬ ਵਿਚਿ ਕਰਿ ਕਰਿ ਖੁਦੀ ਬਹਸ ਬਹਸਾਏ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖ ਫਲ ਵਿਰਲਾ ਪਾਏ ॥੮॥

chākar amalī sophīān pātisāh dī chaukī āe | hājar hājarān likhīan gair hājarān gair hājar lāe | lāik de vīchār kai virale majalas vich sadāe | pātisāhu husiār masat khus phahimī dove parachāe | den piāle amalīān sophī sabh piāvaṇ lāe | matavāle amalī hue pī pī chaṛhe sahij ghar jāe | sūphī māran ṭakarān pūj nivāje sīs nivāe | ved kateb ajāb vich kar kar khudī bahas bahasāe | guramukh sukh phal viralā pāe |8|

The servants, drinkers and abstainers, come to the Emperor's watch. Those present are marked present; those absent are marked absent. Weighing who is worthy, the rare ones are called into the assembly. The Emperor, wise and glad, of good understanding, pleases them both. He gives the cups to the drinkers, and sets the abstainers to pour for them all. The drinkers become glad; drinking and drinking they rise, and go to the home of ease. The abstainers knock their heads, worship, and bow the head at prayer. In the punishment of Veda and scripture, in pride they wrangle and dispute. Rare is the one who wins the Gurmukh's fruit of joy.

ਬਹੈ ਝਰੋਖੇ ਪਾਤਿਸਾਹ ਖਿੜਕੀ ਖੋਲੑਹਿ ਦੀਵਾਨ ਲਗਾਵੈ। ਅੰਦਰਿ ਚਉਕੀ ਮਹਲ ਦੀ ਬਾਹਰਿ ਮਰਦਾਨਾ ਮਿਲਿ ਆਵੈ। ਪੀਐ ਪਿਆਲਾ ਪਾਤਿਸਾਹੁ ਅੰਦਰਿ ਖਾਸਾਂ ਮਹਲਿ ਪਿਲਾਵੈ। ਦੇਵਨ ਅਮਲੀ ਸੂਫ਼ੀਆਂ ਅਵਲ ਦੋਮ ਦੇਖਿ ਦਿਖਲਾਵੈ। ਕਰੇ ਮਨਾਹ ਸਰਾਬ ਦੀ ਪੀਐ ਆਪੁ ਨ ਹੋਰੁ ਸੁਖਾਵੈ। ਉਲਸ ਪਿਆਲਾ ਮਿਹਰ ਕਰਿ ਵਿਰਲੇ ਦੇਇ ਨ ਪਛੋਤਾਵੈ। ਕਿਹੁ ਨ ਵਸਾਵੈ ਕਿਹੈ ਦਾ ਗੁਨਹ ਕਰਾਇ ਹੁਕਮੁ ਬਖਸਾਵੈ। ਹੋਰੁ ਨਾ ਜਾਣੈ ਪਿਰਮ ਰਸ ਜਾਣੈ ਆਪ ਕੈ ਜਿਸੈ ਜਣਾਵੈ। ਵਿਰਲੇ ਗੁਰਮੁਖਿ ਅਲਖ ਲਖਾਵੈ ॥੯॥

bahai jharokhe pātisāh khiṛakī kholhh dīvān lagāvai | andar chaukī mahal dī bāhar maradānā mil āvai | pīai piālā pātisāhu andar khāsān mahal pilāvai | devan amalī sūfīān aval dom dekh dikhalāvai | kare manāh sarāb dī pīai āp na hor sukhāvai | ulas piālā mihar kar virale dei na pachhotāvai | kihu na vasāvai kihai dā gunah karāi hukam bakhasāvai | hor nā jāṇai piram ras jāṇai āp kai jisai jaṇāvai | virale guramukh alakh lakhāvai |9|

The Emperor sits at the balcony, opens the window and holds his court. Inside is the watch of the palace; outside the people gather and come. The Emperor drinks the cup inside, and in the private rooms pours it for the chosen. He gives to drinkers and abstainers, showing the first and the second. He forbids wine to others and drinks Himself, and nobody else is pleased. In joy, in mercy, He gives the cup to the rare one, and never regrets it. He holds nothing against anybody — He has the fault done, and by His own command forgives it. Nobody else knows the sweetness of love — He knows, and only the one He makes it known to. Rare is the Gurmukh to whom He shows the unseen.

ਵੇਦ ਕਤੇਬ ਵਖਾਣਦੇ ਸੂਫੀ ਹਿੰਦੂ ਮੁਸਲਮਾਣਾ। ਮੁਸਲਮਾਣ ਖੁਦਾਇ ਦੇ ਹਿੰਦੂ ਹਰਿ ਪਰਮੇਸੁਰੁ ਭਾਣਾ। ਕਲਮਾਂ ਸੁੰਨਤ ਸਿਦਕ ਧਰਿ ਪਾਇ ਜਨੇਊ ਤਿਲਕੁ ਸੁਖਾਣਾ। ਮਕਾ ਮੁਸਲਮਾਨ ਦਾ ਗੰਗ ਬਨਾਰਸ ਦਾ ਹਿੰਦੁਵਾਣਾ। ਰੋਜੇ ਰਖਿ ਨਿਮਾਜ ਕਰਿ ਪੂਜਾ ਵਰਤ ਅੰਦਰਿ ਹੈਰਾਣਾ। ਚਾਰਿ ਚਾਰਿ ਮਜਹਬ ਵਰਨ ਛਿਅ ਘਰਿ ਗੁਰੁ ਉਪਦੇਸੁ ਵਖਾਣਾ। ਮੁਸਲਮਾਨ ਮੁਰੀਦ ਪੀਰ ਗੁਰੁ ਸਿਖੀ ਹਿੰਦੂ ਲੋਭਾਣਾ। ਹਿੰਦੂ ਦਸ ਅਵਤਾਰ ਕਰਿ ਮੁਸਲਮਾਣ ਇਕੋ ਰਹਿਮਾਣਾ। ਖਿੰਜੋਤਾਣ ਕਰੇਨਿ ਧਿਙਾਣਾ ॥੧੦॥

ved kateb vakhāṇade sūphī hindū musalamāṇā | musalamāṇ khudāi de hindū har paramesur bhāṇā | kalamān sunnat sidak dhar pāi janeū tilak sukhāṇā | makā musalamān dā gaṅg banāras dā hinduvāṇā | roje rakh nimāj kar pūjā varat andar hairāṇā | chār chār majahab varan chhia ghar gur upades vakhāṇā | musalamān murīd pīr gur sikhī hindū lobhāṇā | hindū das avatār kar musalamāṇ iko rahimāṇā | khiñjotāṇ karen dhiṅāṇā |10|

The Sufis, Hindus and Muslims expound the Veda and the scriptures. The Muslim is pleased with Khuda, the Hindu with Hari, the Highest One. One holds the creed and the circumcision in faith, and the other likes the sacred thread and the forehead mark. Mecca is the Muslim's, and the Ganga and Banaras the Hindu's. Keeping fasts and prayers, worship and vows, they stand astonished. Four and four the creeds and castes, and six the houses — the Guru's teaching tells of the One. The Muslim is a follower of his master; the Guru's way draws the Hindu. The Hindu makes ten comings-down of God; the Muslim, the one Merciful. They do their tug-of-war by force.

ਅਮਲੀ ਖਾਸੇ ਮਜਲਸੀ ਪਿਰਮ ਪਿਆਲਾ ਅਲਖੁ ਲਖਾਇਆ। ਮਾਲਾ ਤਸਬੀ ਤੋੜਿ ਕੈ ਜਿਉਂ ਸਉ ਤਿਵੈਂ ਅਠੋਤਰੁ ਲਾਇਆ। ਮੇਰੁ ਇਮਾਮ ਰਲਾਇ ਕੈ ਰਾਮੁ ਰਹੀਮੁ ਨ ਨਾਉ ਗਣਾਇਆ। ਦੁਇ ਮਿਲਿ ਇਕੁ ਵਜੂਦੁ ਹੁਇ ਚਉਪੜ ਸਾਰੀ ਜੋੜਿ ਜੁੜਾਇਆ। ਸਿਵ ਸਕਤੀ ਨੋ ਲੰਘਿ ਕੈ ਪਿਰਮ ਪਿਆਲੇ ਨਿਜ ਘਰਿ ਆਇਆ। ਰਾਜਸੁ ਤਾਮਸੁ ਸਾਂਤਕੋ ਤੀਨੋ ਲੰਘਿ ਚਉਥਾ ਪਦੁ ਪਾਇਆ। ਗੁਰਗੋਵਿੰਦ ਖੁਦਾਇ ਪੀਰੁ ਗੁਰਸਿਖ ਪੀਰੁ ਮੁਰੀਦੁ ਲਖਾਇਆ। ਸਚੁ ਸਬਦ ਪਰਗਾਸ ਕਰਿ ਸਬਦ ਸੁਰਤਿ ਸਚੁ ਸਚੁ ਮਿਲਾਇਆ। ਸਚਾ ਪਾਤਿਸਾਹੁ ਸਚੁ ਭਾਇਆ ॥੧੧॥

amalī khāse majalasī piram piālā alakh lakhāiā | mālā tasabī toṛ kai jiun sau tivain aṭhotar lāiā | mer imām ralāi kai rām rahīm na nāu gaṇāiā | dui mil ik vajūd hui chaupaṛ sārī joṛ juṛāiā | siv sakatī no laṅgh kai piram piāle nij ghar āiā | rājas tāmas sāntako tīno laṅgh chauthā pad pāiā | guragovind khudāi pīr gurasikh pīr murīd lakhāiā | sach sabad paragās kar sabad surat sach sach milāiā | sachā pātisāhu sach bhāiā |11|

The chosen drinkers of the assembly — the cup of love shows them the unseen. Breaking the rosary and the prayer-beads, they count neither the hundred nor the hundred-and-eight. Blending the head-bead and the prayer-leader, they count neither the name of Ram nor of Rahim. Two meeting become one being, the game-pieces joined and matched. Crossing past Shiva and his power, by the cup of love they come to their own home. Restless, dark and calm — crossing all three, they win the fourth state. Guru-Govind, the divine master — the Gursikh is shown as master and follower both. Making the true Word shine, awareness in the Word, they join Truth to Truth. The true Emperor — Truth is beloved.

ਪਾਰਬ੍ਰਹਮੁ ਪੂਰਨ ਬ੍ਰਹਮੁ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਵਿਚਿ ਵਸੈ। ਸਬਦ ਸੁਰਤਿ ਆਰਾਧੀਐ ਭਾਇ ਭਗਤਿ ਭੈ ਸਹਜ ਵਿਗਸੈ। ਨਾ ਓਹੁ ਮਰੈ ਨ ਸੋਗੁ ਹੋਇ ਦੇਂਦਾ ਰਹੈ ਨ ਭੋਗੁ ਵਿਣਸੈ। ਗੁਰੂ ਸਮਾਣਾ ਆਖੀਐ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਅਬਿਨਾਸੀ ਹਸੈ। ਛੇਵੀਂ ਪੀੜ੍ਹੀ ਗੁਰੂ ਦੀ ਗੁਰਸਿਖਾਂ ਪੀੜੀ ਕੋ ਦਸੈ। ਸਚੁ ਨਾਉਂ ਸਚੁ ਦਰਸਨੋ ਸਚਖੰਡ ਸਤਿਸੰਗ ਸਰਸੈ। ਪਿਰਮ ਪਿਆਲਾ ਸਾਧਸੰਗਿ ਭਗਤ ਵਛਲੁ ਪਾਰਸੁ ਪਰਸੈ। ਨਿਰੰਕਾਰ ਆਕਾਰ ਕਰਿ ਹੋਇ ਅਕਾਲ ਅਜੋਨੀ ਜਸੈ। ਸਚਾ ਸਚੁ ਕਸਉਟੀ ਕਸੈ ॥੧੨॥

pārabraham pūran braham satigur sādhasaṅgat vich vasai | sabad surat ārādhīai bhāi bhagat bhai sahaj vigasai | nā ohu marai na sog hoi dendā rahai na bhog viṇasai | gurū samāṇā ākhīai sādhasaṅgat abināsī hasai | chhevīn pīṛhī gurū dī gurasikhān pīṛī ko dasai | sach nāun sach darasano sachakhaṇḍ satisaṅg sarasai | piram piālā sādhasaṅg bhagat vachhal pāras parasai | niraṅkār ākār kar hoi akāl ajonī jasai | sachā sach kasauṭī kasai |12|

The Highest One, the perfect Brahm, the True Guru, lives in the holy company. Awareness in the Word is worshipped; in love, devotion, awe and ease it blossoms. He does not die, and there is no grief; He keeps giving, and the giving never fails. The Guru is called 'merged'; and the holy company, undying, laughs in joy. The sixth generation of the Guru — and who can tell the generations of the Gursikhs? The true Name, the true face, the land of truth, the holy company, grow glad. The cup of love in the holy company — the lover of His devotees, the gold-making stone, is touched. The Formless made form, becoming Deathless and Unborn — His praise. True Truth is tested on the touchstone.

ਓਅੰਕਾਰ ਅਕਾਰ ਕਰਿ ਤ੍ਰੈ ਗੁਣ ਪੰਜ ਤਤ ਉਪਜਾਇਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਬਿਸਨੁ ਮਹੇਸ ਸਾਜਿ ਦਸ ਅਵਤਾਰ ਚਲਿਤ ਵਰਤਾਇਆ। ਛਿਅ ਰੁਤਿ ਬਾਰਹ ਮਾਹ ਕਰਿ ਸਤ ਵਾਰ ਸੈਂਸਾਰ ਉਪਾਇਆ। ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਲੇਖ ਲਿਖਿ ਸਾਸਤ੍ਰ ਵੇਦ ਪੁਰਾਣ ਸੁਣਾਇਆ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਦਾ ਆਦਿ ਅੰਤ ਥਿਤ ਨ ਵਾਰੁ ਨ ਮਾਹੁ ਲਿਖਾਇਆ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਸਚੁਖੰਡੁ ਹੈ ਨਿਰੰਕਾਰ ਗੁਰੁ ਸਬਦ ਵਸਾਇਆ। ਬਿਰਖਹੁਂ ਫਲ ਫਲ ਤੇ ਬਿਰਖ ਅਕਲ ਕਲਾ ਕਰਿ ਅਲਖੁ ਲਖਾਇਆ। ਆਦਿ ਪੁਰਖੁ ਆਦੇਸੁ ਕਰਿ ਆਦਿ ਪੁਰਖੁ ਆਦੇਸੁ ਕਰਾਇਆ। ਪੁਰਖੁ ਪੁਰਾਤਨੁ ਸਤਿਗੁਰੂ ਓਤ ਪੋਤਿ ਇਕੁ ਸੂਤ੍ਰ ਬਣਾਇਆ। ਵਿਸਮਾਦੈ ਵਿਸਮਾਦੁ ਮਿਲਾਇਆ ॥੧੩॥

oaṅkār akār kar trai guṇ pañj tat upajāiā | brahamā bisan mahes sāj das avatār chalit varatāiā | chhia rut bārah māh kar sat vār sainsār upāiā | janam maran de lekh likh sāsatr ved purāṇ suṇāiā | sādhasaṅgat dā ād ant thit na vār na māhu likhāiā | sādhasaṅgat sachukhaṇḍ hai niraṅkār gur sabad vasāiā | birakhahun phal phal te birakh akal kalā kar alakh lakhāiā | ād purakh ādes kar ād purakh ādes karāiā | purakh purātan satigurū ot pot ik sūtr baṇāiā | visamādai visamād milāiā |13|

Making Onkar into form, He raised the three qualities and the five elements. Shaping Brahma, Vishnu and Mahesh, He set the play of the ten comings-down. Making six seasons, twelve months and seven days, He raised the world. Writing the record of birth and death, He proclaimed the law-books, the Vedas and the old holy stories. Of the holy company's beginning and end, no date, day or month is written. The holy company is the land of truth, where the Formless One made the Guru's Word live. From the tree the fruit, from the fruit the tree — by an art past sounding He showed the unseen. Homage to the First Being — He had homage paid to the First Being. The ancient Being, the True Guru, made every thread, length and cross, into one. Wonder is merged into wonder.

ਬ੍ਰਹਮੇ ਦਿਤੇ ਵੇਦ ਚਾਰ ਚਾਰਿ ਵਰਨ ਆਸਰਮ ਉਪਜਾਏ। ਛਿਅ ਦਰਸਨ ਛਿਅ ਸਾਸਤਾ ਛਿਅ ਉਪਦੇਸ ਭੇਸ ਵਰਤਾਏ। ਚਾਰੇ ਕੁੰਡਾਂ ਦੀਪ ਸਤ ਨਉ ਖੰਡ ਦਹਦਿਸਿ ਵੰਡ ਵੰਡਾਏ। ਜਲ ਥਲ ਵਣ ਖੰਡ ਪਰਬਤਾਂ ਤੀਰਥ ਦੇਵ ਸਥਾਨ ਬਣਾਏ। ਜਪ ਤਪ ਸੰਜਮ ਹੋਮ ਜਗ ਕਰਮ ਧਰਮ ਕਰਿ ਦਾਨ ਕਰਾਏ। ਨਿਰੰਕਾਰੁ ਨ ਪਛਾਣਿਆ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਦਸੈ ਨ ਦਸਾਏ। ਸੁਣਿ ਸੁਣਿ ਆਖਣੁ ਆਖਿ ਸੁਣਾਏ ॥੧੪॥

brahame dite ved chār chār varan āsaram upajāe | chhia darasan chhia sāsatā chhia upades bhes varatāe | chāre kuṇḍān dīp sat nau khaṇḍ dahadis vaṇḍ vaṇḍāe | jal thal vaṇ khaṇḍ parabatān tīrath dev sathān baṇāe | jap tap sañjam hom jag karam dharam kar dān karāe | niraṅkār na pachhāṇiā sādhasaṅgat dasai na dasāe | suṇ suṇ ākhaṇ ākh suṇāe |14|

Brahma gave the four Vedas, and raised the four castes and four stages of life. Six schools, six law-books, six teachings and six costumes he spread. The four quarters, seven islands and nine regions he divided in ten directions. Water, land, forest tracts, mountains, holy places and shrines of gods he made. Chants, hard disciplines, self-denial, fire-offerings, sacrifices, rites, duties and charity he set going. But the Formless One he never recognized — and the holy company neither tells of it, nor is told of by him. Hearing and hearing, he tells what he tells.

ਦਸ ਅਵਤਾਰੀ ਬਿਸਨੁ ਹੋਇ ਵੈਰ ਵਿਰੋਧ ਜੋਧ ਲੜਵਾਏ। ਦੇਵ ਦਾਨਵ ਕਰਿ ਦੁਇ ਧੜੇ ਦੈਤ ਹਰਾਏ ਦੇਵ ਜਿਤਾਏ। ਮਛ ਕਛ ਵੈਰਾਹ ਰੂਪ ਨਰਸਿੰਘ ਬਾਵਨ ਬੋਧ ਉਪਾਏ। ਪਰਸਰਾਮ ਰਾਮ ਕ੍ਰਿਸਨੁ ਹੋਇ ਕਿਲਕ ਕਲੰਕੀ ਨਾਉ ਗਣਾਏ। ਚੰਚਲ ਚਲਿਤ ਪਖੰਡ ਬਹੁ ਵਲ ਛਲਕਰਿ ਪਰਪੰਚ ਵਧਾਏ। ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਪੂਰਨ ਬ੍ਰਹਮ ਨਿਰਭਉ ਨਿਰੰਕਾਰ ਨ ਦਿਖਾਏ। ਖਤ੍ਰੀ ਮਾਰਿ ਸੰਘਾਰ ਕਰਿ ਰਾਮਾਯਣ ਮਹਾਭਾਰਤ ਭਾਏ। ਕਾਮ ਕਰੋਧੁ ਨ ਮਾਰਿਓ ਲੋਭੁ ਮੋਹੁ ਅਹੰਕਾਰੁ ਨ ਜਾਏ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਵਿਣੁ ਜਨਮ ਗਵਾਏ ॥੧੫॥

das avatārī bisan hoi vair virodh jodh laṛavāe | dev dānav kar dui dhaṛe dait harāe dev jitāe | machh kachh vairāh rūp narasiṅgh bāvan bodh upāe | parasarām rām krisan hoi kilak kalaṅkī nāu gaṇāe | chañchal chalit pakhaṇḍ bahu val chhalakar parapañch vadhāe | pārabraham pūran braham nirabhau niraṅkār na dikhāe | khatrī mār saṅghār kar rāmāyaṇ mahābhārat bhāe | kām karodh na mārio lobh mohu ahaṅkār na jāe | sādhasaṅgat viṇ janam gavāe |15|

Becoming the ten comings-down, Vishnu set warriors to enmity and strife. Making gods and demons two sides, he beat the demons and made the gods win. Fish, tortoise, boar-form, man-lion, dwarf, Buddha he raised. Becoming Parasram, Ram, Krishna, and taking the name Kalki. Restless plays and much pretence; by tricks and deceit he swelled the show. The Highest One, the perfect Brahm, the fearless Formless, he never showed. Killing and slaughtering the warriors, he loved the Ramayan and the Mahabharat. But lust and anger he never killed; and greed, clinging and pride never went. Without the holy company, he wasted his births.

ਇਕਦੂੰ ਗਿਆਰਹ ਰੁਦ੍ਰ ਹੋਇ ਘਰਬਾਰੀ ਅਉਧੂਤੁ ਸਦਾਇਆ। ਜਤੀ ਸਤੀ ਸੰਤੋਖੀਆ ਸਿਧ ਨਾਥ ਕਰਿ ਪਰਚਾ ਲਾਇਆ। ਸੰਨਿਆਸੀ ਦਸ ਨਾਵ ਧਰਿ ਜੋਗੀ ਬਾਰਹ ਪੰਥ ਚਲਾਇਆ। ਰਿਧਿ ਸਿਧਿ ਨਿਧਿ ਰਸਾਇਣਾਂ ਤੰਤ ਮੰਤ ਚੇਟਕ ਵਰਤਾਇਆ। ਮੇਲਾ ਕਰਿ ਸਿਵਰਾਤ ਦਾ ਕਰਾਮਾਤ ਵਿਚਿ ਵਾਦੁ ਵਧਾਇਆ। ਪੋਸਤ ਭੰਗ ਸਰਾਬ ਦਾ ਚਲੈ ਪਿਆਲਾ ਭੁਗਤ ਭੁੰਚਾਇਆ। ਵਜਨਿ ਬੁਰਗੂ ਸਿੰਙੀਆਂ ਸੰਖ ਨਾਦ ਰਹਰਾਸਿ ਕਰਾਇਆ। ਆਦਿ ਪੁਰਖੁ ਆਦੇਸੁ ਕਰਿ ਅਲਖੁ ਜਗਾਇਨ ਅਲਖੁ ਲਖਾਇਆ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਵਿਣ ਭਰਮਿ ਭੁਲਾਇਆ ॥੧੬॥

ikadūn giārah rudr hoi gharabārī audhūt sadāiā | jatī satī santokhīā sidh nāth kar parachā lāiā | sanniāsī das nāv dhar jogī bārah panth chalāiā | ridh sidh nidh rasāiṇān tant mant cheṭak varatāiā | melā kar sivarāt dā karāmāt vich vād vadhāiā | posat bhaṅg sarāb dā chalai piālā bhugat bhuñchāiā | vajan buragū siṅīān saṅkh nād raharās karāiā | ād purakh ādes kar alakh jagāin alakh lakhāiā | sādhasaṅgat viṇ bharam bhulāiā |16|

Out of one becoming eleven Rudras, the householder called himself a hermit. Celibates, the truthful, the contented, masters and Nath yogis — he made them his converts. Those who renounce take ten names, and he set the yogis going in twelve sects. Wealth-powers, miracle powers, treasure and life-giving medicines, magic and spells and tricks he spread. Making the fair on Shiva's night, in miracles he swelled the strife. The cup of poppy, hemp and wine passes round, and the offering is enjoyed. Horns and pipes sound, and conch and inner sound make their ritual way. Homage to the First Being — waking the unseen, they show the unseen. Without the holy company, they are lost in doubt.

ਨਿਰੰਕਾਰ ਆਕਾਰ ਕਰਿ ਸਤਿਗੁਰੁ ਗੁਰਾਂ ਗੁਰੂ ਅਬਿਨਾਸੀ। ਪੀਰਾਂ ਪੀਰ ਵਖਾਣੀਐ ਨਾਥਾਂ ਨਾਥ ਸਾਧਸੰਗਿ ਵਾਸੀ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਪੰਥ ਚਲਾਇਆ ਗੁਰਸਿਖੁ ਮਾਇਆ ਵਿਚਿ ਉਦਾਸੀ। ਸਨਮੁਖਿ ਮਿਲਿ ਪੰਚ ਆਖੀਅਨਿ ਬਿਰਦੁ ਪੰਚ ਪਰਮੇਸੁਰ ਪਾਸੀ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਮਿਲਿ ਪਰਵਾਣ ਪੰਚ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਸਚਖੰਡ ਬਿਲਾਸੀ। ਗੁਰ ਦਰਸਨ ਗੁਰ ਸਬਦ ਹੈ ਨਿਜ ਘਰਿ ਭਾਇ ਭਗਤਿ ਰਹਰਾਸੀ। ਮਿਠਾ ਬੋਲਣੁ ਨਿਵ ਚਲਣੁ ਖਟਿ ਖਵਾਲਣੁ ਆਸ ਨਿਰਾਸੀ। ਸਦਾ ਸਹਜਿ ਬੈਰਾਗੁ ਹੈ ਕਲੀ ਕਾਲ ਅੰਦਰਿ ਪਰਗਾਸੀ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਮਿਲਿ ਬੰਦ ਖਲਾਸੀ ॥੧੭॥

niraṅkār ākār kar satigur gurān gurū abināsī | pīrān pīr vakhāṇīai nāthān nāth sādhasaṅg vāsī | guramukh panth chalāiā gurasikh māiā vich udāsī | sanamukh mil pañch ākhīan birad pañch paramesur pāsī | guramukh mil paravāṇ pañch sādhasaṅgat sachakhaṇḍ bilāsī | gur darasan gur sabad hai nij ghar bhāi bhagat raharāsī | miṭhā bolaṇ niv chalaṇ khaṭ khavālaṇ ās nirāsī | sadā sahaj bairāg hai kalī kāl andar paragāsī | sādhasaṅgat mil band khalāsī |17|

The Formless made form — the True Guru, the Guru of gurus, who never dies. Called the Master of masters, the Master of the Nath yogis, living in the holy company. He set the Gurmukh path going — the Gursikh, free in the middle of maya. Meeting face to face, they are called the Five; and the Five's nature is the Highest Lord's own. The Gurmukhs meeting are the accepted Five, glad in the holy company, the land of truth. The Guru's sight is the Guru's Word — in his own home, love, devotion, the Way. Sweet of speech, walking humbly, earning to feed others, hoping for nothing in the middle of hope. Always naturally free, made plain in this dark age. Meeting the holy company is release from every bond.

ਨਾਰੀ ਪੁਰਖੁ ਪਿਆਰੁ ਹੈ ਪੁਰਖ ਪਿਆਰ ਕਰੇਂਦੇ ਨਾਰੀ। ਨਾਰਿ ਭਤਾਰੁ ਸੰਜੋਗ ਮਿਲਿ ਪੁਤ ਸੁਪੁਤੁ ਕੁਪੁਤੁ ਸੈਂਸਾਰੀ। ਪੁਰਖ ਪੁਰਖਾਂ ਜੋ ਰਚਨਿ ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਨਿਰਮਲ ਨਿਰੰਕਾਰੀ। ਪੁਰਖਹੁਂ ਪੁਰਖ ਉਪਜਦਾ ਗੁਰੁ ਤੇ ਚੇਲਾ ਸਬਦ ਵੀਚਾਰੀ। ਪਾਰਸ ਹੋਆ ਪਾਰਸਹੁਂ ਗੁਰੁ ਚੇਲਾ ਚੇਲਾ ਗੁਣਕਾਰੀ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਵੰਸੀ ਪਰਮਹੰਸੁ ਗੁਰਸਿਖ ਸਾਧ ਸੇ ਪਰਉਪਕਾਰੀ। ਗੁਰਭਾਈ ਗੁਰਭਾਈਆਂ ਸਾਕ ਸਚਾ ਗੁਰ ਵਾਕ ਜੁਹਾਰੀ। ਪਰ ਤਨੁ ਪਰ ਧਨੁ ਪਰਹਰੇ ਪਰ ਨਿੰਦਾ ਹਉਮੈ ਪਰਹਾਰੀ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਵਿਟਹੁਂ ਬਲਿਹਾਰੀ ॥੧੮॥

nārī purakh piār hai purakh piār karende nārī | nār bhatār sañjog mil put suput kuput sainsārī | purakh purakhān jo rachan te virale niramal niraṅkārī | purakhahun purakh upajadā gur te chelā sabad vīchārī | pāras hoā pārasahun gur chelā chelā guṇakārī | guramukh vansī paramahans gurasikh sādh se paraupakārī | gurabhāī gurabhāīān sāk sachā gur vāk juhārī | par tan par dhan parahare par nindā haumai parahārī | sādhasaṅgat viṭahun balihārī |18|

Woman loves man, and men love woman. Wife and husband meeting, a good son or a bad is born into the world. Those who make men out of men are the rare, spotless ones of the Formless. Out of a man a man is born; and out of the Guru the disciple, thinking on the Word. Becoming a gold-making stone from a gold-making stone, Guru and disciple, and the disciple full of goodness. The Gurmukh line is the highest swan; and the Gursikh holy are doers of good. Guru-brother to Guru-brother — a true kinship, greeting by the Guru's word. Leaving other people's bodies, other people's wealth, other people's gossip, and throwing off pride. To the holy company I give myself.

ਪਿਉ ਦਾਦਾ ਪੜਦਾਦਿਓਂ ਪੁਤ੍ਰ ਪੋਤਾ ਪੜਪੋਤਾ ਨਤਾ। ਮਾਂ ਦਾਦੀ ਪੜਦਾਦੀਓਂ ਫੁਫੀ ਭੈਣ ਧੀਆਂ ਸਣਖਤਾ। ਨਾਨਾ ਨਾਨੀ ਆਖੀਐ ਪੜਨਾਨਾ ਪੜਨਾਨੀ ਪਤਾ। ਤਾਇਆ ਚਾਚਾ ਜਾਣੀਐ ਤਾਈ ਚਾਚੀ ਮਾਇਆ ਮਤਾ। ਮਾਮੇ ਤੈ ਮਾਮਣੀਆਂ ਮਾਸੀ ਮਾਸੜ ਦੇ ਰੰਗ ਰਤਾ। ਮਾਸੜ ਫੁਫੜ ਸਾਕ ਸਭ ਸਹੁਰਾ ਸਸ ਸਾਲੀ ਸਾਲਤਾ। ਤਾਏਰ ਪਿਤੀਏਰ ਮੇਲੁ ਮਿਲਿ ਮਉਲੇਰ ਫੁਫੇਰ ਅਵਤਾ। ਸਾਂਢੂ ਕੁੜਮ ਕੁਟੰਬ ਸਭ ਨਦੀ ਨਾਵ ਸੰਜੋਗ ਨਿਸਤਾ। ਸਚਾ ਸਾਕੁ ਨਾ ਵਿਛੜੈ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਗੁਰ ਭਾਈ ਭਤਾ। ਭੋਗ ਭੁਗਤਿ ਵਿਚਿ ਜੋਗ ਜੁਗਤਾ ॥੧੯॥

piu dādā paṛadādion putr potā paṛapotā natā | mān dādī paṛadādīon phuphī bhaiṇ dhīān saṇakhatā | nānā nānī ākhīai paṛanānā paṛanānī patā | tāiā chāchā jāṇīai tāī chāchī māiā matā | māme tai māmaṇīān māsī māsaṛ de raṅg ratā | māsaṛ phuphaṛ sāk sabh sahurā sas sālī sālatā | tāer pitīer mel mil mauler phupher avatā | sāṇḍhū kuṛam kuṭamb sabh nadī nāv sañjog nisatā | sachā sāk nā vichhaṛai sādhasaṅgat gur bhāī bhatā | bhog bhugat vich jog jugatā |19|

Father, grandfather, great-grandfather; son, grandson, great-grandson, and the fourth; mother, grandmother, great-grandmother, aunts, sisters, daughters, in their kinds; grandfather and grandmother told of, great-grandfather and great-grandmother known; uncles and their wives, aunts and their husbands, dyed in colour; mother's brothers and their wives, aunts and their husbands, in love; the whole kin, father-in-law, mother-in-law, sisters-in-law and their husbands; cousins meeting on both sides, and their children; brothers-in-law, in-laws, the whole family — a joining like that of a ferry-boat, met by chance and soon parted. The true kinship never parts — the holy company, the Guru-brothers and their sons. In the middle of enjoyment, they are joined in the way of union.

ਪੀਉ ਦੇ ਨਾਂਹ ਪਿਆਰ ਤੁਲਿ ਨ ਫੁਫੀ ਨ ਪਿਤੀਏ ਤਾਏ। ਮਾਊ ਹੇਤੁ ਨ ਪੁਜਨੀ ਹੇਤੁ ਨ ਮਾਮੇ ਮਾਸੀ ਜਾਏ। ਅੰਬਾਂ ਸਧਰ ਨਾ ਲਹੈ ਆਣ ਅੰਬਾਕੜੀਆਂ ਜੇ ਖਾਏ। ਮੂਲੀ ਪਾਨ ਪਟੰਤਰਾ ਵਾਸੁ ਡਕਾਰ ਪਰਗਟੀ ਆਏ। ਸੂਰਜ ਚੰਦ ਨ ਪੁਜਨੀ ਦੀਵੇ ਲਖ ਤਾਰੇ ਚਮਕਾਏ। ਰੰਗ ਮਜੀਠ ਕੁਸੁੰਭ ਦਾ ਸਦਾ ਸਥੋਈ ਵੇਸ ਵਟਾਏ। ਸਤਿਗੁਰੁ ਤੁਲਿ ਨ ਮਿਹਰਵਾਨ ਮਾਤ ਪਿਤਾ ਨ ਦੇਵ ਸਬਾਏ। ਡਿਠੇ ਸਭੇ ਠੋਕਿ ਵਜਾਏ ॥੨੦॥

pīu de nānh piār tul na phuphī na pitīe tāe | māū het na pujanī het na māme māsī jāe | ambān sadhar nā lahai āṇ ambākaṛīān je khāe | mūlī pān paṭantarā vās ḍakār paragaṭī āe | sūraj chand na pujanī dīve lakh tāre chamakāe | raṅg majīṭh kusumbh dā sadā sathoī ves vaṭāe | satigur tul na miharavān māt pitā na dev sabāe | ḍiṭhe sabhe ṭhok vajāe |20|

No love equals a father's — not aunt, not cousin, not uncle. A mother's love is not reached — not the love of a mother's brother or an aunt's child. A craving for mangoes is not stilled by eating little wild plums. As radish and betel differ — the scent of each shows in the belch. The sun and the moon are not reached by a hundred thousand lamps and twinkling stars. The colour of madder and of safflower — the safflower always changes its dress and fades. No merciful one equals the True Guru — not mother, not father, not all the gods. I have seen them all, tested and struck.

ਮਾਪੇ ਹੇਤੁ ਨ ਪੁਜਨੀ ਸਤਿਗੁਰ ਹੇਤੁ ਸੁਚੇਤ ਸਹਾਈ। ਸਾਹ ਵਿਸਾਹ ਨ ਪੁਜਨੀ ਸਤਿਗੁਰ ਸਾਹੁ ਅਥਾਹੁ ਸਮਾਈ। ਸਾਹਿਬ ਤੁਲਿ ਨ ਸਾਹਿਬੀ ਸਤਿਗੁਰ ਸਾਹਿਬ ਸਚਾ ਸਾਈਂ। ਦਾਤੇ ਦਾਤਿ ਨ ਪੁਜਨੀ ਸਤਿਗੁਰ ਦਾਤਾ ਸਚੁ ਦ੍ਰਿੜਾਈ। ਵੈਦ ਨ ਪੁਜਨਿ ਵੈਦਗੀ ਸਤਿਗੁਰ ਹਉਮੈ ਰੋਗ ਮਿਟਾਈ। ਦੇਵੀ ਦੇਵ ਨ ਸੇਵ ਤੁਲ ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵ ਸਦਾ ਸੁਖਦਾਈ। ਸਾਇਰ ਰਤਨ ਨ ਪੁਜਨੀ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਗੁਰਿ ਸਬਦੁ ਸੁਭਾਈ। ਅਕਥ ਕਥਾ ਵਡੀ ਵਡਿਆਈ ॥੨੧॥੩੯॥

māpe het na pujanī satigur het suchet sahāī | sāh visāh na pujanī satigur sāhu athāhu samāī | sāhib tul na sāhibī satigur sāhib sachā sāīn | dāte dāt na pujanī satigur dātā sach driṛāī | vaid na pujan vaidagī satigur haumai rog miṭāī | devī dev na sev tul satigur sev sadā sukhadāī | sāir ratan na pujanī sādhasaṅgat gur sabad subhāī | akath kathā vaḍī vaḍiāī |21|39|

No parents' love reaches the True Guru's love, watchful, a helper. No banker's credit reaches the True Guru, the Banker past sounding, who holds everything. No lordship equals the Master's — the True Guru, the Master, the true Lord. No giver's gift reaches His — the True Guru, the Giver, makes Truth firm. No doctor's cure reaches His — the True Guru cures the disease of pride. No god's and no goddess's service equals it — the True Guru's service is always the giver of joy. The sea's jewels never reach it — the holy company, the Guru's Word, is lovely. The untold story, and the great greatness.

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ॥

ik oankaar satigur prasād |

One Creator. Known by the grace of the True Guru.