Var 15 · Without the True Guru

ਸਤਿਗੁਰੁ ਸਚਾ ਪਾਤਿਸਾਹੁ ਕੂੜੇ ਬਾਦਿਸਾਹ ਦੁਨੀਆਵੇ। ਸਤਿਗੁਰੁ ਨਾਥਾ ਨਾਥੁ ਹੈ ਹੋਇ ਨਉਂ ਨਾਥ ਅਨਾਥ ਨਿਥਾਵੇ। ਸਤਿਗੁਰੁ ਸਚੁ ਦਾਤਾਰੁ ਹੈ ਹੋਰੁ ਦਾਤੇ ਫਿਰਦੇ ਪਾਛਾਵੇ। ਸਤਿਗੁਰੁ ਕਰਤਾ ਪੁਰਖੁ ਹੈ ਕਰਿ ਕਰਤੂਤਿ ਨਿਨਾਵਨਿ ਨਾਵੇ। ਸਤਿਗੁਰੁ ਸਚਾ ਸਾਹੁ ਹੈ ਹੋਰੁ ਸਾਹ ਅਵੇਸਾਹ ਉਚਾਵੇ। ਸਤਿਗੁਰੁ ਸਚਾ ਵੈਦੁ ਹੈ ਹੋਰੁ ਵੈਦੁ ਸਭ ਕੈਦ ਕੂੜਾਵੇ। ਵਿਣੁ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸਭਿ ਨਿਗੋਸਾਵੈ ॥੧॥

satigur sachā pātisāhu kūṛe bādisāh dunīāve | satigur nāthā nāth hai hoi naun nāth anāth nithāve | satigur sach dātār hai hor dāte phirade pāchhāve | satigur karatā purakh hai kar karatūt nināvan nāve | satigur sachā sāhu hai hor sāh avesāh uchāve | satigur sachā vaid hai hor vaid sabh kaid kūṛāve | viṇ satigur sabh nigosāvai |1|

The True Guru is the true Emperor; the emperors of this world are false. The True Guru is the Master of masters; beside Him the nine Nath yogis are masterless and homeless. The True Guru is the true Giver; every other giver trails behind Him, begging. The True Guru is the Creator-Being; doing His own deeds, He makes the nameless famous. The True Guru is the true Banker; the other bankers cannot be relied on and go broke. The True Guru is the true Physician; every other healer's cure is a false prison. Without the True Guru, everyone is masterless.

ਸਤਿਗੁਰੁ ਤੀਰਥੁ ਜਾਣੀਐ ਅਠਸਠਿ ਤੀਰਥ ਸਰਣੀ ਆਏ। ਸਤਿਗੁਰੁ ਦੇਉ ਅਭੇਉ ਹੈ ਹੋਰੁ ਦੇਵ ਗੁਰੁ ਸੇਵ ਤਰਾਏ। ਸਤਿਗੁਰੁ ਪਾਰਸਿ ਪਰਸਿਐ ਲਖ ਪਾਰਸ ਪਾ ਖਾਕੁ ਸੁਹਾਏ। ਸਤਿਗੁਰੁ ਪੂਰਾ ਪਾਰਿਜਾਤੁ ਪਾਰਜਾਤ ਲਖ ਸਫਲ ਧਿਆਏ। ਸੁਖ ਸਾਗਰੁ ਸਤਿਗੁਰ ਪੁਰਖੁ ਰਤਨ ਪਦਾਰਥ ਸਿਖ ਸੁਣਾਏ। ਚਿੰਤਾਮਣਿ ਸਤਿਗੁਰ ਚਰਣ ਚਿੰਤਾਮਣੀ ਅਚਿੰਤ ਕਰਾਏ। ਵਿਣੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸਭਿ ਦੂਜੈ ਭਾਏ ॥੨॥

satigur tīrath jāṇīai aṭhasaṭh tīrath saraṇī āe | satigur deu abheu hai hor dev gur sev tarāe | satigur pāras parasiai lakh pāras pā khāk suhāe | satigur pūrā pārijāt pārajāt lakh saphal dhiāe | sukh sāgar satigur purakh ratan padārath sikh suṇāe | chintāmaṇ satigur charaṇ chintāmaṇī achint karāe | viṇ satigur sabh dūjai bhāe |2|

Know the True Guru as the pilgrimage; all sixty-eight holy places come to His shelter. The True Guru is the God past all mystery; the other gods are carried across by serving Him. Touching the True Guru, that gold-making stone, a hundred thousand gold-making stones become the dust of His feet. The True Guru is the perfect wish-granting tree; a hundred thousand wish-trees bear their fruit by meditating on Him. The True Guru-Being is the ocean of peace, telling His Sikhs where the treasure of jewels lies. The Guru's feet are the wish-granting jewel that makes a person free of care. Without the True Guru, everyone is lost in loving something else.

ਲਖ ਚਉਰਾਸੀਹ ਜੂਨਿ ਵਿਚਿ ਉਤਮੁ ਜੂਨਿ ਸੁ ਮਾਣਸ ਦੇਹੀ। ਅਖੀ ਦੇਖੈ ਨਦਰਿ ਕਰਿ ਜਿਹਬਾ ਬੋਲੈ ਬਚਨ ਬਿਦੇਹੀ। ਕੰਨੀ ਸੁਣਦਾ ਸੁਰਤਿ ਕਰਿ ਵਾਸ ਲਏ ਨਕਿ ਸਾਸ ਸਨੇਹੀ। ਹਥੀ ਕਿਰਤਿ ਕਮਾਵਣੀ ਪੈਰੀ ਚਲਣੁ ਜੋਤਿ ਇਵੇਹੀ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਨਮੁ ਸਕਾਰਥਾ ਮਨਮੁਖ ਮੂਰਤਿ ਮਤਿ ਕਿਨੇਹੀ। ਕਰਤਾ ਪੁਰਖੁ ਵਿਸਾਰਿ ਕੈ ਮਾਣਸ ਦੀ ਮਨਿ ਆਸ ਧਰੇਹੀ। ਪਸੂ ਪਰੇਤਹੁ ਬੁਰੀ ਹੁਰੇਹੀ ॥੩॥

lakh chaurāsīh jūn vich utam jūn su māṇas dehī | akhī dekhai nadar kar jihabā bolai bachan bidehī | kannī suṇadā surat kar vās lae nak sās sanehī | hathī kirat kamāvaṇī pairī chalaṇ jot ivehī | guramukh janam sakārathā manamukh mūrat mat kinehī | karatā purakh visār kai māṇas dī man ās dharehī | pasū paretahu burī hurehī |3|

Among the eight million four hundred thousand kinds of life, the highest is the human body. The eyes see with their glance, and the tongue speaks words that have no body; the ears hear closely, and the nose draws in the loving breath; the hands earn honest work, and the feet walk by this same light. The Gurmukh's birth bears fruit; but what does the manmukh understand, dull as a stone idol? Forgetting the Creator-Being, he pins his heart's hope on a mortal man. Such a nature is worse than a beast's or a ghost's.

ਸਤਿਗੁਰ ਸਾਹਿਬੁ ਛਡਿ ਕੈ ਮਨਮੁਖੁ ਹੋਇ ਬੰਦੇ ਦਾ ਬੰਦਾ। ਹੁਕਮੀ ਬੰਦਾ ਹੋਇ ਕੈ ਨਿਤ ਉਠਿ ਜਾਇ ਸਲਾਮ ਕਰੰਦਾ। ਆਠ ਪਹਰ ਹਥ ਜੋੜਿ ਕੈ ਹੋਇ ਹਜ਼ੂਰੀ ਖੜਾ ਰਹੰਦਾ। ਨੀਦ ਨ ਭੁਖ ਨ ਸੁਖ ਤਿਸੁ ਸੂਲੀ ਚੜੑਹਿਆ ਰਹੈ ਡਰੰਦਾ। ਪਾਣੀ ਪਾਲਾ ਧੁਪ ਛਾਉ ਸਿਰ ਉਤੈ ਝਲਿ ਦੁਖ ਸਹੰਦਾ। ਆਤਸਬਾਜੀ ਸਾਰੁ ਵੇਖਿ ਰਣ ਵਿਚਿ ਘਾਇਲੁ ਹੋਇ ਮਰੰਦਾ। ਗੁਰ ਪੂਰੇ ਵਿਣੁ ਜੂਨਿ ਭਵੰਦਾ ॥੪॥

satigur sāhib chhaḍ kai manamukh hoi bande dā bandā | hukamī bandā hoi kai nit uṭh jāi salām karandā | āṭh pahar hath joṛ kai hoi hazūrī khaṛā rahandā | nīd na bhukh na sukh tis sūlī chaṛhhiā rahai ḍarandā | pāṇī pālā dhup chhāu sir utai jhal dukh sahandā | ātasabājī sār vekh raṇ vich ghāil hoi marandā | gur pūre viṇ jūn bhavandā |4|

Leaving the True Guru, the Master, the manmukh becomes the slave of a slave. Hired out, he gets up every day to go and salute his master. All eight watches he stands at attention, hands folded, waiting. No sleep, no hunger, no ease — as if hoisted on a stake, he stands there in fear. Water, cold, heat and glare he bears on his head, suffering. Watching the sparks fly off the steel, he is wounded on the field and dies. Without the perfect Guru, he wanders through the wombs.

ਨਾਥਾਂ ਨਾਥੁ ਨ ਸੇਵਨੀ ਹੋਇ ਅਨਾਥੁ ਗੁਰੂ ਬਹੁ ਚੇਲੇ। ਕੰਨ ਪੜਾਇ ਬਿਭੂਤਿ ਲਾਇ ਖਿੰਥਾ ਖਪਰੁ ਡੰਡਾ ਹੇਲੇ। ਘਰਿ ਘਰਿ ਟੁਕਰ ਮੰਗਦੇ ਸਿੰਙੀ ਨਾਦੁ ਵਾਜਾਇਨਿ ਭੇਲੇ। ਭੁਗਤਿ ਪਿਆਲਾ ਵੰਡੀਐ ਸਿਧਿ ਸਾਧਿਕ ਸਿਵਰਾਤੀ ਮੇਲੇ। ਬਾਰਹ ਪੰਥ ਚਲਾਇਦੇ ਬਾਰਹ ਵਾਟੀ ਖਰੇ ਦੁਹੇਲੇ। ਵਿਣੁ ਗੁਰ ਸਬਦ ਨ ਸਿਝਨੀ ਬਾਜੀਗਰ ਕਰਿ ਬਾਜੀ ਖੇਲੇ। ਅੰਨ੍ਹੈ ਅੰਨ੍ਹਾ ਖੂਹੀ ਠੇਲੇ ॥੫॥

nāthān nāth na sevanī hoi anāth gurū bahu chele | kann paṛāi bibhūt lāi khinthā khapar ḍaṇḍā hele | ghar ghar ṭukar maṅgade siṅī nād vājāin bhele | bhugat piālā vaṇḍīai sidh sādhik sivarātī mele | bārah panth chalāide bārah vāṭī khare duhele | viṇ gur sabad na sijhanī bājīgar kar bājī khele | annhai annhā khūhī ṭhele |5|

They do not serve the Master of masters; having no master, one guru gathers many disciples. Slitting their ears, smearing on ash, with patched cloak, begging-bowl and staff; door to door they beg for scraps, sounding the horn and the pipe together. The shared bowl is handed round, and masters and seekers gather on Shiva's night. They start twelve sects and take twelve separate roads, wretched. Without the Guru's Word they get nowhere; like jugglers they play their game. The blind shove the blind into the well.

ਸਚੁ ਦਾਤਾਰੁ ਵਿਸਾਰ ਕੈ ਮੰਗਤਿਆਂ ਨੋ ਮੰਗਣ ਜਾਹੀ। ਢਾਢੀ ਵਾਰਾਂ ਗਾਂਵਦੇ ਵੈਰ ਵਿਰੋਧ ਜੋਧ ਸਾਲਾਹੀ। ਨਾਈ ਗਾਵਨਿ ਸੱਦੜੇ ਕਰਿ ਕਰਤੂਤਿ ਮੁਏ ਬਦਰਾਹੀ। ਪੜਦੇ ਭਟ ਕਵਿਤ ਕਰਿ ਕੂੜ ਕੁਸਤੁ ਮੁਖਹਿ ਅਲਾਹੀ। ਹੋਇ ਅਸਿਰਿਤ ਪੁਰੋਹਿਤਾ ਪ੍ਰੀਤਿ ਪਰੀਤੈ ਵਿਰਤਿ ਮੰਗਾਹੀ। ਛੁਰੀਆ ਮਾਰਨਿ ਪੰਖੀਏ ਹਟਿ ਹਟਿ ਮੰਗਦੇ ਭਿਖ ਭਵਾਹੀ। ਗੁਰ ਪੂਰੇ ਵਿਣੁ ਰੋਵਨਿ ਧਾਹੀ ॥੬॥

sach dātār visār kai maṅgatiān no maṅgaṇ jāhī | ḍhāḍhī vārān gānvade vair virodh jodh sālāhī | nāī gāvan saddaṛe kar karatūt mue badarāhī | paṛade bhaṭ kavit kar kūṛ kusat mukhah alāhī | hoi asirit purohitā prīt parītai virat maṅgāhī | chhurīā māran paṅkhīe haṭ haṭ maṅgade bhikh bhavāhī | gur pūre viṇ rovan dhāhī |6|

Forgetting the true Giver, they go begging from beggars. Bards sing ballads, praising warriors of feud and fighting. Barbers sing mourning-songs, dead in what they do, on the evil road. Court poets recite verses, speaking lies and flattery. Becoming hired priests, they beg their share by pretended love. They snare other people's birds, and beg from shop to shop, wandering for alms. Without the perfect Guru, they cry aloud and wail.

ਕਰਤਾ ਪੁਰਖੁ ਨ ਚੇਤਿਓ ਕੀਤੇ ਨੋ ਕਰਤਾ ਕਰਿ ਜਾਣੈ। ਨਾਰਿ ਭਤਾਰਿ ਪਿਆਰੁ ਕਰਿ ਪੁਤੁ ਪੋਤਾ ਪਿਉ ਦਾਦੁ ਵਖਾਣੈ। ਧੀਆ ਭੈਣਾ ਮਾਣੁ ਕਰਿ ਤੁਸਨਿ ਰੁਸਨਿ ਸਾਕ ਬਬਾਣੈ। ਸਾਹੁਰ ਪੀਹਰੁ ਨਾਨਕੇ ਪਰਵਾਰੈ ਸਾਧਾਰੁ ਧਿਙਾਣੈ। ਚਜ ਅਚਾਰ ਵੀਚਾਰ ਵਿਚਿ ਪੰਚਾ ਅੰਦਰਿ ਪਤਿ ਪਰਵਾਣੈ। ਅੰਤ ਕਾਲ ਜਮ ਜਾਲ ਵਿਚਿ ਸਾਥੀ ਕੋਇ ਨ ਹੋਇ ਸਿਞਾਣੈ। ਗੁਰ ਪੂਰੇ ਵਿਣੁ ਜਾਇ ਜਮਾਣੈ ॥੭॥

karatā purakh na chetio kīte no karatā kar jāṇai | nār bhatār piār kar put potā piu dād vakhāṇai | dhīā bhaiṇā māṇ kar tusan rusan sāk babāṇai | sāhur pīhar nānake paravārai sādhār dhiṅāṇai | chaj achār vīchār vich pañchā andar pat paravāṇai | ant kāl jam jāl vich sāthī koi na hoi siñāṇai | gur pūre viṇ jāi jamāṇai |7|

He does not remember the Creator-Being, but takes what was created for the Creator. Loving wife and husband, he talks of son and grandson, father and grandfather. Proud of daughters and sisters, pleased with some of his family and cross with others. In-laws, parents' home, mother's people — he props the family up by force. For his good conduct and thought he is honoured among the elders. At the last hour, in Death's noose, he knows no companion at all. Without the perfect Guru, he goes to Death's house.

ਸਤਿਗੁਰੁ ਸਾਹੁ ਅਥਾਹੁ ਛਡਿ ਕੂੜੇ ਸਾਹੁ ਕੂੜੇ ਵਣਜਾਰੇ। ਸਉਦਾਗਰ ਸਉਦਾਗਰੀ ਘੋੜੇ ਵਣਜ ਕਰਨਿ ਅਤਿ ਭਾਰੇ। ਰਤਨਾ ਪਰਖ ਜਵਾਹਰੀ ਹੀਰੇ ਮਾਣਕ ਵਣਜ ਪਸਾਰੇ। ਹੋਇ ਸਰਾਫ ਬਜਾਜ ਬਹੁ ਸੁਇਨਾ ਰੁਪਾ ਕਪੜੁ ਭਾਰੇ। ਕਿਰਸਾਣੀ ਕਿਰਸਾਣ ਕਰਿ ਬੀਜ ਲੁਣਨਿ ਬੋਹਲ ਵਿਸਥਾਰੇ। ਲਾਹਾ ਤੋਟਾ ਵਰੁ ਸਰਾਪੁ ਕਰਿ ਸੰਜੋਗੁ ਵਿਜੋਗੁ ਵਿਚਾਰੇ। ਗੁਰ ਪੂਰੇ ਵਿਣੁ ਦੁਖੁ ਸੈਸਾਰੇ ॥੮॥

satigur sāhu athāhu chhaḍ kūṛe sāhu kūṛe vaṇajāre | saudāgar saudāgarī ghoṛe vaṇaj karan at bhāre | ratanā parakh javāharī hīre māṇak vaṇaj pasāre | hoi sarāph bajāj bahu suinā rupā kapaṛ bhāre | kirasāṇī kirasāṇ kar bīj luṇan bohal visathāre | lāhā toṭā var sarāp kar sañjog vijog vichāre | gur pūre viṇ dukh saisāre |8|

Leaving the True Guru, the Banker past measuring, the banker is false and the trader is false. Merchants trade their goods, dealing in horses by the heavy load. Jewellers test gems, spreading a trade in diamonds and rubies. Turning money-changers and cloth-sellers, they weigh out much gold, silver and cloth. Farmers do their farming, sowing seed and reaping heaps spread wide. Profit and loss, blessing and curse — they reckon up meeting and parting. Without the perfect Guru, the world is sorrow.

ਸਤਿਗੁਰੁ ਵੈਦੁ ਨ ਸੇਵਿਓ ਰੋਗੀ ਵੈਦੁ ਨ ਰੋਗੁ ਮਿਟਾਵੈ। ਕਾਮ ਕ੍ਰੋਧੁ ਵਿਚਿ ਲੋਭੁ ਮੋਹੁ ਦੁਬਿਧਾ ਕਰਿ ਕਰਿ ਧ੍ਰੋਹੁ ਵਧਾਵੈ। ਆਧਿ ਬਿਆਧਿ ਉਪਾਧਿ ਵਿਚਿ ਮਰਿ ਮਰਿ ਜੰਮੈ ਦੁਖਿ ਵਿਹਾਵੈ। ਆਵੈ ਜਾਇ ਭਵਾਈਐ ਭਵਜਲ ਅੰਦਰਿ ਪਾਰੁ ਨ ਪਾਵੈ। ਆਸਾ ਮਨਸਾ ਮੋਹਣੀ ਤਾਮਸੁ ਤਿਸਨਾ ਸਾਂਤਿ ਨ ਆਵੈ। ਬਲਦੀ ਅੰਦਰਿ ਤੇਲੁ ਪਾਇ ਕਿਉ ਮਨੁ ਮੂਰਖੁ ਅਗਿ ਬੁਝਾਵੈ। ਗੁਰੁ ਪੂਰੇ ਵਿਣੁ ਕਉਣੁ ਛੁਡਾਵੈ ॥੯॥

satigur vaid na sevio rogī vaid na rog miṭāvai | kām krodh vich lobh mohu dubidhā kar kar dhrohu vadhāvai | ādh biādh upādh vich mar mar jammai dukh vihāvai | āvai jāi bhavāīai bhavajal andar pār na pāvai | āsā manasā mohaṇī tāmas tisanā sānt na āvai | baladī andar tel pāi kiu man mūrakh ag bujhāvai | gur pūre viṇ kauṇ chhuḍāvai |9|

He did not serve the True Guru, the Physician, and a sick doctor cannot cure the disease. In lust and anger, greed and clinging, doubt on doubt, he swells his own deceit. In trouble, sickness and strife he dies and is born again, his days passing in pain. Coming and going, he is spun about, and finds no shore on the ocean of fear. Hope and craving put him under a spell; in dark passion and thirst no peace comes. Pouring oil on the fire inside, how will the foolish mind put out the flame? Without the perfect Guru, who sets him free?

ਸਤਿਗੁਰੁ ਤੀਰਥੁ ਛਡਿ ਕੈ ਅਠਿਸਠਿ ਤੀਰਥ ਨਾਵਣ ਜਾਹੀ। ਬਗੁਲ ਸਮਾਧਿ ਲਗਾਇ ਕੈ ਜਿਉ ਜਲ ਜੰਤਾਂ ਘੁਟਿ ਘੁਟਿ ਖਾਹੀ। ਹਸਤੀ ਨੀਰਿ ਨਵਾਲੀਅਨਿ ਬਾਹਰਿ ਨਿਕਲਿ ਖੇਹ ਉਡਾਹੀ। ਨਦੀ ਨ ਡੁਬੈ ਤੂੰਬੜੀ ਤੀਰਥੁ ਵਿਸੁ ਨਿਵਾਰੈ ਨਾਹੀ। ਪਥਰੁ ਨੀਰ ਪਖਾਲੀਐ ਚਿਤਿ ਕਠੋਰੁ ਨ ਭਿਜੈ ਗਾਹੀ। ਮਨਮੁਖ ਭਰਮ ਨ ਉਤਰੈ ਭੰਭਲਭੂਸੇ ਖਾਇ ਭਵਾਹੀ। ਗੁਰੁ ਪੂਰੇ ਵਿਣੁ ਪਾਰ ਨ ਪਾਹੀ ॥੧੦॥

satigur tīrath chhaḍ kai aṭhisaṭh tīrath nāvaṇ jāhī | bagul samādh lagāi kai jiu jal jantān ghuṭ ghuṭ khāhī | hasatī nīr navālīan bāhar nikal kheh uḍāhī | nadī na ḍubai tūmbaṛī tīrath vis nivārai nāhī | pathar nīr pakhālīai chit kaṭhor na bhijai gāhī | manamukh bharam na utarai bhambhalabhūse khāi bhavāhī | gur pūre viṇ pār na pāhī |10|

Leaving the True Guru, the true pilgrimage, they go to bathe at all sixty-eight holy places. Sitting still as a heron in a trance, they gulp down the water creatures. Elephants bathed in the water come out and throw dust over themselves again. The gourd is not drowned in the river, and the holy place does not take away its bitterness. A stone washed in water — its hard heart is not soaked through. The manmukh's doubt does not lift; blundering about, he is spun around. Without the perfect Guru, they never reach the far shore.

ਸਤਿਗੁਰ ਪਾਰਸੁ ਪਰਹਰੈ ਪਥਰੁ ਪਾਰਸੁ ਢੂੰਢਣ ਜਾਏ। ਅਸਟ ਧਾਤੁ ਇਕ ਧਾਤੁ ਕਰਿ ਲੁਕਦਾ ਫਿਰੈ ਨ ਪ੍ਰਗਟੀ ਆਏ। ਲੈ ਵਣਵਾਸੁ ਉਦਾਸੁ ਹੋਇ ਮਾਇਆਧਾਰੀ ਭਰਮਿ ਭੁਲਾਏ। ਹਥੀ ਕਾਲਖ ਛੁਥਿਆ ਅੰਦਰਿ ਕਾਲਖ ਲੋਭ ਲੁਭਾਏ। ਰਾਜ ਡੰਡੁ ਤਿਸੁ ਪਕੜਿਆ ਜਮ ਪੁਰਿ ਭੀ ਜਮ ਡੰਡੁ ਸਹਾਏ। ਮਨਮੁਖ ਜਨਮੁ ਅਕਾਰਥਾ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਕੁਦਾਇ ਹਰਾਏ। ਗੁਰ ਪੂਰੇ ਵਿਣੁ ਭਰਮੁ ਨ ਜਾਏ ॥੧੧॥

satigur pāras paraharai pathar pāras ḍhūṇḍhaṇ jāe | asaṭ dhāt ik dhāt kar lukadā phirai na pragaṭī āe | lai vaṇavās udās hoi māiādhārī bharam bhulāe | hathī kālakh chhuthiā andar kālakh lobh lubhāe | rāj ḍaṇḍ tis pakaṛiā jam pur bhī jam ḍaṇḍ sahāe | manamukh janam akārathā dūjai bhāi kudāi harāe | gur pūre viṇ bharam na jāe |11|

He throws away the True Guru, the gold-making stone, and goes off searching for a gold-making stone. It turns eight metals to gold, and still hides itself and makes no show. Taking to the forest and to giving up the world, he is fooled by doubt and tied to maya. Soot is on his hands; touch it, and the blackness of greed is inside him. The king's rod seizes him, and in Death's city too he takes Death's rod. The manmukh's birth is wasted; loving something else, he loses a game he never had to lose. Without the perfect Guru, doubt does not go.

ਪਾਰਿਜਾਤੁ ਗੁਰੁ ਛਡਿ ਕੈ ਮੰਗਨਿ ਕਲਪ ਤਰੋਂ ਫਲ ਕਚੇ। ਪਾਰਜਾਤੁ ਲਖ ਸੁਰਗੁ ਸਣੁ ਆਵਾ ਗਵਣੁ ਭਵਣ ਵਿਚਿ ਪਚੇ। ਮਰਦੇ ਕਰਿ ਕਰਿ ਕਾਮਨਾ ਦਿਤਿ ਭੁਗਤਿ ਵਿਚਿ ਰਚਿ ਵਿਰਚੇ। ਤਾਰੇ ਹੋਇ ਅਗਾਸ ਚੜਿ ਓੜਕਿ ਤੁਟਿ ਤੁਟਿ ਥਾਨ ਹਲਚੇ। ਮਾਂ ਪਿਉ ਹੋਏ ਕੇਤੜੇ ਕੇਤੜਿਆਂ ਦੇ ਹੋਏ ਬਚੇ। ਪਾਪ ਪੁੰਨੁ ਬੀਉ ਬੀਜਦੇ ਦੁਖ ਸੁਖ ਫਲ ਅੰਦਰਿ ਚਹਮਚੇ। ਗੁਰ ਪੂਰੇ ਵਿਣੁ ਹਰਿ ਨ ਪਰਚੇ ॥੧੨॥

pārijāt gur chhaḍ kai maṅgan kalap taron phal kache | pārajāt lakh surag saṇ āvā gavaṇ bhavaṇ vich pache | marade kar kar kāmanā dit bhugat vich rach virache | tāre hoi agās chaṛ oṛak tuṭ tuṭ thān halache | mān piu hoe ketaṛe ketaṛiān de hoe bache | pāp punn bīu bījade dukh sukh phal andar chahamache | gur pūre viṇ har na parache |12|

Leaving the wish-granting tree, the Guru, they beg unripe fruit from the heavenly tree. A hundred thousand wish-trees and heavens along with them — all rot in the round of coming and going. Making their wishes, they die, sunk in whatever they are given to enjoy. They rise as stars into the sky, and at last they fall, and the places shake. How many became mother and father — and whose children were they? Sowing the seed of sin and of merit, they are trapped in the fruit of pain and pleasure. Without the perfect Guru, the heart is never pleased with God.

ਸੁਖੁ ਸਾਗਰੁ ਗੁਰੂ ਛਡਿ ਕੈ ਭਵਜਲ ਅੰਦਰਿ ਭੰਭਲਭੂਸੇ। ਲਹਰੀ ਨਾਲਿ ਪਛਾੜੀਅਨਿ ਹਉਮੈ ਅਗਨੀ ਅੰਦਰਿ ਲੂਸੇ। ਜਮ ਦਰਿ ਬਧੇ ਮਾਰੀਅਨਿ ਜਮਦੂਤਾਂ ਦੇ ਧਕੇ ਧੂਸੇ। ਗੋਇਲਿ ਵਾਸਾ ਚਾਰਿ ਦਿਨ ਨਾਉ ਧਰਾਇਨਿ ਈਸੇ ਮੂਸੇ। ਘਟਿ ਨ ਕੋਇ ਅਖਾਇਦਾ ਆਪੋ ਧਾਪੀ ਹੈਰਤ ਹੂਸੇ। ਸਾਇਰ ਦੇ ਮਰਜੀਵੜੇ ਕਰਨਿ ਮਜੂਰੀ ਖੇਚਲ ਖੂਸੇ। ਗੁਰੁ ਪੂਰੇ ਵਿਣੁ ਡਾਂਗ ਡੰਗੂਸੇ ॥੧੩॥

sukh sāgar gurū chhaḍ kai bhavajal andar bhambhalabhūse | laharī nāl pachhāṛīan haumai aganī andar lūse | jam dar badhe mārīan jamadūtān de dhake dhūse | goil vāsā chār din nāu dharāin īse mūse | ghaṭ na koi akhāidā āpo dhāpī hairat hūse | sāir de marajīvaṛe karan majūrī khechal khūse | gur pūre viṇ ḍāṅg ḍaṅgūse |13|

Leaving the ocean of peace, the Guru, they blunder about in the ocean of fear. They are dashed by the waves, and scorched in the fire of pride. Tied up at Death's door they are beaten, shoved and pushed by Death's officers. A four-day stay in the pasture — and they take names like Isa and Musa. Nobody calls himself the lesser; in the scramble each one is dazed and lost. Divers of the sea do their hard work, and are worn out by it. Without the perfect Guru, only blows and beatings.

ਚਿੰਤਾਮਣਿ ਗੁਰੁ ਛਡਿ ਕੈ ਚਿੰਤਾਮਣਿ ਚਿੰਤਾ ਨ ਗਵਾਏ। ਚਿਤਵਣੀਆ ਲਖ ਰਾਤਿ ਦਿਹੁ ਤ੍ਰਾਸ ਨ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਅਗਨਿ ਬੁਝਾਏ। ਸੁਇਨਾ ਰੁਪਾ ਅਗਲਾ ਮਾਣਕ ਮੋਤੀ ਅੰਗਿ ਹੰਢਾਏ। ਪਾਟ ਪਟੰਬਰ ਪੈਨ੍ਹ ਕੇ ਚੋਆ ਚੰਦਨ ਮਹਿ ਮਹਕਾਏ। ਹਾਥੀ ਘੋੜੇ ਪਾਖਰੇ ਮਹਲ ਬਗੀਚੇ ਸੁਫਲ ਫਲਾਏ। ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ ਸੇਜ ਸੁਖੁ ਮਾਇਆ ਮੋਹਿ ਧੋਹਿ ਲਪਟਾਏ। ਬਲਦੀ ਅੰਦਰਿ ਤੇਲੁ ਜਿਉ ਆਸਾ ਮਨਸਾ ਦੁਖਿ ਵਿਹਾਏ। ਗੁਰ ਪੂਰੇ ਵਿਣੁ ਜਮ ਪੁਰਿ ਜਾਏ ॥੧੪॥

chintāmaṇ gur chhaḍ kai chintāmaṇ chintā na gavāe | chitavaṇīā lakh rāt dihu trās na trisanā agan bujhāe | suinā rupā agalā māṇak motī aṅg haṇḍhāe | pāṭ paṭambar painh ke choā chandan mah mahakāe | hāthī ghoṛe pākhare mahal bagīche suphal phalāe | sundar nārī sej sukh māiā moh dhoh lapaṭāe | baladī andar tel jiu āsā manasā dukh vihāe | gur pūre viṇ jam pur jāe |14|

Leaving the wish-granting jewel, the Guru, the world's own wish-jewel does not drive away care. A hundred thousand worries, night and day; fear and the fire of craving are never put out. He wears much gold and silver, rubies and pearls on his body; he puts on robes of silk, and perfumes himself with sandal and sweet oils; elephants, saddled horses, palaces and fruitful gardens; the ease of a beautiful woman's bed — all clung to in the trickery of maya. Like oil in a burning lamp, so hope and craving pass away in pain. Without the perfect Guru, he goes to Death's city.

ਲਖ ਤੀਰਥ ਲਖ ਦੇਵਤੇ ਪਾਰਸ ਲਖ ਰਸਾਇਣੁ ਜਾਣੈ। ਲਖ ਚਿੰਤਾਮਣਿ ਪਾਰਜਾਤ ਕਾਮਧੇਨੁ ਲਖ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਆਣੈ। ਰਤਨਾ ਸਣੁ ਸਾਇਰ ਘਣੇ ਰਿਧਿ ਸਿਧਿ ਨਿਧਿ ਸੋਭਾ ਸੁਲਤਾਣੈ। ਲਖ ਪਦਾਰਥ ਲਖ ਫਲ ਲਖ ਨਿਧਾਨੁ ਅੰਦਰਿ ਫੁਰਮਾਣੈ। ਲਖ ਸਾਹ ਪਾਤਿਸਾਹ ਲਖ ਲਖ ਨਾਥ ਅਵਤਾਰੁ ਸੁਹਾਣੈ। ਦਾਨੈ ਕੀਮਤਿ ਨਾ ਪਵੈ ਦਾਤੈ ਕਉਣੁ ਸੁਮਾਰੁ ਵਖਾਣੈ। ਕੁਦਰਤਿ ਕਾਦਰ ਨੋ ਕੁਰਬਾਣੈ ॥੧੫॥

lakh tīrath lakh devate pāras lakh rasāiṇ jāṇai | lakh chintāmaṇ pārajāt kāmadhen lakh ammrit āṇai | ratanā saṇ sāir ghaṇe ridh sidh nidh sobhā sulatāṇai | lakh padārath lakh phal lakh nidhān andar phuramāṇai | lakh sāh pātisāh lakh lakh nāth avatār suhāṇai | dānai kīmat nā pavai dātai kauṇ sumār vakhāṇai | kudarat kādar no kurabāṇai |15|

A hundred thousand holy places, a hundred thousand gods, a hundred thousand gold-making stones and life-giving medicines — know them all; a hundred thousand wish-granting jewels, wish-trees and wish-cows, a hundred thousand nectars brought forth; jewels along with all the seas, wealth-powers, miracle powers and treasure, and the glory of kings; a hundred thousand goods, a hundred thousand fruits, a hundred thousand treasures, all under His Command; a hundred thousand bankers and emperors, a hundred thousand Nath yogis and lovely comings-down of God — the gift cannot be priced; who can measure the Giver? To the Creator's power I give myself.

ਰਤਨਾ ਦੇਖੈ ਸਭੁ ਕੋ ਰਤਨ ਪਾਰਖੂ ਵਿਰਲਾ ਕੋਈ। ਰਾਗ ਨਾਦ ਸਭ ਕੋ ਸੁਣੈ ਸਬਦ ਸੁਰਤਿ ਸਮਝੈ ਵਿਰਲੋਈ। ਗੁਰਸਿਖ ਰਤਨ ਪਦਾਰਥਾ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਮਿਲਿ ਮਾਲ ਪਰੋਈ। ਹੀਰੈ ਹੀਰਾ ਬੇਧਿਆ ਸਬਦ ਸੁਰਤਿ ਮਿਲਿ ਪਰਚਾ ਹੋਈ। ਪਾਰਬ੍ਰਹਮੁ ਪੂਰਨ ਬ੍ਰਹਮੁ ਗੁਰੁ ਗੋਵਿੰਦੁ ਸਿਞਾਣੈ ਸੋਈ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖ ਫਲੁ ਸਹਜਿ ਘਰੁ ਪਿਰਮ ਪਿਆਲਾ ਜਾਣੁ ਜਣੋਈ। ਗੁਰੁ ਚੇਲਾ ਚੇਲਾ ਗੁਰੁ ਹੋਈ ॥੧੬॥

ratanā dekhai sabh ko ratan pārakhū viralā koī | rāg nād sabh ko suṇai sabad surat samajhai viraloī | gurasikh ratan padārathā sādhasaṅgat mil māl paroī | hīrai hīrā bedhiā sabad surat mil parachā hoī | pārabraham pūran braham gur govind siñāṇai soī | guramukh sukh phal sahaj ghar piram piālā jāṇ jaṇoī | gur chelā chelā gur hoī |16|

Everyone looks at jewels, but rare is the one who can truly value a jewel. Everyone hears melody and tune, but rare is the one who understands the Word through his own awareness. The Gursikhs are treasures of jewels, strung as a necklace in the holy company. Diamond pierces diamond — awareness meets the Word, and love is formed. He alone knows the Highest One, the perfect Brahm, the Guru-God. The Gurmukh's fruit of joy is the natural home; know it as the cup of love. The Guru becomes the disciple, and the disciple the Guru.

ਪੳੜੀ ੧੭ : ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਮਾਣਸ ਜਨਮੁ ਅਮੋਲੁ ਹੈ ਹੋਇ ਅਮੋਲੁ ਸਾਧਸੰਗੁ ਪਾਏ। ਅਖੀ ਦੁਇ ਨਿਰਮੋਲਕਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਦਰਸ ਧਿਆਨ ਲਿਵ ਲਾਏ। ਮਸਤਕੁ ਸੀਸੁ ਅਮੋਲੁ ਹੈ ਚਰਣ ਸਰਣਿ ਗੁਰੁ ਧੂੜਿ ਸੁਹਾਏ। ਜਿਹਬਾ ਸ੍ਰਵਣ ਅਮੋਲਕਾ ਸਬਦ ਸੁਰਤਿ ਸੁਣਿ ਸਮਝਿ ਸੁਣਾਏ। ਹਸਤ ਚਰਣ ਨਿਰਮੋਲਕਾ ਗੁਰਮੁਖ ਮਾਰਗਿ ਸੇਵ ਕਮਾਏ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਰਿਦਾ ਅਮੋਲੁ ਹੈ ਅੰਦਰਿ ਗੁਰੁ ਉਪਦੇਸੁ ਵਸਾਏ। ਪਤਿ ਪਰਵਾਣੈ ਤੋਲਿ ਤੁਲਾਏ ॥੧੭॥

pauṛī 17 : aṅgān dī saphalatā māṇas janam amol hai hoi amol sādhasaṅg pāe | akhī dui niramolakā satigur daras dhiān liv lāe | masatak sīs amol hai charaṇ saraṇ gur dhūṛ suhāe | jihabā sravaṇ amolakā sabad surat suṇ samajh suṇāe | hasat charaṇ niramolakā guramukh mārag sev kamāe | guramukh ridā amol hai andar gur upades vasāe | pat paravāṇai tol tulāe |17|

A human birth is priceless; becoming priceless, it finds the holy company. The two eyes are past price when they are fixed in love on the True Guru's face. The forehead and the head are priceless, made lovely by the dust of the Guru's feet in the shelter of His refuge. The tongue and the ears are priceless, hearing, understanding and telling the Word. The hands and the feet are priceless, earning service on the Gurmukh path. The Gurmukh's heart is priceless, keeping the Guru's teaching inside it. Honoured and accepted, it is weighed on the true scale.

ਰਕਤੁ ਬਿੰਦੁ ਕਰਿ ਨਿਮਿਆ ਚਿਤ੍ਰ ਚਲਿਤ੍ਰ ਬਚਿਤ੍ਰ ਬਣਾਇਆ। ਗਰਭ ਕੁੰਡ ਵਿਚਿ ਰਖਿਆ ਜੀਉਪਾਇ ਤਨੁ ਸਾਜਿ ਸੁਹਾਇਆ। ਮੁਹੁ ਅਖੀ ਦੇ ਨਕੁ ਕੰਨ ਹਥ ਪੈਰ ਦੰਦ ਵਾਲ ਗਣਾਇਆ। ਦਿਸਟਿ ਸਬਦ ਗਤਿ ਸੁਰਤਿ ਲਿਵੈ ਰਾਗ ਰੰਗ ਰਸ ਪਰਸ ਲੁਭਾਇਆ। ਉਤਮੁ ਕੁਲੁ ਉਤਮੁ ਜਨਮੁ ਰੋਮ ਰੋਮ ਗਣਿ ਅੰਗ ਸਬਾਇਆ। ਬਾਲ ਬੁਧਿ ਮੁਹਿ ਦੁਧਿ ਦੇ ਕਰਿ ਮਲ ਮੂਤ੍ਰ ਸੂਤ੍ਰ ਵਿਚਿ ਆਇਆ। ਹੋਇ ਸਿਆਣਾ ਸਮਝਿਆ ਕਰਤਾ ਛਡਿ ਕੀਤੇ ਲਪਟਾਇਆ। ਗੁਰ ਪੂਰੇ ਵਿਣੁ ਮੋਹਿਆ ਮਾਇਆ ॥੧੮॥

rakat bind kar nimiā chitr chalitr bachitr baṇāiā | garabh kuṇḍ vich rakhiā jīupāi tan sāj suhāiā | muhu akhī de nak kann hath pair dand vāl gaṇāiā | disaṭ sabad gat surat livai rāg raṅg ras paras lubhāiā | utam kul utam janam rom rom gaṇ aṅg sabāiā | bāl budh muh dudh de kar mal mūtr sūtr vich āiā | hoi siāṇā samajhiā karatā chhaḍ kīte lapaṭāiā | gur pūre viṇ mohiā māiā |18|

Out of blood and seed He shaped you, and made a wonderful, marvellous form; He kept you in the pit of the womb, put life in you and made a lovely body; mouth, eyes, nose, ears, hands, feet, teeth and hair He gave and counted out; sight, the way of the Word, awareness and love, the delight of music, colour, taste and touch; a high family, a high birth, every hair and limb reckoned; giving milk to your infant mind, He drew you through all the filth of the cradle. Then you grew clever and understood — and left the Creator to cling to what was created. Without the perfect Guru, maya has you under her spell.

ਮਨਮੁਖ ਮਾਣਸ ਦੇਹ ਤੇ ਪਸੂ ਪਰੇਤ ਅਚੇਤ ਚੰਗੇਰੇ। ਹੋਇ ਸੁਚੇਤ ਅਚੇਤ ਹੋਇ ਮਾਣਸੁ ਮਾਣਸ ਦੇ ਵਲਿ ਹੇਰੇ। ਪਸੂ ਨ ਮੰਗੈ ਪਸੂ ਤੇ ਪੰਖੇਰੂ ਪੰਖੇਰੂ ਘੇਰੇ। ਚਉਰਾਸੀਹ ਲਖ ਜੂਨਿ ਵਿਚਿ ਉਤਮ ਮਾਣਸ ਜੂਨਿ ਭਲੇਰੇ। ਉਤਮ ਮਨ ਬਚ ਕਰਮ ਕਰਿ ਜਨਮੁ ਮਰਣ ਭਵਜਲੁ ਲਖ ਫੇਰੇ। ਰਾਜਾ ਪਰਜਾ ਹੋਇ ਕੈ ਸੁਖ ਵਿਚਿ ਦੁਖੁ ਹੋਇ ਭਲੇ ਭਲੇਰੇ। ਕੁਤਾ ਰਾਜ ਬਹਾਲੀਐ ਚਕੀ ਚਟਣ ਜਾਇ ਅਨ੍ਹੇਰੇ। ਗੁਰ ਪੂਰੇ ਵਿਣੁ ਗਰਭ ਵਸੇਰੇ ॥੧੯॥

manamukh māṇas deh te pasū paret achet chaṅgere | hoi suchet achet hoi māṇas māṇas de val here | pasū na maṅgai pasū te paṅkherū paṅkherū ghere | chaurāsīh lakh jūn vich utam māṇas jūn bhalere | utam man bach karam kar janam maraṇ bhavajal lakh phere | rājā parajā hoi kai sukh vich dukh hoi bhale bhalere | kutā rāj bahālīai chakī chaṭaṇ jāi anhere | gur pūre viṇ garabh vasere |19|

Better than the manmukh in human form is the beast or the ghost that knows nothing. Grown clever, a man turns clever-foolish, looking to another man for help. A beast does not beg from a beast, and a bird does not circle round another bird. Among the eight million four hundred thousand kinds of life, the human birth is the finest and best. With the highest thought, word and deed — or else a hundred thousand rounds of birth and death on the ocean of fear. Whether you become king or subject, in every pleasure there is pain, however good. Seat a dog on a throne, and it will go off to lick at the millstone in the dark. Without the perfect Guru, back to living in the womb.

ਵਣਿ ਵਣਿ ਵਾਸੁ ਵਣਾਸਪਤਿ ਚੰਦਨੁ ਬਾਝੁ ਨ ਚੰਦਨੁ ਹੋਈ। ਪਰਬਤਿ ਪਰਬਤਿ ਅਸਟ ਧਾਤੁ ਪਾਰਸ ਬਾਝੁ ਨ ਕੰਚਨੁ ਸੋਈ। ਚਾਰਿ ਵਰਣਿ ਛਿਅ ਦਰਸਨਾ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਵਿਣੁ ਸਾਧ ਨ ਕੋਈ। ਗੁਰ ਉਪਦੇਸੁ ਅਵੇਸੁ ਕਰਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਜਾਣੋਈ। ਸਬਦ ਸੁਰਤਿ ਲਿਵ ਲੀਣੁ ਹੋਇ ਪਿਰਮ ਪਿਆਲਾ ਅਪਿਉ ਪਿਓਈ। ਮਨਿ ਉਨਮਨਿ ਤਨਿ ਦੁਬਲੇ ਦੇਹ ਬਿਦੇਹ ਸਨੇਹ ਸਥੋਈ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖ ਫਲੁ ਅਲਖ ਲਖੋਈ ॥੨੦॥

vaṇ vaṇ vās vaṇāsapat chandan bājh na chandan hoī | parabat parabat asaṭ dhāt pāras bājh na kañchan soī | chār varaṇ chhia darasanā sādhasaṅgat viṇ sādh na koī | gur upades aves kar guramukh sādhasaṅgat jāṇoī | sabad surat liv līṇ hoi piram piālā apiu pioī | man unaman tan dubale deh bideh saneh sathoī | guramukh sukh phal alakh lakhoī |20|

In grove after grove there are plants, but without sandal none becomes sandalwood. In mountain after mountain there are the eight metals, but without the gold-making stone none becomes gold. Among the four castes and the six schools, without the holy company there is no holy one. Taking the warmth of the Guru's teaching, the Gurmukh comes to know the holy company. Merging his awareness into the Word, he drinks the cup of love that cannot be drunk. Mind in delight, body grown slender, he lives in a love that has no body. The Gurmukh's fruit of joy sees the One no eye can see.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖ ਫਲੁ ਸਾਧਸੰਗੁ ਮਾਇਆ ਅੰਦਰਿ ਕਰਨਿ ਉਦਾਸੀ। ਜਿਉ ਜਲ ਅੰਦਰਿ ਕਵਲੁ ਹੈ ਸੂਰਜ ਧ੍ਯਾਨੁ ਅਗਾਸੁ ਨਿਵਾਸੀ। ਚੰਦਨੁ ਸਪੀਂ ਵੇੜਿਆ ਸੀਤਲੁ ਸਾਂਤਿ ਸੁਗੰਧਿ ਵਿਗਾਸੀ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚਿ ਸਬਦ ਸੁਰਤਿ ਲਿਵ ਸਹਜਿ ਬਿਲਾਸੀ। ਜੋਗ ਜੁਗਤਿ ਭੋਗ ਭੁਗਤਿ ਜਿਣਿ ਜੀਵਨ ਮੁਕਤਿ ਅਛਲ ਅਬਿਨਾਸੀ। ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਪੂਰਣ ਬ੍ਰਹਮੁ ਗੁਰ ਪਰਮੇਸਰੁ ਆਸ ਨਿਰਾਸੀ। ਅਕਥ ਕਥਾ ਅਬਿਗਤਿ ਪਰਗਾਸੀ ॥੨੧॥੧੫॥

guramukh sukh phal sādhasaṅg māiā andar karan udāsī | jiu jal andar kaval hai sūraj dhyān agās nivāsī | chandan sapīn veṛiā sītal sānt sugandh vigāsī | sādhasaṅgat sansār vich sabad surat liv sahaj bilāsī | jog jugat bhog bhugat jiṇ jīvan mukat achhal abināsī | pārabraham pūraṇ braham gur paramesar ās nirāsī | akath kathā abigat paragāsī |21|15|

The Gurmukh's fruit of joy is the holy company, staying free in the middle of maya. As the lotus lives in water, meditating on the sun, living as if in the sky; as the sandal, wound about by snakes, stays cool, calm and fragrant; so in the middle of the world the holy company, with awareness in the Word, lives in calm delight. Conquering both the way of yoga and the enjoyment of pleasures, they are free while still alive, never fooled and never dying. The Highest One, the perfect Brahm, the Guru-God — they put their hope in the One who needs no hope. The untold story of the Hidden One is made plain.

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ॥

ik oankaar satigur prasād |

One Creator. Known by the grace of the True Guru.