Var 22 · The Play of Creation

ਨਿਰਾਧਾਰ ਨਿਰੰਕਾਰ ਨ ਅਲਖੁ ਲਖਾਇਆ। ਹੋਆ ਏਕੰਕਾਰ ਆਪੁ ਉਪਾਇਆ। ਓਅੰਕਾਰ ਅਕਾਰੁ ਚਲਿਤੁ ਰਚਾਇਆ। ਸਚੁ ਨਾਉ ਕਰਤਾਰ ਬਿਰਦੁ ਸਦਾਇਆ। ਸਚਾ ਪਰਵਦਗਾਰੁ ਤ੍ਰੈ ਗੁਣ ਮਾਇਆ। ਸਿਰਠੀ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਲੇਖੁ ਲਿਖਾਇਆ। ਸਭਸੈ ਦੇ ਆਧਾਰੁ ਨ ਤੋਲਿ ਤੁਲਾਇਆ। ਲਿਖਿਆ ਥਿਤਿ ਨ ਵਾਰੁ ਨ ਮਾਹੁ ਜਣਾਇਆ। ਵੇਦ ਕਤੇਬ ਵੀਚਾਰ ਨ ਆਖਿ ਸੁਣਾਇਆ ॥੧॥

nirādhār niraṅkār na alakh lakhāiā | hoā ekaṅkār āp upāiā | oaṅkār akār chalit rachāiā | sach nāu karatār birad sadāiā | sachā paravadagār trai guṇ māiā | siraṭhī sirajaṇahār lekh likhāiā | sabhasai de ādhār na tol tulāiā | likhiā thit na vār na māhu jaṇāiā | ved kateb vīchār na ākh suṇāiā |1|

The Formless One, resting on nothing — the unseen was not seen. He became the One-Creator, bringing Himself forth. Out of Onkar came form; He staged the play. True is the Name of the Creator, called everlasting by nature. The true Cherisher, and the three-fold play of maya. The Maker of creation wrote out what would be. Giving support to everyone, He is weighed on no scale. No date, no day and no month is written or made known of Him. The Vedas and the scriptures have not told His thought.

ਨਿਰਾਲੰਬੁ ਨਿਰਬਾਣੁ ਬਾਣੁ ਚਲਾਇਆ। ਉਡੈ ਹੰਸ ਉਚਾਣ ਕਿਨਿ ਪਹੁਚਾਇਆ। ਖੰਭੀ ਚੋਜ ਵਿਡਾਣੁ ਆਣਿ ਮਿਲਾਇਆ। ਧ੍ਰੂ ਚੜਿਆ ਅਸਮਾਣਿ ਨ ਟਲ ਟਲਾਇਆ। ਮਿਲੈ ਨਿਮਾਣੈ ਮਾਣੁ ਆਪੁ ਗਵਾਇਆ। ਦਰਗਹ ਪਤਿ ਪਰਵਾਣੁ ਗੁਰਮੁਖਿ ਧਿਆਇਆ ॥੨॥

nirālamb nirabāṇ bāṇ chalāiā | uḍai hans uchāṇ kin pahuchāiā | khambhī choj viḍāṇ āṇ milāiā | dhrū chaṛiā asamāṇ na ṭal ṭalāiā | milai nimāṇai māṇ āp gavāiā | daragah pat paravāṇ guramukh dhiāiā |2|

Resting on nothing, at perfect peace, He loosed the arrow of creation. The swan flies to the heights — who made it reach so far? On wonderful wings He brought them and joined them together. Dhru rose into the sky, unshaken and unmoved. The lowly one wins honour by losing himself. Accepted and honoured in the Court, the Gurmukh meditates.

ਓੜਕੁ ਓੜਕੁ ਭਾਲਿ ਨ ਓੜਕੁ ਪਾਇਆ। ਓੜਕ ਭਾਲਣਿ ਗਏ ਸਿ ਫੇਰ ਨ ਆਇਆ॥ ਓੜਕ ਲਖ ਕਰੋੜ ਭਰਮਿ ਭੁਲਾਇਆ। ਆਦੁ ਵਡਾ ਵਿਸਮਾਦੁ ਨ ਅੰਤੁ ਸੁਣਾਇਆ। ਹਾਥਿ ਨ ਪਾਰਾਵਾਰੁ ਲਹਰੀ ਛਾਇਆ। ਇਕੁ ਕਵਾਉ ਪਸਾਉ ਨ ਅਲਖੁ ਲਖਾਇਆ। ਕਾਦਰ ਨੋ ਕੁਰਬਾਣੁ ਕੁਦਰਤਿ ਮਾਇਆ। ਆਪੇ ਜਾਣੈ ਆਪੁ ਗੁਰ ਸਮਝਾਇਆ ॥੩॥

oṛak oṛak bhāl na oṛak pāiā | oṛak bhālaṇ gae si pher na āiā | oṛak lakh karoṛ bharam bhulāiā | ād vaḍā visamād na ant suṇāiā | hāth na pārāvār laharī chhāiā | ik kavāu pasāu na alakh lakhāiā | kādar no kurabāṇ kudarat māiā | āpe jāṇai āp gur samajhāiā |3|

Seeking end after end, no end is found. Those who went to seek the end never came back. Millions seeking the end are lost in doubt. The First One is a great wonder, and His end is untold. Neither this shore nor the far shore is reached; the waves spread over everything. With one Word's expanse — and the unseen is not seen. To the Creator I give myself; He enjoyed His own power. He alone knows Himself, as the Guru has taught.

ਸਚਾ ਸਿਰਜਣਿਹਾਰੁ ਸਚਿ ਸਮਾਇਆ। ਸਚਹੁ ਪਉਣ ਉਪਾਇ ਘਟਿ ਘਟਿ ਛਾਇਆ। ਪਵਣਹੁ ਪਾਣੀ ਸਾਜਿ ਸੀਸੁ ਨਿਵਾਇਆ। ਤੁਲਹਾ ਧਰਤਿ ਬਣਾਇ ਨੀਰ ਤਰਾਇਆ। ਨੀਰਹੁ ਉਪਜੀ ਅਗਿ ਵਣਖੰਡੁ ਛਾਇਆ। ਅਗੀ ਹੋਦੀ ਬਿਰਖੁ ਸੁਫਲ ਫਲਾਇਆ। ਪਉਣ ਪਾਣੀ ਬੈਸੰਤਰ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਇਆ। ਆਦਿ ਪੁਰਖੁ ਆਦੇਸੁ ਖੇਲੁ ਰਚਾਇਆ ॥੪॥

sachā sirajaṇihār sach samāiā | sachahu pauṇ upāi ghaṭ ghaṭ chhāiā | pavaṇahu pāṇī sāj sīs nivāiā | tulahā dharat baṇāi nīr tarāiā | nīrahu upajī ag vaṇakhaṇḍ chhāiā | agī hodī birakh suphal phalāiā | pauṇ pāṇī baisantar mel milāiā | ād purakh ādes khel rachāiā |4|

The true Creator merged into Truth. Out of Truth He made air and spread it into every heart. Out of air He shaped water and bowed its head low. Making earth a raft, He floated it on the water. Out of the water rose fire, spreading through the forest. Fire being present, the tree bore its fruit. Air, water and fire He joined together. Homage to the First Being — He staged the play.

ਕੇਵਡੁ ਆਖਾ ਸਚੁ ਸਚੇ ਭਾਇਆ। ਕੇਵਡੁ ਹੋਆ ਪਉਣੁ ਫਿਰੈ ਚਉਵਾਇਆ। ਚੰਦਣ ਵਾਸੁ ਨਿਵਾਸੁ ਬਿਰਖ ਬੋਹਾਇਆ। ਖਹਿ ਖਹਿ ਵੰਸੁ ਗਵਾਇ ਵਾਂਸੁ ਜਲਾਇਆ। ਸਿਵ ਸਕਤੀ ਸਹਲੰਗ ਅੰਗੁ ਜਣਾਇਆ। ਕੋਇਲ ਕਾਉ ਨਿਆਉ ਬਚਨ ਸੁਣਾਇਆ। ਖਾਣੀ ਬਾਣੀ ਚਾਰਿ ਸਾਹ ਗਣਾਇਆ। ਪੰਜ ਸਬਦ ਪਰਵਾਣੁ ਨੀਸਾਣੁ ਬਜਾਇਆ ॥੫॥

kevaḍ ākhā sach sache bhāiā | kevaḍ hoā pauṇ phirai chauvāiā | chandaṇ vās nivās birakh bohāiā | khah khah vans gavāi vāns jalāiā | siv sakatī sahalaṅg aṅg jaṇāiā | koil kāu niāu bachan suṇāiā | khāṇī bāṇī chār sāh gaṇāiā | pañj sabad paravāṇ nīsāṇ bajāiā |5|

How great shall I call the Truth, which pleases the True One? How great the air that blows in all four directions? The sandal's fragrance settles in and perfumes the trees. Rubbing and rubbing, the bamboo loses its own kind and burns. Shiva and his power in union — He made the limbs known. The cuckoo and the crow — He sounded out their true natures. The four ways of being born, the four kinds of speech, He reckoned as breaths. The five sounds accepted, He beat the drum.

ਰਾਗ ਨਾਦ ਸੰਬਾਦ ਗਿਆਨੁ ਚੇਤਾਇਆ। ਨਉ ਦਰਵਾਜੇ ਸਾਧਿ ਸਾਧੁ ਸਦਾਇਆ। ਵੀਹ ਇਕੀਹ ਉਲੰਘਿ ਨਿਜ ਘਰਿ ਆਇਆ। ਪੂਰਕ ਕੁੰਭਕ ਰੇਚਕ ਤ੍ਰ੍ਰਾਟਕ ਧਾਇਆ। ਨਿਉਲੀ ਕਰਮ ਭੁਯੰਗੁ ਆਸਣ ਲਾਇਆ। ਇੜਾ ਪਿੰਗੁਲਾ ਝਾਗ ਸੁਖਮਨਿ ਛਾਇਆ। ਖੇਚਰ ਭੂਚਰ ਚਾਚਰ ਸਾਧਿ ਸਧਾਇਆ। ਸਾਧ ਅਗੋਚਰ ਖੇਲੁ ਉਨਮਨਿ ਆਇਆ ॥੬॥

rāg nād sambād giān chetāiā | nau daravāje sādh sādh sadāiā | vīh ikīh ulaṅgh nij ghar āiā | pūrak kumbhak rechak trrāṭak dhāiā | niulī karam bhuyaṅg āsaṇ lāiā | iṛā piṅgulā jhāg sukhaman chhāiā | khechar bhūchar chāchar sādh sadhāiā | sādh agochar khel unaman āiā |6|

Melody, tune and discourse wake up knowledge. Disciplining the nine doors of the body, he is called a holy man. Crossing past the twenties into the twenty-first, he comes to his own home. He practises the breathing exercises — drawing in, holding, letting out, and the steady gaze; he practises the inner cleansings and the coiled posture; churning the two side channels of the breath, he spreads through the middle one; he masters the yogic seals of tongue, of earth and of speech; the holy man's play cannot be sensed — and he comes into delight.

ਤ੍ਰੈਸਤੁ ਅੰਗੁਲ ਲੈ ਮਨੁ ਪਵਣੁ ਮਿਲਾਇਆ। ਸੋਹੰ ਸਹਜਿ ਸੁਭਾਇ ਅਲਖ ਲਖਾਇਆ। ਨਿਝਰਿ ਧਾਰਿ ਚੁਆਇ ਅਪਿਉ ਪੀਆਇਆ। ਅਨਹਦ ਧੁਨਿ ਲਿਵ ਲਾਇ ਨਾਦ ਵਜਾਇਆ। ਅਜਪਾ ਜਾਪੁ ਜਪਾਇ ਸੁੰਨ ਸਮਾਇਆ। ਸੁੰਨਿ ਸਮਾਧਿ ਸਮਾਇ ਆਪੁ ਗਵਾਇਆ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਿਰਮ ਚਖਾਇ ਨਿਜ ਘਰੁ ਛਾਇਆ। ਗੁਰਸਿਖਿ ਸੰਧਿ ਮਿਲਾਇ ਪੂਰਾ ਪਾਇਆ ॥੭॥

traisat aṅgul lai man pavaṇ milāiā | sohan sahaj subhāi alakh lakhāiā | nijhar dhār chuāi apiu pīāiā | anahad dhun liv lāi nād vajāiā | ajapā jāp japāi sunn samāiā | sunn samādh samāi āp gavāiā | guramukh piram chakhāi nij ghar chhāiā | gurasikh sandh milāi pūrā pāiā |7|

Taking the breath twelve fingers' length, he joins the mind to the air. 'I am That', in calm ease, shows him the unseen. As the endless stream flows down, he drinks what cannot be drunk. Fixing his love on the melody no one plays, he sounds the inner sound. Doing the chanting that is no chanting, he merges into the emptiness. Merging into that stillness, he loses himself. The Gurmukh, tasting love, settles into his own home. The Gursikh, joined at the seam, finds the Perfect One.

ਜੋਤੀ ਜੋਤ ਜਗਾਇ ਦੀਵਾ ਬਾਲਿਆ। ਚੰਦਨ ਵਾਸੁ ਨਿਵਾਸੁ ਵਣਸਪਤਿ ਫਾਲਿਆ। ਸਲਲੈ ਸਲਲ ਸੰਜੋਗੁ ਤ੍ਰਿਬੇਣੀ ਚਾਲਿਆ। ਪਵਣੈ ਪਵਣੁ ਸਮਾਇ ਅਨਹਦ ਭਾਲਿਆ। ਹੀਰੈ ਹੀਰਾ ਬੇਧਿ ਪਰੋਇ ਦਿਖਾਲਿਆ। ਪਥਰੁ ਪਾਰਸੁ ਹੋਇ ਪਾਰਸੁ ਪਾਲਿਆ। ਅਨਲ ਪੰਖ ਪੁਤੁ ਹੋਇ ਪਿਤਾ ਸਮ੍ਹਾਲਿਆ। ਬ੍ਰਹਮੈ ਬ੍ਰਹਮ ਮਿਲਾਇ ਸਹਜਿ ਸੁਖਾਲਿਆ ॥੮॥

jotī jot jagāi dīvā bāliā | chandan vās nivās vaṇasapat phāliā | salalai salal sañjog tribeṇī chāliā | pavaṇai pavaṇ samāi anahad bhāliā | hīrai hīrā bedh paroi dikhāliā | pathar pāras hoi pāras pāliā | anal paṅkh put hoi pitā samhāliā | brahamai braham milāi sahaj sukhāliā |8|

Kindling light from light, the lamp is lit. The sandal's fragrance settling in, the plants are made fruitful. Water joining water, the great river-meeting flows. Air merging into air, the unplayed sound is sought. Diamond piercing diamond, strung, is shown. Stone becoming the gold-making stone, that stone is nurtured. The fabled anal-bird's chick, grown into the bird, tends its father. God merging into God, in ease and comfort.

ਕੇਵਡੁ ਇਕੁ ਕਵਾਉ ਪਸਾਉ ਕਰਾਇਆ। ਕੇਵਡੁ ਕੰਡਾ ਤੋਲੁ ਤੋਲਿ ਤੁਲਾਇਆ। ਕਰਿ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਕਰੋੜਿ ਕਵਾਉ ਵਧਾਇਆ। ਲਖ ਲਖ ਧਰਤਿ ਅਗਾਸਿ ਅਧਰ ਧਰਾਇਆ। ਪਉਣ ਪਾਣੀ ਬੈਸੰਤਰ ਲਖ ਉਪਾਇਆ। ਲਖ ਚਉਰਾਸੀਹ ਜੋਨਿ ਖੇਲੁ ਰਚਾਇਆ। ਜੋਨਿ ਜੋਨਿ ਜੀਅ ਜੰਤ ਅੰਤ ਨ ਪਾਇਆ। ਸਿਰਿ ਸਿਰਿ ਲੇਖੁ ਲਿਖਾਇ ਅਲੇਖੁ ਧਿਆਇਆ ॥੯॥

kevaḍ ik kavāu pasāu karāiā | kevaḍ kaṇḍā tol tol tulāiā | kar brahamaṇḍ karoṛ kavāu vadhāiā | lakh lakh dharat agās adhar dharāiā | pauṇ pāṇī baisantar lakh upāiā | lakh chaurāsīh jon khel rachāiā | jon jon jīa jant ant na pāiā | sir sir lekh likhāi alekh dhiāiā |9|

How great is the one Word's expanse that He made? How great the pointer of the scale that weighs and balances? Making millions of universes, He swelled the Word. A hundred thousand earths and skies He held up with nothing under them. Air, water and fire, a hundred thousand of each, He raised. The eight million four hundred thousand kinds of life — He staged the play. In kind upon kind, creatures without end. On every head He wrote what would be; and they meditate on the One who was never written down.

ਸਤਿਗੁਰ ਸਚਾ ਨਾਉ ਆਖਿ ਸੁਣਾਇਆ। ਗੁਰ ਮੂਰਤਿ ਸਚੁ ਥਾਉ ਧਿਆਨੁ ਧਰਾਇਆ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਅਸਰਾਉ ਸਚਿ ਸੁਹਾਇਆ। ਦਰਗਹ ਸਚੁ ਨਿਆਉ ਹੁਕਮੁ ਚਲਾਇਆ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਚੁ ਗਿਰਾਉ ਸਬਦ ਵਸਾਇਆ। ਮਿਟਿਆ ਗਰਬੁ ਗੁਆਉ ਗਰੀਬੀ ਛਾਇਆ। ਗੁਰਮਤਿ ਸਚੁ ਹਿਆਉ ਅਜਰੁ ਜਰਾਇਆ। ਤਿਸੁ ਬਲਿਹਾਰੈ ਜਾਉ ਸੁ ਭਾਣਾ ਭਾਇਆ ॥੧੦॥

satigur sachā nāu ākh suṇāiā | gur mūrat sach thāu dhiān dharāiā | sādhasaṅgat asarāu sach suhāiā | daragah sach niāu hukam chalāiā | guramukh sach girāu sabad vasāiā | miṭiā garab guāu garībī chhāiā | guramat sach hiāu ajar jarāiā | tis balihārai jāu su bhāṇā bhāiā |10|

The True Guru told and made heard the true Name. The Guru's image is the true place — and he fixed his meditation there. The holy company is the shelter, made lovely by Truth. In the Court there is true justice; His Command holds sway. The Gurmukh's true town — the Word lives there. Pride and arrogance rubbed out, humility spreads over everything. By the Guru's wisdom, with Truth in the heart, he carries what cannot be carried. To him I give myself — he loves God's Will.

ਸਚੀ ਖਸਮ ਰਜਾਇ ਭਾਣਾ ਭਾਵਣਾ। ਸਤਿਗੁਰ ਪੈਰੀ ਪਾਇ ਆਪੁ ਗਵਾਵਣਾ। ਗੁਰ ਚੇਲਾ ਪਰਚਾਇ ਮਨੁ ਪਤੀਆਵਣਾ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਹਜਿ ਸੁਭਾਇ ਨ ਅਲਖ ਲਖਾਵਣਾ। ਗੁਰਸਿਖ ਤਿਲ ਨ ਤਮਾਇ ਕਾਰ ਕਮਾਵਣਾ। ਸਬਦ ਸੁਰਤਿ ਲਿਵਲਾਇ ਹੁਕਮੁ ਮਨਾਵਣਾ। ਵੀਹ ਇਕੀਹ ਲੰਘਾਇ ਨਿਜ ਘਰਿ ਜਾਵਣਾ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖ ਫਲ ਪਾਇ ਸਹਜਿ ਸਮਾਵਣਾ ॥੧੧॥

sachī khasam rajāi bhāṇā bhāvaṇā | satigur pairī pāi āp gavāvaṇā | gur chelā parachāi man patīāvaṇā | guramukh sahaj subhāi na alakh lakhāvaṇā | gurasikh til na tamāi kār kamāvaṇā | sabad surat livalāi hukam manāvaṇā | vīh ikīh laṅghāi nij ghar jāvaṇā | guramukh sukh phal pāi sahaj samāvaṇā |11|

The Master's true Will — to love that Will. Falling at the True Guru's feet, and losing himself. Guru pleasing disciple, the mind is satisfied. The Gurmukh, in natural ease, makes no show of himself. The Gursikh does his work with not a seed's weight of greed. Awareness fixed in the Word, he obeys the Command. Crossing past the twenties into the twenty-first, he goes to his own home. Winning the fruit of joy, he melts into ease.

ਇਕੁ ਗੁਰੂ ਇਕੁ ਸਿਖੁ ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਾਣਿਆ। ਗੁਰ ਚੇਲਾ ਗੁਰ ਸਿਖੁ ਸਚਿ ਸਮਾਣਿਆ। ਸੋ ਸਤਿਗੁਰ ਸੋ ਸਿਖੁ ਸਬਦੁ ਵਖਾਣਿਆ। ਅਚਰਜ ਭੂਰ ਭਵਿਖੁ ਸਚੁ ਸੁਹਾਣਿਆ। ਲੇਖੁ ਅਲੇਖੁ ਅਲਿਖੁ ਮਾਣੁ ਨਿਮਾਣਿਆ। ਸਮਸਰਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਿਖੁ ਨ ਆਵਣ ਜਾਣਿਆ। ਨੀਸਾਣਾ ਹੋਇ ਲਿਖੁ ਹਦ ਨੀਸਾਣਿਆ। ਗੁਰ ਸਿਖਹੁ ਗੁਰ ਸਿਖੁ ਹੋਇ ਹੈਰਾਣਿਆ ॥੧੨॥

ik gurū ik sikh guramukh jāṇiā | gur chelā gur sikh sach samāṇiā | so satigur so sikh sabad vakhāṇiā | acharaj bhūr bhavikh sach suhāṇiā | lekh alekh alikh māṇ nimāṇiā | samasar ammrit vikh na āvaṇ jāṇiā | nīsāṇā hoi likh had nīsāṇiā | gur sikhahu gur sikh hoi hairāṇiā |12|

One Guru, one Sikh — the Gurmukh knew it. The Guru's disciple, the Gursikh, merged into Truth. He is the True Guru, and he the Sikh — the Word tells it. A wonder past and to come, made lovely by Truth. Past all writing, unwritten — the honour of the lowly. Nectar and poison are the same to him — no coming and no going. Become a banner; write him at the very edge of the banners. From the Guru's teaching, the Gursikh became Guru — astonishing.

ਪਿਰਮ ਪਿਆਲਾ ਪੂਰਿ ਅਪਿਓ ਪੀਆਵਣਾ। ਮਹਰਮੁ ਹਕੁ ਹਜੂਰਿ ਅਲਖੁ ਲਖਾਵਣਾ। ਘਟ ਅਵਘਟ ਭਰਪੂਰ ਰਿਦੈ ਸਮਾਵਣਾ। ਬੀਅਹੁ ਹੋਇ ਅੰਗੂਰ ਸੁਫਲਿ ਸਮਾਵਣਾ। ਬਾਵਨਿ ਹੋਇ ਠਰੂਰ ਮਹਿ ਮਹਿਕਾਵਣਾ। ਚੰਦਨ ਚੰਦ ਕਪੂਰ ਨ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਵਣਾ। ਸਸੀਅਰ ਅੰਦਰਿ ਸੂਰ ਤਪਤਿ ਬੁਝਾਵਣਾ। ਚਰਣ ਕਵਲ ਦੀ ਧੂਰਿ ਮਸਤਕਿ ਲਾਵਣਾ। ਕਾਰਣ ਲਖ ਅੰਕੂਰ ਕਰਣੁ ਕਰਾਵਣਾ। ਵਜਨਿ ਅਨਹਦ ਤੂਰ ਜੋਤਿ ਜਗਾਵਣਾ ॥੧੩॥

piram piālā pūr apio pīāvaṇā | maharam hak hajūr alakh lakhāvaṇā | ghaṭ avaghaṭ bharapūr ridai samāvaṇā | bīahu hoi aṅgūr suphal samāvaṇā | bāvan hoi ṭharūr mah mahikāvaṇā | chandan chand kapūr na mel milāvaṇā | sasīar andar sūr tapat bujhāvaṇā | charaṇ kaval dī dhūr masatak lāvaṇā | kāraṇ lakh aṅkūr karaṇ karāvaṇā | vajan anahad tūr jot jagāvaṇā |13|

The cup of love, brimming full, is given to drink. The Truth in His presence — the unseen is shown. Filling every hard place, it merges into the heart. Out of a seed comes a sprout, and it merges into fruit. Becoming sandal-cool, it gives off fragrance. Sandal, moon and camphor — no meeting matches it. Inside the moon is the sun — and it quenches the heat. The dust of the lotus feet is placed on the forehead. A hundred thousand causes sprout — the doer and the cause of doing. The unplayed trumpets sound; the light is kindled.

ਇਕੁ ਕਵਾਉ ਅਤੋਲੁ ਕੁਦਰਤਿ ਜਾਣੀਐ। ਓਅੰਕਾਰ ਅਬੋਲੁ ਚੋਜ ਵਿਡਾਣੀਐ। ਲਖ ਦਰੀਆਉ ਅਲੋਲੁ ਪਾਣੀ ਆਣੀਐ। ਹੀਰੇ ਲਾਲ ਅਮੋਲੁ ਗੁਰਸਿਖ ਜਾਣੀਐ। ਗੁਰਮਤਿ ਅਚਲ ਅਡੋਲ ਪਤਿ ਪਰਵਾਣੀਐ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਪੰਥ ਨਿਰੋਲੁ ਸਚੁ ਸੁਹਾਣੀਐ। ਸਾਇਰ ਲਖ ਢੰਢੋਲ ਸਬਦੁ ਨੀਸਾਣੀਐ। ਚਰਣ ਕਵਲ ਰਜ ਘੋਲਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਣੀਐ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਪੀਤਾ ਰਜ ਅਕਥ ਕਹਾਣੀਐ ॥੧੪॥

ik kavāu atol kudarat jāṇīai | oaṅkār abol choj viḍāṇīai | lakh darīāu alol pāṇī āṇīai | hīre lāl amol gurasikh jāṇīai | guramat achal aḍol pat paravāṇīai | guramukh panth nirol sach suhāṇīai | sāir lakh ḍhaṇḍhol sabad nīsāṇīai | charaṇ kaval raj ghol ammrit vāṇīai | guramukh pītā raj akath kahāṇīai |14|

The one Word cannot be weighed — know it as His power. Onkar, unspoken, and its wonderful plays. A hundred thousand rivers, unmoving, and He brings their water. Diamonds and rubies past price — know the Gursikh to be such. By the Guru's wisdom, unshaken, unmovable, honoured and accepted. The Gurmukh path is pure, made lovely by Truth. A hundred thousand seas he searches — and the Word is the mark. The dust of the lotus feet, dissolved, is the nectar-speech. The Gurmukh drank that dust — the untold story.

ਕਾਦਰ ਨੋ ਕੁਰਬਾਣੁ ਕੀਮ ਨ ਜਾਣੀਐ। ਕੇਵਡੁ ਵਡਾ ਹਾਣੁ ਆਖਿ ਵਖਾਣੀਐ। ਕੇਵਡੁ ਆਖਾ ਤਾਣੁ ਮਾਣੁ ਨਿਮਾਣੀਐ। ਲਖ ਜਿਮੀ ਅਸਮਾਣ ਤਿਲੁ ਨ ਤੁਲਾਣੀਐ। ਕੁਦਰਤਿ ਲਖ ਜਹਾਨੁ ਹੋਇ ਹੈਰਾਣੀਐ। ਸੁਲਤਾਨਾ ਸੁਲਤਾਨ ਹੁਕਮੁ ਨੀਸਾਣੀਐ। ਲਖ ਸਾਇਰ ਨੈਸਾਣ ਬੂੰਦ ਸਮਾਣੀਐ। ਕੂੜ ਅਖਾਣ ਵਖਾਣ ਅਕਥ ਕਹਾਣੀਐ ॥੧੫॥

kādar no kurabāṇ kīm na jāṇīai | kevaḍ vaḍā hāṇ ākh vakhāṇīai | kevaḍ ākhā tāṇ māṇ nimāṇīai | lakh jimī asamāṇ til na tulāṇīai | kudarat lakh jahān hoi hairāṇīai | sulatānā sulatān hukam nīsāṇīai | lakh sāir naisāṇ būnd samāṇīai | kūṛ akhāṇ vakhāṇ akath kahāṇīai |15|

To the Creator I give myself — His worth is not known. How great is His measure — tell it, and let it be heard? How great the strength I speak of — the honour of the lowly? A hundred thousand earths and skies do not weigh a seed's weight. His power, a hundred thousand worlds, stands astonished. Emperor of emperors, and His Command the mark. A hundred thousand seas and rivers merge as one drop. Any telling is false — the story cannot be told.

ਚਲਣੁ ਹੁਕਮੁ ਰਜਾਇ ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਾਣਿਆ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਪੰਥਿ ਚਲਾਇ ਚਲਣੁ ਭਾਣਿਆ। ਸਿਦਕ ਸਬੂਰੀ ਪਾਇ ਕਰਿ ਸੁਕਰਾਣਿਆ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਅਲਖੁ ਲਖਾਇ ਚੋਜ ਵਿਡਾਣਿਆ। ਵਰਤਣ ਬਾਲ ਸੁਭਾਇ ਆਦਿ ਵਖਾਣਿਆ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਲਿਵ ਲਾਇ ਸਚੁ ਸੁਹਾਣਿਆ। ਜੀਵਨ ਮੁਕਤਿ ਕਰਾਇ ਸਬਦੁ ਸਿਞਾਣਿਆ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਆਪੁ ਗਵਾਇ ਆਪੁ ਪਛਾਣਿਆ ॥੧੬॥

chalaṇ hukam rajāi guramukh jāṇiā | guramukh panth chalāi chalaṇ bhāṇiā | sidak sabūrī pāi kar sukarāṇiā | guramukh alakh lakhāi choj viḍāṇiā | varataṇ bāl subhāi ād vakhāṇiā | sādhasaṅgat liv lāi sach suhāṇiā | jīvan mukat karāi sabad siñāṇiā | guramukh āp gavāi āp pachhāṇiā |16|

To move in God's Will and Command — the Gurmukh knew it. The Gurmukh lays the path, and leaving pleases him. Having gained faith and contentment, he gives thanks. The Gurmukh shows the unseen, and wonderful plays. His conduct is childlike and simple — as is told of the first ones. Fixing his love in the holy company, made lovely by Truth. Made free while still alive, he knows the Word. Losing himself, the Gurmukh knows the Self.

ਅਬਿਗਤਿ ਗਤਿ ਅਸਗਾਹ ਆਖਿ ਵਖਾਣੀਐ। ਗਹਿਰ ਗੰਭੀਰ ਅਥਾਹ ਹਾਥਿ ਨ ਆਣੀਐ। ਬੂੰਦ ਲਖ ਪਰਵਾਹਿ ਹੁਲੜ ਵਾਣੀਐ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਿਫਤਿ ਸਲਾਹ ਅਕਥ ਕਹਾਣੀਐ। ਪਾਰਾਵਾਰੁ ਨ ਰਾਹੁ ਬਿਅੰਤੁ ਸੁਹਾਣੀਐ। ਲਉਬਾਲੀ ਦਰਗਾਹ ਨ ਆਵਣ ਜਾਣੀਐ। ਵਡਾ ਵੇਪਰਵਾਹ ਤਾਣੁ ਨਿਤਾਣੀਐ। ਸਤਿਗੁਰ ਸਚੇ ਵਾਹੁ ਹੋਇ ਹੈਰਾਣੀਐ ॥੧੭॥

abigat gat asagāh ākh vakhāṇīai | gahir gambhīr athāh hāth na āṇīai | būnd lakh paravāh hulaṛ vāṇīai | guramukh siphat salāh akath kahāṇīai | pārāvār na rāhu biant suhāṇīai | laubālī daragāh na āvaṇ jāṇīai | vaḍā veparavāh tāṇ nitāṇīai | satigur sache vāhu hoi hairāṇīai |17|

The state of the Hidden One is past sounding, so it is told. Deep, grave and bottomless, it does not come to hand. One drop of that flood is a roaring flow. The Gurmukh's praise and adoration is the untold story. No far shore, no road — boundless, and made lovely. The carefree Court — no coming and no going. Greatly carefree, He gives strength to the strengthless. At the True Guru's 'Vah!' one stands astonished.

ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਸਚਖੰਡ ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਾਈਐ। ਸਚੁ ਨਾਉ ਬਲਵੰਡੁ ਗੁਰਮੁਖਿ ਧਿਆਈਐ। ਪਰਮ ਜੋਤਿ ਪਰਚੰਡੁ ਜੁਗਤਿ ਜਗਾਈਐ। ਸੋਧਿ ਡਿਠਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡੁ ਲਵੈ ਨ ਲਾਈਐ। ਤਿਸੁ ਨਾਹੀ ਜਮ ਡੰਡੁ ਸਰਣਿ ਸਮਾਈਐ। ਘੋਰ ਪਾਪ ਕਰਿ ਖੰਡੁ ਨਰਕਿ ਨ ਪਾਈਐ। ਚਾਵਲ ਅੰਦਰਿ ਵੰਡੁ ਉਬਰਿ ਜਾਈਐ। ਸਚਹੁ ਸਚੁ ਅਖੰਡੁ ਕੂੜੁ ਛੁਡਾਈਐ ॥੧੮॥

sādhasaṅgat sachakhaṇḍ guramukh jāīai | sach nāu balavaṇḍ guramukh dhiāīai | param jot parachaṇḍ jugat jagāīai | sodh ḍiṭhā brahamaṇḍ lavai na lāīai | tis nāhī jam ḍaṇḍ saraṇ samāīai | ghor pāp kar khaṇḍ narak na pāīai | chāval andar vaṇḍ ubar jāīai | sachahu sach akhaṇḍ kūṛ chhuḍāīai |18|

The holy company is the land of truth; the Gurmukh goes there. The true Name is mighty; the Gurmukh meditates on it. The highest light, blazing, is kindled by the way. Searching, He looked over the universe — and nothing comes near it. To that person there is no rod of Death; he merges into the shelter. Cutting away the gravest sins, he is not thrown into hell. Like grain kept inside its husk, he is saved. Out of Truth, Truth unbroken — and falsehood is shed.

ਗੁਰਸਿਖਾ ਸਾਬਾਸ ਜਨਮੁ ਸਵਾਰਿਆ। ਗੁਰਸਿਖਾਂ ਰਹਰਾਸਿ ਗੁਰੂ ਪਿਆਰਿਆ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਾਸਿ ਗਿਰਾਸਿ ਨਾਉ ਚਿਤਾਰਿਆ। ਮਾਇਆ ਵਿਚਿ ਉਦਾਸੁ ਗਰਬੁ ਨਿਵਾਇਆ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਦਾਸਨਿ ਦਾਸ ਸੇਵ ਸੁਚਾਰਿਆ। ਵਰਤਨਿ ਆਸ ਨਿਰਾਸ ਸਬਦੁ ਵੀਚਾਰਿਆ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਹਜਿ ਨਿਵਾਸੁ ਮਨ ਹਠ ਮਾਰਿਆ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਮਨਿ ਪਰਗਾਸੁ ਪਤਿਤ ਉਧਾਰਿਆ ॥੧੯॥

gurasikhā sābās janam savāriā | gurasikhān raharās gurū piāriā | guramukh sās girās nāu chitāriā | māiā vich udās garab nivāiā | guramukh dāsan dās sev suchāriā | varatan ās nirās sabad vīchāriā | guramukh sahaj nivās man haṭh māriā | guramukh man paragās patit udhāriā |19|

Bravo to the Gursikhs — they graced their own birth. The Gursikhs' Way — the Guru is beloved. The Gurmukh, with every breath and every mouthful, remembers the Name. Free in the middle of maya, he lays pride low. The Gurmukh, servant of servants, serves with good conduct. Living in the middle of hope and hoping for nothing, he thinks on the Word. The Gurmukh lives at ease, killing the mind's stubbornness. The Gurmukh's mind is lit up; he lifts up the fallen.

ਗੁਰਸਿਖਾ ਜੈਕਾਰੁ ਸਤਿਗੁਰ ਪਾਇਆ। ਪਰਵਾਰੈ ਸਾਧਾਰ ਸਬਦੁ ਕਮਾਇਆ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਚੁ ਆਚਾਰ ਭਾਣਾ ਭਾਇਆ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਮੋਖ ਦੁਆਰ ਆਪੁ ਗਵਾਇਆ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਰਉਪਕਾਰ ਮਨ ਸਮਝਾਇਆ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਚੁ ਆਧਾਰ ਸਚਿ ਸਮਾਇਆ। ਗੁਰਮੁਖਾ ਲੋਕਾਰ ਲੇਪੁ ਨ ਲਾਇਆ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਏਕੰਕਾਰ ਅਲਖੁ ਲਖਾਇਆ ॥੨੦॥

gurasikhā jaikār satigur pāiā | paravārai sādhār sabad kamāiā | guramukh sach āchār bhāṇā bhāiā | guramukh mokh duār āp gavāiā | guramukh paraupakār man samajhāiā | guramukh sach ādhār sach samāiā | guramukhā lokār lep na lāiā | guramukh ekaṅkār alakh lakhāiā |20|

Hail to the Gursikhs — they found the True Guru. Supporters of their families, they live the Word. The Gurmukh's true conduct — he loves God's Will. The Gurmukh's door of freedom — he loses himself. The Gurmukh's doing of good — he teaches his own mind. The Gurmukh's true support — he merges into Truth. The world's dirt does not cling to the Gurmukhs. The Gurmukh, the One-Creator, shows the unseen.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਸੀਅਰ ਜੋਤਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਸਣਾ। ਅਸਟ ਧਾਤੁ ਇਕ ਧਾਤੁ ਪਾਰਸੁ ਪਰਸਣਾ। ਚੰਦਨ ਵਾਸ ਨਿਵਾਸੁ ਬਿਰਖ ਸੁਦਰਸਣਾ। ਗੰਗ ਤਰੰਗ ਮਿਲਾਪੁ ਨਦੀਆਂ ਸਰਸਣਾ। ਮਾਨ ਸਰੋਵਰ ਹੰਸ ਨ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਤਰਸਣਾ। ਪਰਮ ਹੰਸ ਗੁਰਸਿਖ ਦਰਸ ਅਦਰਸਣਾ। ਚਰਣ ਸਰਣ ਗੁਰਦੇਵ ਪਰਸ ਅਪਰਸਣਾ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਸਚਖੰਡੁ ਅਮਰ ਨ ਮਰਸਣਾ ॥੨੧॥੨੨॥

guramukh sasīar jot ammrit varasaṇā | asaṭ dhāt ik dhāt pāras parasaṇā | chandan vās nivās birakh sudarasaṇā | gaṅg taraṅg milāp nadīān sarasaṇā | mān sarovar hans na trisanā tarasaṇā | param hans gurasikh daras adarasaṇā | charaṇ saraṇ guradev paras aparasaṇā | sādhasaṅgat sachakhaṇḍ amar na marasaṇā |21|22|

The Gurmukh is the moon's light, raining down nectar. Eight metals into one metal, touching the gold-making stone. The sandal's fragrance settling in, the tree of good sight. The Ganga's waves meeting, and the rivers grow glad. The swan of Lake Mansarovar — no thirst and no craving. The highest swan, the Gursikh — sight and beyond sight. The shelter of the Guru's feet — touch and beyond touch. The holy company is the land of truth — deathless and undying.

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ॥

ik oankaar satigur prasād |

One Creator. Known by the grace of the True Guru.