Var 20 · The Lineage of Light

ਸਤਿਗੁਰ ਨਾਨਕ ਦੇਉ ਆਪੁ ਉਪਾਇਆ। ਗੁਰ ਅੰਗਦੁ ਗੁਰਸਿਖੁ ਬਬਾਣੇ ਆਇਆ। ਗੁਰਸਿਖੁ ਹੈ ਗੁਰ ਅਮਰੁ ਸਤਿਗੁਰ ਭਾਇਆ। ਰਾਮਦਾਸੁ ਗੁਰਸਿਖੁ ਗੁਰ ਸਦਵਾਇਆ। ਗੁਰੁ ਅਰਜਨੁ ਗੁਰਸਿਖੁ ਪਰਗਟੀ ਆਇਆ। ਗੁਰਸਿਖੁ ਹਰਿਗੋਵਿੰਦੁ ਨ ਲੁਕੈ ਲੁਕਾਇਆ ॥੧॥

satigur nānak deu āp upāiā | gur aṅgad gurasikh babāṇe āiā | gurasikh hai gur amar satigur bhāiā | rāmadās gurasikh gur sadavāiā | gur arajan gurasikh paragaṭī āiā | gurasikh harigovind na lukai lukāiā |1|

The True Guru Nanak Dev brought Himself forth. Guru Angad, the Gursikh, came into the succession. The Gursikh Guru Amardas was pleasing to the True Guru. Ramdas the Gursikh was called Guru. Guru Arjan, the Gursikh, was made manifest. The Gursikh Hargobind cannot be hidden though hidden.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਾਰਸੁ ਹੋਇ ਪੂਜ ਕਰਾਇਆ। ਅਸਟ ਧਾਤੁ ਇਕੁ ਧਾਤੁ ਜੋਤਿ ਜਗਾਇਆ। ਬਾਵਨ ਚੰਦਨੁ ਹੋਇ ਬਿਰਖੁ ਬੋਹਾਇਆ। ਗੁਰਸਿਖੁ ਸਿਖੁ ਗੁਰ ਹੋਇ ਅਚਰਜੁ ਦਿਖਾਇਆ। ਜੋਤੀ ਜੋਤਿ ਜਗਾਇ ਦੀਪੁ ਦੀਪਾਇਆ। ਨੀਰੈ ਅੰਦਰਿ ਨੀਰੁ ਮਿਲੈ ਮਿਲਾਇਆ ॥੨॥

guramukh pāras hoi pūj karāiā | asaṭ dhāt ik dhāt jot jagāiā | bāvan chandan hoi birakh bohāiā | gurasikh sikh gur hoi acharaj dikhāiā | jotī jot jagāi dīp dīpāiā | nīrai andar nīr milai milāiā |2|

The Gurmukh became the gold-making stone and had himself worshipped. Eight metals into one metal — he kindled the light. Becoming sandalwood, he perfumed the tree. The Sikh became the Guru, and the Gursikh the Guru — a wonder shown. Kindling light from light, one lamp lit the next. Water merging into water, mixed and made one.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਫਲੁ ਜਨੰਮੁ ਸਤਿਗੁਰ ਪਾਇਆ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਪੂਰ ਕਰੰਮੁ ਸਰਣੀ ਆਇਆ। ਸਤਿਗੁਰ ਪੈਰੀ ਪਾਇ ਨਾਉ ਦਿੜਾਇਆ। ਘਰ ਹੀ ਵਿਚਿ ਉਦਾਸੁ ਨ ਵਿਆਪੈ ਮਾਇਆ। ਗੁਰ ਉਪਦੇਸੁ ਕਮਾਇ ਅਲਖੁ ਲਖਾਇਆ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਜੀਵਨ ਮੁਕਤੁ ਆਪੁ ਗਵਾਇਆ ॥੩॥

guramukh suphal janamm satigur pāiā | guramukh pūr karamm saraṇī āiā | satigur pairī pāi nāu diṛāiā | ghar hī vich udās na viāpai māiā | gur upades kamāi alakh lakhāiā | guramukh jīvan mukat āp gavāiā |3|

Fruitful is the Gurmukh's birth, having found the True Guru. Full is the Gurmukh's deed, having come to the shelter. Falling at the True Guru's feet, the Name is made firm. Free of clinging inside his own home, maya does not stick to him. Living the Guru's teaching, he sees the unseen. The Gurmukh, free while still alive, loses himself.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਆਪ ਗਵਾਇ ਨ ਆਪੁ ਗਣਾਇਆ। ਦੂਜਾ ਭਾਉ ਮਿਟਾਇ ਇਕੁ ਧਿਆਇਆ। ਗੁਰ ਪਰਮੇਸਰੁ ਜਾਣਿ ਸਬਦੁ ਕਮਾਇਆ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਚਲਿ ਜਾਇ ਸੀਸੁ ਨਿਵਾਇਆ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਕਾਰ ਕਮਾਇ ਸੁਖ ਫਲੁ ਪਾਇਆ। ਪਿਰਮ ਪਿਆਲਾ ਪਾਇ ਅਜਰੁ ਜਰਾਇਆ ॥੪॥

guramukh āp gavāi na āp gaṇāiā | dūjā bhāu miṭāi ik dhiāiā | gur paramesar jāṇ sabad kamāiā | sādhasaṅgat chal jāi sīs nivāiā | guramukh kār kamāi sukh phal pāiā | piram piālā pāi ajar jarāiā |4|

Losing himself, the Gurmukh makes no show of himself. Rubbing out the love of anything else, he meditates on the One. Knowing the Guru as God, he lives the Word. Going to the holy company, he bows his head. Doing the Gurmukh's work, he wins the fruit of joy. Taking the cup of love, he carries what cannot be carried.

ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੇਲੇ ਉਠਿ ਜਾਗਿ ਜਗਾਇਆ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਤੀਰਥ ਨਾਇ ਭਰਮੁ ਗਵਾਇਆ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਮੰਤ ਸਮ੍ਹਾਲਿ ਜਾਪੁ ਜਪਾਇਆ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਿਹਚਲੁ ਹੋਇ ਇਕ ਮਨਿ ਧਿਆਇਆ। ਮਥੈ ਟਿਕਾ ਲਾਲੁ ਨੀਸਾਣੁ ਸੁਹਾਇਆ। ਪੈਰੀ ਪੈ ਗੁਰ ਸਿਖ ਪੈਰੀ ਪਾਇਆ ॥੫॥

ammrit vele uṭh jāg jagāiā | guramukh tīrath nāi bharam gavāiā | guramukh mant samhāl jāp japāiā | guramukh nihachal hoi ik man dhiāiā | mathai ṭikā lāl nīsāṇ suhāiā | pairī pai gur sikh pairī pāiā |5|

Rising in the still hour before dawn, he wakes, and wakes others. Bathing at the pilgrimage of the Word, the Gurmukh sheds his doubt. Holding the sacred word dear, the Gurmukh does his daily recitation. Steady, the Gurmukh meditates with a single mind. On his forehead shines the red mark of grace. Falling at the feet, the Gursikh lays others at the feet too.

ਪੈਰੀ ਪੈ ਗੁਰਸਿਖ ਪੈਰ ਧੁਆਇਆ। ਅੰਮ੍ਰਿਤਵਾਣੀ ਚਖਿ ਮਨੁ ਵਸਿ ਆਇਆ। ਪਾਣੀ ਪਖਾ ਪੀਹਿ ਭਠੁ ਝੁਕਾਇਆ। ਗੁਰਬਾਣੀ ਸੁਣਿ ਸਿਖਿ ਲਿਖਿ ਲਿਖਾਇਆ। ਨਾਮੁ ਦਾਨੁ ਇਸਨਾਨੁ ਕਰਮ ਕਮਾਇਆ। ਨਿਵ ਚਲਣੁ ਮਿਠ ਬੋਲ ਘਾਲਿ ਖਵਾਇਆ ॥੬॥

pairī pai gurasikh pair dhuāiā | ammritavāṇī chakh man vas āiā | pāṇī pakhā pīh bhaṭh jhukāiā | gurabāṇī suṇ sikh likh likhāiā | nām dān isanān karam kamāiā | niv chalaṇ miṭh bol ghāl khavāiā |6|

Falling at the feet, he washes the Gursikhs' feet. Tasting the nectar-Word, his mind comes under control. Fetching water, waving the fan, grinding the grain, stoking the fire; hearing and learning Gurbani, he writes it and has it written; the Name, the giving and the clean living — this is the work he does; walking humbly, sweet of speech, he works to feed others.

ਗੁਰਸਿੱਖਾਂ ਗੁਰਸਿਖ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਇਆ। ਭਾਇ ਭਗਤਿ ਗੁਰਪੁਰਬ ਕਰੈ ਕਰਾਇਆ। ਗੁਰਸਿਖ ਦੇਵੀ ਦੇਵ ਜਠੇਰੇ ਭਾਇਆ। ਗੁਰਸਿਖ ਮਾਂ ਪਿਉ ਵੀਰ ਕੁਟੰਬ ਸਬਾਇਆ। ਗੁਰਸਿਖ ਖੇਤੀ ਵਣਜੁ ਲਾਹਾ ਪਾਇਆ। ਹੰਸ ਵੰਸ ਗੁਰਸਿਖ ਗੁਰਸਿਖ ਜਾਇਆ ॥੭॥

gurasikkhān gurasikh mel milāiā | bhāi bhagat gurapurab karai karāiā | gurasikh devī dev jaṭhere bhāiā | gurasikh mān piu vīr kuṭamb sabāiā | gurasikh khetī vaṇaj lāhā pāiā | hans vans gurasikh gurasikh jāiā |7|

Gursikh with Gursikh, he is joined in meeting. In loving devotion he keeps the Guru's anniversaries, and helps others keep them. To the Gursikh, the gods, goddesses and ancestors are dear only in the Guru. To the Gursikh the Guru is mother, father, brother and whole family. The Gursikh's farming and trading reap their profit. A line of swans begets a line of swans — the Gursikh is born of the Gursikh.

ਸਜਾ ਖਬਾ ਸਉਣੁ ਨ ਮੰਨਿ ਵਸਾਇਆ। ਨਾਰਿ ਪੁਰਖ ਨੋ ਵੇਖਿ ਨ ਪੈਰੁ ਹਟਾਇਆ। ਭਾਖ ਸੁਭਾਖ ਵੀਚਾਰਿ ਨ ਛਿਕ ਮਨਾਇਆ। ਦੇਵੀ ਦੇਵ ਨ ਸੇਵ ਨ ਪੂਜ ਕਰਾਇਆ। ਭੰਭਲਭੂਸੇ ਖਾਇ ਨ ਮਨੁ ਭਰਮਾਇਆ। ਗੁਰਸਿਖ ਸਚਾ ਖੇਤੁ ਬੀਜ ਫਲਾਇਆ ॥੮॥

sajā khabā sauṇ na mann vasāiā | nār purakh no vekh na pair haṭāiā | bhākh subhākh vīchār na chhik manāiā | devī dev na sev na pūj karāiā | bhambhalabhūse khāi na man bharamāiā | gurasikh sachā khet bīj phalāiā |8|

He pays no attention to omens of right or left. Seeing a woman or a man cross his path, he does not draw back his foot. He weighs no lucky word or unlucky word, and takes no notice of a sneeze. He serves and worships no god and no goddess. He does not blunder about, and does not let his mind stray into doubt. The Gursikh's true field bears its fruitful seed.

ਕਿਰਤ ਵਿਰਤਿ ਮਨੁ ਧਰਮੁ ਸਚੁ ਦਿੜਾਇਆ। ਸਚੁ ਨਾਉ ਕਰਤਾਰ ਆਪੁ ਉਪਾਇਆ। ਸਤਿਗੁਰ ਪੁਰਖੁ ਦਇਆਲੁ ਦਇਆ ਕਰਿ ਆਇਆ। ਨਿਰੰਕਾਰ ਆਕਾਰੁ ਸਬਦੁ ਸੁਣਾਇਆ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਸਚੁ ਖੰਡ ਥੇਹੁ ਵਸਾਇਆ। ਸਚਾ ਤਖਤੁ ਬਣਾਇ ਸਲਾਮੁ ਕਰਾਇਆ ॥੯॥

kirat virat man dharam sach diṛāiā | sach nāu karatār āp upāiā | satigur purakh daiāl daiā kar āiā | niraṅkār ākār sabad suṇāiā | sādhasaṅgat sach khaṇḍ thehu vasāiā | sachā takhat baṇāi salām karāiā |9|

In his work and in his living he makes truth and right living firm in his mind. The true Name of the Creator brought Himself forth. The True Guru-Being, merciful, came in mercy. The Formless One gave form and sounded the Word. The holy company settled the mound of the land of truth. Making a true throne, He had homage paid there.

ਗੁਰਸਿਖਾ ਗੁਰਸਿਖ ਸੇਵਾ ਲਾਇਆ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਕਰਿ ਸੇਵ ਸੁਖ ਫਲੁ ਪਾਇਆ। ਤਪੜੁ ਝਾੜਿ ਵਿਛਾਇ ਧੂੜੀ ਨਾਇਆ। ਕੋਰੇ ਮਟ ਅਣਾਇ ਨੀਰੁ ਭਰਾਇਆ। ਆਣਿ ਮਹਾ ਪਰਸਾਦੁ ਵੰਡਿ ਖਵਾਇਆ ॥੧੦॥

gurasikhā gurasikh sevā lāiā | sādhasaṅgat kar sev sukh phal pāiā | tapaṛ jhāṛ vichhāi dhūṛī nāiā | kore maṭ aṇāi nīr bharāiā | āṇ mahā parasād vaṇḍ khavāiā |10|

Gursikh to Gursikh, He set them to service. Doing service in the holy company, they win the fruit of joy. Shaking out the mat and spreading it, they bathe in the dust; fetching unbaked pots, they fill them with water; bringing the great offering, they share and feed it out.

ਹੋਇ ਬਿਰਖੁ ਸੰਸਾਰੁ ਸਿਰ ਤਲਵਾਇਆ। ਨਿਹਚਲੁ ਹੋਇ ਨਿਵਾਸੁ ਸੀਸੁ ਨਿਵਾਇਆ। ਹੋਇ ਸੁਫਲ ਫਲ ਸਫਲੁ ਵਟ ਸਹਾਇਆ। ਸਿਰਿ ਕਰਵਤੁ ਧਰਾਇ ਜਹਾਜੁ ਬਣਾਇਆ। ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਿਰਿ ਵਾਟ ਰਾਹੁ ਚਲਾਇਆ। ਸਿਰਿ ਕਰਵਤੁ ਧਰਾਇ ਸੀਸ ਚੜਾਇਆ ॥੧੧॥

hoi birakh sansār sir talavāiā | nihachal hoi nivās sīs nivāiā | hoi suphal phal saphal vaṭ sahāiā | sir karavat dharāi jahāj baṇāiā | pāṇī de sir vāṭ rāhu chalāiā | sir karavat dharāi sīs chaṛāiā |11|

Becoming a tree of the world, with its head hanging down; standing firm, its head bowed low; loaded with fruit, it bears the pelting sticks; taking the saw on its head, it is made into a ship; over the water it lays the road and the way; taking the saw on its head, it carries others across.

ਲੋਹੇ ਤਛਿ ਤਛਾਇ ਲੋਹਿ ਜੜਾਇਆ। ਲੋਹਾ ਸੀਸੁ ਚੜਾਇ ਨੀਰਿ ਤਰਾਇਆ। ਆਪਨੜਾ ਪੁਤੁ ਪਾਲਿ ਨ ਨੀਰਿ ਡੁਬਾਇਆ। ਅਗਰੈ ਡੋਬੈ ਜਾਣਿ ਡੋਬਿ ਤਰਾਇਆ। ਗੁਣ ਕੀਤੇ ਗੁਣ ਹੋਇ ਜਗੁ ਪਤੀਆਇਆ। ਅਵਗੁਣ ਸਹਿ ਗੁਣੁ ਕਰੈ ਘੋਲਿ ਘੁਮਾਇਆ ॥੧੨॥

lohe tachh tachhāi loh jaṛāiā | lohā sīs chaṛāi nīr tarāiā | āpanaṛā put pāl na nīr ḍubāiā | agarai ḍobai jāṇ ḍob tarāiā | guṇ kīte guṇ hoi jag patīāiā | avaguṇ sah guṇ karai ghol ghumāiā |12|

Iron is cut and cut again, and bolted with iron; iron rides on its head, and yet it floats on the water; it does not drown its own child, the wood, but carries it; knowingly it sinks, and by sinking it ferries others across; goodness done wins goodness, and the world is satisfied; bearing faults, it gives back goodness — I give myself to it.

ਮੰਨੈ ਸਤਿਗੁਰ ਹੁਕਮੁ ਹੁਕਮਿ ਮੰਨਾਇਆ। ਭਾਣਾ ਮੰਨੈ ਹੁਕਮਿ ਗੁਰ ਫੁਰਮਾਇਆ। ਪਿਰਮ ਪਿਆਲਾ ਪੀਵ ਅਲਖੁ ਲਖਾਇਆ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਅਲਖੁ ਲਖਾਇ ਨ ਅਲਖੁ ਲਖਾਇਆ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਆਪੁ ਗਵਾਇ ਨ ਆਪੁ ਗਣਾਇਆ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖ ਫਲੁ ਪਾਇ ਬੀਜ ਫਲਾਇਆ ॥੧੩॥

mannai satigur hukam hukam mannāiā | bhāṇā mannai hukam gur phuramāiā | piram piālā pīv alakh lakhāiā | guramukh alakh lakhāi na alakh lakhāiā | guramukh āp gavāi na āp gaṇāiā | guramukh sukh phal pāi bīj phalāiā |13|

He accepts the True Guru's Command, and by that Command helps others accept it. Accepting God's Will, by the Command the Guru ordains. Drinking the cup of love, he sees the unseen. The Gurmukh shows the unseen, and yet the unseen is never fully shown. Losing himself, the Gurmukh makes no show of himself. Winning the fruit of joy, the Gurmukh carries the fruiting seed.

ਸਤਿਗੁਰ ਦਰਸਨੁ ਦੇਖਿ ਧਿਆਨੁ ਧਰਾਇਆ। ਸਤਿਗੁਰ ਸਬਦ ਵੀਚਾਰਿ ਗਿਆਨੁ ਕਮਾਇਆ। ਚਰਣ ਕਵਲ ਗੁਰ ਮੰਤੁ ਚਿਤਿ ਵਸਾਇਆ। ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵ ਕਮਾਇ ਸੇਵ ਕਰਾਇਆ। ਗੁਰ ਚੇਲਾ ਪਰਚਾਇ ਜਗ ਪਰਚਾਇਆ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਪੰਥੁ ਚਲਾਇ ਨਿਜ ਘਰਿ ਛਾਇਆ ॥੧੪॥

satigur darasan dekh dhiān dharāiā | satigur sabad vīchār giān kamāiā | charaṇ kaval gur mant chit vasāiā | satigur sev kamāi sev karāiā | gur chelā parachāi jag parachāiā | guramukh panth chalāi nij ghar chhāiā |14|

Looking on the True Guru's face, he fixes his meditation. Thinking on the True Guru's Word, he earns knowledge. He sets the lotus feet and the Guru's sacred word inside his heart. Earning the True Guru's service, he leads others to serve. Guru pleasing disciple, the world is gladdened. Laying out the Gurmukh path, he settles in his own home.

ਜੋਗ ਜੁਗਤਿ ਗੁਰਸਿਖ ਗੁਰ ਸਮਝਾਇਆ। ਆਸਾ ਵਿਚ ਨਿਰਾਸੁ ਨਿਰਾਸੁ ਵਲਾਇਆ। ਥੋੜਾ ਪਾਣੀ ਅੰਨੁ ਖਾਇ ਪੀਆਇਆ। ਥੋੜਾ ਬੋਲਣ ਬੋਲ ਨ ਝਖਿ ਝਖਾਇਆ। ਥੋੜੀ ਰਾਤੀ ਨੀਦ ਨ ਮੋਹਿ ਫਹਾਇਆ। ਸੁਹਣੇ ਅੰਦਰਿ ਜਾਇ ਨ ਲੋਭ ਲੁਭਾਇਆ ॥੧੫॥

jog jugat gurasikh gur samajhāiā | āsā vich nirās nirās valāiā | thoṛā pāṇī ann khāi pīāiā | thoṛā bolaṇ bol na jhakh jhakhāiā | thoṛī rātī nīd na moh phahāiā | suhaṇe andar jāi na lobh lubhāiā |15|

The Guru taught the Gursikh the way of yoga: in the middle of hope, hoping for nothing — he turns wanting into wanting nothing; he eats and drinks little food and little water; he speaks little, and does not chatter for nothing; he sleeps little of the night, and is not caught by clinging; even in a dream he does not go off, drawn by any greed.

ਮੁੰਦ੍ਰਾ ਗੁਰ ਉਪਦੇਸੁ ਮੰਤ੍ਰ ਸੁਣਾਇਆ। ਖਿੰਥਾ ਖਿਮਾ ਸਿਵਾਇ ਝੋਲੀ ਪਤਿ ਮਾਇਆ। ਪੈਰੀ ਪੈ ਪਾਖਾਕ ਬਿਭੂਤ ਬਣਾਇਆ। ਪਿਰਮ ਪਿਆਲਾ ਪਤ ਭੋਜਨੁ ਭਾਇਆ। ਡੰਡਾ ਗਿਆਨ ਵਿਚਾਰੁ ਦੂਤ ਸਿਧਾਇਆ। ਸਹਜ ਗੁਫਾ ਸਤਿਸੰਗੁ ਸਮਾਧਿ ਸਮਾਇਆ ॥੧੬॥

mundrā gur upades mantr suṇāiā | khinthā khimā sivāi jholī pat māiā | pairī pai pākhāk bibhūt baṇāiā | piram piālā pat bhojan bhāiā | ḍaṇḍā giān vichār dūt sidhāiā | sahaj guphā satisaṅg samādh samāiā |16|

His earrings are the Guru's teaching, the sacred word heard; his patched cloak is forgiveness, and his begging-bag is the honour of maya, refused; falling at the feet, the dust of the feet is his ash; the cup of love is his beloved begging-bowl; his staff is the wisdom that tells true from false and drives off Death's officers; the natural cave of the holy company is his deep stillness.

ਸਿੰਙੀ ਸੁਰਤਿ ਵਿਸੇਖੁ ਸਬਦੁ ਵਜਾਇਆ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਆਈ ਪੰਥੁ ਨਿਜ ਘਰੁ ਆਇਆ। ਆਦਿ ਪੁਰਖੁ ਆਦੇਸੁ ਅਲਖੁ ਲਖਾਇਆ। ਗੁਰ ਚੇਲੇ ਰਹਰਾਸਿ ਮਨੁ ਪਰਚਾਇਆ। ਵੀਹ ਇਕੀਹ ਚੜ੍ਹਾਇ ਸਬਦੁ ਮਿਲਾਇਆ ॥੧੭॥

siṅī surat visekh sabad vajāiā | guramukh āī panth nij ghar āiā | ād purakh ādes alakh lakhāiā | gur chele raharās man parachāiā | vīh ikīh chaṛhāi sabad milāiā |17|

His horn is the special awareness that sounds the Word. The Gurmukh's own yogic order is the coming home to himself. Homage to the First Being — the unseen is seen. Guru and disciple, on the Way, gladden the mind. Climbing past the twenties into the twenty-first, they are joined to the Word.

ਗੁਰ ਸਿਖ ਸੁਣਿ ਗੁਰਸਿਖ ਸਿਖ ਸਦਾਇਆ। ਗੁਰਸਿਖੀ ਗੁਰਸਿਖ ਸਿਖ ਸੁਣਾਇਆ। ਗੁਰਸਿਖ ਸੁਣਿ ਕਰਿ ਭਾਉ ਮੰਨਿ ਵਸਾਇਆ। ਗੁਰਸਿਖਾ ਗੁਰ ਸਿਖ ਗੁਰਸਿਖ ਭਾਇਆ। ਗੁਰਸਿਖ ਗੁਰਸਿਖ ਸੰਗ ਮੇਲ ਮਿਲਾਇਆ। ਚਉਪੜਿ ਸੋਲਹ ਸਾਰ ਜੁਗ ਜਿਣਿ ਆਇਆ ॥੧੮॥

gur sikh suṇ gurasikh sikh sadāiā | gurasikhī gurasikh sikh suṇāiā | gurasikh suṇ kar bhāu mann vasāiā | gurasikhā gur sikh gurasikh bhāiā | gurasikh gurasikh saṅg mel milāiā | chaupaṛ solah sār jug jiṇ āiā |18|

The Gursikh who hears the Gursikh is called a Sikh. The Gursikh recites the Guru's way to the Sikh. The Gursikh, hearing it in love, sets it in his mind. To the Gursikhs, the Gursikh Guru is dear. Gursikh joins Gursikh in company. Like the sixteen pieces of a board game well played, he comes having won the age.

ਸਤਰੰਜ ਬਾਜੀ ਖੇਲੁ ਬਿਸਾਤਿ ਬਣਾਇਆ। ਹਾਥੀ ਘੋੜੇ ਰਥ ਪਿਆਦੇ ਆਇਆ। ਹੁਇ ਪਤਿਸਾਹੁ ਵਜੀਰ ਦੁਇ ਦਲ ਛਾਇਆ। ਹੋਇ ਗਡਾਵਡਿ ਜੋਧ ਜੁਧੁ ਮਚਾਇਆ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਚਾਲ ਚਲਾਇ ਹਾਲ ਪੁਜਾਇਆ। ਪਾਇਕ ਹੋਇ ਵਜੀਰੁ ਗੁਰਿ ਪਹੁਚਾਇਆ ॥੧੯॥

satarañj bājī khel bisāt baṇāiā | hāthī ghoṛe rath piāde āiā | hui patisāhu vajīr dui dal chhāiā | hoi gaḍāvaḍ jodh judh machāiā | guramukh chāl chalāi hāl pujāiā | pāik hoi vajīr gur pahuchāiā |19|

The game of chess is set out on its board; elephants, horses, chariots and foot-soldiers come out; a king and a minister, and the two armies spread; in a great clash the warriors wage their war; the Gurmukh makes his move and reaches his goal; a foot-soldier becoming a minister, the Guru brings him home.

ਭੈ ਵਿਚਿ ਨਿਮਣਿ ਨਿਮਿ ਭੈ ਵਿਚ ਜਾਇਆ। ਭੈ ਵਿਚਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪੰਥਿ ਸਰਣੀ ਆਇਆ। ਭੈ ਵਿਚਿ ਸੰਗਤਿ ਸਾਧ ਸਬਦੁ ਕਮਾਇਆ। ਭੈ ਵਿਚਿ ਜੀਵਨੁ ਮੁਕਤਿ ਭਾਣਾ ਭਾਇਆ। ਭੈ ਵਿਚਿ ਜਨਮੁ ਸਵਾਰਿ ਸਹਜਿ ਸਮਾਇਆ। ਭੈ ਵਿਚਿ ਨਿਜ ਘਰਿ ਜਾਇ ਪੂਰਾ ਪਾਇਆ ॥੨੦॥

bhai vich nimaṇ nim bhai vich jāiā | bhai vich guramukh panth saraṇī āiā | bhai vich saṅgat sādh sabad kamāiā | bhai vich jīvan mukat bhāṇā bhāiā | bhai vich janam savār sahaj samāiā | bhai vich nij ghar jāi pūrā pāiā |20|

In awe he is conceived and born; in awe the Gurmukh comes to the refuge of the Path; in awe, in the holy company, he lives the Word; in awe, liberated in life, he loves the Will; in awe, gracing his birth, he merges in ease; in awe he reaches his own home and finds the Perfect One.

ਗੁਰ ਪਰਮੇਸਰੁ ਜਾਣਿ ਸਰਣੀ ਆਇਆ। ਗੁਰ ਚਰਣੀ ਚਿਤੁ ਲਾਇ ਨ ਚਲੈ ਚਲਾਇਆ। ਗੁਰਮਤਿ ਨਿਹਚਲ ਹੋਇ ਨਿਜ ਪਦੁ ਪਾਇਆ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਕਾਰ ਕਮਾਇ ਭਾਣਾ ਭਾਇਆ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਆਪੁ ਗਵਾਇ ਸਚਿ ਸਮਾਇਆ। ਸਫਲੁ ਜਨਮੁ ਜਗਿ ਆਇ ਜਗਤੁ ਤਰਾਇਆ ॥੨੧॥੨੦। ॥੨੧॥੨੦॥

gur paramesar jāṇ saraṇī āiā | gur charaṇī chit lāi na chalai chalāiā | guramat nihachal hoi nij pad pāiā | guramukh kār kamāi bhāṇā bhāiā | guramukh āp gavāi sach samāiā | saphal janam jag āi jagat tarāiā |21|20| |21|20|

Knowing the Guru as God, he comes to the refuge. Fixing the mind on the Guru's feet, he is not swayed by any swaying. Steadied by the Guru's wisdom, he wins his own true state. Doing the Gurmukh's work, he loves the Will. Losing the self, the Gurmukh merges in Truth. Fruitful his birth, coming into the world, he ferries the world across.

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ॥

ik oankaar satigur prasād |

One Creator. Known by the grace of the True Guru.