ਦਰਸਨ ਦੇਖਤ ਹੀ ਸੁਧ ਕੀ ਨ ਸੁਧ ਰਹੀ ਬੁਧਿ ਕੀ ਨ ਬੁਧਿ ਰਹੀ ਮਤਿ ਮੈ ਨ ਮਤਿ ਹੈ ॥ ਸੁਰਤਿ ਮੈ ਨ ਸੁਰਤਿਔ ਧਯਾਨ ਮੈਂ ਨ ਧਯਾਨ ਰਹਯੋ ਗਯਾਨ ਮੈ ਨ ਗਯਾਨ ਰਹਯੋ ਗਤਿ ਮੈ ਨ ਗਤਿ ਹੈ ॥ ਧੀਰਜ ਕੋ ਧੀਰਜ ਗਰਬ ਕੋ ਗਰਬੁ ਗਯੋ ਰਤਿ ਮੈ ਨ ਰਤਿ ਰਹੀ ਪਤਿ ਰਤਿ ਪਤਿ ਹੈ ॥ ਅਦਭੁਤ ਪਰਮਦਭੁਤ ਬਿਸਮੈ ਬਿਸਮ ਅਸਚਰਜੈ ਅਸਚਰਜ ਅਤਿ ਅਤਿ ਹੈ ॥੨੫॥
darasan dekhat hī sudh kī na sudh rahī budh kī na budh rahī mat mai na mat hai | surat mai na suratiau dhayān main na dhayān rahayo gayān mai na gayān rahayo gat mai na gat hai | dhīraj ko dhīraj garab ko garab gayo rat mai na rat rahī pat rat pat hai | adabhut paramadabhut bisamai bisam asacharajai asacharaj at at hai |25|
At the very sight of You, awareness lost its awareness, the mind lost its mind, and understanding held no more understanding. Consciousness forgot itself, meditation forgot to meditate, knowledge forgot what it knew, and every inner state let go of itself. Patience lost its patience and pride lost its pride; passion loosened its grip, and only love for the Beloved was left. Wonder upon wonder, marvel upon marvel, amazement past all amazement — endless, endless it is.
ਦਸਮ ਸਥਾਨ ਕੇ ਸਮਾਨ ਕੌਨ ਭੌਨ ਕਹੋ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਾਵੈ ਸੁ ਤੇ ਅਨਤ ਨ ਪਾਵਈ ॥ ਉਨਮਨੀ ਜੋਤਿ ਪਟੰਤਰ ਦੀਜੈ ਕੌਨ ਜੋਤਿ ਦਯਾ ਕੈ ਦਿਖਾਵੈ ਜਾਹੀ ਤਾਹੀ ਬਨ ਆਵਈ ॥ ਅਨਹਦ ਨਾਦ ਸਮਸਰ ਨਾਦ ਬਾਦ ਕੌਨ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਸੁਨਾਵੈ ਜਾਹਿ ਸੋਈ ਲਿਵ ਲਾਵਈ ॥ ਨਿਝਰ ਅਪਾਰ ਧਾਰ ਤੁਲ ਨ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰਸ ਅਪਿਉ ਪੀਆਵੈ ਜਾਹਿ ਤਾਹੀ ਮੈ ਸਮਾਵਈ ॥੨॥
dasam sathān ke samān kaun bhaun kaho guramukh pāvai su te anat na pāvaī | unamanī jot paṭantar dījai kaun jot dayā kai dikhāvai jāhī tāhī ban āvaī | anahad nād samasar nād bād kaun srī gurū sunāvai jāh soī liv lāvaī | nijhar apār dhār tul na ammrit ras apiu pīāvai jāh tāhī mai samāvaī |2|
What home can equal the tenth gate within? The Gurmukh who reaches it looks nowhere else. What can compare to the light of a mind grown still beyond itself — a light given only by grace, and whoever receives it becomes that light. What sound is like the unstruck melody? The one whom the beloved Guru lets hear it fixes his love there forever. Nothing can weigh against that endless, boundless stream of nectar; whoever is given it to drink melts away into it.
ਗੁਰ ਸਿਖ ਸੰਧਿ ਮਿਲੇ ਬੀਸ ਇਕ ਈਸ ਈਸ ਇਤ ਤੇ ਉਲੰਘਿ ਉਤ ਜਾਇ ਠਹਰਾਵਈ ॥ ਚਰਮ ਦ੍ਰਿਸਟਿ ਮੂੰਦ ਪੇਖੈ ਦਿਬ ਦ੍ਰਿਸਟਿ ਕੈ ਜਗਮਗ ਜੋਤਿ ਓੁਨਮਨੀ ਸੁਧਿ ਪਾਵਈ ॥ ਸੁਰਤਿ ਸੰਕੋਚਤ ਹੀ ਬਜਰ ਕਪਾਟ ਖੋਲਿ ਨਾਦ ਬਾਦ ਪਰੈ ਅਨਹਤ ਲਿਵ ਲਾਵਈ ॥ ਬਚਨ ਬਿਸਰਜਿਤ ਅਨ ਰਸ ਰਹਿਤ ਹੁਇ ਨਿਝਰ ਅਪਾਰ ਧਾਰ ਅਪਿਉ ਪੀਆਵਈ ॥੧੧॥
gur sikh sandh mile bīs ik īs īs it te ulaṅgh ut jāi ṭhaharāvaī | charam drisaṭ mūnd pekhai dib drisaṭ kai jagamag jot unamanī sudh pāvaī | surat saṅkochat hī bajar kapāṭ khol nād bād parai anahat liv lāvaī | bachan bisarajit an ras rahit hui nijhar apār dhār apiu pīāvaī |11|
Where the Guru and the Sikh become one, all the many merge into the one Lord; the soul crosses from this shore and comes to rest on the far one. Closing the outer eye, it sees with the inner, divine eye — the shimmering Light — and gains an awareness beyond the mind. The moment the attention turns inward, the diamond-hard doors swing open; past all noise and argument, it settles on the unstruck melody. Setting speech aside, emptied of every other taste, it drinks the nectar of that endless, boundless stream.
ਜਉ ਲਉ ਅਨ ਰਸ ਬਸਿ ਤਉ ਲਉ ਨਹੀ ਪ੍ਰੇਮ ਰਸੁ ਜਉ ਲਉ ਆਨ ਧਿਆਨ ਆਪਿ ਆਪੁ ਨਹੀ ਦੇਖੀਐ ॥ ਜਉ ਲਉ ਆਨ ਗਿਆਨ ਤਉ ਲਉ ਨ ਅਧਯਾਤਮ ਗਿਆਨ ਜਉ ਲਉ ਨਾਦ ਬਾਦ ਨ ਅਨਾਹਦ ਬਿਸੇਖੀਐ ॥ ਜਉ ਲਉ ਅਹੰ ਬੁਧਿ ਸੁਧਿ ਹੋਇ ਨ ਅੰਤਰਗਤਿ ਜਉ ਲਉ ਨ ਲਖਾਵੈ ਤਉ ਲਉ ਅਲਖ ਨ ਲੇਖੀਐ ॥ ਸਤਿ ਰੂਪ ਸਤਿ ਨਾਮ ਸਤਿ ਗੁਰ ਗਿਆਨ ਧਿਆਨ ਏਕ ਹੀ ਅਨੇਕ ਮੇਕ ਏਕ ਏਕ ਭੇਖੀਐ ॥੧੨॥
jau lau an ras bas tau lau nahī prem ras jau lau ān dhiān āp āp nahī dekhīai | jau lau ān giān tau lau na adhayātam giān jau lau nād bād na anāhad bisekhīai | jau lau ahan budh sudh hoi na antaragat jau lau na lakhāvai tau lau alakh na lekhīai | sat rūp sat nām sat gur giān dhiān ek hī anek mek ek ek bhekhīai |12|
As long as other tastes still hold you, the taste of love has not yet come; as long as anything else fills your eyes, you have not yet seen your own true Self. As long as other knowledge remains, the knowing of the soul has not dawned; as long as noise and argument go on, the unstruck melody stays unheard. As long as the ego's 'I' holds on, the inner state is not grasped; until the Unseen shows itself, the Unseen cannot be read. He is the Form of Truth and the Name of Truth — and in knowing and remembering the Guru, the one and the many become a single, seamless One.
ਨਾਨਾ ਮਿਸਟਾਨ ਪਾਨ ਬਹੁ ਬਿੰਜਨਾਦਿ ਸ੍ਵਾਦ ਸੀਂਚਤ ਸਰਬ ਰਸ ਰਸਨਾ ਕਹਾਈ ਹੈ ॥ ਦ੍ਰਿਸਟਿ ਦਰਸ ਅਰੁ ਸਬਦ ਸੁਰਤਿ ਲਿਵ ਗਿਆਨ ਧਿਆਨ ਸਿਮਰਨ ਅਮਿਤ ਬਡਾਈ ਹੈ ॥ ਸਕਲ ਸੁਰਤਿ ਅਸਪਰਸ ਅਉ ਰਾਗ ਨਾਦ ਬੁਧਿ ਬਲ ਬਚਨ ਬਿਬੇਕ ਟੇਕ ਪਾਈ ਹੈ ॥ ਗੁਰਮਤਿ ਸਤਿਨਾਮ ਸਿਮਰਤ ਸਫਲ ਹੁਇ ਬੋਲਤ ਮਧੁਰ ਧੁਨਿ ਸੁਨਿ ਸੁਖਦਾਈ ਹੈ ॥੧੩॥
nānā misaṭān pān bahu biñjanād svād sīñchat sarab ras rasanā kahāī hai | drisaṭ daras ar sabad surat liv giān dhiān simaran amit baḍāī hai | sakal surat asaparas au rāg nād budh bal bachan bibek ṭek pāī hai | guramat satinām simarat saphal hui bolat madhur dhun sun sukhadāī hai |13|
There are countless sweets and drinks and endless tasty dishes, and the tongue is called the taster of them all. But the sight of the Guru's darshan, the Word held in the heart, knowledge, meditation and remembrance — boundless is their glory. Every part of the mind grows still; the melody and the sound, the strength of understanding, the gift of wise speech — all this the tongue has found. By the Guru's wisdom, remembering the True Name bears fruit; sweet is its ringing, and sweet to hear.
ਪ੍ਰੇਮ ਰਸ ਬਸਿ ਹੁਇ ਪਤੰਗ ਸੰਗਮ ਨ ਜਾਨੈ ਬਿਰਹ ਬਿਛੋਹ ਮੀਨ ਹੁਇ ਨ ਮਰਿ ਜਾਨੇ ਹੈ ॥ ਦਰਸ ਧਿਆਨ ਜੋਤਿ ਮੈ ਨ ਹੁਇ ਜੋਤੀ ਸਰੂਪ ਚਰਨ ਬਿਮੁਖ ਹੋਇ ਪ੍ਰਾਨ ਠਹਿਰਾਨੇ ਹੈ ॥ ਮਿਲਿ ਬਿਛਰਤ ਗਤਿ ਪ੍ਰੇਮ ਨ ਬਿਰਹ ਜਾਨੀ ਮੀਨ ਅਉ ਪਤੰਗ ਮੋਹਿ ਦੇਖਤ ਲਜਾਨੇ ਹੈ ॥ ਮਾਨਸ ਜਨਮੁ ਧ੍ਰਿਗੁ ਧੰਨੁ ਹੈ ਤ੍ਰਿਗਦ ਜੋਨਿ ਕਪਟ ਸਨੇਹ ਦੇਹ ਨਰਕ ਨ ਮਾਨੇ ਹੈ ॥੧੪॥
prem ras bas hui pataṅg saṅgam na jānai birah bichhoh mīn hui na mar jāne hai | daras dhiān jot mai na hui jotī sarūp charan bimukh hoi prān ṭhahirāne hai | mil bichharat gat prem na birah jānī mīn au pataṅg moh dekhat lajāne hai | mānas janam dhrig dhann hai trigad jon kapaṭ saneh deh narak na māne hai |14|
Drunk on the taste of love, the moth feels no pain as it burns; parted from what it longs for, does a man not die as a fish dies out of water? Yet even in seeing and in meditation, one still does not become the very Light; turning from those feet, the breath lingers on. He has known neither true love nor true longing in all his meeting and parting — and before the fish and the moth, looking at myself, I stand ashamed. Wasted is a human life spent on false attachment, while the humble little creatures never cling to the body the way we do.
ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖ ਫਲ ਸ੍ਵਾਦ ਬਿਸਮਾਦ ਅਤਿ ਅਕਥ ਕਥਾ ਬਿਨੋਦ ਕਹਿਤ ਨ ਆਵਈ ॥ ਗੁਰਮਖਿ ਸੁਖ ਫਲ ਗੰਧ ਪਰਮਦਭੁਤ ਸੀਤਲ ਕੋਮਲ ਪਰਸਤ ਬਨਿ ਆਵਈ ॥ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖ ਫਲ ਮਹਿਮਾ ਅਗਾਧਿ ਬੋਧ ਗੁਰ ਸਿਖ ਸੰਧਿ ਮਿਲੇ ਅਲਖ ਲਖਾਵਈ ॥ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖ ਫਲ ਅੰਗ ਅੰਗ ਕੋਟਿ ਸੋਭਾ ਮਾਇਆ ਕੈ ਦਿਖਾਵੈ ਸੋ ਤੋ ਅਨਤ ਨ ਧਾਵਈ ॥੧੫॥
guramukh sukh phal svād bisamād at akath kathā binod kahit na āvaī | guramakh sukh phal gandh paramadabhut sītal komal parasat ban āvaī | guramukh sukh phal mahimā agādh bodh gur sikh sandh mile alakh lakhāvaī | guramukh sukh phal aṅg aṅg koṭ sobhā māiā kai dikhāvai so to anat na dhāvaī |15|
The Gurmukh's fruit of bliss — its taste is wonder itself, a joy so deep that words cannot reach it. The Gurmukh's fruit of bliss — its fragrance a marvel beyond marvels, cool and tender to the touch. The Gurmukh's fruit of bliss — its greatness is wisdom past all measuring; where the Guru and the Sikh meet, the Unseen is seen. The Gurmukh's fruit of bliss — a million splendours in every limb; whoever tastes it chases nothing else.
ਉਲਟਿ ਪਵਨ ਮਨ ਮੀਨ ਕੀ ਚਪਲ ਗਤਿ ਸਤਿਗੁਰ ਪਰਚੇ ਪਰਮ ਪਦ ਪਾਏ ਹੈ ॥ ਸੂਰ ਸਰ ਸੋਖਿ ਪੋਖਿ ਸੋਮ ਸਰ ਪੂਰਨ ਕੈ ਬੰਧਨ ਦੈ ਮ੍ਰਿਤ ਸਰ ਅਪਿਅ ਪੀਆਏ ਹੈ ॥ ਅਜਰਹਿ ਜਾਰਿ ਮਾਰਿ ਅਮਰਹਿ ਭ੍ਰਾਤਿ ਛਾਡਿ ਅਸਥਿਰ ਕੰਧ ਹੰਸ ਅਨਤ ਨ ਧਾਏ ਹੈ ॥ ਆਦੈ ਆਦਿ ਨਾਦੈ ਨਾਦਿ ਸਲਿਲੈ ਸਲਿਲ ਮਿਲਿ ਬ੍ਰਹਮੈ ਬ੍ਰਹਮ ਮਿਲਿ ਸਹਜਿ ਸਮਾਏ ਹੈ ॥੧੬॥
ulaṭ pavan man mīn kī chapal gat satigur parache param pad pāe hai | sūr sar sokh pokh som sar pūran kai bandhan dai mrit sar apia pīāe hai | ajarah jār mār amarah bhrāt chhāḍ asathir kandh hans anat na dhāe hai | ādai ād nādai nād salilai salil mil brahamai braham mil sahaj samāe hai |16|
Steadying the breath, stilling the mind's restless darting, meeting the True Guru's pleasure, the highest state is won. Drying the sun-channel, filling the moon-channel, joining the two, the soul is given the nectar of the pool of deathlessness to drink. Burning what cannot age, slaying deathless doubt, its frame made steady, the swan-soul flies nowhere else. Source merges in Source, sound in Sound, water in water, Brahm in Brahm — and it settles into natural ease.
ਚਿਰੰਕਾਲ ਮਾਨਸ ਜਨਮ ਨਿਰਮੋਲ ਪਾਏ ਸਫਲ ਜਨਮ ਗੁਰ ਚਰਨ ਸਰਨ ਕੈ ॥ ਲੋਚਨ ਅਮੋਲ ਗੁਰੁ ਦਰਸ ਅਮੋਲ ਦੇਖੇ ਸ੍ਰਵਨ ਅਮੋਲ ਗੁਰ ਬਚਨ ਧਰਨ ਕੈ ॥ ਨਾਸਕਾ ਅਮੋਲ ਚਰਨਾਰਬਿੰਦ ਬਾਸਨਾ ਕੈ ਰਸਨਾ ਅਮੋਲ ਗੁਰੁ ਮੰਤ੍ਰ ਸਿਮਰਨ ਕੈ ॥ ਹਸਤ ਅਮੋਲ ਗੁਰੁਦੇਵ ਸੇਵ ਕੈ ਸਫਲ ਚਰਨ ਅਮੋਲ ਪਰਦਛਨਾ ਕਰਨ ਕੈ ॥੧੭॥
chiraṅkāl mānas janam niramol pāe saphal janam gur charan saran kai | lochan amol gur daras amol dekhe sravan amol gur bachan dharan kai | nāsakā amol charanārabind bāsanā kai rasanā amol gur mantr simaran kai | hasat amol gurudev sev kai saphal charan amol paradachhanā karan kai |17|
After ages the priceless gift of human birth is found, and it bears fruit by taking refuge at the Guru's feet. Priceless the eyes that behold the Guru's priceless darshan; priceless the ears that hold the Guru's word. Priceless the nostrils drawn to the fragrance of his lotus-feet; priceless the tongue that remembers the Guru's mantra. Priceless the hands in the Guru's service; blessed and priceless the feet that walk in reverence around him.
ਦਰਸਨ ਧਿਆਨ ਦਿਬ ਦ੍ਰਿਸਟਿ ਪ੍ਰਗਾਸ ਭਈ ਕਰੁਨਾ ਕਟਾਛ ਦਿੱਬ ਦੇਹ ਪਰਵਾਨ ਹੈ ॥ ਸਬਦ ਸੁਰਤਿ ਲਿਵ ਬੱਜਰ ਕਪਾਟ ਖੁਲੇ ਪ੍ਰੇਮ ਰਸ ਰਸਨ ਕੈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਿਧਾਨ ਹੈ ॥ ਚਰਨ ਕਮਲ ਮਕਰੰਦ ਬਾਸਨਾ ਸੁਬਾਸ ਹਸਤ ਪੂਜਾ ਪ੍ਰਨਾਮ ਸਫਲ ਸੁ ਗਯਾਨ ਹੈ ॥ ਅੰਗ ਅੰਗ ਬਿਸਮ ਸ੍ਰਬੰਗ ਮੈ ਸਮਾਇ ਭਏ ਮਨ ਮਨਸਾ ਥਕਤ ਬ੍ਰਹਮ ਧਿਆਨ ਹੈ ॥੩੪॥
darasan dhiān dib drisaṭ pragās bhaī karunā kaṭāchh dibb deh paravān hai | sabad surat liv bajjar kapāṭ khule prem ras rasan kai ammrit nidhān hai | charan kamal makarand bāsanā subās hasat pūjā pranām saphal su gayān hai | aṅg aṅg bisam srabaṅg mai samāi bhae man manasā thakat braham dhiān hai |34|
In the seeing and its meditation, the divine eye opened; by one merciful glance the very body was made worthy and bright. With the mind fixed on the Word, the diamond-hard doors flew open; on the tongue of love's taste lies a whole treasure-house of nectar. The honey-fragrance of the lotus-feet perfumes everything; the hands in worship, the head bowed low — blessed, shining knowing. Limb by limb the wonder spread until it filled every part, and the mind, with all its wanting, fell still in the meditation of Brahm.
ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖ ਫਲ ਅਤਿ ਅਸਚਰਜ ਮੈ ਹੇਰਤ ਹਿਰਾਨੇ ਆਨ ਧਿਆਨ ਬਿਸਰਾਨੇ ਹੈ ॥ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖ ਫਲ ਗੰਧ ਰਸ ਬਿਸਮ ਹੁਇ ਅਨ ਰਸ ਬਾਸਨਾ ਬਿਲਾਸ ਨ ਹਿਤਾਨੇ ਹੈ ॥ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖ ਫਲ ਅਦਭੁਤ ਅਸਥਾਨ ਮ੍ਰਿਤ ਮੰਡਲ ਅਸਥਲ ਨ ਲੁਭਾਨੇ ਹੈ ॥ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖ ਫਲ ਸੰਗਤਿ ਮਿਲਾਪ ਦੇਖਿ ਆਨ ਗਿਆਨ ਧਿਆਨ ਸਭ ਨਿਰਸ ਕਰਿ ਜਾਨੇ ਹੈ ॥੧੯॥
guramukh sukh phal at asacharaj mai herat hirāne ān dhiān bisarāne hai | guramukh sukh phal gandh ras bisam hui an ras bāsanā bilās na hitāne hai | guramukh sukh phal adabhut asathān mrit maṇḍal asathal na lubhāne hai | guramukh sukh phal saṅgat milāp dekh ān giān dhiān sabh niras kar jāne hai |19|
The Gurmukh's fruit of bliss — such utter wonder that, beholding it, one is lost, and every other thought is forgotten. The Gurmukh's fruit of bliss — its scent and taste so marvellous that no craving for any other taste can take hold. The Gurmukh's fruit of bliss — a place so wondrous that the passing world no longer tempts. The Gurmukh's fruit of bliss — seeing the meeting of the holy company, all other knowledge and thought seem flat and tasteless.
ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖ ਫਲ ਦਇਆ ਕੈ ਦਿਖਾਵੈ ਜਾਹਿ ਤਾਹਿ ਆਨ ਰੂਪ ਰੰਗ ਦੇਖੇ ਨਾਹੀ ਭਾਵਈ ॥ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖ ਫਲ ਮਇਆ ਕੈ ਚਖਾਵੈ ਜਾਹਿ ਤਾਹਿ ਅਨ ਰਸ ਨਹੀਂ ਰਸਨਾ ਹਿਤਾਵਈ ॥ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖ ਫਲ ਅਗਹੁ ਗਹਾਵੈ ਜਾਹਿ ਸਰਬ ਨਿਧਾਨ ਪਰਸਨ ਕਉ ਨ ਧਾਵਈ ॥ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖ ਫਲ ਅਲਖ ਲਖਾਵੈ ਜਾਹਿ ਅਕਥ ਕਥਾ ਬਿਨੋਦ ਵਾਹੀ ਬਨਿ ਆਵਈ ॥੨੦॥
guramukh sukh phal daiā kai dikhāvai jāh tāh ān rūp raṅg dekhe nāhī bhāvaī | guramukh sukh phal maiā kai chakhāvai jāh tāh an ras nahīn rasanā hitāvaī | guramukh sukh phal agahu gahāvai jāh sarab nidhān parasan kau na dhāvaī | guramukh sukh phal alakh lakhāvai jāh akath kathā binod vāhī ban āvaī |20|
The Gurmukh's fruit of bliss — whoever is shown it by grace finds no other form or colour worth beholding. The Gurmukh's fruit of bliss — whoever is given its taste finds no other taste can please the tongue. The Gurmukh's fruit of bliss — whoever is helped to grasp the Ungraspable runs after no other treasure. The Gurmukh's fruit of bliss — whoever is shown the Unseen, that untellable joy becomes his alone.
ਸਿਧ ਨਾਥ ਜੋਗੀ ਜੋਗ ਧਿਆਨ ਮੈ ਨ ਆਨ ਸਕੇ ਬੇਦ ਪਾਠ ਕਰਿ ਬ੍ਰਹਮਾਦਿਕ ਨ ਜਾਨੇ ਹੈ ॥ ਅਯਿਾਤਮ ਗਿਆਨ ਕੈ ਨ ਸਿਵ ਸਨਕਾਦਿ ਪਾਏ ਜਗ ਭੋਗ ਮੈ ਨ ਇੰਦ੍ਰਾਦਿਕ ਪਹਿਚਾਨੇ ਹੈ ॥ ਨਾਮ ਸਿਮਰਨ ਕੈ ਸੇਖਾਦਿਕ ਨ ਸੰਖਯਾ ਜਾਨੀ ਬ੍ਰਹਮਚਰਜ ਨਾਰਦਾਦਿਕ ਹਿਰਾਨੇ ਹੈ ॥ ਨਾਨਾ ਅਵਤਾਰ ਕੈ ਅਪਾਰ ਕੋ ਨ ਪਾਰ ਪਾਇਓ ਪੂਰਨ ਬ੍ਰਹਮ ਗੁਰ ਸਿਖ ਮਨਿ ਮਾਨੇ ਹੈ ॥੨੧॥
sidh nāth jogī jog dhiān mai na ān sake bed pāṭh kar brahamādik na jāne hai | ayitām giān kai na siv sanakād pāe jag bhog mai na indrādik pahichāne hai | nām simaran kai sekhādik na saṅkhayā jānī brahamacharaj nāradādik hirāne hai | nānā avatār kai apār ko na pār pāio pūran braham gur sikh man māne hai |21|
The Siddhas, Naths and Yogis could not reach it in their deepest trance; reciting the Vedas, even Brahma did not know it. With all his inner knowledge, Shiva could not attain it, nor the sons of Sanak; wrapped in worldly pleasure, even Indra did not recognise it. However they counted, Shesh-Nag and the rest could not measure it; for all their vows, Narad and the others were left bewildered. Through countless lifetimes the boundless One was never fully reached — yet the perfect Brahm the Guru's Sikh holds firm in the heart.
ਗੁਰ ਉਪਦੇਸ ਰਿਦੈ ਨਿਮ੍ਰਤਾ ਨਿਵਾਸ ਜਾਸੁ ਧਿਆਨ ਗੁਰ ਮੂਰਤਿ ਕੈ ਪੂਰਨ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ ॥ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਬਦ ਸੁਰਤਿ ਉਨਮਾਨ ਗਿਆਨ ਸਹਜ ਸੁਭਾਇ ਸਰਬਾਤਮ ਕੈ ਸਮ ਹੈ ॥ ਹਉਮੈ ਤਿਆਗਿ ਤਿਆਗੀ ਬਿਸਮਾਦ ਕੈ ਬੈਰਾਗੀ ਭਏ ਮਨ ਓੁਨਮਨ ਲਿਵ ਗੰਮਿਤਾ ਅਗੰਮ ਹੈ ॥ ਸੂਖਮ ਅਸਥੂਲ ਮੂਲ ਏਕ ਹੀ ਅਨੇਕ ਮੇਕ ਜੀਵਨ ਮੁਕਤਿ ਨਮੋ ਨਮੋ ਨਮੋ ਨਮ ਹੈ ॥੨੨॥
gur upades ridai nimratā nivās jās dhiān gur mūrat kai pūran braham hai | guramukh sabad surat unamān giān sahaj subhāi sarabātam kai sam hai | haumai tiāg tiāgī bisamād kai bairāgī bhae man unaman liv gammitā agamm hai | sūkham asathūl mūl ek hī anek mek jīvan mukat namo namo namo nam hai |22|
The Guru's teaching held in the heart, humility for its home, and steady meditation on the Guru's form — this is the perfect Brahm. The Gurmukh's mind fixed on the Word, wisdom beyond the mind, in natural ease is made equal to the Soul of all. Letting go of ego, the giver-up becomes a wonder-struck lover, unattached; the mind, in the state beyond the mind, reaches the Unreachable. Subtle and vast, root of the one and the many alike — freed while still living: homage, homage, homage to Him.
ਦਰਸਨ ਜੋਤਿ ਨ ਜੋਤੀ ਸਰੂਪ ਹੁਇ ਪਤੰਗ ਸਬਦ ਸੁਰਤਿ ਮ੍ਰਿਗ ਜੁਗਤਿ ਨ ਜਾਨੇ ਹੈ ॥ ਚਰਨ ਕਮਲ ਮਕਰੰਦ ਨ ਮਧੁਪ ਗਤਿ ਬਿਰਹ ਬਿਓਗ ਹੁਇ ਨ ਮੀਨ ਮਰਿ ਜਾਨੇ ਹੈ ॥ ਏਕ ਏਕ ਟੇਕ ਨ ਟਰਤ ਹੈ ਤ੍ਰਿਗਦ ਜੋਨਿ ਚਾਤੁਰ ਚਤੁਰ ਗੁਨ ਹੋਇ ਨ ਹਿਰਾਨੇ ਹੈ ॥ ਪਾਹਨ ਕਠੋਰ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੁਖ ਸਾਗਰ ਮੈ ਸੁਨਿ ਮਮ ਨਾਮ ਜਮ ਨਰਕ ਲਜਾਨੇ ਹੈ ॥੨੩॥
darasan jot na jotī sarūp hui pataṅg sabad surat mrig jugat na jāne hai | charan kamal makarand na madhup gat birah biog hui na mīn mar jāne hai | ek ek ṭek na ṭarat hai trigad jon chātur chatur gun hoi na hirāne hai | pāhan kaṭhor satigur sukh sāgar mai sun mam nām jam narak lajāne hai |23|
One who never becomes the very Light in the seeing, as the moth does; who never learns the deer's way of the Word held in the heart; whose way is not the bee's toward the honey of the lotus-feet, nor the fish's dying in the pang of parting; who holds no single support, but slips as the lower creatures do — not even four kinds of cleverness can save him from being lost. Yet the True Guru is an ocean of peace even for the stone-hearted: at the sound of the Name, Death and its hell shrink back ashamed.
ਗੁਰਮਤਿ ਸਤਿ ਕਰਿ ਚੰਚਲ ਅਚਲ ਭਏ ਮਹਾਂ ਮਲ ਮੂਤ੍ਰ ਧਾਰੀ ਨਿਰਮਲ ਕੀਨੇ ਹੈਂ ॥ ਗੁਰਮਤਿ ਸਤਿ ਕਰਿ ਜੋਨਿ ਕੈ ਅਜੋਨਿ ਭਏ ਕਾਲ ਸੈ ਅਕਾਲ ਕੈ ਅਮਰ ਪਦ ਦੀਨੇ ਹੈਂ ॥ ਗੁਰਮਤਿ ਸਤਿ ਕਰਿ ਹਉਮੈ ਖੋਇ ਹੋਇ ਰੇਨੁ ਤ੍ਰਿਕੁਟੀ ਤ੍ਰਿਬੇਨੀ ਪਾਰਿ ਆਪਾ ਆਪ ਚੀਨੇ ਹੈ ॥ ਗੁਰਮਤਿ ਸਤਿ ਕਰਿ ਬਰਨ ਅਬਰਨ ਭਏ ਭੈ ਭ੍ਰਮ ਨਿਵਾਰਿ ਡਾਰਿ ਨਿਰਭੈ ਕੈ ਲੀਨੇ ਹੈ ॥੨੪॥
guramat sat kar chañchal achal bhae mahān mal mūtr dhārī niramal kīne hain | guramat sat kar jon kai ajon bhae kāl sai akāl kai amar pad dīne hain | guramat sat kar haumai khoi hoi ren trikuṭī tribenī pār āpā āp chīne hai | guramat sat kar baran abaran bhae bhai bhram nivār ḍār nirabhai kai līne hai |24|
Taking the Guru's wisdom as true, the restless grew still, and vessels full of filth were washed spotlessly clean. Taking the Guru's wisdom as true, the born became birthless; from the grip of death they were given the deathless state. Taking the Guru's wisdom as true, ego was lost and one became the dust of all; past the three-fold knot, at the meeting of the streams, the Self beheld itself. Taking the Guru's wisdom as true, caste and casteless fell away; fear and doubt cast off, they were gathered into fearlessness.
ਗੁਰਮਤਿ ਸਤਿ ਕਰਿ ਅਧਮ ਅਸਾਧ ਸਾਧ ਗੁਰਮਤਿ ਸਤਿ ਕਰਿ ਜੰਤ ਸੰਤ ਨਾਮ ਹੈ ॥ ਗੁਰਮਤਿ ਸਤਿ ਕਰਿ ਅਬਿਬੇਕੀ ਹੈ੍ਵ ਬਿਬੇਕੀ ਗੁਰਮਤਿ ਸਤਿ ਕਰਿ ਕਾਮ ਨਿਹਕਾਮ ਹੈ ॥ ਗੁਰਮਤਿ ਸਤਿ ਕਰਿ ਅਗਿਯਾਨੀ ਬ੍ਰਹਮ ਗਯਾਨੀ ਗੁਰਮਤਿ ਸਤਿ ਕਰਿ ਸਹਜ ਬਿਸ੍ਰਾਮ ਹੈ ॥ ਗੁਰਮਤਿ ਸਤਿ ਕਰਿ ਜੀਵਨ ਮੁਕਤਿ ਭਏ ਗੁਰਮਤਿ ਸਤਿ ਕਰਿ ਨਿਹਚਲ ਧਾਮ ਹੈ ॥੨੫॥
guramat sat kar adham asādh sādh guramat sat kar jant sant nām hai | guramat sat kar abibekī hvai bibekī guramat sat kar kām nihakām hai | guramat sat kar agiyānī braham gayānī guramat sat kar sahaj bisrām hai | guramat sat kar jīvan mukat bhae guramat sat kar nihachal dhām hai |25|
Taking the Guru's wisdom as true, the coarse and unruly became saints; the mere creature earned the name of holy. Taking it as true, the thoughtless grew wise; desire itself became desireless. Taking it as true, the ignorant became a knower of Brahm, and one came to rest in natural ease. Taking it as true, they were freed while still living, and found the changeless home.
ਗੁਰਮਤਿ ਸਤਿ ਕਰਿ ਬੈਰ ਨਿਰਬੈਰਿ ਭਏ ਪੂਰਨ ਬ੍ਰਹਮ ਗੁਰ ਸਰਧਾ ਮੈ ਜਾਨੇ ਹੈ ॥ ਗੁਰਮਤਿ ਸਤਿ ਕਰਿ ਭੇਦ ਨਿਰਭੇਦ ਭਏ ਦੁਬਿਧਾ ਬਿਧਿ ਨਿਖੇਧਿ ਖੇਦ ਬਿਨਸਾਨੇ ਹੈ॥ ਗੁਰਮਤਿ ਸਤਿ ਕਰਿ ਬਾਇਸ ਪਰਮ ਹੰਸ ਗਯਾਨ ਅੰਸ ਬੰਸ ਨਿਰਗੰਧ ਗੰਧ ਠਾਨੇ ਹੈ ॥ ਗੁਰਮਤਿ ਸਤਿ ਕਰਿ ਕਰਮ ਭਰਮ ਖੋਇ ਆਸਾ ਮੈ ਨਿਰਾਸ ਹੈ੍ਵ ਬਿਸ੍ਵਾਸ ਉਰ ਆਨੇ ਹੈ॥੨੬॥
guramat sat kar bair nirabair bhae pūran braham gur saradhā mai jāne hai | guramat sat kar bhed nirabhed bhae dubidhā bidh nikhedh khed binasāne hai | guramat sat kar bāis param hans gayān ans bans niragandh gandh ṭhāne hai | guramat sat kar karam bharam khoi āsā mai nirās hvai bisvās ur āne hai |26|
Taking the Guru's wisdom as true, enmity turned to friendship — the perfect Brahm was known in the Guru through faith. Taking it as true, division turned to oneness; double-mindedness, the tangle of 'do' and 'do not', all fell away. Taking it as true, the crow became the royal swan; given a share of knowledge, the scentless was made fragrant. Taking it as true, the tangle of deeds and doubt was undone; freed from grasping even amid hope, trust settled in the heart.
ਗੁਰਮਤਿ ਸਤਿ ਕਰਿ ਸਿੰਬਲ ਸਫਲ ਭਏ ਗੁਰਮਤਿ ਸਤਿ ਕਰਿ ਬਾਂਸ ਮੈ ਸੁਗੰਧ ਹੈ ॥ ਗੁਰਮਤਿ ਸਤਿ ਕਰਿ ਕੰਚਨ ਮਨੂਰ ਭਏ ਗੁਰਮਤਿ ਸਤਿ ਕਰਿ ਪਰਖਤ ਅੰਧ ਹੈ ॥ ਗੁਰਮਤਿ ਸਤਿ ਕਰਿ ਕਾਲ ਕੂਟ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੈ੍ਵ ਕਾਲ ਮੈਂ ਅਕਾਲ ਭਏ ਅਸਥਿਰ ਕੰਧ ਹੈ ॥ ਗੁਰਮਤਿ ਸਤਿ ਕਰਿ ਜੀਵਨ ਮੁਕਤ ਭਏ ਮਾਯਾ ਮੈਂ ਉਦਾਸ ਬਾਸ ਬੰਧ ਨਿਰਬੰਧ ਹੈ ॥੨੭॥
guramat sat kar simbal saphal bhae guramat sat kar bāns mai sugandh hai | guramat sat kar kañchan manūr bhae guramat sat kar parakhat andh hai | guramat sat kar kāl kūṭ ammrit hvai kāl main akāl bhae asathir kandh hai | guramat sat kar jīvan mukat bhae māyā main udās bās bandh nirabandh hai |27|
Taking the Guru's wisdom as true, the barren silk-cotton tree bore fruit; the hollow bamboo grew fragrant. Taking it as true, iron-slag turned to gold; the blind gained the eye to tell true from false. Taking it as true, deadly poison became nectar; in the midst of death, the deathless — the frame made steady. Taking it as true, they were freed while still living; surrounded by Maya yet untouched — bound, yet free of every bond.
ਸਬਦ ਸੁਰਤਿ ਲਿਵ ਗੁਰਸਿਖ ਸੰਧਿ ਮਿਲੇ ਸਸਿ ਘਰਿ ਸੂਰੁ ਪੂਰਿ ਨਿਜ ਘਰਿ ਆਏ ਹੈ ॥ ਓੁਲਟਿ ਪਵਨ ਮਨ ਮੀਨ ਤ੍ਰਿਬੇਨੀ ਪ੍ਰਸੰਗ ਤ੍ਰਿਕੁਟੀ ਉਲੰਘਿ ਸੁਖ ਸਾਗਰ ਸਮਾਏ ਹੈ ॥ ਤ੍ਰਿਗੁਨ ਅਤੀਤ ਚਤੁਰਥ ਪਦ ਗੰਮਿਤਾ ਕੈ ਨਿਝਰ ਅਪਾਰ ਧਾਰ ਅਮਿਅ ਚੁਆਏ ਹੈ ॥ ਚਕਈ ਚਕੋਰ ਮੋਰ ਚਾਤ੍ਰਿਕ ਅਨੰਦ ਮਈ ਕਦਲੀ ਕਮਲ ਸੋ ਬਿਮਲ ਜਲ ਛਾਏ ਹੈ ॥੨੮॥
sabad surat liv gurasikh sandh mile sas ghar sūr pūr nij ghar āe hai | ulaṭ pavan man mīn tribenī prasaṅg trikuṭī ulaṅgh sukh sāgar samāe hai | trigun atīt chaturath pad gammitā kai nijhar apār dhār amia chuāe hai | chakaī chakor mor chātrik anand maī kadalī kamal so bimal jal chhāe hai |28|
With the mind fixed on the Word, where the Guru and the Sikh become one, the sun fills the house of the moon and the soul comes home to itself. Steadying the breath, the mind's restlessness meeting at the confluence, crossing the three-fold knot, it merges in the ocean of peace. Passing beyond the three qualities into the fourth state, the endless, boundless stream lets its nectar drip. Like the sheldrake, the partridge, the peacock and the rain-bird in their joy, like a lotus resting on water, it rests in the pure, clear stream.
ਸਬਦ ਸੁਰਤਿ ਲਿਵ ਗੁਰਸਿਖ ਸੰਧਿ ਮਿਲੇ ਪੰਚ ਪਰਪੰਚ ਮਿਟੇ ਪੰਚ ਪਰਧਾਨੇ ਹੈ ॥ ਭਾਗੇ ਭੈ ਭਰਮ ਭੇਦ ਕਾਲ ਅਉ ਕਰਮ ਖੇਦ ਲੋਗ ਬੇਦ ਉਲੰਘਿ ਉਦੋਤ ਗੁਰ ਗਿਆਨੇ ਹੈ ॥ ਮਾਇਆ ਅਉ ਬ੍ਰਹਮ ਸਮ ਦਸਮ ਦੁਆਰ ਪਾਰਿ ਅਨਹਦ ਰੁਣਝੁਣ ਬਾਜਤ ਨੀਸਾਨੇ ਹੈ ॥ ਉਨਮਨ ਮਗਨ ਗਗਨ ਜਗਮਗ ਜੋਤਿ ਨਿਝਰ ਅਪਾਰ ਧਾਰ ਪਰਮ ਨਿਧਾਨੇ ਹੈ ॥੨੯॥
sabad surat liv gurasikh sandh mile pañch parapañch miṭe pañch paradhāne hai | bhāge bhai bharam bhed kāl au karam khed log bed ulaṅgh udot gur giāne hai | māiā au braham sam dasam duār pār anahad ruṇajhuṇ bājat nīsāne hai | unaman magan gagan jagamag jot nijhar apār dhār param nidhāne hai |29|
With the mind fixed on the Word, where the Guru and the Sikh meet, the spread of the five thieves is wiped away and the five virtues reign. Fear, doubt, division, and the pain of death and deeds all flee; past the world and the Vedas, the Guru's knowledge dawns. Maya and Brahm made equal, through the tenth gate the unstruck music rings, its drums resounding. Absorbed in the state beyond the mind, in the inner sky, the shimmering Light — that endless, boundless stream, the supreme treasure.
ਗ੍ਰਿਹ ਮਹਿ ਗ੍ਰਿਹਸਤੀ ਹੈ੍ਵ ਪਾਯੋ ਨ ਸਹਜ ਘਰ ਬਨ ਬਨਵਾਸ ਨ ਉਦਾਸ ਫਲ ਪਾਯੋ ਹੈ ॥ ਪੜ੍ਹ ਪੜ੍ਹ ਪੰਡਿਤ ਨ ਅਕਥ ਕਥਾ ਬਿਚਾਰੀ ਸਿਧਾਸਨ ਕੈ ਨ ਨਿਜ ਆਸਨ ਦ੍ਰਿੜਾਯੋ ਹੈ ॥ ਜੋਗ ਧਯਾਨ ਧਾਰਨ ਕੈ ਨਾਥਨ ਨ ਦੇਖੇ ਨਾਥ ਜਗਯ ਭੋਗ ਪੂਜਾ ਕੈ ਨ ਅਜਹੂ ਗਹਾਯੋ ਹੈ ॥ ਦੇਵੀ ਦੇਵ ਸੇਵ ਕੈ ਨ ਅਹੰਮੇਵ ਟੇਵ ਟਾਰੀ ਅਲਖ ਅਭੇਵ ਗੁਰੂਦੇਵ ਸਮਝਾਯੋ ਹੈ ॥੩੦॥
grih mah grihasatī hvai pāyo na sahaj ghar ban banavās na udās phal pāyo hai | paṛh paṛh paṇḍit na akath kathā bichārī sidhāsan kai na nij āsan driṛāyo hai | jog dhayān dhāran kai nāthan na dekhe nāth jagay bhog pūjā kai na ajahū gahāyo hai | devī dev sev kai na ahammev ṭev ṭārī alakh abhev gurūdev samajhāyo hai |30|
Living as a householder at home, he did not find natural peace; nor did renouncing the world for the forest win him the fruit of detachment. Reading and reading, the scholar did not grasp the untellable tale; even on the adepts' seat he could not steady his own true seat. In their yogic trances the Naths did not see the Lord; through sacrifice, feasting and worship He is not seized even now. Serving gods and goddesses did not turn aside the habit of ego — but the Unseen, the Unfathomable, the divine Guru made it plain.
ਤ੍ਰਿਗੁਨ ਅਤੀਤ ਚਤੁਰਥ ਗੁਨ ਗੰਮਿਤਾ ਕੈ ਪੰਚ ਤਤ ਉਲੰਘਿ ਪਰਮ ਤਤ ਵਾਸੀ ਹੈ ॥ ਖਟ ਰਸ ਤਿਆਗਿ ਪ੍ਰੇਮ ਰਸ ਕਉ ਪ੍ਰਾਪਤਿ ਭਏ ਪੂਰਿ ਸਰ ਸਪਤ ਅਨਹਦ ਅਭਿਆਸੀ ਹੈ ॥ ਅਸਟ ਸਿਧਾਂਤ ਭੇਦਿ ਨਾਥਨ ਕੈ ਨਾਥ ਭਏ ਦਸਮ ਸਥਲ ਸੁਖ ਸਾਗਰ ਬਿਲਾਸੀ ਹੈ ॥ ਉਨਮਨ ਮਗਨ ਗਗਨ ਹੁਇ ਨਿਝਰ ਝਰੈ ਸਹਜ ਸਮਾਧਿ ਗੁਰ ਪਰਚੈ ਉਦਾਸੀ ਹੈ ॥੩੧॥
trigun atīt chaturath gun gammitā kai pañch tat ulaṅgh param tat vāsī hai | khaṭ ras tiāg prem ras kau prāpat bhae pūr sar sapat anahad abhiāsī hai | asaṭ sidhānt bhed nāthan kai nāth bhae dasam sathal sukh sāgar bilāsī hai | unaman magan gagan hui nijhar jharai sahaj samādh gur parachai udāsī hai |31|
Past the three qualities, reaching the fourth; crossing the five elements, he comes to dwell in the Supreme Essence. Giving up the six tastes and gaining the taste of love, filling the seven pools, he sounds the unstruck melody. Piercing the eight doctrines, becoming the Master of masters, he delights at the tenth place in the ocean of peace. Absorbed in the state beyond the mind, in the inner sky, the stream pours down; in natural trance, by the Guru's pleasure, he lives unattached.
ਦੁਬਿਧਾ ਨਿਵਾਰਿ ਅਬਰਨ ਹੁਇ ਬਰਨ ਬਿਖੈ ਪਂਾਚ ਪਰਪੰਚ ਨ ਦਰਸ ਅਦਰਸ ਹੈ ॥ ਪਰਮ ਪਾਰਸ ਗੁਰ ਪਰਸਿ ਪਾਰਸ ਭਏ ਕਨਿਕ ਅਨਿਕ ਧਾਤ ਆਪਾ ਅਪਰਸ ਹੈ ॥ ਨਵ ਦੁਆਰ ਪਾਰਿ ਬ੍ਰਹਮਾਸਨ ਸਿੰਘਾਸਨ ਮੈ ਨਿਝਰ ਝਰਨਿ ਰੁਚਤ ਨ ਅਨ ਰਸ ਹੈ ॥ ਗੁਰ ਸਿਖ ਸੰਧਿ ਮਿਲੇ ਬੀਸ ਇਕ ਈਸ ਈਸ ਅਨਹਦ ਗਦ ਗਦ ਅਭਰ ਭਰਸ ਹੈ ॥੩੨॥
dubidhā nivār abaran hui baran bikhai pāñch parapañch na daras adaras hai | param pāras gur paras pāras bhae kanik anik dhāt āpā aparas hai | nav duār pār brahamāsan siṅghāsan mai nijhar jharan ruchat na an ras hai | gur sikh sandh mile bīs ik īs īs anahad gad gad abhar bharas hai |32|
Ending double-mindedness, casteless amid the castes, past the five-fold spread, seen and yet unseen. Touching the supreme touchstone, the Guru, one becomes a touchstone too — as many metals turn to gold — the Self beyond all touch. Crossing the nine gates to the seat of Brahm, the throne, where the stream pours without end and no other taste appeals. Where the Guru and the Sikh meet, all the many become the one Lord; brimming with the unstruck song, the empty vessel is filled.
ਚਰਨ ਕਮਲ ਭਜ ਕਮਲ ਪ੍ਰਗਾਸ ਭਏ ਦਰਸ ਦਰਸ ਸਮ ਦਰਸ ਦਿਖਾਏ ਹੈਂ ॥ ਸਬਦ ਸੁਰਤਿ ਅਨਹਦ ਲਿਵ ਲੀਨ ਭਏ ਉਨਮਨ ਮਗਨ ਗਗਨ ਪੁਰ ਛਾਏ ਹੈਂ ॥ ਪ੍ਰੇਮ ਰਸ ਬਸ ਹੋਇ ਬਿਸਮ ਬਿਦੇਹ ਭਏ ਅਤਿ ਅਸਚਰਜ ਮੈ ਹੇਰਤ ਹਿਰਾਏ ਹੈਂ ॥ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖ ਫਲ ਮਹਿਮਾ ਅਗਾਧ ਬੋਧ ਅਕਥ ਕਥਾ ਬਿਨੋਦ ਕਹਤ ਨ ਆਏ ਹੈਂ ॥੩੩॥
charan kamal bhaj kamal pragās bhae daras daras sam daras dikhāe hain | sabad surat anahad liv līn bhae unaman magan gagan pur chhāe hain | prem ras bas hoi bisam bideh bhae at asacharaj mai herat hirāe hain | guramukh sukh phal mahimā agādh bodh akath kathā binod kahat na āe hain |33|
Adoring the lotus-feet, the heart's lotus blooms, and vision upon vision, He shows one equal Light everywhere. With the mind fixed on the Word, absorbed in the unstruck melody, lost in the state beyond the mind, spread across the inner sky. Held by the taste of love, filled with wonder, made bodiless, beholding utter marvel, one is lost in the beholding. The Gurmukh's fruit of bliss — its glory is wisdom past all measure, an untellable joy that cannot be told.
ਦੁਰਮਤਿ ਮੇਟਿ ਗੁਰਮਤਿ ਹਿਰਦੈ ਪ੍ਰਗਾਸੀ ਖੋਇ ਕੈ ਅਗਿਆਨ ਜਾਨੇ ਬ੍ਰਹਮਗਿਆਨੇ ਹੈ॥ ਦਰਸ ਧਿਆਨ ਆਨ ਧਿਆਨ ਬਿਸਿਮਰਨ ਕੈ ਸਬਦ ਸੁਰਤਿ ਮੋਨਿ ਬ੍ਰਤ ਪਰਵਾਨੇ ਹੈ ॥ ਪੇ੍ਰਮ ਰਸ ਰਸਿਕ ਹੋੁਇ ਅਨ ਰਸ ਰਹਤ ਹੁਇ ਜੋਤੀ ਮਹਿ ਜੋਤਿ ਸਰੂਪ ਸੋਹੰ ਸੁਰ ਤਾਨੇ ਹੈ ॥ ਗੁਰ ਸਿਖ ਸੰਧਿ ਮਿਲੇ ਬੀਸ ਇਕ ਈਸ ਈਸ ਪੂਰਨ ਬਿਬੇਕ ਟੇਕ ਏਕ ਹੀਯੇ ਆਨੇ ਹੈ ॥੩੪॥
duramat meṭ guramat hiradai pragāsī khoi kai agiān jāne brahamagiāne hai | daras dhiān ān dhiān bisimaran kai sabad surat mon brat paravāne hai | prem ras rasik hoi an ras rahat hui jotī mah jot sarūp sohan sur tāne hai | gur sikh sandh mile bīs ik īs īs pūran bibek ṭek ek hīye āne hai |34|
Erasing base-mindedness, the Guru's wisdom dawns in the heart; ignorance falls away, and one knows the knowledge of Brahm. In the darshan and its meditation, forgetting every other thought, the mind on the Word — this is the true vow of silence. Relishing the taste of love, empty of all other tastes, Light within Light, the very form of Light, sounding the note 'I am He.' Where the Guru and the Sikh meet, all the many become the one Lord; perfect discernment, the one true support, is brought into the heart.
ਰੋਮ ਰੋਮ ਕੋਟਿ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਕੋ ਨਿਵਾਸ ਜਾਸ ਮਾਨਸ ਔਤਾਰ ਧਾਰ ਦਰਸ ਦਿਖਾਏ ਹੈਂ ॥ ਜਾ ਕੇ ਓਅੰਕਾਰ ਕੇ ਅਕਾਰ ਹੈ ਨਾਨਾ ਪ੍ਰਕਾਰ ਸ੍ਰੀ ਮੁਖ ਸ਼ਬਦ ਗੁਰਸਿਖਨ ਸੁਨਾਏ ਹੈਂ ॥ ਜਗ ਭੋਗ ਨਈਵੇਦ ਜਗਤ ਭਗਤ ਜਾਹਿ ਅਸਨ ਬਸਨ ਗੁਰੁਸਿਖਨ ਲਡਾਏ ਹੈਂ ॥ ਨਿਗਮ ਸੇਖਾਦਿਕ ਕਥਿਤ ਨੇਤਿ ਨੇਤਿ ਕਰਿ ਪੂਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਗੁਰਸਿਖਨ ਲਖਾਏ ਹੈਂ ॥੩੫॥
rom rom koṭ brahamāṇḍ ko nivās jās mānas autār dhār daras dikhāe hain | jā ke oaṅkār ke akār hai nānā prakār srī mukh shabad gurasikhan sunāe hain | jag bhog naīved jagat bhagat jāh asan basan gurusikhan laḍāe hain | nigam sekhādik kathit net net kar pūram braham gurasikhan lakhāe hain |35|
In whose every pore a million universes dwell, yet who took human form to grant His darshan; whose Ik Onkar takes shapes of countless kinds — from His sacred mouth the Word is sung to the Guru's Sikhs. To whom the world offers its worship and its food, the world's own devotees — it is He who feeds His Guru's Sikhs with food and clothing. Whom scripture and Shesh-Nag can only call 'not this, not this' — that perfect Brahm He makes plain to the Guru's Sikhs.
ਨਿਰਗੁਨ ਸਰਗੁਨ ਕੈ ਅਲਖ ਅਬਿਗਤਿ ਗਤਿ ਪੂਰਨ ਬ੍ਰਹਮ ਗੁਰੁ ਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟਾਏ ਹੈਂ ॥ ਸਰਗੁਨ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੁ ਦਰਸ ਕੈ ਧਿਆਨ ਰੂਪ ਅਕਲ ਅਕਾਲ ਗੁਰੁਸਿਖਨ ਦਿਖਾਏ ਹੈਂ ॥ ਨਿਰਗੁਨ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੁ ਸਬਦ ਅਨਹਦ ਧੁਨਿ ਸਬਦ ਬੇਧੀ ਗੁਰੁਸਿੱਖਨ ਸੁਨਾਏ ਹੈਂ ॥ ਚਰਨ ਕਮਲ ਮਕਰੰਦ ਨਿਹਕਾਮ ਧਾਮ ਗੁਰੁਸਿਖ ਮਧੁਕਰ ਗਤਿ ਲਪਟਾਏ ਹਂੈ ॥੩੬॥
niragun saragun kai alakh abigat gat pūran braham gur rūp pragaṭāe hain | saragun srī gur daras kai dhiān rūp akal akāl gurusikhan dikhāe hain | niragun srī gur sabad anahad dhun sabad bedhī gurusikkhan sunāe hain | charan kamal makarand nihakām dhām gurusikh madhukar gat lapaṭāe hain |36|
Beyond form and yet within form, the Unseen, the unshown state — the perfect Brahm has shown Himself as the Guru's form. In form, the beloved Guru's darshan is the shape to meditate upon; the partless, the timeless, He shows to the Guru's Sikhs. Formless, the beloved Guru is the unstruck ringing of the Word; pierced by that Word, the Guru's Sikhs are made to hear. The honey of the lotus-feet, the home of desirelessness — there the Guru's Sikhs cling like bees.
ਪੂਰਨ ਬ੍ਰਹਮ ਗੁਰ ਬੇਲ ਹੈ੍ਵ ਚੰਬੇਲੀ ਗਤਿ ਮੂਲ ਸਾਖਾ ਪਤ੍ਰ ਕਰ ਬਿਬਿਧ ਬਿਥਾਰ ਹੈ॥ ਗੁਰੁਸਿਖ ਪੁਹਪ ਸੁਬਾਸ ਨਿਜ ਰੂਪ ਤਾ ਮੈਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੈ੍ਵ ਕਰਤ ਸੰਸਾਰ ਕੋ ਉਧਾਰ ਹੈ ॥ ਤਿਲ ਮਿਲ ਬਾਸਨਾ ਸੁਬਾਸ ਕੋ ਨਿਵਾਸ ਕਰ ਆਪਾ ਖੋਇ ਹੋਇ ਹੈ ਫੁਲੇਰ ਮਹਿਕਾਰ ਹੈ ॥ ਗੁਰਮੁਖਿ ਮਾਰਗ ਮਂੈ ਪਤਿਤ ਪੁਨੀਤ ਰੀਤਿ ਸੰਸਾਰੀ ਹ੍ਵੈ ਨਿਰੰਕਾਰੀ ਪਰਉਪਕਾਰ ਹੈ ॥੩੭॥
pūran braham gur bel hvai chambelī gat mūl sākhā patr kar bibidh bithār hai | gurusikh puhap subās nij rūp tā main pragaṭ hvai karat sansār ko udhār hai | til mil bāsanā subās ko nivās kar āpā khoi hoi hai phuler mahikār hai | guramukh mārag main patit punīt rīt sansārī hvai niraṅkārī paraupakār hai |37|
The perfect Brahm, the Guru, is a jasmine vine — root, branch and leaf spreading in every direction. The Guru's Sikh is its fragrant flower, his own true form; blooming there, he carries the world across. Mingling as plain sesame takes on the flower's scent, he loses his separate self and becomes the perfume of the blossom. On the Gurmukh's path the fallen are made pure; the worldly become the Formless One's, living for the good of others.
ਪੂਰਨ ਬ੍ਰਹਮ ਗੁਰ ਬਿਰਖ ਬਿਥਾਰ ਧਾਰ ਮੂਲ ਖੰਦ ਸਾਖਾ ਪਤ੍ਰ ਅਨਿਕ ਪ੍ਰਕਾਰ ਹੈ ॥ ਤਾ ਮੈ ਨਿਜ ਰੂਪ ਗੁਰਸਿਖ ਫਲ ਕੋ ਪ੍ਰਗਾਸ ਬਾਸਨਾ ਸੁਬਾਸ ਅਉ ਸ੍ਵਾਦ ਉਪਕਾਰ ਹੈ ॥ ਚਰਨ ਕਮਲ ਮਕਰੰਦ ਰਸ ਰਸਿਕ ਹੁਇ ਚਾਖੇ ਚਰਨਾਮ੍ਰਿਤ ਸੰਸਾਰ ਕੋ ਉਧਾਰ ਹੈ ॥ ਗੁਰਮੁਖਿ ਮਾਰਗ ਮਹਾਤਮ ਅਕਥ ਕਥਾ ਨੇਤਿ ਨੇਤਿ ਨੇਤਿ ਨਮੋ ਨਮੋ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ॥੩੮॥
pūran braham gur birakh bithār dhār mūl khand sākhā patr anik prakār hai | tā mai nij rūp gurasikh phal ko pragās bāsanā subās au svād upakār hai | charan kamal makarand ras rasik hui chākhe charanāmrit sansār ko udhār hai | guramukh mārag mahātam akath kathā net net net namo namo namasakār hai |38|
The perfect Brahm, the Guru, is a spreading tree — root, trunk, branch and leaf of countless kinds. On it the Guru's Sikh, his own true form, ripens as fruit — fragrance, sweetness and blessing to all. Relishing the honey of the lotus-feet, tasting the nectar of the feet, he carries the world across. The greatness of the Gurmukh's path is an untellable tale — 'not this, not this, not this' — homage, homage, all reverence.
ਬਰਨ ਬਰਨ ਬਹੁ ਬਰਨ ਗੋ ਬੰਸ ਜੈਸੇ ਏਕ ਹੀ ਬਰਨ ਦੁਹੇ ਦੂਧ ਜਗ ਜਾਨੀਐ ॥ ਅਨਿਕ ਪ੍ਰਕਾਰ ਫਲ ਫੂਲ ਕੈ ਬਨਾਸਪਤੀ ਏਕੈ ਰੂਪ ਅਗਨਿ ਸਰਬ ਮੈ ਸਮਾਨੀਐ ॥ ਚਤੁਰ ਬਰਨ ਪਾਨ ਚੂਨਾ ਅਉ ਸੁਪਾਰੀ ਕਾਥਾ ਆਪਾ ਖੋਇ ਮਿਲਤ ਅਨੂਪ ਰੂਪ ਠਾਨੀਐ ॥ ਲੋਗਨ ਮੈ ਲੋਗਾਚਾਰ ਗੁਰਮੁਖਿ ਏਕੰਕਾਰ ਸਬਦ ਸੁਰਤਿ ਉਨਮਨ ਉਨਮਾਨੀਐ ॥੩੯॥
baran baran bahu baran go bans jaise ek hī baran duhe dūdh jag jānīai | anik prakār phal phūl kai banāsapatī ekai rūp agan sarab mai samānīai | chatur baran pān chūnā au supārī kāthā āpā khoi milat anūp rūp ṭhānīai | logan mai logāchār guramukh ekaṅkār sabad surat unaman unamānīai |39|
As cows of many colours give but one white milk, so let the world understand. As countless fruits and flowers grow, yet one same fire lives in all the plants alike. As the four — betel-leaf, lime, areca and catechu — lose their separate selves to meet in one matchless red. People keep their worldly ways, but the Gurmukh sees the One Ik Onkar; with his mind fixed on the Word, he rises to the state beyond the mind.
ਸੀਂਚਤ ਸਲਿਲ ਬਹੁ ਬਰਨ ਬਨਾਸਪਤੀ ਚੰਦਨ ਸੁਬਾਸ ਏਕੈ ਚੰਦਨ ਬਖਾਨੀਐ ॥ ਪਰਬਤ ਬਿਖੈ ਉਤਪਤ ਹੁਇ ਅਸਟ ਧਾਤ ਪਾਰਸ ਪਰਸਿ ਏਕੈ ਕੰਚਨ ਕੈ ਜਾਨੀਐ ॥ ਨਿਸ ਅੰਧਕਾਰ ਤਾਰਾ ਮੰਡਲ ਚਮਤਕਾਰ ਦਿਨ ਦਿਨਕਰ ਜੋਤਿ ਏਕੈ ਪਰਵਾਨੀਐ ॥ ਲੋਗਨ ਮੈ ਲੋਗਾਚਾਰ ਗੁਰਮੁਖਿ ਏਕੰਕਾਰ ਸਬਦ ਸੁਰਤਿ ਉਨਮਨ ਉਨਮਾਨੀਐ ॥੪੦॥
sīñchat salil bahu baran banāsapatī chandan subās ekai chandan bakhānīai | parabat bikhai utapat hui asaṭ dhāt pāras paras ekai kañchan kai jānīai | nis andhakār tārā maṇḍal chamatakār din dinakar jot ekai paravānīai | logan mai logāchār guramukh ekaṅkār sabad surat unaman unamānīai |40|
Watered by the same rain, plants of many kinds grow, yet the sandalwood's fragrance makes them all be called sandal. Born in the mountain, the eight metals, touched by the touchstone, are all known as one — as gold. In the dark of night the star-fields glitter; by day it is the sun's one light we see. People keep their worldly ways, but the Gurmukh sees the One Ik Onkar; with his mind fixed on the Word, he rises to the state beyond the mind.
ਜੈਸੇ ਕੁਲਾ ਬਧੂ ਗੁਰ ਜਨ ਮੈ ਘੂਘਟ ਪਟ ਸਿਹਜਾ ਸੰਜੋਗ ਸਮੈ ਅੰਤਰੁ ਨ ਪੀਅ ਸੈ ॥ ਜੈਸੇ ਮਣਿ ਅਛਤ ਕੁਟੰਬ ਹੀ ਸਹਿਤ ਅਹਿ ਬੰਕ ਤਨ ਸੂਧੋ ਬਿਲ ਪੈਸਤ ਹੁਇ ਜੀਅ ਸੈ ॥ ਮਾਤ ਪਿਤਾ ਅਛਤ ਨ ਬੋਲੈ ਸੁਤ ਬਨਿਤਾ ਸੈ ਪਾਛੇ ਕੈ ਦੈ ਸਰਬਸ ਮੋਹੁ ਸੁਤ ਤੀਅ ਸੈ ॥ ਲੋਗਨ ਮੈ ਲੋਗਾਚਾਰ ਗੁਰਮੁਖਿ ਏਕੰਕਾਰ ਸਬਦ ਸੁਰਤਿ ਉਨਮਨ ਮਨ ਹੀਅ ਸੈ ॥੪੧॥
jaise kulā badhū gur jan mai ghūghaṭ paṭ sihajā sañjog samai antar na pīa sai | jaise maṇ achhat kuṭamb hī sahit ah baṅk tan sūdho bil paisat hui jīa sai | māt pitā achhat na bolai sut banitā sai pāchhe kai dai sarabas mohu sut tīa sai | logan mai logāchār guramukh ekaṅkār sabad surat unaman man hīa sai |41|
As the noble bride, veiled among the Guru's people, keeps no distance from her beloved at the hour of union. As the serpent, its jewel and its kin around it, straightens its coiled body to slip, life and all, into its hole. As one says nothing of son and wife while mother and father live, then in the end gives them all his wealth, his love bound to son and spouse. People keep their worldly ways, but the Gurmukh sees the One Ik Onkar — his mind on the Word, risen from the heart beyond itself.
ਜੋਗ ਬਿਖੈ ਭੋਗ ਅਰੁ ਭੋਗ ਬਿਖੈ ਜੋਗ ਜਤ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪੰਥ ਜੋਗ ਭੋਗ ਸੈ ਅਤੀਤ ਹੈ ॥ ਗਿਆਨ ਬਿਖੈ ਧਿਆਨ ਅਰੁ ਧਿਆਨ ਬਿਖੈ ਬੇਧੇ ਗਿਆਨ ਗੁਰਮਤਿ ਗਤਿ ਗਿਆਨ ਧਿਆਨ ਕੈ ਅਜੀਤ ਹੈ ॥ ਪ੍ਰੇਮ ਕੈ ਭਗਤਿ ਅਰ ਭਗਤਿ ਕੈ ਪ੍ਰੇਮ ਨੇਮ ਅਲਖ ਭਗਤਿ ਪ੍ਰੇਮ ਗੁਰਮੁਖਿ ਰੀਤਿ ਹੈ ॥ ਨਿਰਗੁਨ ਸਰਗੁਨ ਬਿਖੈ ਬਿਸਮ ਬਿਸ੍ਵਾਸ ਰਿਦੈ ਬਿਸਮ ਬਿਸ੍ਵਾਸ ਪਾਰਿ ਪੂਰਨ ਪ੍ਰਤੀਤਿ ਹੈ ॥੪੨॥
jog bikhai bhog ar bhog bikhai jog jat guramukh panth jog bhog sai atīt hai | giān bikhai dhiān ar dhiān bikhai bedhe giān guramat gat giān dhiān kai ajīt hai | prem kai bhagat ar bhagat kai prem nem alakh bhagat prem guramukh rīt hai | niragun saragun bikhai bisam bisvās ridai bisam bisvās pār pūran pratīt hai |42|
Pleasure held within yoga, and yoga within pleasure and restraint — yet the Gurmukh's path stands beyond both yoga and pleasure. Meditation held within knowledge, and knowledge held within meditation — by the Guru's wisdom, unbeaten in both knowing and meditation. Devotion held within love, and love within devotion — the vow; the Unseen love-and-devotion is the Gurmukh's way. Within the formless and the formed, a wondrous faith fills the heart; and past even that wonder lies the perfect, whole certainty.
ਕਿੰਚਤ ਕਟਾਛ ਦਿਬਿ ਦੇਹ ਦਿਬਿ ਦ੍ਰਿਸਟਿ ਹੁਇ ਦਿਬਿ ਜੋਤਿ ਕੋ ਧਿਆਨ ਦਿਬਿ ਦ੍ਰਿਸਟਾਂਤ ਕੈ ॥ ਸਬਦ ਬਿਬੇਕ ਟੇਕ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁਇ ਗੁਰਮਤਿ ਅਨਹਦ ਗੰਮਿ ਉਨਮਨੀ ਕੋ ਮਤਾਂਤ ਕੈ ॥ ਗਿਆਨ ਧਿਆਨ ਕਰਨੀ ਕੈ ਉਪਜਤ ਪ੍ਰੇਮ ਰਸੁ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖ ਪ੍ਰੇਮ ਨੇਮ ਨਿਜ ਕ੍ਰਾਂਤਿ ਕੈ ॥ ਚਰਨ ਕਮਲ ਦਲ ਸੰਪਟ ਮਧੁਪ ਗਤਿ ਸਹਜ ਸਮਾਧਿ ਮਧੁ ਪਾਨ ਪ੍ਰਾਨ ਸ਼ਾਂਤਿ ਕੈ ॥੪੩॥
kiñchat kaṭāchh dib deh dib drisaṭ hui dib jot ko dhiān dib drisaṭānt kai | sabad bibek ṭek pragaṭ hui guramat anahad gamm unamanī ko matānt kai | giān dhiān karanī kai upajat prem ras guramukh sukh prem nem nij krānt kai | charan kamal dal sampaṭ madhup gat sahaj samādh madh pān prān shānt kai |43|
At the slightest merciful glance the body turns divine, the eye turns divine, and meditation on the divine Light unfolds as something divine. The support of the discerning Word grows plain; by the Guru's wisdom, reaching the unstruck sound, the state beyond the mind is made sure. From knowledge, meditation and daily practice the taste of love wells up; the Gurmukh's bliss, the vow of love, turns quietly on its own. Like a bee in the cup of the lotus petals, drinking the honey in natural trance, the breath comes to peace.
ਸੂਆ ਗਹਿ ਨਲਿਨੀ ਕਉ ਉਲਟਿ ਗਹਾਵੈ ਆਪੁ ਹਾਥ ਸੈ ਛਡਾਏ ਛਾਡੈ ਪਰ ਬਸਿ ਆਵਈ ॥ ਤੈਸੇ ਬਾਰੰਬਾਰ ਟੇਰਿ ਟੇਰਿ ਕਹੇ ਪਠੋ ਪਠੋ ਆਪਨੋ ਹੀ ਨਾਉ ਸੀਖਿ ਆਪ ਹੀ ਪੜਾਵਈ ਰਘੁਬੰਸੀ ਰਾਮ ਨਾਮੁ ਗਾਲ ਜਾਮਨੀ ਸੁ ਭਾਖਾ ਸੰਗਤਿ ਸੁਭਾਵ ਗਤਿ ਬੁਧਿ ਪ੍ਰਗਟਾਵਈ ॥ ਤੈਸੇ ਗੁਰ ਚਰਨ ਸਰਨਿ ਸਾਧ ਸੰਗ ਮਿਲੇ ਆਪਾ ਆਪੁ ਚੀਨਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖ ਪਾਵਈ ॥੪੪॥
sūā gah nalinī kau ulaṭ gahāvai āp hāth sai chhaḍāe chhāḍai par bas āvaī | taise bārambār ṭer ṭer kahe paṭho paṭho āpano hī nāu sīkh āp hī paṛāvaī raghubansī rām nām gāl jāmanī su bhākhā saṅgat subhāv gat budh pragaṭāvaī | taise gur charan saran sādh saṅg mile āpā āp chīn guramukh sukh pāvaī |44|
As one catches a parrot and makes it grip a tube upside down — it could free itself with its own claws, yet it clings and stays caught. As, told again and again, 'say it, say it,' it learns its own name and then repeats it itself. As the name of Ram of the Raghu line, on a low-born woman's tongue, by the holy company's grace turns her speech and wakes her mind — so, taking refuge at the Guru's feet in the holy company, knowing the Self, the Gurmukh finds bliss.
ਦ੍ਰਿਸਟਿ ਮਹਿ ਦਰਸ ਦਰਸ ਮਹਿ ਦ੍ਰਿਸਟਿ ਦ੍ਰਿਗ ਦ੍ਰਿਸਟਿ ਦਰਸ ਅਦਰਸ ਗੁਰ ਧਿਆਨ ਹੈ ॥ ਸਬਦ ਮਹਿ ਸੁਰਤਿ ਸੁਰਤਿ ਮਹਿ ਸਬਦ ਧੁਨਿ ਸਬਦ ਸੁਰਤਿ ਅਗਮਿਤਿ ਗੁਰ ਗਿਆਨ ਹੈ ॥ ਗਿਆਨ ਧਿਆਨ ਕਰਨੀ ਕੈ ਪ੍ਰਗਟਤ ਪ੍ਰੇਮ ਰਸੁ ਗੁਰਮਤਿ ਗਤਿ ਪ੍ਰੇਮ ਨੇਮ ਨਿਰਬਾਨ ਹੈ ॥ ਪਿੰਡ ਪ੍ਰਾਨ ਪ੍ਰਾਨਪਤਿ ਬੀਸ ਕੋ ਬਰਤਮਾਨ ਗੁਰਮੁਖ ਸੁਖ ਇਕ ਈਸ ਮੋ ਨਿਧਾਨ ਹੈ ॥੪੫॥
drisaṭ mah daras daras mah drisaṭ drig drisaṭ daras adaras gur dhiān hai | sabad mah surat surat mah sabad dhun sabad surat agamit gur giān hai | giān dhiān karanī kai pragaṭat prem ras guramat gat prem nem nirabān hai | piṇḍ prān prānapat bīs ko baratamān guramukh sukh ik īs mo nidhān hai |45|
The seeing within the vision, the vision within the seeing — the seen and the unseen: this is meditation upon the Guru. Consciousness within the Word, the Word's ring within consciousness — Word and consciousness past all measure: this is the Guru's knowledge. From knowledge, meditation and daily practice the taste of love appears; by the Guru's wisdom, the vow of love is liberation itself. Body, breath and the Lord of breath, all the many present as one — the Gurmukh's bliss is the treasure held in the single Lord.
ਮਨ ਬਚ ਕ੍ਰਮ ਹੁਇ ਇਕਤ੍ਰ ਛਤ੍ਰਪਤਿ ਭਏ ਸਹਜ ਸਿੰਘਾਸਨ ਕੈ ਨਿਹਚਲ ਰਾਜ ਹੈ ॥ ਸਤਯ ਅਉ ਸੰਤੋਖ ਦਇਆ ਧਰਮ ਅਰਥ ਮੇਲਿ ਪੰਚ ਪਰਵਾਨ ਕੀਏ ਗੁਰਮਤਿ ਸਾਜ ਹੈ ॥ ਸਕਲ ਪਦਾਰਥ ਅਉ ਸਰਬ ਨਿਧਾਨ ਸਭਾ ਸਿਵ ਨਗਰੀ ਸੁਬਾਸ ਕੋਟਿ ਛਬਿ ਛਾਜ ਹੈ ॥ ਰਾਜਨੀਤਿ ਰੀਤਿ ਪ੍ਰੀਤਿ ਪਰਜਾ ਕੈ ਸੁਖੈ ਸੁਖ ਪੂਰਨ ਮਨੋਰਥ ਸਫਲ ਸਬ ਕਾਜ ਹੈ ॥੪੬॥
man bach kram hui ikatr chhatrapat bhae sahaj siṅghāsan kai nihachal rāj hai | satay au santokh daiā dharam arath mel pañch paravān kīe guramat sāj hai | sakal padārath au sarab nidhān sabhā siv nagarī subās koṭ chhab chhāj hai | rājanīt rīt prīt parajā kai sukhai sukh pūran manorath saphal sab kāj hai |46|
Mind, word and deed drawn into one, he became a king, seated on the throne of natural ease, his reign unshaken. Truth and contentment, mercy, right living and purpose joined — the five made worthy, the Guru's wisdom his royal court. Every treasure and all riches in his court, the fragrant city of Shiva, bright with a million splendours. His rule and his love as one, his people's happiness his own — every wish fulfilled, every task brought to completion.
ਚਰਨ ਸਰਨਿ ਮਨ ਬਚ ਕ੍ਰਮ ਹੁਇ ਇਕਤ੍ਰ ਗੰਮਿਤਾ ਤ੍ਰਿਕਾਲ ਤ੍ਰਿਭਵਨ ਸੁਧਿ ਪਾਈ ਹੈ ॥ ਸਹਜ ਸਮਾਧਿ ਸਾਧਿ ਅਗਮ ਅਗਾਧਿ ਕਥਾ ਅੰਤਰਿ ਦਿਸੰਤਰ ਨਿਰੰਤਰੀ ਜਤਾਈ ਹੈ ॥ ਖੰਡ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਪਿੰਡ ਪ੍ਰਾਨ ਪ੍ਰਾਨਪਤਿ ਗਤਿ ਗੁਰ ਸਿਖ ਸੰਧਿ ਮਿਲੇ ਸੋਹੰ ਲਿਵ ਲਾਈ ਹੈ ॥ ਦਰਪਨ ਦਰਸ ਅਉ ਜੰਤ੍ਰ ਧਨਿ ਜੰਤ੍ਰੀ ਬਿਧਿ ਓਤਿ ਪੋਤਿ ਸੂਤ ਏਕੈ ਦੁਬਿਧਾ ਮਿਟਾਈ ਹੈ ॥੪੭॥
charan saran man bach kram hui ikatr gammitā trikāl tribhavan sudh pāī hai | sahaj samādh sādh agam agādh kathā antar disantar nirantarī jatāī hai | khaṇḍ brahamaṇḍ piṇḍ prān prānapat gat gur sikh sandh mile sohan liv lāī hai | darapan daras au jantr dhan jantrī bidh ot pot sūt ekai dubidhā miṭāī hai |47|
Taking refuge at the feet, mind, word and deed as one, reaching through the three times and the three worlds, awareness is won. Perfecting natural trance, the unreachable, unfathomable tale is shown unbroken, within and without. Realm and universe, body, breath and the Lord of breath — where the Guru and the Sikh meet, love is fixed on 'I am He.' As a mirror is to sight, as an instrument is to the skilled player, warp and weft one single thread — double-mindedness is erased.
ਚਰਨ ਸਰਨਿ ਮਨ ਬਚ ਕ੍ਰਮ ਹੁਇ ਇਕਤ੍ਰ ਤਨ ਤ੍ਰਿਭਵਨ ਗਤਿ ਅਲਖ ਲਖਾਈ ਹੈ॥ ਮਨ ਬਚ ਕਰਮ ਕਰਮ ਮਨ ਬਚਨ ਕੈ ਬਚਨ ਕਰਮ ਮਨ ਉਨਮਨੀ ਛਾਈ ਹੈ ॥ ਗਿਆਨੀ ਧਿਆਨੀ ਕਰਨੀ ਜਿਉ ਗੁਰ ਮਹੂਆ ਕਮਾਦ ਨਿਝਰ ਅਪਾਰ ਧਾਰ ਭਾਠੀ ਕੈ ਚੁਆਈ ਹੈ ॥ ਪੇ੍ਰਮ ਰਸ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਿਧਾਨ ਪਾਨ ਪੂਰਨ ਹੁਇ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੰਧਿ ਮਿਲੇ ਸਹਜ ਸਮਾਈ ਹੈ ॥੪੮॥
charan saran man bach kram hui ikatr tan tribhavan gat alakh lakhāī hai | man bach karam karam man bachan kai bachan karam man unamanī chhāī hai | giānī dhiānī karanī jiu gur mahūā kamād nijhar apār dhār bhāṭhī kai chuāī hai | prem ras ammrit nidhān pān pūran hui guramukh sandh mile sahaj samāī hai |48|
Taking refuge at the feet, mind, word and deed as one, the body and the three worlds' state — the Unseen is seen. Mind, word and deed; deed, mind and word; word, deed and mind — the state beyond the mind spreads over all. To the knower, the meditator, the doer, the Guru is the still centre — as flower and cane are distilled in the furnace, so the endless, boundless stream is drawn out. Drinking to the full the treasure-nectar of love's taste, meeting the Gurmukh, one merges into natural ease.
ਬਿਬਿਧਿ ਬਿਰਖ ਬਲੀ ਫਲ ਫੁਲ ਮੂਲ ਸਾਖਾ ਰਚਨ ਚਰਿਤ੍ਰ ਚਿਤ੍ਰ ਅਨਿਕ ਪ੍ਰਕਾਰ ਹੈ॥ ਬਰਨ ਬਰਨ ਫਲ ਬਹੁ ਬਿਧਿ ਸ੍ਵਾਦ ਰਸ ਬਰਨ ਬਰਨ ਫੂਲ ਬਾਸਨਾ ਬਿਥਾਰ ਹੈ॥ ਬਰਨ ਬਰਨ ਮੂਲ ਬਰਨ ਬਰਨ ਸਾਖਾ ਬਰਨ ਬਰਨ ਪਤੑ ਸੁਗਨ ਅਚਾਰ ਹੈ॥ ਬਿਬਿਧਿ ਬਨਾਸਪਤਿ ਅੰਤਰਿ ਅਗਨਿ ਜੈਸੇ ਸਕਲ ਸੰਸਾਰ ਬਿਖੈ ਏਕੈ ਏਕੰਕਾਰ ਹੈ ॥੪੯॥
bibidh birakh balī phal phul mūl sākhā rachan charitr chitr anik prakār hai | baran baran phal bahu bidh svād ras baran baran phūl bāsanā bithār hai | baran baran mūl baran baran sākhā baran baran path sugan achār hai | bibidh banāsapat antar agan jaise sakal sansār bikhai ekai ekaṅkār hai |49|
So many trees and vines, fruit and flower, root and branch — the play of creation painted in countless forms. Fruits of colour upon colour, tastes of every kind; flowers of colour upon colour spreading their fragrance. Roots of every colour, branches of every colour, leaves of every colour — each with its own qualities and ways. Yet as one same fire lives in all the many plants, so in the whole world there is but the One, Ik Onkar.
ਗੁਰ ਸਿਖ ਸੰਧਿ ਮਿਲੇ ਦ੍ਰਿਸਟਿ ਦਰਸ ਲਿਵ ਗੁਰਮੁਖਿ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਸਾਧ ਲਿਵ ਲਾਈ ਹੈ॥ ਗੁਰ ਸਿਖ ਸੰਧਿ ਮਿਲੇ ਸਬਦ ਸੁਰਤਿ ਲਿਵ ਗੁਰਮੁਖਿ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਧਿਆਨ ਸੁਧਿ ਪਾਈ ਹੈ॥ ਗੁਰ ਸਿਖ ਸੰਧਿ ਮਿਲੇ ਸ੍ਵਾਮੀ ਸੇਵ ਸੇਵਕ ਹੁਇ ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਿਹਕਾਮ ਕਰਨੀ ਕਮਾਈ ਹੈ ॥ ਗੁਰ ਸਿਖ ਸੰਧਿ ਮਿਲੇ ਕਰਨੀ ਸੁ ਗਿਆਨ ਧਿਆਨ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪੇ੍ਰਮ ਨੇਮ ਸਹਜ ਸਮਾਈ ਹੈ ॥੫੦॥
gur sikh sandh mile drisaṭ daras liv guramukh braham giān sādh liv lāī hai | gur sikh sandh mile sabad surat liv guramukh braham giān dhiān sudh pāī hai | gur sikh sandh mile svāmī sev sevak hui guramukh nihakām karanī kamāī hai | gur sikh sandh mile karanī su giān dhiān guramukh prem nem sahaj samāī hai |50|
Where the Guru and the Sikh meet, his gaze fixed on the darshan — the Gurmukh, the devoted one, sets his love on the knowledge of God (Brahm). Where the Guru and the Sikh meet, his mind fixed on the Word, the Gurmukh wins a pure, clear knowing of God and deep meditation. Where the Guru and the Sikh meet, master and servant serving as one, the Gurmukh earns the deed done with no wish for reward. Where the Guru and the Sikh meet, action itself turns into knowing and meditation; the Gurmukh's vow of love melts into natural ease.
ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੰਧਿ ਮਿਲੇ ਬ੍ਰਹਮ ਧਿਆਨ ਲਿਵ ਏਕੰਕਾਰ ਕੈ ਅਕਾਰ ਅਨਿਕ ਪ੍ਰਕਾਰ ਹੈ ॥ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੰਧਿ ਮਿਲੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਲਿਵ ਨਿਰੰਕਾਰ ਓਅੰਕਾਰ ਬਿਬਿਧਿ ਬਿਥਾਰ ਹੈ ॥ ਗੁਰ ਸਿਖ ਸੰਧਿ ਮਿਲੇ ਸ੍ਵਾਮੀ ਸੇਵ ਸੇਵਕ ਹੁਇ ਬ੍ਰਹਮ ਬਿਬੇਕ ਪ੍ਰੇਮ ਭਗਤਿ ਅਚਾਰ ਹੈ ॥ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੰਧਿ ਮਿਲੇ ਪਰਮਦਭੁਤ ਗਤਿ ਨੇਤਿ ਨੇਤਿ ਨੇਤਿ ਨਮੋ ਨਮੋ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ॥੫੧॥
guramukh sandh mile braham dhiān liv ekaṅkār kai akār anik prakār hai | guramukh sandh mile braham giān liv niraṅkār oaṅkār bibidh bithār hai | gur sikh sandh mile svāmī sev sevak hui braham bibek prem bhagat achār hai | guramukh sandh mile paramadabhut gat net net net namo namo namasakār hai |51|
Where the Gurmukh meets, his love fixed on the meditation of Brahm — the One Ik Onkar takes shapes of countless kinds. Where the Gurmukh meets, his love fixed on the knowledge of Brahm — the Formless, the Onkar, spreads in endless ways. Where the Guru and the Sikh meet, master and servant serving as one — the discernment of Brahm, and love, devotion and right living. Where the Gurmukh meets, a state of utter marvel — 'not this, not this, not this' — homage, homage, all reverence.
ਗੁਰਮੁਖਿ ਮਨ ਬਚ ਕਰਮ ਇਕਤ੍ਰ ਭਏ ਅੰਗ ਅੰਗ ਬਿਸਮ ਸ੍ਰਬੰਗ ਮੈ ਸਮਾਏ ਹੈ ॥ ਪੇ੍ਰਮ ਰਸ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਿਧਾਨ ਪਾਨ ਕੇ ਮਦੋਨ ਰਸਨਾ ਥਕਤ ਭਈ ਕਹਿਤ ਨ ਆਏ ਹੈ॥ ਜਗਮਗ ਪੇ੍ਰਮ ਜੋਤਿ ਅਤਿ ਅਸਚਰਜ ਮੈ ਲੋਚਨ ਚਕਿਤ ਭਏ ਹੇਰਤ ਹਿਰਾਏ ਹੈ॥ ਰਾਗ ਨਾਦ ਬਾਦ ਬਿਸਮਾਦ ਪੇ੍ਰਮ ਧੁਨਿ ਸੁਨਿ ਸ੍ਰਵਨ ਸੁਰਤਿ ਬਿਲੈ ਬਿਲੈ ਬਿਲਾਏ ਹੈ॥੫੨॥
guramukh man bach karam ikatr bhae aṅg aṅg bisam srabaṅg mai samāe hai | prem ras ammrit nidhān pān ke madon rasanā thakat bhaī kahit na āe hai | jagamag prem jot at asacharaj mai lochan chakit bhae herat hirāe hai | rāg nād bād bisamād prem dhun sun sravan surat bilai bilai bilāe hai |52|
The Gurmukh — mind, word and deed as one — limb by limb, the wonder fills every part. Drunk on the treasure-nectar of love's taste, the tongue falls silent; it cannot tell. The shimmering Light of love is so utter a marvel that the eyes are struck and lost in the beholding. Hearing the melody, the sound, the wondrous ring of love, the ear's awareness dissolves and dissolves away.
ਗੁਰਮੁਖਿ ਮਨ ਬਚ ਕਰਮ ਇਕਤ੍ਰ ਭਏ ਪੂਰਨ ਪਰਮ ਪਦ ਪੇ੍ਰਮ ਪ੍ਰਗਟਾਏ ਹੈ ॥ ਲੋਚਨ ਮੈ ਦ੍ਰਿਸਟਿ ਦਰਸ ਰਸ ਗੰਧ ਸੰਧਿ ਸ੍ਰਵਨ ਸਬਦ ਸੁਰਤਿ ਗੰਧ ਰਸ ਪਾਏ ਹੈ ॥ ਰਸਨਾ ਮੈ ਰਸ ਗੰਧ ਸਬਦ ਸੁਰਤਿ ਮੇਲ ਨਾਸ ਬਾਸੁ ਰਸ ਸ੍ਰੁਤਿ ਸਬਦ ਲਖਾਏ ਹੈ ॥ ਰੋਮ ਰੋਮ ਰਸਨਾ ਸ੍ਰਵਨ ਦ੍ਰਿਗ ਨਾਸਾ ਕੋਟਿ ਖੰਡ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਪਿੰਡ ਪਾ੍ਰਨ ਮੈ ਜਤਾਏ ਹੈ ॥੫੩॥
guramukh man bach karam ikatr bhae pūran param pad prem pragaṭāe hai | lochan mai drisaṭ daras ras gandh sandh sravan sabad surat gandh ras pāe hai | rasanā mai ras gandh sabad surat mel nās bās ras srut sabad lakhāe hai | rom rom rasanā sravan drig nāsā koṭ khaṇḍ brahamaṇḍ piṇḍ prān mai jatāe hai |53|
The Gurmukh — mind, word and deed as one — has made the perfect, supreme state of love shine forth. In the eyes, sight and darshan; where they meet, the ear finds the Word and awareness, and scent finds its savour. On the tongue, taste and scent; the Word and awareness joined; the nose its fragrance — Word and hearing revealed. Pore by pore — tongue, ear, eye and nose — through a million realms and universes, in body and breath, it is shown.