Var 18 · The Boundless Creator

ਇਕ ਕਵਾਉ ਪਸਾਉ ਕਰਿ ਓਅੰਕਾਰ ਅਨੇਕ ਅਕਾਰਾ। ਪਉਣੁ ਪਾਣੀ ਬੈਸੰਤਰੋ ਧਰਤਿ ਅਗਾਸਿ ਨਿਵਾਸੁ ਵਿਥਾਰਾ। ਜਲ ਥਲ ਤਰਵਰ ਪਰਬਤਾਂ ਜੀਅ ਜੰਤ ਅਗਣਤ ਅਪਾਰਾ। ਇਕੁ ਵਰਭੰਡੁ ਅਖੰਡੁ ਹੈ ਲਖ ਵਰਭੰਡ ਪਲਕ ਪਲਕਾਰਾ। ਕੁਦਰਤਿ ਕੀਮ ਨ ਜਾਣੀਐ ਕੇਵਡੁ ਕਾਦਰੁ ਸਿਰਜਣਹਾਰਾ। ਅੰਤੁ ਬਿਅੰਤ ਨ ਪਾਰਾਵਾਰਾ ॥੧॥

ik kavāu pasāu kar oaṅkār anek akārā | pauṇ pāṇī baisantaro dharat agās nivās vithārā | jal thal taravar parabatān jīa jant agaṇat apārā | ik varabhaṇḍ akhaṇḍ hai lakh varabhaṇḍ palak palakārā | kudarat kīm na jāṇīai kevaḍ kādar sirajaṇahārā | ant biant na pārāvārā |1|

With one Word He spread out Onkar, the one sound, and its countless forms. Air, water and fire, earth and sky He set out in their expanse. Waters, lands, trees and mountains, and creatures past all counting. One universe is unbroken, and yet a hundred thousand universes come in the blink of an eye. His power cannot be priced; how great the Creator, the Maker! Endless, boundless, with no near shore and no far shore.

ਕੇਵਡੁ ਵਡਾ ਆਖੀਐ ਵਡੇ ਦੀ ਵਡੀ ਵਡਿਆਈ। ਵਡੀ ਹੂ ਵਡਾ ਆਖੀਐ ਸੁਣਿ ਸੁਣਿ ਆਖਣੁ ਆਖ ਸੁਣਾਈ। ਰੋਮ ਰੋਮ ਵਿਚਿ ਰਖਿਓਨੁ ਕਰਿ ਵਰਭੰਡ ਕਰੋੜ ਸਮਾਈ। ਇਕੁ ਕਵਾਉ ਪਸਾਉ ਜਿਸੁ ਤੋਲਿ ਅਤੋਲੁ ਨ ਤੁਲਿ ਤੁਲਾਈ। ਵੇਦ ਕਤੇਬਹੁ ਬਾਹਰਾ ਅਕਥ ਕਹਾਣੀ ਕਥੀ ਨ ਜਾਈ। ਅਬਿਗਤਿ ਗਤਿ ਕਿਵ ਅਲਖ ਲਖਾਈ ॥੨॥

kevaḍ vaḍā ākhīai vaḍe dī vaḍī vaḍiāī | vaḍī hū vaḍā ākhīai suṇ suṇ ākhaṇ ākh suṇāī | rom rom vich rakhion kar varabhaṇḍ karoṛ samāī | ik kavāu pasāu jis tol atol na tul tulāī | ved katebahu bāharā akath kahāṇī kathī na jāī | abigat gat kiv alakh lakhāī |2|

How great shall we call the Great One — great is the greatness of the Great. Greater than the greatest, He is called; and hearing and hearing, we tell only what we tell. In every hair He kept it, holding millions of universes inside. One Word of His cannot be weighed — no scale can weigh it. Past the Vedas and the scriptures, His untold story cannot be told. The state of the Hidden One — how can the unseen be seen?

ਜੀਉ ਪਾਇ ਤਨੁ ਸਾਜਿਆ ਮੁਹੁ ਅਖੀ ਨਕੁ ਕੰਨ ਸਵਾਰੇ। ਹਥ ਪੈਰ ਦੇ ਦਾਤਿ ਕਰਿ ਸਬਦ ਸੁਰਤਿ ਸੁਭ ਦਿਸਟਿ ਦੁਆਰੇ। ਕਿਰਤਿ ਵਿਰਤਿ ਪਰਕਿਰਤਿ ਬਹੁ ਸਾਸਿ ਗਿਰਾਸਿ ਨਿਵਾਸੁ ਸੰਜਾਰੇ। ਰਾਗ ਰੰਗ ਰਸ ਪਰਸਦੇ ਗੰਧ ਸੁਗੰਧ ਸੰਧਿ ਪਰਕਾਰੇ। ਛਾਦਨ ਭੋਜਨ ਬੁਧਿ ਬਲੁ ਟੇਕ ਬਿਬੇਕ ਵੀਚਾਰ ਵੀਚਾਰੇ। ਦਾਨੇ ਕੀਮਤਿ ਨਾ ਪਵੈ ਬੇਸੁਮਾਰ ਦਾਤਾਰ ਪਿਆਰੇ। ਲੇਖ ਅਲੇਖ ਅਸੰਖ ਅਪਾਰੇ ॥੩॥

jīu pāi tan sājiā muhu akhī nak kann savāre | hath pair de dāt kar sabad surat subh disaṭ duāre | kirat virat parakirat bahu sās girās nivās sañjāre | rāg raṅg ras parasade gandh sugandh sandh parakāre | chhādan bhojan budh bal ṭek bibek vīchār vīchāre | dāne kīmat nā pavai besumār dātār piāre | lekh alekh asaṅkh apāre |3|

Putting in life, He shaped the body, and made the mouth, the eyes, the nose and the ears; He gave hands and feet as gifts, awareness of the Word, and a kind gaze at their doors; work, trade and much labour, breath and food, and a place to live He arranged; music, colour and taste to touch, and scent and fragrance of every kind; clothing, food, wisdom and strength, and the support of good sense and thought. The Giver's gift cannot be priced — the loving Giver is past all measure. His reckoning is unwritten, uncountable, boundless.

ਪੰਜ ਤਤੁ ਪਰਵਾਣੁ ਕਰਿ ਖਾਣੀ ਚਾਰਿ ਜਗਤ ਉਪਾਇਆ। ਲਖ ਚਉਰਾਸੀ ਜੂਨਿ ਵਿਚ ਆਵਾਗਵਣ ਚਲਤੁ ਵਰਤਾਇਆ। ਇਕਸ ਇਕਸ ਜੂਨਿ ਵਿਚਿ ਜੀਅ ਜੰਤ ਅਣਗਣਤ ਵਧਾਇਆ। ਲੇਖੈ ਅੰਦਰਿ ਸਭ ਕੋ ਸਭਨਾ ਮਸਤਕਿ ਲੇਖੁ ਲਿਖਾਇਆ। ਲੇਖੈ ਸਾਸ ਗਿਰਾਸ ਦੇ ਲੇਖ ਲਿਖਾਰੀ ਅੰਤੁ ਨ ਪਾਇਆ। ਆਪ ਅਲੇਖੁ ਨ ਅਲਖ ਲਖਾਇਆ ॥੪॥

pañj tat paravāṇ kar khāṇī chār jagat upāiā | lakh chaurāsī jūn vich āvāgavaṇ chalat varatāiā | ikas ikas jūn vich jīa jant aṇagaṇat vadhāiā | lekhai andar sabh ko sabhanā masatak lekh likhāiā | lekhai sās girās de lekh likhārī ant na pāiā | āp alekh na alakh lakhāiā |4|

Fitting the five elements together, He raised the world of the four ways of being born; through the eight million four hundred thousand kinds of life He set the play of coming and going; in each and every kind He multiplied creatures past counting; every one is inside the reckoning, with what is written marked on every forehead; giving breath and food by measure, the Writer's writing finds no end. He Himself is unwritten, and the unseen is not shown.

ਭੈ ਵਿਚਿ ਧਰਤਿ ਆਗਾਸੁ ਹੈ ਨਿਰਾਧਾਰ ਭੈ ਭਾਰ ਧਰਾਇਆ। ਪਉਣੁ ਪਾਣੀ ਬੈਸੰਤਰੋ ਭੈ ਵਿਚਿ ਰਖੈ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਇਆ। ਪਾਣੀ ਅੰਦਰਿ ਧਰਤਿ ਧਰਿ ਵਿਣੁ ਥੰਮ੍ਹਾ ਆਗਾਸੁ ਰਹਾਇਆ। ਕਾਠੈ ਅੰਦਰਿ ਅਗਨਿ ਧਰਿ ਕਰ ਪਰਫੁਲਤੁ ਸੁਫਲ ਫਲਾਇਆ। ਨਵੀ ਦੁਆਰੀ ਪਵਣੁ ਧਰਿ ਭੈ ਵਿਚਿ ਸੂਰਜੁ ਚੰਦ ਚਲਾਇਆ। ਨਿਰਭਉ ਆਪਿ ਨਿਰੰਜਨੁ ਰਾਇਆ ॥੫॥

bhai vich dharat āgās hai nirādhār bhai bhār dharāiā | pauṇ pāṇī baisantaro bhai vich rakhai mel milāiā | pāṇī andar dharat dhar viṇ thammhā āgās rahāiā | kāṭhai andar agan dhar kar paraphulat suphal phalāiā | navī duārī pavaṇ dhar bhai vich sūraj chand chalāiā | nirabhau āp nirañjan rāiā |5|

In awe are the earth and the sky, carrying a weightless weight of fear with nothing to rest on; air, water and fire He keeps in awe, joined together; setting the earth inside the water, He holds the sky up without pillars; putting fire inside wood, He makes it burst out into fruit; setting the air in the nine doors, in awe He runs the sun and the moon. He Himself is fearless, the Stainless King.

ਲਖ ਅਸਮਾਣ ਉਚਾਣਿ ਚੜਿ ਉਚਾ ਹੋਇ ਨ ਅੰਬੜਿ ਸਕੈ। ਉਚੀ ਹੂ ਊਚਾ ਘਣਾ ਥਾਉ ਗਿਰਾਉ ਨ ਨਾਉ ਅਥਕੈ। ਲਖ ਪਤਾਲ ਨੀਵਾਣਿ ਜਾਇ ਨੀਵਾ ਹੋਇ ਨ ਨੀਵੈ ਤਕੈ। ਪੂਰਬਿ ਪਛਮਿ ਉਤਰਾਧਿ ਦਖਣਿ ਫੇਰਿ ਚਉਫੇਰਿ ਨ ਢਕੈ। ਓੜਕ ਮੂਲੁ ਨ ਲਭਈ ਉਤਪਤਿ ਪਰਲਉ ਅਖਿ ਫਰਕੈ। ਫੁਲਾ ਅੰਦਰਿ ਵਾਸ ਮਹਕੈ ॥੬॥

lakh asamāṇ uchāṇ chaṛ uchā hoi na ambaṛ sakai | uchī hū ūchā ghaṇā thāu girāu na nāu athakai | lakh patāl nīvāṇ jāi nīvā hoi na nīvai takai | pūrab pachham utarādh dakhaṇ pher chaupher na ḍhakai | oṛak mūl na labhaī utapat paralau akh pharakai | phulā andar vās mahakai |6|

Climb a hundred thousand skies, and however high you go you cannot reach Him; higher than the highest are His place, His town and His Name, and they never tire; go down a hundred thousand lower worlds, and however low you go He does not look to the low; east, west, north and south, turn every way — and He is not contained; His end and His root are not found; making and unmaking creation is one flutter of His eye. Inside the flowers His fragrance breathes.

ਓਅੰਕਾਰਿ ਅਕਾਰੁ ਕਰਿ ਥਿਤਿ ਨ ਵਾਰੁ ਨ ਮਾਹੁ ਜਣਾਇਆ। ਨਿਰੰਕਾਰ ਆਕਾਰੁ ਵਿਣੁ ਏਕੰਕਾਰੁ ਨ ਅਲਖੁ ਲਖਾਇਆ। ਆਪੇ ਆਪਿ ਉਪਾਇ ਕੈ ਆਪੇ ਆਪਣਾ ਨਾਉਂ ਧਰਾਇਆ। ਆਦਿ ਪੁਰਖੁ ਆਦੇਸੁ ਹੈ ਹੈ ਭੀ ਹੋਸੀ ਹੋਂਦਾ ਆਇਆ। ਆਦਿ ਨ ਅੰਤੁ ਬਿਅੰਤੁ ਹੈ ਆਪ ਆਪਿ ਨ ਆਪੁ ਗਣਾਇਆ। ਆਪੇ ਆਪੁ ਉਪਾਇ ਸਮਾਇਆ ॥੭॥

oaṅkār akār kar thit na vār na māhu jaṇāiā | niraṅkār ākār viṇ ekaṅkār na alakh lakhāiā | āpe āp upāi kai āpe āpaṇā nāun dharāiā | ād purakh ādes hai hai bhī hosī hondā āiā | ād na ant biant hai āp āp na āp gaṇāiā | āpe āp upāi samāiā |7|

Making form out of Onkar, He showed no date, no day and no month; the Formless One, without form — and except as the One Creator, the unseen is not seen; making everything out of Himself, He gave Himself His own Name; homage to the First Being — He is, He will be, and He always has been; with no beginning and no end, boundless, He makes no show of Himself. Of Himself He creates, and He merges it all back in again.

ਰੋਮ ਰੋਮ ਵਿਚਿ ਰਖਿਓਨੁ ਕਰਿ ਵਰਭੰਡ ਕਰੋੜਿ ਸਮਾਈ। ਕੇਵਡੁ ਵਡਾ ਆਖੀਐ ਕਿਤੁ ਘਰਿ ਵਸੈ ਕੇਵਡੁ ਜਾਈ। ਇਕੁ ਕਵਾਉ ਅਮਾਉ ਹੈ ਲਖ ਦਰੀਆਉ ਨ ਕੀਮਤਿ ਪਾਈ। ਪਰਵਦਗਾਰੁ ਅਪਾਰੁ ਹੈ ਪਾਰਾਵਾਰੁ ਨ ਅਲਖੁ ਲਖਾਈ। ਏਵਡੁ ਵਡਾ ਹੋਇ ਕੈ ਕਿਥੈ ਰਹਿਆ ਆਪੁ ਲੁਕਾਈ। ਸੁਰ ਨਰ ਨਾਥ ਰਹੇ ਲਿਵ ਲਾਈ ॥੮॥

rom rom vich rakhion kar varabhaṇḍ karoṛ samāī | kevaḍ vaḍā ākhīai kit ghar vasai kevaḍ jāī | ik kavāu amāu hai lakh darīāu na kīmat pāī | paravadagār apār hai pārāvār na alakh lakhāī | evaḍ vaḍā hoi kai kithai rahiā āp lukāī | sur nar nāth rahe liv lāī |8|

In every hair He kept it, holding millions of universes inside. How great shall we call Him — in what home does He live, and how far does He reach? One Word of His is past measure; a hundred thousand rivers cannot price it. The Cherisher is boundless; His far shore, unseen, is never seen. Being so great, in what place has He hidden Himself away? Gods, men and Nath yogis stay lost in His love.

ਲਖ ਦਰੀਆਉ ਕਵਾਉ ਵਿਚਿ ਅਤਿ ਅਸਗਾਹ ਅਥਾਹ ਵਹੰਦੇ। ਆਦਿ ਨ ਅੰਤੁ ਬਿਅੰਤੁ ਹੈ ਅਗਮ ਅਗੋਚਰ ਫੇਰ ਫਿਰੰਦੇ। ਅਲਖੁ ਅਪਾਰੁ ਵਖਾਣੀਐ ਪਾਰਾਵਾਰੁ ਨ ਪਾਰ ਲਹੰਦੇ। ਲਹਰਿ ਤਰੰਗ ਨਿਸੰਗ ਲਖ ਸਾਗਰ ਸੰਗਮ ਰੰਗ ਰਵੰਦੇ। ਰਤਨ ਪਦਾਰਥ ਲਖ ਲਖ ਮੁਲਿ ਅਮੁਲਿ ਨ ਤੁਲਿ ਤੁਲੰਦੇ। ਸਦਕੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰਿ ਸਿਰੰਦੇ ॥੯॥

lakh darīāu kavāu vich at asagāh athāh vahande | ād na ant biant hai agam agochar pher phirande | alakh apār vakhāṇīai pārāvār na pār lahande | lahar taraṅg nisaṅg lakh sāgar saṅgam raṅg ravande | ratan padārath lakh lakh mul amul na tul tulande | sadake sirajaṇahār sirande |9|

In one Word are a hundred thousand rivers, flowing deep, past sounding, and vast; with no beginning and no end, boundless, past reaching and past sensing, they turn and wheel; He is called unseen and boundless, and His far shore cannot be reached; waves and surges, a hundred thousand unhindered, meet the sea and roll in its colour; treasures of jewels, a hundred thousand upon a hundred thousand, priced and yet priceless, past all weighing. I give myself to the Creator, the Maker.

ਪਰਵਦਗਾਰੁ ਸਲਾਹੀਐ ਸਿਰਠਿ ਉਪਾਈ ਰੰਗ ਬਿਰੰਗੀ। ਰਾਜਿਕੁ ਰਿਜਕੁ ਸਬਾਹਿਦਾ ਸਭਨਾ ਦਾਤਿ ਕਰੇ ਅਣਮੰਗੀ। ਕਿਸੈ ਜਿਵੇਹਾ ਨਾਹਿ ਕੋ ਦੁਬਿਧਾ ਅੰਦਰਿ ਮੰਦੀ ਚੰਗੀ। ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਨਿਰਲੇਪੁ ਹੈ ਪੂਰਨੁ ਬ੍ਰਹਮੁ ਸਦਾ ਸਹਲੰਗੀ। ਵਰਨਾ ਚਿਹਨਾ ਬਾਹਰਾ ਸਭਨਾ ਅੰਦਰਿ ਹੈ ਸਰਬੰਗੀ। ਪਉਣੁ ਪਾਣੀ ਬੈਸੰਤਰੁ ਸੰਗੀ ॥੧੦॥

paravadagār salāhīai siraṭh upāī raṅg biraṅgī | rājik rijak sabāhidā sabhanā dāt kare aṇamaṅgī | kisai jivehā nāh ko dubidhā andar mandī chaṅgī | pārabraham niralep hai pūran braham sadā sahalaṅgī | varanā chihanā bāharā sabhanā andar hai sarabaṅgī | pauṇ pāṇī baisantar saṅgī |10|

Praise the Cherisher, who raised up creation in all its colours; the Sustainer carries everyone's sustenance, giving without being asked; no one is like anyone else, in the two-ness of bad and good. The Highest One is untouched, the perfect Brahm, always keeping company with all. Past colour and past mark, He is inside everything, in every limb. Air, water and fire are His companions.

ਓਅੰਕਾਰਿ ਆਕਾਰੁ ਕਰਿ ਮਖੀ ਇਕ ਉਪਾਈ ਮਾਇਆ। ਤਿਨਿ ਲੋਅ ਚਉਦਹ ਭਵਣੁ ਜਲ ਥਲੁ ਮਹੀਅਲੁ ਛਲੁ ਕਰਿ ਛਾਇਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਬਿਸਨ ਮਹੇਸ ਤ੍ਰੈ ਦਸ ਅਵਤਾਰ ਬਜਾਰਿ ਨਚਾਇਆ। ਜਤੀ ਸਤੀ ਸੰਤੋਖੀਆ ਸਿਧ ਨਾਥ ਬਹੁ ਪੰਥ ਭਵਾਇਆ। ਕਾਮ ਕਰੋਧ ਵਿਰੋਧ ਵਿਚਿ ਲੋਭ ਮੋਹੁ ਕਰਿ ਧ੍ਰੋਹ ਲੜਾਇਆ। ਹਉਮੈ ਅੰਦਰਿ ਸਭਕੋ ਸੇਰਹੁ ਘਟਿ ਨ ਕਿਨੈ ਅਖਾਇਆ। ਕਾਰਣੁ ਕਰਤੇ ਆਪੁ ਲੁਕਾਇਆ ॥੧੧॥

oaṅkār ākār kar makhī ik upāī māiā | tin loa chaudah bhavaṇ jal thal mahīal chhal kar chhāiā | brahamā bisan mahes trai das avatār bajār nachāiā | jatī satī santokhīā sidh nāth bahu panth bhavāiā | kām karodh virodh vich lobh mohu kar dhroh laṛāiā | haumai andar sabhako serahu ghaṭ na kinai akhāiā | kāraṇ karate āp lukāiā |11|

Making form out of Onkar, He raised one flying wisp of maya; the three worlds, the fourteen realms, water, land and earth He wove through with illusion; Brahma, Vishnu and Mahesh and the ten comings-down He set dancing in the market; those who kept celibate, the truthful, the contented, the masters of miracle powers and the Nath yogis He set wandering on many paths; in lust, anger and strife, in greed and clinging, He set them fighting by deceit; every one is in his own pride, and nobody calls himself the lesser. The Creator, the cause of it all, hid Himself away.

ਪਾਤਿਸਾਹਾਂ ਪਾਤਿਸਾਹੁ ਹੈ ਅਬਚਲੁ ਰਾਜੁ ਵਡੀ ਪਾਤਿਸਾਹੀ। ਕੇਵਡੁ ਤਖਤੁ ਵਖਾਣੀਐ ਕੇਵਡੁ ਮਹਲੁ ਕੇਵਡੁ ਦਰਗਾਹੀ। ਕੇਵਡੁ ਸਿਫਤਿ ਸਲਾਹੀਐ ਕੇਵਡੁ ਮਾਲੁ ਮੁਲਖੁ ਅਵਗਾਹੀ। ਕੇਵਡੁ ਮਾਣੁ ਮਹਤੁ ਹੈ ਕੇਵਡੁ ਲਸਕਰ ਸੇਵ ਸਿਪਾਹੀ। ਹੁਕਮੈ ਅੰਦਰਿ ਸਭ ਕੋ ਕੇਵਡੁ ਹੁਕਮੁ ਨ ਬੇਪਰਵਾਹੀ। ਹੋਰਸੁ ਪੁਛਿ ਨ ਮਤਾ ਨਿਬਾਹੀ ॥੧੨॥

pātisāhān pātisāhu hai abachal rāj vaḍī pātisāhī | kevaḍ takhat vakhāṇīai kevaḍ mahal kevaḍ daragāhī | kevaḍ siphat salāhīai kevaḍ māl mulakh avagāhī | kevaḍ māṇ mahat hai kevaḍ lasakar sev sipāhī | hukamai andar sabh ko kevaḍ hukam na beparavāhī | horas puchh na matā nibāhī |12|

Emperor of emperors is He, with a reign that never ends and a rule beyond measure; how great is His throne, how great His palace, how great His Court; how great the praise it takes to sing Him, how great His wealth and the lands to survey; how great His honour and majesty, how great His armies and serving soldiers; everyone is under His Command — how great is the Command of the Carefree One. He asks nobody else's advice to carry out His will.

ਲਖ ਲਖ ਬ੍ਰਹਮੇ ਵੇਦ ਪੜੑਹਿ ਇਕਸ ਅਖਰ ਭੇਦੁ ਨ ਜਾਤਾ। ਜੋਗ ਧਿਆਨ ਮਹੇਸ ਲਖ ਰੂਪ ਨ ਰੇਖ ਨ ਭੇਖੁ ਪਛਾਤਾ। ਲਖ ਅਵਤਾਰ ਅਕਾਰ ਕਰਿ ਤਿਲੁ ਵੀਚਾਰੁ ਨ ਬਿਸਨ ਪਛਾਤਾ। ਲਖ ਲਖ ਨਉਤਨ ਨਾਉ ਲੈ ਲਖ ਲਖ ਸੇਖ ਵਿਸੇਖ ਨ ਤਾਤਾ। ਚਿਰ ਜੀਵਨੁ ਬਹੁ ਹੰਢਣੇ ਦਰਸਨ ਪੰਥ ਨ ਸਬਦੁ ਸਿਞਾਤਾ। ਦਾਤਿ ਲੁਭਾਇ ਵਿਸਾਰਨਿ ਦਾਤਾ ॥੧੩॥

lakh lakh brahame ved paṛhh ikas akhar bhed na jātā | jog dhiān mahes lakh rūp na rekh na bhekh pachhātā | lakh avatār akār kar til vīchār na bisan pachhātā | lakh lakh nautan nāu lai lakh lakh sekh visekh na tātā | chir jīvan bahu haṇḍhaṇe darasan panth na sabad siñātā | dāt lubhāi visāran dātā |13|

A hundred thousand Brahmas read the Vedas, and never knew the secret of one single letter; a hundred thousand Maheshs in yogic trance never recognized His form, His mark or His dress; a hundred thousand comings-down took shape, and Vishnu never grasped a seed's-worth of thought about Him; taking a hundred thousand new names, a hundred thousand serpent-kings found no more of Him; long-lived and much-enduring, the schools never recognized the Word. Charmed by the gift, they forgot the Giver.

ਨਿਰੰਕਾਰ ਆਕਾਰੁ ਕਰਿ ਗੁਰ ਮੂਰਤਿ ਹੁਇ ਧਿਆਨੁ ਧਰਾਇਆ। ਚਾਰਿ ਵਰਨ ਗੁਰਸਿਖ ਕਰਿ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਸਚਖੰਡੁ ਵਸਾਇਆ। ਵੇਦ ਕਤੇਬਹੁ ਬਾਹਰਾ ਅਕਥ ਕਥਾ ਗੁਰ ਸਬਦੁ ਸੁਣਾਇਆ। ਵੀਹਾ ਅੰਦਰਿ ਵਰਤਮਾਨੁ ਗੁਰਮੁਖਿ ਹੋਇ ਇਕੀਹ ਲਖਾਇਆ। ਮਾਇਆ ਵਿਚਿ ਉਦਾਸੁ ਕਰਿ ਨਾਮੁ ਦਾਨੁ ਇਸਨਾਨ ਦਿੜਾਇਆ। ਬਾਰਹ ਪੰਥ ਇਕਤ੍ਰ ਕਰਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਗਾਡੀ ਰਾਹੁ ਚਲਾਇਆ। ਪਤਿ ਪਉੜੀ ਚੜਿ ਨਿਜ ਘਰਿ ਆਇਆ ॥੧੪॥

niraṅkār ākār kar gur mūrat hui dhiān dharāiā | chār varan gurasikh kar sādhasaṅgat sachakhaṇḍ vasāiā | ved katebahu bāharā akath kathā gur sabad suṇāiā | vīhā andar varatamān guramukh hoi ikīh lakhāiā | māiā vich udās kar nām dān isanān diṛāiā | bārah panth ikatr kar guramukh gāḍī rāhu chalāiā | pat pauṛī chaṛ nij ghar āiā |14|

The Formless One made form, and as the Guru's image drew our meditation; making the four castes into Gursikhs, He settled the land of truth in the holy company; past the Vedas and the scriptures, He made the untold story, the Guru's Word, be heard; in the middle of maya's twenties He shows the twenty-first, the Gurmukh's state; free in the middle of maya, He made firm the Name, the giving and the clean living; gathering the twelve yogi sects into one, the Gurmukh laid the highway; climbing the ladder of honour, a person comes to his own home.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਮਾਰਗਿ ਪੈਰ ਧਰਿ ਦੁਬਿਧਾ ਵਾਟ ਕੁਵਾਟ ਨ ਧਾਇਆ। ਸਤਿਗੁਰ ਦਰਸਨੁ ਦੇਖਿਕੈ ਮਰਦਾ ਜਾਂਦਾ ਨਦਰਿ ਨ ਆਇਆ। ਕੰਨੀ ਸਤਿਗੁਰ ਸਬਦੁ ਸੁਣਿ ਅਨਹਦ ਰੁਣ ਝੁਣਕਾਰ ਸੁਣਾਇਆ। ਸਤਿਗੁਰ ਸਰਣੀ ਆਇ ਕੈ ਨਿਹਚਲੁ ਸਾਧੂ ਸੰਗਿ ਮਿਲਾਇਆ। ਚਰਣ ਕਵਲ ਮਕਰੰਦ ਰਸਿ ਸੁਖ ਸੰਪਟ ਵਿਚਿ ਸਹਜਿ ਸਮਾਇਆ। ਪਿਰਮ ਪਿਆਲਾ ਅਪਿਉ ਪੀਆਇਆ ॥੧੫॥

guramukh mārag pair dhar dubidhā vāṭ kuvāṭ na dhāiā | satigur darasan dekhikai maradā jāndā nadar na āiā | kannī satigur sabad suṇ anahad ruṇ jhuṇakār suṇāiā | satigur saraṇī āi kai nihachal sādhū saṅg milāiā | charaṇ kaval makarand ras sukh sampaṭ vich sahaj samāiā | piram piālā apiu pīāiā |15|

Setting foot on the Gurmukh path, he does not run down the wrong road of seeing two; looking at the True Guru's face, death and dying never come into view; hearing the True Guru's Word with his ears, the melody no one plays sounds sweet; coming to the True Guru's shelter, he is joined, unshakable, to the holy company; in the pollen-sweetness of the lotus feet, he melts into the box of joy in ease. He is given the cup of love, which cannot be drunk, to drink.

ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਕਰਿ ਸਾਧਨਾ ਪਿਰਮ ਪਿਆਲਾ ਅਜਰੁ ਜਰਣਾ। ਪੈਰੀ ਪੈ ਪਾਖਾਕ ਹੋਇ ਆਪੁ ਗਵਾਇ ਜੀਵੰਦਿਆ ਮਰਣਾ। ਜੀਵਣ ਮੁਕਤਿ ਵਖਾਣੀਐ ਮਰਿ ਮਰਿ ਜੀਵਣੁ ਡੁਬਿ ਡੁਬਿ ਤਰਣਾ। ਸਬਦੁ ਸੁਰਤਿ ਲਿਵਲੀਣੁ ਹੋਇ ਅਪਿਓ ਪੀਅਣੁ ਤੈ ਅਉਚਰ ਚਰਣਾ। ਅਨਹਦ ਨਾਦ ਅਵੇਸ ਕਰਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਣੀ ਨਿਝਰੁ ਝਰਣਾ। ਕਰਣ ਕਾਰਣ ਸਮਰਥ ਹੋਇ ਕਾਰਣੁ ਕਰਣ ਨ ਕਾਰਣ ਕਰਣਾ। ਪਤਿਤ ਉਧਾਰਣ ਅਸਰਣ ਸਰਣਾ ॥੧੬॥

sādhasaṅgat kar sādhanā piram piālā ajar jaraṇā | pairī pai pākhāk hoi āp gavāi jīvandiā maraṇā | jīvaṇ mukat vakhāṇīai mar mar jīvaṇ ḍub ḍub taraṇā | sabad surat livalīṇ hoi apio pīaṇ tai auchar charaṇā | anahad nād aves kar ammrit vāṇī nijhar jharaṇā | karaṇ kāraṇ samarath hoi kāraṇ karaṇ na kāraṇ karaṇā | patit udhāraṇ asaraṇ saraṇā |16|

Doing the discipline of the holy company, he carries the cup of love that cannot be carried; falling at the feet, becoming their dust, losing himself, he dies while still alive; called free while alive, he lives by dying and swims by drowning; awareness merged in the Word, he drinks what cannot be drunk and chews what cannot be held; in the warmth of that unplayed melody, the stream of nectar-speech flows without stopping; grown able to do and to cause all things, he needs no reason to act. He lifts up the fallen, and shelters those with no shelter.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਭੈ ਵਿਚਿ ਜੰਮਣਾ ਭੈ ਵਿਚਿ ਰਹਿਣਾ ਭੈ ਵਿਚਿ ਚਲਣਾ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਭੈ ਭਾਇ ਵਿਚਿ ਭਗਤਿ ਵਛਲੁ ਕਰਿ ਅਛਲੁ ਛਲਣਾ। ਜਲ ਵਿਚਿ ਕਵਲੁ ਅਲਿਪਤ ਹੋਇ ਆਸ ਨਿਰਾਸ ਵਲੇਵੈ ਵਲਣਾ। ਅਹਰਣਿ ਘਣ ਹੀਰੇ ਜੁਗਤਿ ਗੁਰਮਤਿ ਨਿਹਚਲੁ ਅਟਲੁ ਨ ਟਲਣਾ। ਪਰਉਪਕਾਰ ਵੀਚਾਰਿ ਵਿਚਿ ਜੀਅ ਦੈਆ ਮੋਮ ਵਾਂਗੀ ਢਲਣਾ। ਚਾਰਿ ਵਰਨ ਤੰਬੋਲ ਰਸੁ ਆਪੁ ਗਵਾਇ ਰਲਾਇਆ ਰਲਣਾ। ਵਟੀ ਤੇਲੁ ਦੀਵਾ ਹੋਇ ਬਲਣਾ ॥੧੭॥

guramukh bhai vich jammaṇā bhai vich rahiṇā bhai vich chalaṇā | sādhasaṅgat bhai bhāi vich bhagat vachhal kar achhal chhalaṇā | jal vich kaval alipat hoi ās nirās valevai valaṇā | aharaṇ ghaṇ hīre jugat guramat nihachal aṭal na ṭalaṇā | paraupakār vīchār vich jīa daiā mom vāṅgī ḍhalaṇā | chār varan tambol ras āp gavāi ralāiā ralaṇā | vaṭī tel dīvā hoi balaṇā |17|

The Gurmukh is born in awe, lives in awe, and moves in awe; in the holy company, in awe and love, the lover of His devotees, never fooled, outwits maya; like the lotus in water, untouched, he winds through hope wanting nothing; like the diamond between anvil and hammer, by the Guru's wisdom he is unshakable and unmovable; in the thought of doing good, in pity for living things, he melts like wax; like the betel's sweetness on all four castes, losing himself, he blends into the blending. A wick and oil, he becomes the burning lamp.

ਸਤੁ ਸੰਤੋਖੁ ਦਇਆ ਧਰਮੁ ਅਰਥ ਕਰੋੜਿ ਨ ਓੜਕੁ ਜਾਣੈ। ਚਾਰਿ ਪਦਾਰਥ ਆਖੀਅਨਿ ਹੋਇ ਲਖੂਣਿ ਨ ਪਲੁ ਪਰਵਾਣੈ। ਰਿਧੀ ਸਿਧੀ ਲਖ ਲਖ ਨਿਧਿ ਨਿਧਾਨ ਲਖ ਤਿਲੁ ਨ ਤੁਲਾਣੈ। ਦਰਸਨ ਦ੍ਰਿਸਟਿ ਸੰਜੋਗ ਲਖ ਸਬਦ ਸੁਰਤਿ ਲਿਵ ਲਖ ਹੈਰਾਣੈ। ਗਿਆਨ ਧਿਆਨ ਸਿਮਰਣ ਅਸੰਖ ਭਗਤਿ ਜੁਗਤਿ ਲਖਨੇਤ ਵਖਾਣੈ। ਪਿਰਮ ਪਿਆਲਾ ਸਹਜਿ ਘਰੁ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖਫਲ ਚੋਜ ਵਿਡਾਣੈ। ਮਤਿ ਬੁਧਿ ਸੁਧਿ ਲਖ ਮੇਲ ਮਿਲਾਣੈ ॥੧੮॥

sat santokh daiā dharam arath karoṛ na oṛak jāṇai | chār padārath ākhīan hoi lakhūṇ na pal paravāṇai | ridhī sidhī lakh lakh nidh nidhān lakh til na tulāṇai | darasan drisaṭ sañjog lakh sabad surat liv lakh hairāṇai | giān dhiān simaraṇ asaṅkh bhagat jugat lakhanet vakhāṇai | piram piālā sahaj ghar guramukh sukhaphal choj viḍāṇai | mat budh sudh lakh mel milāṇai |18|

Truth, contentment, pity and right living — millions of them, and He knows no end; the four great gifts are named, and yet they do not come near one instant of it; wealth-powers and miracle powers, a hundred thousand of each, and a hundred thousand treasures, do not weigh a seed's weight; a hundred thousand meetings of sight and gaze, a hundred thousand awarenesses in the Word, astound; knowings, meditations and remembrances past counting, and a hundred thousand ways of devotion He tells; the cup of love, the natural home — the Gurmukh's fruit of joy is a wonderful play. A hundred thousand wits, minds and understandings are joined into His union.

ਜਪ ਤਪ ਸੰਜਮ ਲਖ ਲਖ ਹੋਮ ਜਗ ਨਈਵੇਦ ਕਰੋੜੀ। ਵਰਤ ਨੇਮ ਸੰਜਮ ਘਣੇ ਕਰਮ ਧਰਮ ਲਖ ਤੰਦੁ ਮਰੋੜੀ। ਤੀਰਥ ਪੁਰਬ ਸੰਜੋਗ ਲਖ ਪੁੰਨ ਦਾਨੁ ਉਪਕਾਰ ਨ ਓੜੀ। ਦੇਵੀ ਦੇਵ ਸਰੇਵਣੇ ਵਰ ਸਰਾਪ ਲਖ ਜੋੜ ਵਿਛੋੜੀ। ਦਰਸਨ ਵਰਨ ਅਵਰਨ ਲਖ ਪੂਜਾ ਅਰਚਾ ਬੰਧਨ ਤੋੜੀ। ਲੋਕ ਵੇਦ ਗੁਣ ਗਿਆਨ ਲਖ ਜੋਗ ਭੋਗ ਲਖ ਝਾੜਿ ਪਛੋੜੀ। ਸਚਹੁ ਓਰੈ ਸਭ ਕਿਹੁ ਲਖ ਸਿਆਣਪ ਸੱਭਾ ਥੋੜੀ। ਉਪਰਿ ਸਚੁ ਅਚਾਰੁ ਚਮੋੜੀ ॥੧੯॥

jap tap sañjam lakh lakh hom jag naīved karoṛī | varat nem sañjam ghaṇe karam dharam lakh tand maroṛī | tīrath purab sañjog lakh punn dān upakār na oṛī | devī dev sarevaṇe var sarāp lakh joṛ vichhoṛī | darasan varan avaran lakh pūjā arachā bandhan toṛī | lok ved guṇ giān lakh jog bhog lakh jhāṛ pachhoṛī | sachahu orai sabh kihu lakh siāṇap sabbhā thoṛī | upar sach achār chamoṛī |19|

A hundred thousand chants, hard disciplines and penances, millions of fire-offerings and sacrifices; many fasts, vows and restraints, a hundred thousand rites and works, straining every thread; a hundred thousand pilgrimage days, giving and good deeds without end; serving gods and goddesses, a hundred thousand blessings and curses, meetings and partings; a hundred thousand schools, castes and outcastes, worship and offering, breaking bonds; a hundred thousand folk stories, Vedas, virtues and knowings, a hundred thousand yogas and enjoyments, all shaken off — set against Truth these are all very little, and a hundred thousand clevernesses are too small. Above everything, Truth is the settled way to live.

ਸਤਿਗੁਰ ਸਚਾ ਪਾਤਿਸਾਹੁ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਸਚ ਤਖਤੁ ਸੁਹੇਲਾ। ਸਚ ਸਬਦੁ ਟਕਸਾਲ ਸਚੁ ਅਸਟਧਾਤੁ ਇਕ ਪਾਰਸ ਮੇਲਾ। ਸਚਾ ਅਬਿਚਲੁ ਰਾਜੁ ਹੈ ਸਚੁ ਮਹਲੁ ਨਵਹਾਣੁ ਨਵੇਲਾ। ਸਚਾ ਹੁਕਮੁ ਵਰਤਦਾ ਸਚਾ ਅਮਰੁ ਸਚੋ ਰਸ ਕੇਲਾ। ਸਚੀ ਸਿਫਤਿ ਸਲਾਹ ਸਚੁ ਸਚੁ ਸਲਾਹਣੁ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੇਲਾ। ਸਚਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪੰਥੁ ਹੈ ਸਚੁ ਉਪਦੇਸੁ ਨ ਗਰਬਿ ਗਹੇਲਾ। ਆਸਾ ਵਿਚਿ ਨਿਰਾਸ ਗਤਿ ਸਚਾ ਖੇਲੁ ਮੇਲੁ ਸਚੁ ਖੇਲਾ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਿਖੁ ਗੁਰੂ ਗੁਰ ਚੇਲਾ ॥੨੦॥

satigur sachā pātisāhu sādhasaṅgat sach takhat suhelā | sach sabad ṭakasāl sach asaṭadhāt ik pāras melā | sachā abichal rāj hai sach mahal navahāṇ navelā | sachā hukam varatadā sachā amar sacho ras kelā | sachī siphat salāh sach sach salāhaṇ ammrit velā | sachā guramukh panth hai sach upades na garab gahelā | āsā vich nirās gat sachā khel mel sach khelā | guramukh sikh gurū gur chelā |20|

The True Guru is the true Emperor, and the holy company is His true and easeful throne; the True Word is the true mint, where the eight metals meet the one gold-making stone; a true reign that never ends, a true palace always new; the true Command holds sway, the true rule, the play of true sweetness; true praise and adoration, and Truth — to praise the True One in the still hour before dawn; the true Gurmukh path, the true teaching, not held back by pride; wanting nothing in the middle of wanting, the true play, meeting in the true game. The Gurmukh Sikh is the Guru, and the Guru is his disciple.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਹਉਮੈ ਪਰਹਰੈ ਮਨਿ ਭਾਵੈ ਖਸਮੈ ਦਾ ਭਾਣਾ। ਪੈਰੀ ਪੈ ਪਾਖਾਕ ਹੋਇ ਦਰਗਹ ਪਾਵੈ ਮਾਣੁ ਨਿਮਾਣਾ। ਵਰਤਮਾਨ ਵਿਚਿ ਵਰਤਦਾ ਹੋਵਣਹਾਰ ਸੋਈ ਪਰਵਾਣਾ। ਕਾਰਣੁ ਕਰਤਾ ਜੋ ਕਰੈ ਸਿਰਿ ਧਰਿ ਮੰਨਿ ਕਰੈ ਸੁਕਰਾਣਾ। ਰਾਜੀ ਹੋਇ ਰਜਾਇ ਵਿਚਿ ਦੁਨੀਆਂ ਅੰਦਰਿ ਜਿਉ ਮਿਹਮਾਣਾ। ਵਿਸਮਾਦੀ ਵਿਸਮਾਦ ਵਿਚਿ ਕੁਦਰਤਿ ਕਾਦਰ ਨੋ ਕੁਰਬਾਣਾ। ਲੇਪ ਅਲੇਪ ਸਦਾ ਨਿਰਬਾਣਾ ॥੨੧॥

guramukh haumai paraharai man bhāvai khasamai dā bhāṇā | pairī pai pākhāk hoi daragah pāvai māṇ nimāṇā | varatamān vich varatadā hovaṇahār soī paravāṇā | kāraṇ karatā jo karai sir dhar mann karai sukarāṇā | rājī hoi rajāi vich dunīān andar jiu mihamāṇā | visamādī visamād vich kudarat kādar no kurabāṇā | lep alep sadā nirabāṇā |21|

The Gurmukh throws off pride; the Master's Will is what pleases his mind. Falling at the feet, becoming their dust, the lowly one wins honour in the Court. He moves inside the present, taking whatever is to come as accepted. Whatever the Creator, the cause of all, does, he takes on his head with thanks. Content in God's Will, he lives in the world as a guest. In wonder upon wonder, to the Creator's power he gives himself. Touched and yet untouched, always at peace.

ਹੁਕਮੀ ਬੰਦਾ ਹੋਇ ਕੈ ਸਾਹਿਬੁ ਦੇ ਹੁਕਮੈ ਵਿਚਿ ਰਹਣਾ। ਹੁਕਮੈ ਅੰਦਰਿ ਸਭ ਕੋ ਸਭਨਾ ਆਵਟਣ ਹੈ ਸਹਣਾ। ਦਿਲੁ ਦਰੀਆਉ ਸਮਾਉ ਕਰਿ ਗਰਬੁ ਗਵਾਇ ਗਰੀਬੀ ਵਹਣਾ। ਵੀਹ ਇਕੀਹ ਉਲੰਘਿ ਕੈ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਸਿੰਘਾਸਣਿ ਬਹਣਾ। ਸਬਦ ਸੁਰਤਿ ਲਿਵਲੀਣ ਹੋਇ ਅਨਭਉ ਅਘੜ ਘੜਾਏ ਗਹਣਾ। ਸਿਦਕ ਸਬੂਰੀ ਸਾਬਤਾ ਸਾਕਰੁ ਸੁਕਰਿ ਨ ਦੇਣਾ ਲਹਣਾ। ਨੀਰਿ ਨ ਡੁਬਣੁ ਅਗਿ ਨ ਦਹਣਾ ॥੨੨॥

hukamī bandā hoi kai sāhib de hukamai vich rahaṇā | hukamai andar sabh ko sabhanā āvaṭaṇ hai sahaṇā | dil darīāu samāu kar garab gavāi garībī vahaṇā | vīh ikīh ulaṅgh kai sādhasaṅgat siṅghāsaṇ bahaṇā | sabad surat livalīṇ hoi anabhau aghaṛ ghaṛāe gahaṇā | sidak sabūrī sābatā sākar sukar na deṇā lahaṇā | nīr na ḍubaṇ ag na dahaṇā |22|

Becoming the servant of the Command, he lives inside the Master's Will. Everyone is under the Command, and everyone must bear its churning. Making his heart a river, an ocean, he throws off pride and flows in humility. Crossing past the twenties into the twenty-first, he sits on the throne of the holy company. Awareness merged in the Word, the shapeless is shaped into an ornament. With faith, contentment and steadiness, sound and whole, he gives and takes nothing wrongly. Water cannot drown him, and fire cannot burn him.

ਮਿਹਰ ਮੁਹਬਤਿ ਆਸਕੀ ਇਸਕੁ ਮੁਸਕੁ ਕਿਉ ਲੁਕੈ ਲੁਕਾਇਆ। ਚੰਦਨ ਵਾਸ ਵਣਾਸਪਤਿ ਹੋਇ ਸੁਗੰਧੁ ਨ ਆਪੁ ਗਣਾਇਆ। ਨਦੀਆ ਨਾਲੇ ਗੰਗ ਮਿਲਿ ਹੋਇ ਪਵਿਤੁ ਨ ਆਖਿ ਸੁਣਾਇਆ। ਹੀਰੇ ਹੀਰਾ ਬੇਧਿਆ ਅਣੀ ਕਣੀ ਹੋਇ ਰਿਦੈ ਸਮਾਇਆ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਮਿਲਿ ਸਾਧ ਹੋਇ ਪਾਰਸ ਮਿਲਿ ਪਾਰਸ ਹੋਇ ਆਇਆ। ਨਿਹਚਉ ਨਿਹਚਲੁ ਗੁਰਮਤੀ ਭਗਤਿ ਵਛਲੁ ਹੋਇ ਅਛਲੁ ਛਲਾਇਆ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖ ਫਲੁ ਅਲਖੁ ਲਖਾਇਆ ॥੨੩॥੧੮॥

mihar muhabat āsakī isak musak kiu lukai lukāiā | chandan vās vaṇāsapat hoi sugandh na āp gaṇāiā | nadīā nāle gaṅg mil hoi pavit na ākh suṇāiā | hīre hīrā bedhiā aṇī kaṇī hoi ridai samāiā | sādhasaṅgat mil sādh hoi pāras mil pāras hoi āiā | nihachau nihachal guramatī bhagat vachhal hoi achhal chhalāiā | guramukh sukh phal alakh lakhāiā |23|18|

Mercy, love and devotion — how can love, like musk, stay hidden even when it is hidden? The sandal's fragrance among the plants makes no show of itself. Rivers and streams merging into the Ganga are made pure, and say nothing of it. Diamond pierces diamond; broken to a fragment, it merges into the heart. Meeting the holy in the holy company, one becomes holy; touching the gold-making stone, one becomes that stone. Made firm by the Guru's wisdom, the lover of His devotees, never fooled, outwits maya. The Gurmukh's fruit of joy makes the unseen seen.

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ॥

ik oankaar satigur prasād |

One Creator. Known by the grace of the True Guru.