Var 24 · In Every Home, Baba is Sung

ਨਾਰਾਇਣ ਨਿਜ ਰੂਪੁ ਧਰਿ ਨਾਥਾ ਨਾਥ ਸਨਾਥ ਕਰਾਇਆ। ਨਰਪਤਿ ਨਰਹ ਨਰਿੰਦੁ ਹੈ ਨਿਰੰਕਾਰਿ ਆਕਾਰੁ ਬਣਾਇਆ। ਕਰਤਾ ਪੁਰਖ ਵਖਾਣੀਐ ਕਾਰਣੁ ਕਰਣੁ ਬਿਰਦੁ ਬਿਰਦਾਇਆ। ਦੇਵੀ ਦੇਵ ਦੇਵਾਧਿ ਦੇਵ ਅਲਖ ਅਭੇਵ ਨ ਅਲਖੁ ਲਖਾਇਆ। ਸਤਿ ਰੂਪੁ ਸਤਿਨਾਮੁ ਕਰਿ ਸਤਿਗੁਰ ਨਾਨਕ ਦੇਉ ਜਪਾਇਆ। ਧਰਮਸਾਲ ਕਰਤਾਰ ਪੁਰੁ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਸਚਖੰਡ ਵਸਾਇਆ। ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਗੁਰ ਸਬਦੁ ਸੁਣਾਇਆ ॥੧॥

nārāiṇ nij rūp dhar nāthā nāth sanāth karāiā | narapat narah narind hai niraṅkār ākār baṇāiā | karatā purakh vakhāṇīai kāraṇ karaṇ birad biradāiā | devī dev devādh dev alakh abhev na alakh lakhāiā | sat rūp satinām kar satigur nānak deu japāiā | dharamasāl karatār pur sādhasaṅgat sachakhaṇḍ vasāiā | vāhigurū gur sabad suṇāiā |1|

Narayan took a form of His own and gave the masterless a Master. King of kings, lord of men — the Formless One made form. He is called the Creator-Being, the cause behind every cause, of merciful nature. God of gods, God above gods — unseen, mysterious, and the unseen is not shown. Making Truth His form, Satnam, the True Guru Nanak Dev had people chant it. The house of worship, the city of the Creator, the holy company, the land of truth, He settled. 'Waheguru' — the Guru sounded out the Word.

ਨਿਹਚਲ ਨੀਉ ਧਰਾਈਓਨੁ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਸਚਖੰਡ ਸਮੇਉ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਪੰਥੁ ਚਲਾਇਓਨੁ ਸੁਖ ਸਾਗਰੁ ਬੇਅੰਤੁ ਅਮੇਉ। ਸਚਿ ਸਬਦਿ ਆਰਾਧੀਐ ਅਗਮ ਅਗੋਚਰੁ ਅਲਖ ਅਭੇਉ। ਚਹੁ ਵਰਨਾ ਉਪਦੇਸਦਾ ਛਿਅ ਦਰਸਨ ਸਭਿ ਸੇਵਕ ਸੇਉ। ਮਿਠਾ ਬੋਲਣੁ ਨਿਵ ਚਲਣੁ ਗੁਰਮੁਖਿ ਭਾਉ ਭਗਤਿ ਅਰਥੇਉ। ਆਦਿ ਪੁਰਖੁ ਆਦੇਸੁ ਹੈ ਅਬਿਨਾਸੀ ਅਤਿ ਅਛਲ ਅਛੇਉ। ਜਗਤੁ ਗੁਰੂ ਗੁਰੁ ਨਾਨਕ ਦੇਉ ॥੨॥

nihachal nīu dharāīon sādhasaṅgat sachakhaṇḍ sameu | guramukh panth chalāion sukh sāgar beant ameu | sach sabad ārādhīai agam agochar alakh abheu | chahu varanā upadesadā chhia darasan sabh sevak seu | miṭhā bolaṇ niv chalaṇ guramukh bhāu bhagat aratheu | ād purakh ādes hai abināsī at achhal achheu | jagat gurū gur nānak deu |2|

He set the unshakable foundation, the holy company, merged into the land of truth. He set the Gurmukh path going — an ocean of peace, boundless and past measure. Through the true Word He is worshipped — past reaching, past sensing, unseen and mysterious. Teaching the four castes, all six schools of philosophy serve His service. Sweet of speech, walking humbly, the Gurmukh's whole meaning is loving devotion. Homage to the First Being — undying, never fooled, and whole. The world's Guru is Guru Nanak Dev.

ਸਤਿਗੁਰ ਸਚਾ ਪਾਤਿਸਾਹੁ ਬੇਪਰਵਾਹੁ ਅਥਾਹੁ ਸਹਾਬਾ। ਨਾਉ ਗਰੀਬ ਨਿਵਾਜੁ ਹੈ ਬੇਮੁਹਤਾਜ ਨ ਮੋਹੁ ਮੁਹਾਬਾ। ਬੇਸੁਮਾਰ ਨਿਰੰਕਾਰੁ ਹੈ ਅਲਖ ਅਪਾਰੁ ਅਲਾਹ ਸਿਞਾਬਾ। ਕਾਇਮੁ ਦਾਇਮੁ ਸਾਹਿਬੀ ਹਾਜਰੁ ਨਾਜਰੁ ਵੇਦ ਕਿਤਾਬਾ। ਅਗਮੁ ਅਡੋਲੁ ਅਤੋਲੁ ਹੈ ਤੋਲਣਹਾਰੁ ਨ ਡੰਡੀ ਛਾਬਾ। ਇਕੁ ਛਤਿ ਰਾਜੁ ਕਮਾਂਵਦਾ ਦੁਸਮਣੁ ਦੂਤੁ ਨ ਸੋਰ ਸਰਾਬਾ। ਆਦਲੁ ਅਦਲੁ ਚਲਾਇਦਾ ਜਾਲਮੁ ਜੁਲਮੁ ਨ ਜੋਰ ਜਰਾਬਾ। ਜਾਹਰ ਪੀਰ ਜਗਤੁ ਗੁਰੁ ਬਾਬਾ ॥੩॥

satigur sachā pātisāhu beparavāhu athāhu sahābā | nāu garīb nivāj hai bemuhatāj na mohu muhābā | besumār niraṅkār hai alakh apār alāh siñābā | kāim dāim sāhibī hājar nājar ved kitābā | agam aḍol atol hai tolaṇahār na ḍaṇḍī chhābā | ik chhat rāj kamānvadā dusamaṇ dūt na sor sarābā | ādal adal chalāidā jālam julam na jor jarābā | jāhar pīr jagat gur bābā |3|

The True Guru is the true Emperor, carefree, past sounding, the Master. His name is 'cherisher of the poor' — needing nothing, craving nothing, favouring nobody. Boundless is the Formless One, unseen and endless — known as Allah. Settled and everlasting is His rule, present and watching, of the Veda and of the Book. Past reaching, unshakable, past weighing — the Weigher who needs no beam and no scale. He rules under one canopy; no enemy and no demon, no clamour and no din. Just, He runs His justice; no tyrant's cruelty, no force and no fetters. The visible master, the world's Guru — Baba.

ਗੰਗ ਬਨਾਰਸ ਹਿੰਦੂਆ ਮੁਸਲਮਾਣਾਂ ਮਕਾ ਕਾਬਾ। ਘਰਿ ਘਰਿ ਬਾਬਾ ਗਾਵੀਐ ਵਜਨਿ ਤਾਲ ਮ੍ਰਿਦੰਗੁ ਰਬਾਬਾ। ਭਗਤਿ ਵਛਲੁ ਹੋਇ ਆਇਆ ਪਤਿਤ ਉਧਾਰਣੁ ਅਜਬੁ ਅਜਾਬਾ। ਚਾਰਿ ਵਰਨ ਇਕ ਵਰਨ ਹੋਇ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਮਿਲਿ ਹੋਇ ਤਰਾਬਾ। ਚੰਦਨੁ ਵਾਸੁ ਵਣਾਸਪਤਿ ਅਵਲਿ ਦੋਮ ਨ ਸੇਮ ਖਰਾਬਾ। ਹੁਕਮੈ ਅੰਦਰਿ ਸਭ ਕੋ ਕੁਦਰਤਿ ਕਿਸ ਦੀ ਕਰੈ ਜਵਾਬਾ। ਜਾਹਰ ਪੀਰੁ ਜਗਤੁ ਗੁਰ ਬਾਬਾ ॥੪॥

gaṅg banāras hindūā musalamāṇān makā kābā | ghar ghar bābā gāvīai vajan tāl mridaṅg rabābā | bhagat vachhal hoi āiā patit udhāraṇ ajab ajābā | chār varan ik varan hoi sādhasaṅgat mil hoi tarābā | chandan vās vaṇāsapat aval dom na sem kharābā | hukamai andar sabh ko kudarat kis dī karai javābā | jāhar pīr jagat gur bābā |4|

For the Hindus, the Ganga and Banaras; for the Muslims, Mecca and the Kaaba. In every home Baba is sung, and the cymbals, the drum and the rebab sound. The lover of His devotees came, lifter of the fallen — a marvel of marvels. The four castes became one caste; meeting in the holy company, they are ferried across. The sandal's fragrance among the plants — first, second, no third and none spoiled: all are made noble. Everyone is under His Command — whose power can answer back? The visible master, the world's Guru — Baba.

ਅੰਗਹੁ ਅੰਗੁ ਉਪਾਇਓਨ ਗੰਗਹੁ ਜਾਣੁ ਤਰੰਗ ਉਠਾਇਆ। ਗਹਿਰ ਗੰਭੀਰ ਗਹੀਰੁ ਗੁਣੁ ਗੁਰਮੁਖਿ ਗੁਰੁ ਗੋਬਿੰਦੁ ਸਦਾਇਆ। ਦੁਖ ਸੁਖ ਦਾਤਾ ਦੇਣਿਹਾਰੁ ਦੁਖ ਸੁਖ ਸਮਸਰਿ ਲੇਪੁ ਨਾ ਲਾਇਆ। ਗੁਰ ਚੇਲਾ ਚੇਲਾ ਗੁਰੂ ਗੁਰੁ ਚੇਲੇ ਪਰਚਾ ਪਰਚਾਇਆ। ਬਿਰਖਹੁ ਫਲੁ ਫਲ ਤੇ ਬਿਰਖੁ ਪਿਉ ਪੁਤਹੁ ਪੁਤੁ ਪਿਉ ਪਤੀਆਇਆ। ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਪੂਰਨੁ ਬ੍ਰਹਮੁ ਸਬਦੁ ਸੁਰਤਿ ਲਿਵ ਅਲਖ ਲਖਾਇਆ। ਬਾਬਾਣੇ ਗੁਰ ਅੰਗਦੁ ਆਇਆ ॥੫॥

aṅgahu aṅg upāion gaṅgahu jāṇ taraṅg uṭhāiā | gahir gambhīr gahīr guṇ guramukh gur gobind sadāiā | dukh sukh dātā deṇihār dukh sukh samasar lep nā lāiā | gur chelā chelā gurū gur chele parachā parachāiā | birakhahu phal phal te birakh piu putahu put piu patīāiā | pārabraham pūran braham sabad surat liv alakh lakhāiā | bābāṇe gur aṅgad āiā |5|

Out of His own body He raised a body — as the Ganga lifts a wave out of itself. Deep, grave and rich in goodness, the Gurmukh is called Guru-Govind. Giver of sorrow and joy, the Bestower — sorrow and joy alike, and He takes no stain. Guru the disciple, disciple the Guru — Guru and disciple made their love. From the tree the fruit, from the fruit the tree — father in son, son in father, satisfied. The Highest One, the perfect Brahm — awareness in the Word shows the unseen. Next in the line came Guru Angad.

ਪਾਰਸੁ ਹੋਆ ਪਾਰਸਹੁ ਸਤਿਗੁਰ ਪਰਚੇ ਸਤਿਗੁਰ ਕਹਣਾ। ਚੰਦਨੁ ਹੋਇਆ ਚੰਦਨਹੁ ਗੁਰ ਉਪਦੇਸ ਰਹਤਿ ਵਿਚਿ ਰਹਣਾ। ਜੋਤਿ ਸਮਾਣੀ ਜੋਤਿ ਵਿਚਿ ਗੁਰਮਤਿ ਸੁਖੁ ਦੁਰਮਤਿ ਦੁਖ ਦਹਣਾ। ਅਚਰਜ ਨੋ ਅਚਰਜੁ ਮਿਲੈ ਵਿਸਮਾਦੈ ਵਿਸਮਾਦੁ ਸਮਹਣਾ। ਅਪਿਉ ਪੀਅਣ ਨਿਝਰੁ ਝਰਣੁ ਅਜਰੁ ਜਰਣੁ ਅਸਹੀਅਣੁ ਸਹਣਾ। ਸਚੁ ਸਮਾਣਾ ਸਚੁ ਵਿਚਿ ਗਾਡੀ ਰਾਹੁ ਸਾਧਸੰਗਿ ਵਹਣਾ। ਬਾਬਾਣੈ ਘਰਿ ਚਾਨਣੁ ਲਹਣਾ ॥੬॥

pāras hoā pārasahu satigur parache satigur kahaṇā | chandan hoiā chandanahu gur upades rahat vich rahaṇā | jot samāṇī jot vich guramat sukh duramat dukh dahaṇā | acharaj no acharaj milai visamādai visamād samahaṇā | apiu pīaṇ nijhar jharaṇ ajar jaraṇ asahīaṇ sahaṇā | sach samāṇā sach vich gāḍī rāhu sādhasaṅg vahaṇā | bābāṇai ghar chānaṇ lahaṇā |6|

The gold-making stone made another a gold-making stone — the True Guru's love, the True Guru's word. Sandal made sandal of sandal — living inside the Guru's teaching and discipline. Light merged into light — the Guru's wisdom is peace, and the sorrow of bad thinking is burned away. Wonder met wonder, and joy merged into joy. Drinking what cannot be drunk, the endless stream; carrying what cannot be carried, enduring what cannot be endured. Truth merged into Truth — the highway, flowing in the holy company. In Baba's house, Lehna found the light.

ਸਬਦੈ ਸਬਦੁ ਮਿਲਾਇਆ ਗੁਰਮੁਖਿ ਅਘੜੁ ਘੜਾਏ ਗਹਣਾ। ਭਾਇ ਭਗਤਿ ਭੈ ਚਲਣਾ ਆਪੁ ਗਣਾਇ ਨ ਖਲਹਲੁ ਖਹਣਾ। ਦੀਨ ਦੁਨੀ ਦੀ ਸਾਹਿਬੀ ਗੁਰਮੁਖਿ ਗੋਸ ਨਸੀਨੀ ਬਹਣਾ। ਕਾਰਣ ਕਰਣ ਸਮਰਥ ਹੈ ਹੋਇ ਅਛਲੁ ਛਲ ਅੰਦਰਿ ਛਹਣਾ। ਸਤੁ ਸੰਤੋਖੁ ਦਇਆ ਧਰਮ ਅਰਥ ਵੀਚਾਰਿ ਸਹਜਿ ਘਰਿ ਘਹਣਾ। ਕਾਮ ਕ੍ਰੋਧੁ ਵਿਰੋਧੁ ਛਡਿ ਲੋਭ ਮੋਹੁ ਅਹੰਕਾਰਹੁ ਤਹਣਾ। ਪੁਤੁ ਸਪੁਤੁ ਬਬਾਣੇ ਲਹਣਾ ॥੭॥

sabadai sabad milāiā guramukh aghaṛ ghaṛāe gahaṇā | bhāi bhagat bhai chalaṇā āp gaṇāi na khalahal khahaṇā | dīn dunī dī sāhibī guramukh gos nasīnī bahaṇā | kāraṇ karaṇ samarath hai hoi achhal chhal andar chhahaṇā | sat santokh daiā dharam arath vīchār sahaj ghar ghahaṇā | kām krodh virodh chhaḍ lobh mohu ahaṅkārahu tahaṇā | put saput babāṇe lahaṇā |7|

Word merged into Word — the Gurmukh shaped the shapeless into an ornament. In love, devotion and awe he walks, making no show of himself, no clamour and no strife. The rule of faith and of the world — and the Gurmukh sits apart from it. Able to do and to cause all things, never fooled, he lives among deceit untouched. Truth, contentment, pity, right living and purpose thought over — he settles into the home of ease. Leaving lust, anger and strife, and pruning away greed, clinging and pride. The true son of Baba — Lehna.

ਗੁਰ ਅੰਗਦੁ ਗੁਰੁ ਅੰਗੁ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਿਰਖੁ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਫਲ ਫਲਿਆ। ਜੋਤੀ ਜੋਤਿ ਜਗਾਈਅਨੁ ਦੀਵੇ ਤੇ ਜਿਉ ਦੀਵਾ ਬਲਿਆ। ਹੀਰੈ ਹੀਰਾ ਬੇਧਿਆ ਛਲੁ ਕਰਿ ਅਛਲੀ ਅਛਲੁ ਛਲਿਆ। ਕੋਈ ਬੁਝਿ ਨ ਹੰਘਈ ਪਾਣੀ ਅੰਦਰਿ ਪਾਣੀ ਰਲਿਆ। ਸਚਾ ਸਚੁ ਸੁਹਾਵੜਾ ਸਚੁ ਅੰਦਰਿ ਸਚੁ ਸਚਹੁ ਢਲਿਆ। ਨਿਹਚਲੁ ਸਚਾ ਤਖਤੁ ਹੈ ਅਬਿਚਲ ਰਾਜ ਨ ਹਲੈ ਹਲਿਆ। ਸਚ ਸਬਦੁ ਗੁਰਿ ਸਉਪਿਆ ਸਚ ਟਕਸਾਲਹੁ ਸਿਕਾ ਚਲਿਆ। ਸਿਧ ਨਾਥ ਅਵਤਾਰ ਸਭ ਹਥ ਜੋੜਿਕੈ ਹੋਏ ਖਲਿਆ। ਸਚਾ ਹੁਕਮੁ ਸੁ ਅਟਲੁ ਨ ਟਲਿਆ ॥੮॥

gur aṅgad gur aṅg te ammrit birakh ammrit phal phaliā | jotī jot jagāīan dīve te jiu dīvā baliā | hīrai hīrā bedhiā chhal kar achhalī achhal chhaliā | koī bujh na haṅghaī pāṇī andar pāṇī raliā | sachā sach suhāvaṛā sach andar sach sachahu ḍhaliā | nihachal sachā takhat hai abichal rāj na halai haliā | sach sabad gur saupiā sach ṭakasālahu sikā chaliā | sidh nāth avatār sabh hath joṛikai hoe khaliā | sachā hukam su aṭal na ṭaliā |8|

Guru Angad, the Guru's own body — a nectar-tree bearing nectar-fruit. Light kindled from light, as one lamp is lit from another. Diamond pierced diamond — the one who could not be fooled was fooled by a device. Nobody can grasp it — water merged into water. True, true and lovely — Truth inside Truth, cast out of Truth. Unshakable is the true throne, the reign that never ends and no shaking shakes. The Guru handed over the true Word — out of the true mint the coin went forth. Masters, Nath yogis and comings-down of God all stood with folded hands. The true Command is unswerving, and is never turned.

ਅਛਲੁ ਅਛੇਦੁ ਅਭੇਦੁ ਹੈ ਭਗਤਿ ਵਛਲ ਹੋਇ ਅਛਲੁ ਛਲਾਇਆ। ਮਹਿਮਾ ਮਿਤਿ ਮਿਰਜਾਦ ਲੰਘਿ ਪਰਮਿਤਿ ਪਾਰਾਵਾਰੁ ਨ ਪਾਇਆ। ਰਹਰਾਸੀ ਰਹਰਾਸਿ ਹੈ ਪੈਰੀ ਪੈ ਜਗੁ ਪੈਰੀ ਪਾਇਆ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖਫਲੁ ਅਮਰ ਪਦੁ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬ੍ਰਿਖਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਫਲ ਲਾਇਆ। ਗੁਰ ਚੇਲਾ ਚੇਲਾ ਗੁਰੂ ਪੁਰਖਹੁ ਪੁਰਖ ਉਪਾਇ ਸਮਾਇਆ। ਵਰਤਮਾਨ ਵੀਹਿ ਵਿਸਵੇ ਹੋਇ ਇਕੀਹ ਸਹਜਿ ਘਰਿ ਆਇਆ। ਸਚਾ ਅਮਰੁ ਅਮਰਿ ਵਰਤਾਇਆ ॥੯॥

achhal achhed abhed hai bhagat vachhal hoi achhal chhalāiā | mahimā mit mirajād laṅgh paramit pārāvār na pāiā | raharāsī raharās hai pairī pai jag pairī pāiā | guramukh sukhaphal amar pad ammrit brikh ammrit phal lāiā | gur chelā chelā gurū purakhahu purakh upāi samāiā | varatamān vīh visave hoi ikīh sahaj ghar āiā | sachā amar amar varatāiā |9|

Never fooled, never pierced, never known — the lover of His devotees, never fooled, outwits maya. Crossing the bounds of measure and limit, no measure and no shore is found. The Way of ways — falling at the feet, He laid the world at the feet. The Gurmukh's fruit of joy, the deathless state — the nectar-tree bore its nectar-fruit. Guru the disciple, disciple the Guru — out of Being, Being was raised and merged again. Out of the twenty pennies' worth of this present maya, becoming the twenty-first, he came to the home of ease. The true, undying Command spread through Amardas.

ਸਬਦੁ ਸੁਰਤਿ ਪਰਚਾਇਕੈ ਚੇਲੇ ਤੇ ਗੁਰੁ ਗੁਰੁ ਤੇ ਚੇਲਾ। ਵਾਣਾ ਤਾਣਾ ਆਖੀਐ ਸੂਤੁ ਇਕੁ ਹੁਇ ਕਪੜੁ ਮੇਲਾ। ਦੁਧਹੁ ਦਹੀ ਵਖਾਣੀਐ ਦਹੀਅਹੁ ਮਖਣੁ ਕਾਜੁ ਸੁਹੇਲਾ। ਮਿਸਰੀ ਖੰਡੁ ਵਖਾਣੀਐ ਜਾਣੁ ਕਮਾਦਹੁ ਰੇਲਾ ਪੇਲਾ। ਖੀਰਿ ਖੰਡੁ ਘਿਉ ਮੇਲਿ ਕਰਿ ਅਤਿ ਵਿਸਮਾਦੁ ਸਾਦ ਰਸ ਕੇਲਾ। ਪਾਨ ਸੁਪਾਰੀ ਕਥੁ ਮਿਲਿ ਚੂਨੇ ਰੰਗੁ ਸੁਰੰਗ ਸੁਹੇਲਾ। ਪੋਤਾ ਪਰਵਾਣੀਕੁ ਨਵੇਲਾ ॥੧੦॥

sabad surat parachāikai chele te gur gur te chelā | vāṇā tāṇā ākhīai sūt ik hui kapaṛ melā | dudhahu dahī vakhāṇīai dahīahu makhaṇ kāj suhelā | misarī khaṇḍ vakhāṇīai jāṇ kamādahu relā pelā | khīr khaṇḍ ghiu mel kar at visamād sād ras kelā | pān supārī kath mil chūne raṅg suraṅg suhelā | potā paravāṇīk navelā |10|

Awareness merged into the Word — out of disciple the Guru, out of Guru the disciple. The long threads and the crossing threads, they say, are one thread, met as cloth. Out of milk comes curd, and out of curd butter — the work made easy. Rock-candy and sweets, they say, come rushing out of the cane. Milk, sugar and butter mixed — a great wonder, a play of taste and sweetness. Betel leaf, areca nut and catechu paste meeting the lime — a lovely, brilliant red. The grandson, Amardas, is accepted and always new.

ਤਿਲਿ ਮਿਲਿ ਫੁਲ ਅਮੁਲ ਜਿਉ ਗੁਰਸਿਖ ਸੰਧਿ ਸੁਗੰਧ ਫੁਲੇਲਾ। ਖਾਸਾ ਮਲਮਲਿ ਸਿਰੀਸਾਫੁ ਸਾਹ ਕਪਾਹ ਚਲਤ ਬਹੁ ਖੇਲਾ। ਗੁਰ ਮੂਰਤਿ ਗੁਰੁ ਸਬਦੁ ਹੈ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਮਿਲਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੇਲਾ। ਦੁਨੀਆ ਕੂੜੀ ਸਾਹਿਬੀ ਸਚ ਮਣੀ ਸਚ ਗਰਬਿ ਗਹੇਲਾ। ਦੇਵੀ ਦੇਵ ਦੁੜਾਇਅਨੁ ਜਿਉ ਮਿਰਗਾਵਲਿ ਦੇਖਿ ਬਘੇਲਾ। ਹੁਕਮਿ ਰਜਾਈ ਚਲਣਾ ਪਿਛੇ ਲਗੇ ਨਕਿ ਨਕੇਲਾ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਚਾ ਅਮਰਿ ਸੁਹੇਲਾ ॥੧੧॥

til mil phul amul jiu gurasikh sandh sugandh phulelā | khāsā malamal sirīsāph sāh kapāh chalat bahu khelā | gur mūrat gur sabad hai sādhasaṅgat mil ammrit velā | dunīā kūṛī sāhibī sach maṇī sach garab gahelā | devī dev duṛāian jiu miragāval dekh baghelā | hukam rajāī chalaṇā pichhe lage nak nakelā | guramukh sachā amar suhelā |11|

As the sesame seed, meeting the priceless flower, becomes fragrant perfume-oil, so is the Gursikh; fine muslin and delicate cloth — the many wonderful plays of humble cotton; the Guru's image is the Guru's Word — meeting in the holy company in the still hour before dawn; the world's rule is false — the true jewel is held fast in Truth; the gods and goddesses fled as a herd of deer flees the tiger; to move in God's Will and Command, the leashed follow where the rope leads. The Gurmukh, the true Amardas, at ease.

ਸਤਿਗੁਰ ਹੋਆ ਸਤਿਗੁਰਹੁ ਅਚਰਜੁ ਅਮਰ ਅਮਰਿ ਵਰਤਾਇਆ। ਸੋ ਟਿਕਾ ਸੋ ਬੈਹਣਾ ਸੋਈ ਸਚਾ ਹੁਕਮੁ ਚਲਾਇਆ। ਖੋਲਿ ਖਜਾਨਾ ਸਬਦੁ ਦਾ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਸਚੁ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਇਆ। ਗੁਰ ਚੇਲਾ ਪਰਵਾਣੁ ਕਰਿ ਚਾਰਿ ਵਰਨ ਲੈ ਪੈਰੀ ਪਾਇਆ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਇਕੁ ਧਿਆਈਐ ਦੁਰਮਤਿ ਦੂਜਾ ਭਾਉ ਮਿਟਾਇਆ। ਕੁਲਾ ਧਰਮ ਗੁਰਸਿਖ ਸਭ ਮਾਇਆ ਵਿਚਿ ਉਦਾਸੁ ਰਹਾਇਆ। ਪੂਰੇ ਪੂਰਾ ਥਾਟ ਬਣਾਇਆ ॥੧੨॥

satigur hoā satigurahu acharaj amar amar varatāiā | so ṭikā so baihaṇā soī sachā hukam chalāiā | khol khajānā sabad dā sādhasaṅgat sach mel milāiā | gur chelā paravāṇ kar chār varan lai pairī pāiā | guramukh ik dhiāīai duramat dūjā bhāu miṭāiā | kulā dharam gurasikh sabh māiā vich udās rahāiā | pūre pūrā thāṭ baṇāiā |12|

The True Guru came out of the True Guru — a wonder, the undying command spread through the undying. The same mark, the same seat — the same true Command ran on. Opening the treasure of the Word, He joined the holy company to Truth. Accepting the disciple as Guru, He took the four castes and laid them at the feet. The Gurmukh meditates on the One; bad thinking and the love of anything else are rubbed out. The family way of the Gursikhs, all free in the middle of maya. The Perfect One made a perfect design.

ਆਦਿ ਪੁਰਖੁ ਆਦੇਸੁ ਕਰਿ ਆਦਿ ਜੁਗਾਦਿ ਸਬਦ ਵਰਤਾਇਆ। ਨਾਮੁ ਦਾਨੁ ਇਸਨਾਨੁ ਦਿੜੁ ਗੁਰੁ ਸਿਖ ਦੇ ਸੈਂਸਾਰੁ ਤਰਾਇਆ। ਕਲੀਕਾਲ ਇਕ ਪੈਰ ਹੁਇ ਚਾਰ ਚਰਨ ਕਰਿ ਧਰਮੁ ਧਰਾਇਆ। ਭਲਾ ਭਲਾ ਭਲਿਆਈਅਹੁ ਪਿਉ ਦਾਦੇ ਦਾ ਰਾਹੁ ਚਲਾਇਆ। ਅਗਮ ਅਗੋਚਰ ਗਹਣਗਤਿ ਸਬਦ ਸੁਰਤਿ ਲਿਵ ਅਲਖੁ ਲਖਾਇਆ। ਅਪਰੰਪਰ ਆਗਾਧਿ ਬੋਧਿ ਪਰਮਿਤਿ ਪਾਰਾਵਾਰ ਨ ਪਾਇਆ। ਆਪੇ ਆਪਿ ਨ ਆਪੁ ਜਣਾਇਆ ॥੧੩॥

ād purakh ādes kar ād jugād sabad varatāiā | nām dān isanān diṛ gur sikh de sainsār tarāiā | kalīkāl ik pair hui chār charan kar dharam dharāiā | bhalā bhalā bhaliāīahu piu dāde dā rāhu chalāiā | agam agochar gahaṇagat sabad surat liv alakh lakhāiā | aparampar āgādh bodh paramit pārāvār na pāiā | āpe āp na āp jaṇāiā |13|

Homage to the First Being — from the beginning of the ages He spread the Word. Making firm the Name, the giving and the clean living, He gave the Gursikhs and ferried the world across. In the dark age, right living stood on one foot — and He set it back on four. Good of the good, of goodness, He walked the road of father and grandfather. Past reaching, past sensing, of deep state — awareness in the Word shows the unseen. Beyond the beyond, of wisdom past sounding, no measure and no shore is found. He, of Himself, makes no show of Himself.

ਰਾਗ ਦੋਖ ਨਿਰਦੋਖ ਹੈ ਰਾਜੁ ਜੋਗ ਵਰਤੈ ਵਰਤਾਰਾ। ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਕਰਮਣਾ ਮਰਮੁ ਨ ਜਾਪੈ ਅਪਰ ਅਪਾਰਾ। ਦਾਤਾ ਭੁਗਤਾ ਦੈਆ ਦਾਨਿ ਦੇਵਸਥਲੁ ਸਤਿਸੰਗੁ ਉਧਾਰਾ। ਸਹਜ ਸਮਾਧਿ ਅਗਾਧਿ ਬੋਧਿ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸਚੁ ਸਵਾਰਣਹਾਰਾ। ਗੁਰੁ ਅਮਰਹੁ ਗੁਰੁ ਰਾਮਦਾਸੁ ਜੋਤੀ ਜੋਤਿ ਜਗਾਇ ਜੁਹਾਰਾ। ਸਬਦ ਸੁਰਤਿ ਗੁਰ ਸਿਖੁ ਹੋਇ ਅਨਹਦ ਬਾਣੀ ਨਿਝਰਧਾਰਾ। ਤਖਤੁ ਬਖਤੁ ਪਰਗਟੁ ਪਾਹਾਰਾ ॥੧੪॥

rāg dokh niradokh hai rāj jog varatai varatārā | manasā vāchā karamaṇā maram na jāpai apar apārā | dātā bhugatā daiā dān devasathal satisaṅg udhārā | sahaj samādh agādh bodh satigur sach savāraṇahārā | gur amarahu gur rāmadās jotī jot jagāi juhārā | sabad surat gur sikh hoi anahad bāṇī nijharadhārā | takhat bakhat paragaṭ pāhārā |14|

Free of passion and of blame, he wields the rule of the king who is also a yogi. In thought, word and deed his secret is not known — endless, boundless. Giver and enjoyer, in pity and in giving — the house of worship, the holy company that saves. Natural stillness, wisdom past sounding — the True Guru, true, the Adorner. From Guru Amar to Guru Ramdas, kindling light from light, I bow. Awareness in the Word makes the Gursikh — the unplayed speech, the endless stream. The throne and the good fortune are made plain to the world.

ਪੀਊ ਦਾਦੇ ਜੇਵੇਹਾ ਪੜਦਾਦੇ ਪਰਵਾਣੁ ਪੜੋਤਾ। ਗੁਰਮਤਿ ਜਾਗਿ ਜਗਾਇਦਾ ਕਲਿਜੁਗ ਅੰਦਰਿ ਕੌੜਾ ਸੋਤਾ। ਦੀਨ ਦੁਨੀ ਦਾ ਥੰਮੁ ਹੁਇ ਭਾਰੁ ਅਥਰਬਣ ਥੰਮੑਹਿ ਖਲੋਤਾ। ਭਉਜਲ ਭਉ ਨ ਵਿਆਪਈ ਗੁਰ ਬੋਹਿਥ ਚੜਿ ਖਾਇ ਨ ਗੋਤਾ। ਅਵਗੁਣ ਲੈ ਗੁਣ ਵਿਕਣੈ ਗੁਰ ਹਟ ਨਾਲੈ ਵਣਜ ਸਓਤਾ। ਮਿਲਿਆ ਮੂਲ ਨ ਵਿਛੁੜੈ ਰਤਨ ਪਦਾਰਥ ਹਾਰੁ ਪਰੋਤਾ। ਮੈਲਾ ਕਦੇ ਨ ਹੋਵਈ ਗੁਰ ਸਰਵਰਿ ਨਿਰਮਲ ਜਲ ਧੋਤਾ। ਬਾਬਾਣੈ ਕੁਲਿ ਕਵਲੁ ਅਛੋਤਾ ॥੧੫॥

pīū dāde jevehā paṛadāde paravāṇ paṛotā | guramat jāg jagāidā kalijug andar kauṛā sotā | dīn dunī dā thamm hui bhār atharabaṇ thammhh khalotā | bhaujal bhau na viāpaī gur bohith chaṛ khāi na gotā | avaguṇ lai guṇ vikaṇai gur haṭ nālai vaṇaj saotā | miliā mūl na vichhuṛai ratan padārath hār parotā | mailā kade na hovaī gur saravar niramal jal dhotā | bābāṇai kul kaval achhotā |15|

Like father and grandfather, the great-grandson is accepted. By the Guru's wisdom he wakes, and wakes others who sleep bitterly in this dark age. Becoming the pillar of faith and of the world, he stands and holds up an enormous weight. The fear of the ocean of fear never touches him — riding the Guru's ship, he never drowns. Taking your faults, he sells you goodness — the trade at the Guru's shop, and it is easy. What is joined at the root is never parted — the treasure of jewels strung on a necklace. He is never soiled — in the Guru's pool, washed in spotless water. In Baba's line, a lotus untouched.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਮੇਲਾ ਸਚ ਦਾ ਸਚਿ ਮਿਲੈ ਸਚਿਆਰ ਸੰਜੋਗੀ। ਘਰਬਾਰੀ ਪਰਵਾਰ ਵਿਚਿ ਭੋਗ ਭੁਗਤਿ ਰਾਜੇ ਰਸੁ ਭੋਗੀ। ਆਸਾ ਵਿਚਿ ਨਿਰਾਸ ਹੁਇ ਜੋਗ ਜੁਗਤਿ ਜੋਗੀਸਰੁ ਜੋਗੀ। ਦੇਂਦਾ ਰਹੈ ਨ ਮੰਗੀਐ ਮਰੈ ਨ ਹੋਇ ਵਿਜੋਗ ਵਿਜੋਗੀ। ਆਧਿ ਬਿਆਧਿ ਉਪਾਧਿ ਹੈ ਵਾਇ ਪਿਤ ਕਫੁ ਰੋਗ ਅਰੋਗੀ। ਦੁਖੁ ਸੁਖੁ ਸਮਸਰਿ ਗੁਰਮਤੀ ਸੰਪੈ ਹਰਖ ਨ ਅਪਦਾ ਸੋਗੀ। ਦੇਹ ਬਿਦੇਹੀ ਲੋਗ ਅਲੋਗੀ ॥੧੬॥

guramukh melā sach dā sach milai sachiār sañjogī | gharabārī paravār vich bhog bhugat rāje ras bhogī | āsā vich nirās hui jog jugat jogīsar jogī | dendā rahai na maṅgīai marai na hoi vijog vijogī | ādh biādh upādh hai vāi pit kaph rog arogī | dukh sukh samasar guramatī sampai harakh na apadā sogī | deh bidehī log alogī |16|

The Gurmukh's meeting is with Truth — by joining the truthful he meets the True One. In the household, among the family, he enjoys pleasures and sweetness like a king. In the middle of hope, hoping for nothing — the way of yoga, the lord of yogis, the yogi. He keeps giving, and is never begged from; he does not die, and is not parted in any parting. Trouble, sickness and strife — wind, bile and phlegm — he is sick and yet healthy. Sorrow and joy are alike to him by the Guru's wisdom; in wealth no elation, in trouble no grief. In a body and yet bodiless, worldly and yet beyond the world.

ਸਭਨਾ ਸਾਹਿਬੁ ਇਕੁ ਹੈ ਦੂਜੀ ਜਾਇ ਨ ਹੋਇ ਨ ਹੋਗੀ। ਸਹਜ ਸਰੋਵਰਿ ਪਰਮਹੰਸੁ ਗੁਰਮਤਿ ਮੋਤੀ ਮਾਣਕ ਚੋਗੀ। ਖੀਰ ਨੀਰ ਜਿਉ ਕੂੜੁ ਸਚੁ ਤਜਣੁ ਭਜਣੁ ਗੁਰ ਗਿਆਨ ਅਧੋਗੀ। ਇਕ ਮਨਿ ਇਕੁ ਅਰਾਧਣਾ ਪਰਿਹਰਿ ਦੂਜਾ ਭਾਉ ਦਰੋਗੀ। ਸਬਦ ਸੁਰਤਿ ਲਿਵ ਸਾਧਸੰਗਿ ਸਹਜਿ ਸਮਾਧਿ ਅਗਾਧਿ ਘਰੋਗੀ। ਜੰਮਣੁ ਮਰਣਹੁ ਬਾਹਰੇ ਪਰਉਪਕਾਰ ਪਰਮਪਰ ਜੋਗੀ। ਰਾਮਦਾਸ ਗੁਰ ਅਮਰ ਸਮੋਗੀ ॥੧੭॥

sabhanā sāhib ik hai dūjī jāi na hoi na hogī | sahaj sarovar paramahans guramat motī māṇak chogī | khīr nīr jiu kūṛ sach tajaṇ bhajaṇ gur giān adhogī | ik man ik arādhaṇā parihar dūjā bhāu darogī | sabad surat liv sādhasaṅg sahaj samādh agādh gharogī | jammaṇ maraṇahu bāhare paraupakār paramapar jogī | rāmadās gur amar samogī |17|

The Master of all is One; no second is, was, or ever will be. In the pool of ease, the highest swan, by the Guru's wisdom, picks out pearls and rubies. Like milk and water, false and true — the Guru's knowledge parts them, leaving one and joining the other. With a single mind he worships the One, throwing off the false love of anything else. Awareness in the Word in the holy company — natural stillness, past sounding, at home. Past birth and death, doing good, the highest yogi. Ramdas is merged into Guru Amar.

ਅਲਖ ਨਿਰੰਜਨੁ ਆਖੀਐ ਅਕਲ ਅਜੋਨਿ ਅਕਾਲ ਅਪਾਰਾ। ਰਵਿ ਸਸਿ ਜੋਤਿ ਉਦੋਤ ਲੰਘਿ ਪਰਮ ਜੋਤਿ ਪਰਮੇਸਰੁ ਪਿਆਰਾ। ਜਗਮਗ ਜੋਤਿ ਨਿਰੰਤਰੀ ਜਗ ਜੀਵਨ ਜਗ ਜੈ ਜੈ ਕਾਰਾ। ਨਮਸਕਾਰ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚਿ ਆਦਿ ਪੁਰਖ ਆਦੇਸੁ ਉਧਾਰਾ। ਚਾਰਿ ਵਰਨ ਛਿਅ ਦਰਸਨਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਮਾਰਗਿ ਸਚੁ ਅਚਾਰਾ। ਨਾਮੁ ਦਾਨੁ ਇਸਨਾਨੁ ਦਿੜਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਭਾਇ ਭਗਤਿ ਨਿਸਤਾਰਾ। ਗੁਰੂ ਅਰਜਣੁ ਸਚੁ ਸਿਰਜਣਹਾਰਾ ॥੧੮॥

alakh nirañjan ākhīai akal ajon akāl apārā | rav sas jot udot laṅgh param jot paramesar piārā | jagamag jot nirantarī jag jīvan jag jai jai kārā | namasakār sansār vich ād purakh ādes udhārā | chār varan chhia darasanā guramukh mārag sach achārā | nām dān isanān diṛ guramukh bhāi bhagat nisatārā | gurū arajaṇ sach sirajaṇahārā |18|

The unseen, the stainless, they call Him — past understanding, unborn, deathless, boundless. Past the risen light of sun and moon — the highest Light, the beloved Highest Lord. Shimmering light unbroken, the life of the world, hail upon hail. Homage in the world, homage to the First Being who lifts us up. The four castes, the six schools — the Gurmukh path, the true way to live. Making firm the Name, the giving and the clean living, the Gurmukh, in loving devotion, delivers. Guru Arjan is the true Creator.

ਪਿਉ ਦਾਦਾ ਪੜਦਾਦਿਅਹੁ ਕੁਲ ਦੀਪਕੁ ਅਜਰਾਵਰ ਨਤਾ। ਤਖਤੁ ਬਖਤੁ ਲੈ ਮਲਿਆ ਸਬਦ ਸੁਰਤਿ ਵਾਪਾਰਿ ਸਪਤਾ। ਗੁਰਬਾਣੀ ਭੰਡਾਰੁ ਭਰਿ ਕੀਰਤਨੁ ਕਥਾ ਰਹੈ ਰੰਗ ਰਤਾ। ਧੁਨਿ ਅਨਹਦਿ ਨਿਝਰੁ ਝਰੈ ਪੂਰਨ ਪ੍ਰੇਮਿ ਅਮਿਓ ਰਸ ਮਤਾ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਹੈ ਗੁਰੁ ਸਭਾ ਰਤਨ ਪਦਾਰਥ ਵਣਜ ਸਹਤਾ। ਸਚ ਨੀਸਾਣੁ ਦੀਬਾਣੁ ਸਚੁ ਸਚੁ ਤਾਣੁ ਸਚੁ ਮਾਣੁ ਮਹਤਾ। ਅਬਚਲੁ ਰਾਜੁ ਹੋਆ ਸਣਖਤਾ ॥੧੯॥

piu dādā paṛadādiahu kul dīpak ajarāvar natā | takhat bakhat lai maliā sabad surat vāpār sapatā | gurabāṇī bhaṇḍār bhar kīratan kathā rahai raṅg ratā | dhun anahad nijhar jharai pūran prem amio ras matā | sādhasaṅgat hai gur sabhā ratan padārath vaṇaj sahatā | sach nīsāṇ dībāṇ sach sach tāṇ sach māṇ mahatā | abachal rāj hoā saṇakhatā |19|

From father, grandfather and great-grandfather, the lamp of the line, the glorious great-grandson. He took the throne and the good fortune, prospering in the trade of awareness of the Word. Filling the treasure with Gurbani, he stays dyed in the colour of kirtan and of teaching. The melody no one plays, the endless stream, drips — and he is drunk on the sweetness of perfect love's nectar. The holy company is the Guru's assembly, loaded with a trade in jewels. The true mark, the true Court, true the strength, true the honour and greatness. The reign that never ends was written down and made.

ਚਾਰੇ ਚਕ ਨਿਵਾਇਓਨੁ ਸਿਖ ਸੰਗਤਿ ਆਵੈ ਅਗਣਤਾ। ਲੰਗਰੁ ਚਲੈ ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਪੂਰੇ ਪੂਰੀ ਬਣੀ ਬਣਤਾ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਛਤ੍ਰ ਨਿਰੰਜਨੀ ਪੂਰਨ ਬ੍ਰਹਮ ਪਰਮਪਦ ਮਤਾ। ਵੇਦ ਕਤੇਬ ਅਗੋਚਰਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਬਦੁ ਸਾਧ ਸੰਗੁ ਸਤਾ। ਮਾਇਆ ਵਿਚਿ ਉਦਾਸੁ ਕਰਿ ਗੁਰੁ ਸਿਖ ਜਨਕ ਅਸੰਖ ਭਗਤਾ। ਕੁਦਰਤਿ ਕੀਮ ਨ ਜਾਣੀਐ ਅਕਥ ਕਥਾ ਅਬਿਗਤ ਅਬਿਗਤਾ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖ ਫਲੁ ਸਹਜ ਸੁਗਤਾ ॥੨੦॥

chāre chak nivāion sikh saṅgat āvai agaṇatā | laṅgar chalai gur sabad pūre pūrī baṇī baṇatā | guramukh chhatr nirañjanī pūran braham paramapad matā | ved kateb agocharā guramukh sabad sādh saṅg satā | māiā vich udās kar gur sikh janak asaṅkh bhagatā | kudarat kīm na jāṇīai akath kathā abigat abigatā | guramukh sukh phal sahaj sugatā |20|

He humbled the four quarters; the Sikh sangat comes past counting. The free kitchen runs by the perfect Guru's Word — a perfect design perfectly made. The Gurmukh's stainless canopy — the perfect Brahm, the highest state, the resolve. Past the Veda and the Book, the Gurmukh's Word, the holy company, is true. Free in the middle of maya, the Guru's Sikh is a King Janak, and the devotees are past counting. His power cannot be priced — the untold story, the most hidden of the hidden. The Gurmukh's fruit of joy is the good state of ease.

ਹਰਖਹੁ ਸੋਗਹੁ ਬਾਹਰਾ ਹਰਣ ਭਰਣ ਸਮਰਥੁ ਸਰੰਦਾ। ਰਸ ਕਸ ਰੂਪ ਨ ਰੇਖਿ ਵਿਚਿ ਰਾਗ ਰੰਗ ਨਿਰਲੇਪੁ ਰਹੰਦਾ। ਗੋਸਟਿ ਗਿਆਨ ਅਗੋਚਰਾ ਬੁਧਿ ਬਲ ਬਚਨ ਬਿਬੇਕ ਨ ਛੰਦਾ। ਗੁਰ ਗੋਵਿੰਦ ਗੋਵਿੰਦੁ ਗੁਰੁ ਹਰਿਗੋਵਿੰਦੁ ਸਦਾ ਵਿਗਸੰਦਾ। ਅਚਰਜ ਨੋ ਅਚਰਜ ਮਿਲੈ ਵਿਸਮਾਦੈ ਵਿਸਮਾਦ ਮਿਲੰਦਾ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਮਾਰਗਿ ਚਲਣਾ ਖੰਡੇ ਧਾਰ ਕਾਰ ਨਿਬਹੰਦਾ। ਗੁਰ ਸਿਖਿ ਲੈ ਗੁਰਸਿਖੁ ਚਲੰਦਾ ॥੨੧॥

harakhahu sogahu bāharā haraṇ bharaṇ samarath sarandā | ras kas rūp na rekh vich rāg raṅg niralep rahandā | gosaṭ giān agocharā budh bal bachan bibek na chhandā | gur govind govind gur harigovind sadā vigasandā | acharaj no acharaj milai visamādai visamād milandā | guramukh mārag chalaṇā khaṇḍe dhār kār nibahandā | gur sikh lai gurasikh chalandā |21|

Past joy and sorrow, able to destroy and to sustain, the Maker. In taste and flavour, in form and mark, in music and colour, He stays free. Past discourse and knowledge — wisdom, strength, word and discernment need no prop. Guru-Govind, Govind the Guru — Hargobind always blossoming. Wonder meets wonder, and joy merges into joy. To walk the Gurmukh path is a task on the sword's edge, and he carries it through. Taking the Guru's teaching, the Gursikh walks on.

ਹੰਸਹੁ ਹੰਸ ਗਿਆਨੁ ਕਰਿ ਦੁਧੈ ਵਿਚਹੁ ਕਢੈ ਪਾਣੀ। ਕਛਹੁ ਕਛੁ ਧਿਆਨ ਧਰਿ ਲਹਰਿ ਨ ਵਿਆਪੈ ਘੁੰਮਣਵਾਣੀ। ਕੂੰਜਹੁ ਕੂੰਜੁ ਵਖਾਣੀਐ ਸਿਮਰਣੁ ਕਰਿ ਉਡੈ ਅਸਮਾਣੀ। ਗੁਰਪਰਚੈ ਗੁਰ ਜਾਣੀਐ ਗਿਆਨਿ ਧਿਆਨਿ ਸਿਮਰਣਿ ਗੁਰਬਾਣੀ। ਗੁਰ ਸਿਖ ਲੈ ਗੁਰਸਿਖ ਹੋਇ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਜਗ ਅੰਦਰਿ ਜਾਣੀ। ਪੈਰੀ ਪੈ ਪਾਖਾਕ ਹੋਇ ਗਰਬੁ ਨਿਵਾਰਿ ਗਰੀਬੀ ਆਣੀ। ਪੀ ਚਰਣੋਦਕੁ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਣੀ ॥੨੨॥

hansahu hans giān kar dudhai vichahu kaḍhai pāṇī | kachhahu kachh dhiān dhar lahar na viāpai ghummaṇavāṇī | kūñjahu kūñj vakhāṇīai simaraṇ kar uḍai asamāṇī | guraparachai gur jāṇīai giān dhiān simaraṇ gurabāṇī | gur sikh lai gurasikh hoi sādhasaṅgat jag andar jāṇī | pairī pai pākhāk hoi garab nivār garībī āṇī | pī charaṇodak ammrit vāṇī |22|

Swan out of swan, by knowledge, he draws the water out of the milk. Tortoise out of tortoise, fixing its meditation, no wave and no whirlpool touches it. Crane out of crane, they say — doing its remembering, it flies to the sky. By the Guru's love the Guru is known — in knowledge, meditation, remembrance and Gurbani. Taking the Guru's teaching, the Gursikh becomes a Gursikh — and the holy company is known in the world. Falling at the feet, becoming their dust, throwing off pride, bringing in humility. Drinking the water from the Guru's feet, the nectar-speech.

ਰਹਿਦੇ ਗੁਰੁ ਦਰੀਆਉ ਵਿਚਿ ਮੀਨ ਕੁਲੀਨ ਹੇਤੁ ਨਿਰਬਾਣੀ। ਦਰਸਨੁ ਦੇਖਿ ਪਤੰਗ ਜਿਉ ਜੋਤੀ ਅੰਦਰਿ ਜੋਤਿ ਸਮਾਣੀ। ਸਬਦੁ ਸੁਰਤਿ ਲਿਵ ਮਿਰਗ ਜਿਉ ਭੀੜ ਪਈ ਚਿਤਿ ਅਵਰੁ ਨ ਆਣੀ। ਚਰਣ ਕਵਲ ਮਿਲਿ ਭਵਰ ਜਿਉ ਸੁਖ ਸੰਪਟ ਵਿਚਿ ਰੈਣਿ ਵਿਹਾਣੀ। ਗੁਰੁ ਉਪਦੇਸੁ ਨ ਵਿਸਰੈ ਬਾਬੀਹੇ ਜਿਉ ਆਖ ਵਖਾਣੀ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖ ਫਲੁ ਪਿਰਮ ਰਸੁ ਸਹਜ ਸਮਾਧਿ ਸਾਧ ਸੰਗਿ ਜਾਣੀ। ਗੁਰ ਅਰਜਨ ਵਿਟਹੁ ਕੁਰਬਾਣੀ ॥੨੩॥

rahide gur darīāu vich mīn kulīn het nirabāṇī | darasan dekh pataṅg jiu jotī andar jot samāṇī | sabad surat liv mirag jiu bhīṛ paī chit avar na āṇī | charaṇ kaval mil bhavar jiu sukh sampaṭ vich raiṇ vihāṇī | gur upades na visarai bābīhe jiu ākh vakhāṇī | guramukh sukh phal piram ras sahaj samādh sādh saṅg jāṇī | gur arajan viṭahu kurabāṇī |23|

Living, the Guru is in the river — like the noble fish, in love, at peace. Seeing that face, like the moth, light merges into Light. Awareness in the Word, like the deer — when trouble comes, nothing else enters the mind. Meeting the lotus feet, like the bee, the night passes in the box of joy. The Guru's teaching is not forgotten — like the rain-bird waiting, so it is told. The Gurmukh's fruit of joy is the sweetness of love, and natural stillness known in the holy company. To Guru Arjan I give myself.

ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਪੂਰਨ ਬ੍ਰਹਮਿ ਸਤਿਗੁਰ ਆਪੇ ਆਪੁ ਉਪਾਇਆ। ਗੁਰੁ ਗੋਬਿੰਦੁ ਗੋਵਿੰਦੁ ਗੁਰੁ ਜੋਤਿ ਇਕ ਦੁਇ ਨਾਵ ਧਰਾਇਆ। ਪੁਤੁ ਪਿਅਹੁ ਪਿਉ ਪੁਤ ਤੇ ਵਿਸਮਾਦਹੁ ਵਿਸਮਾਦੁ ਸੁਣਾਇਆ। ਬਿਰਖਹੁ ਫਲੁ ਫਲ ਤੇ ਬਿਰਖੁ ਆਚਰਜਹੁ ਆਚਰਜੁ ਸੁਹਾਇਆ। ਨਦੀ ਕਿਨਾਰੇ ਆਖੀਅਨਿ ਪੁਛੇ ਪਾਰਾਵਾਰੁ ਨ ਪਾਇਆ। ਹੋਰਨਿ ਅਲਖੁ ਨ ਲਖੀਐ ਗੁਰੁ ਚੇਲੇ ਮਿਲਿ ਅਲਖੁ ਲਖਾਇਆ। ਹਰਿ ਗੋਵਿੰਦੁ ਗੁਰੂ ਗੁਰੁ ਭਾਇਆ ॥੨੪॥

pārabraham pūran braham satigur āpe āp upāiā | gur gobind govind gur jot ik dui nāv dharāiā | put piahu piu put te visamādahu visamād suṇāiā | birakhahu phal phal te birakh ācharajahu ācharaj suhāiā | nadī kināre ākhīan puchhe pārāvār na pāiā | horan alakh na lakhīai gur chele mil alakh lakhāiā | har govind gurū gur bhāiā |24|

The Highest One, the perfect Brahm, the True Guru, raised Himself out of Himself. Guru-Govind, Govind the Guru — one Light given two names. Son out of father, father out of son — joy upon joy is told. From the tree the fruit, from the fruit the tree — marvel upon marvel is made lovely. They are called the two banks of one river; ask, and no shore is found. To others the unseen is not seen — but Guru and disciple, meeting, showed the unseen. Hargobind, the Guru — the Guru is beloved.

ਨਿਰੰਕਾਰੁ ਨਾਨਕ ਦੇਉ ਨਿਰੰਕਾਰਿ ਆਕਾਰ ਬਣਾਇਆ। ਗੁਰੁ ਅੰਗਦੁ ਗੁਰੁ ਅੰਗ ਤੇ ਗੰਗਹੁ ਜਾਣੁ ਤਰੰਗ ਉਠਾਇਆ। ਅਮਰਦਾਸੁ ਗੁਰੁ ਅੰਗਦਹੁ ਜੋਤਿ ਸਰੂਪ ਚਲਤੁ ਵਰਤਾਇਆ। ਗੁਰੁ ਅਮਰਹੁ ਗੁਰੁ ਰਾਮਦਾਸੁ ਅਨਹਦ ਨਾਦਹੁ ਸਬਦੁ ਸੁਣਾਇਆ। ਰਾਮਦਾਸਹੁ ਅਰਜਨੁ ਗੁਰੂ ਦਰਸਨੁ ਦਰਪਨਿ ਵਿਚਿ ਦਿਖਾਇਆ। ਹਰਿ ਗੋਬਿੰਦ ਗੁਰ ਅਰਜਨਹੁ ਗੁਰੁ ਗੋਬਿੰਦੁ ਨਾਉਂ ਸਦਵਾਇਆ। ਗੁਰਮੂਰਤਿ ਗੁਰ ਸਬਦੁ ਹੈ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਵਿਚਿ ਪਰਗਟੀ ਆਇਆ। ਪੈਰੀ ਪਾਇ ਸਭ ਜਗਤੁ ਤਰਾਇਆ ॥੨੫॥੨੪॥

niraṅkār nānak deu niraṅkār ākār baṇāiā | gur aṅgad gur aṅg te gaṅgahu jāṇ taraṅg uṭhāiā | amaradās gur aṅgadahu jot sarūp chalat varatāiā | gur amarahu gur rāmadās anahad nādahu sabad suṇāiā | rāmadāsahu arajan gurū darasan darapan vich dikhāiā | har gobind gur arajanahu gur gobind nāun sadavāiā | guramūrat gur sabad hai sādhasaṅgat vich paragaṭī āiā | pairī pāi sabh jagat tarāiā |25|24|

The Formless One is Nanak Dev — the Formless made form. Guru Angad out of the Guru's body — as the Ganga lifts a wave out of itself. Amardas the Guru out of Guru Angad — the play of the form of light spread out. Out of Guru Amar, Guru Ramdas — out of the unplayed sound the Word was heard. Out of Ramdas, Guru Arjan — the face shown in the mirror. Hargobind out of Guru Arjan — called Guru-Govind by name. The Guru's image is the Guru's Word, made plain in the holy company. Laying everyone at the feet, he ferried the whole world across.

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ॥

ik oankaar satigur prasād |

One Creator. Known by the grace of the True Guru.