Var 26 · The True Emperor

ਸਤਿਗੁਰ ਸਚਾ ਪਾਤਿਸਾਹ ਪਾਤਿਸਾਹਾ ਪਾਤਿਸਾਹੁ ਸਿਰੰਦਾ। ਸਚੈ ਤਖਤਿ ਨਿਵਾਸੁ ਹੈ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਸਚਖੰਡਿ ਵਸੰਦਾ। ਸਚੁ ਫੁਰਮਾਣੁ ਨੀਸਾਣੁ ਸਚੁ ਸਚਾ ਹੁਕਮੁ ਨ ਮੂਲਿ ਫਿਰੰਦਾ। ਸਚੁ ਸਬਦੁ ਟਕਸਾਲ ਸਚੁ ਗੁਰ ਤੇ ਗੁਰ ਹੁਇ ਸਬਦ ਮਿਲੰਦਾ। ਸਚੀ ਭਗਤਿ ਭੰਡਾਰ ਸਚੁ ਰਾਗ ਰਤਨ ਕੀਰਤਨੁ ਭਾਵੰਦਾ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਚਾ ਪੰਥੁ ਹੈ ਸਚੁ ਦੋਹੀ ਸਚੁ ਰਾਜੁ ਕਰੰਦਾ। ਵੀਹਿ ਇਕੀਹ ਚੜ੍ਹਾਉ ਚੜ੍ਹੰਦਾ ॥੧॥

satigur sachā pātisāh pātisāhā pātisāhu sirandā | sachai takhat nivās hai sādhasaṅgat sachakhaṇḍ vasandā | sach phuramāṇ nīsāṇ sach sachā hukam na mūl phirandā | sach sabad ṭakasāl sach gur te gur hui sabad milandā | sachī bhagat bhaṇḍār sach rāg ratan kīratan bhāvandā | guramukh sachā panth hai sach dohī sach rāj karandā | vīh ikīh chaṛhāu chaṛhandā |1|

The True Guru is the true Emperor, the Emperor of emperors, the Creator. His seat is the true throne — He lives in the holy company, the land of truth. True is His command and His mark, and true — His true order never turns back. The true Word is the true mint; from Guru to Guru the Word is met. True is the treasure of devotion, and true — the jewel of melody, kirtan, is pleasing. The Gurmukh's is the true path; a true proclamation, and He wields a true reign. Climbing past the twenties into the twenty-first.

ਗੁਰ ਪਰਮੇਸਰੁ ਜਾਣੀਐ ਸਚੇ ਸਚਾ ਨਾਉ ਧਰਾਇਆ। ਨਿਰੰਕਾਰੁ ਆਕਾਰੁ ਹੋਇ ਏਕੰਕਾਰ ਅਪਾਰੁ ਸਦਾਇਆ। ਏਕੰਕਾਰਹੁ ਸਬਦ ਧੁਨਿ ਓਅੰਕਾਰਿ ਅਕਾਰੁ ਬਣਾਇਆ। ਇਕਦੂ ਹੋਏ ਤਿਨ ਦੇਵ ਤਿਹੁਂ ਮਿਲਿ ਦਸ ਅਵਤਾਰ ਗਣਾਇਆ। ਆਦਿ ਪੁਰਖੁ ਆਦੇਸੁ ਹੈ ਓਹੁ ਵੇਖੈ ਓਨ੍ਹਾ ਨਦਰਿ ਨ ਆਇਆ। ਸੇਖ ਨਾਗੁ ਸਿਮਰਣੁ ਕਰੈ ਨਾਵਾਂ ਅੰਤੁ ਬਿਅੰਤੁ ਨ ਪਾਇਆ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਚੁ ਨਾਉ ਮਨਿ ਭਾਇਆ ॥੨॥

gur paramesar jāṇīai sache sachā nāu dharāiā | niraṅkār ākār hoi ekaṅkār apār sadāiā | ekaṅkārahu sabad dhun oaṅkār akār baṇāiā | ikadū hoe tin dev tihun mil das avatār gaṇāiā | ād purakh ādes hai ohu vekhai onhā nadar na āiā | sekh nāg simaraṇ karai nāvān ant biant na pāiā | guramukh sach nāu man bhāiā |2|

Know the Guru as God — the True One gave Himself the true Name. The Formless became form, and is called the boundless One-Creator. Out of the One-Creator came the Word's sound; out of Onkar the form was made. Out of the One came the three gods; and the three together are reckoned as the ten comings-down. Homage to the First Being — He watches them, and they do not see Him. Shesh the serpent does his remembering, and never finds the end of His boundless names. The Gurmukh loves the true Name in his mind.

ਅੰਬਰੁ ਧਰਤਿ ਵਿਛੋੜਿਅਨੁ ਕੁਦਰਤਿ ਕਰਿ ਕਰਤਾਰ ਕਹਾਇਆ। ਧਰਤੀ ਅੰਦਰਿ ਪਾਣੀਐ ਵਿਣੁ ਥੰਮਾਂ ਆਗਾਸੁ ਰਹਾਇਆ। ਇੰਨ੍ਹਣ ਅੰਦਰਿ ਅਗਿ ਧਰਿ ਅਹਿਨਿਸ ਸੂਰਜੁ ਚੰਦੁ ਉਪਾਇਆ। ਛਿਅ ਰੁਤਿ ਬਾਰਹਮਾਹ ਕਰਿ ਖਾਣੀ ਬਾਣੀ ਚਲਤੁ ਰਚਾਇਆ। ਮਾਣਸ ਜਨਮੁ ਦੁਲੰਭੁ ਹੈ ਸਫਲੁ ਜਨਮੁ ਗੁਰੁ ਪੂਰਾ ਪਾਇਆ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਮਿਲਿ ਸਹਜਿ ਸਮਾਇਆ ॥੩॥

ambar dharat vichhoṛian kudarat kar karatār kahāiā | dharatī andar pāṇīai viṇ thammān āgās rahāiā | innhaṇ andar ag dhar ahinis sūraj chand upāiā | chhia rut bārahamāh kar khāṇī bāṇī chalat rachāiā | māṇas janam dulambh hai saphal janam gur pūrā pāiā | sādhasaṅgat mil sahaj samāiā |3|

He parted the sky from the earth — working His power, He is called the Creator. He set the water inside the earth, and held the sky up without pillars. Putting fire inside the wood, day and night He raised the sun and the moon. Making six seasons and twelve months, the four ways of being born and the four kinds of speech, He staged the play. A human birth is rare; and the birth that finds the perfect Guru bears fruit. Meeting in the holy company, one melts into ease.

ਸਤਿਗੁਰੁ ਸਚੁ ਦਾਤਾਰੁ ਹੈ ਮਾਣਸ ਜਨਮੁ ਅਮੋਲੁ ਦਿਵਾਇਆ। ਮੂਹੁ ਅਖੀ ਨਕੁ ਕੰਨੁ ਕਰਿ ਹਥ ਪੈਰ ਦੇ ਚਲੈ ਚਲਾਇਆ। ਭਾਉ ਭਗਤਿ ਉਪਦੇਸੁ ਕਰਿ ਨਾਮੁ ਦਾਨੁ ਇਸਨਾਨੁ ਦਿੜਾਇਆ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੇਲੈ ਨਾਵਣਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਪੁ ਗੁਰਮੰਤੁ ਜਪਾਇਆ। ਰਾਤ ਆਰਤੀ ਸੋਹਿਲਾ ਮਾਇਆ ਵਿਚਿ ਉਦਾਸੁ ਰਹਾਇਆ। ਮਿਠਾ ਬੋਲਣੁ ਨਿਵਿ ਚਲਣੁ ਹਥਹੁ ਦੇਇ ਨ ਆਪੁ ਗਣਾਇਆ। ਚਾਰਿ ਪਦਾਰਥ ਪਿਛੈ ਲਾਇਆ ॥੪॥

satigur sach dātār hai māṇas janam amol divāiā | mūhu akhī nak kann kar hath pair de chalai chalāiā | bhāu bhagat upades kar nām dān isanān diṛāiā | ammrit velai nāvaṇā guramukh jap guramant japāiā | rāt āratī sohilā māiā vich udās rahāiā | miṭhā bolaṇ niv chalaṇ hathahu dei na āp gaṇāiā | chār padārath pichhai lāiā |4|

The True Guru is the true Giver — He gave us the priceless human birth. Making the mouth, the eyes, the nose and the ears, giving hands and feet, He set it walking. Teaching love and devotion, He made firm the Name, the giving and the clean living. Bathing in the still hour before dawn, the Gurmukh recites the Guru's sacred word. At night, the Arti and Sohila — and free in the middle of maya He keeps him. Sweet of speech, walking humbly, giving with his hands, making no show of himself. He set the four great gifts trailing behind him.

ਸਤਿਗੁਰੁ ਵਡਾ ਆਖੀਐ ਵਡੇ ਦੀ ਵਡੀ ਵਡਿਆਈ। ਓਅੰਕਾਰਿ ਅਕਾਰੁ ਕਰਿ ਲਖ ਦਰੀਆਉ ਨ ਕੀਮਤਿ ਪਾਈ। ਇਕ ਵਰਭੰਡੁ ਅਖੰਡੁ ਹੈ ਜੀਅ ਜੰਤ ਕਰਿ ਰਿਜਕੁ ਦਿਵਾਈ। ਲੂੰਅ ਲੂੰਅ ਵਿਚਿ ਰਖਿਓਨੁ ਕਰਿ ਵਰਭੰਡ ਕਰੋੜਿ ਸਮਾਈ। ਕੇਵਡੁ ਵਡਾ ਆਖੀਐ ਕਵਣ ਥਾਉ ਕਿਸੁ ਪੁਛਾ ਜਾਈ। ਅਪੜਿ ਕੋਇ ਨ ਹੰਘਈ ਸੁਣਿ ਸੁਣਿ ਆਖਣ ਆਖਿ ਸੁਣਾਈ। ਸਤਿਗੁਰੁ ਮੂਰਤਿ ਪਰਗਟੀ ਆਈ ॥੫॥

satigur vaḍā ākhīai vaḍe dī vaḍī vaḍiāī | oaṅkār akār kar lakh darīāu na kīmat pāī | ik varabhaṇḍ akhaṇḍ hai jīa jant kar rijak divāī | lūan lūan vich rakhion kar varabhaṇḍ karoṛ samāī | kevaḍ vaḍā ākhīai kavaṇ thāu kis puchhā jāī | apaṛ koi na haṅghaī suṇ suṇ ākhaṇ ākh suṇāī | satigur mūrat paragaṭī āī |5|

The True Guru is called great — great is the greatness of the Great. Making Onkar into form, a hundred thousand rivers cannot price Him. One universe is unbroken — He gives food to the creatures He made. In every hair He kept it, holding millions of universes inside. How great shall we call Him — what place, and of whom shall I go and ask? Nobody can reach Him; hearing and hearing, we tell only what we tell. The True Guru's image is made plain.

ਧਿਆਨੁ ਮੂਲੁ ਗੁਰ ਦਰਸਨੋ ਪੂਰਨ ਬ੍ਰਹਮੁ ਜਾਣਿ ਜਾਣੋਈ। ਪੂਜ ਮੂਲ ਸਤਿਗੁਰੁ ਚਰਣ ਕਰਿ ਗੁਰਦੇਵ ਸੇਵ ਸੁਖ ਹੋਈ। ਮੰਤ੍ਰ ਮੂਲੁ ਸਤਿਗੁਰੁ ਬਚਨ ਇਕ ਮਨਿ ਹੋਇ ਅਰਾਧੈ ਕੋਈ। ਮੋਖ ਮੂਲੁ ਕਿਰਪਾਲੁ ਗੁਰੁ ਜੀਵਨੁ ਮੁਕਤਿ ਸਾਧਸੰਗਿ ਸੋਈ। ਆਪੁ ਗਣਾਇ ਨ ਪਾਈਐ ਆਪੁ ਗਵਾਇ ਮਿਲੈ ਵਿਰਲੋਈ। ਆਪੁ ਗਵਾਏ ਆਪ ਹੈ ਸਭ ਕੋ ਆਪਿ ਆਪੇ ਸਭੁ ਕੋਈ। ਗੁਰੁ ਚੇਲਾ ਚੇਲਾ ਗੁਰੁ ਹੋਈ ॥੬॥

dhiān mūl gur darasano pūran braham jāṇ jāṇoī | pūj mūl satigur charaṇ kar guradev sev sukh hoī | mantr mūl satigur bachan ik man hoi arādhai koī | mokh mūl kirapāl gur jīvan mukat sādhasaṅg soī | āp gaṇāi na pāīai āp gavāi milai viraloī | āp gavāe āp hai sabh ko āp āpe sabh koī | gur chelā chelā gur hoī |6|

The root of meditation is the sight of the Guru — know it as the perfect Brahm. The root of worship is the True Guru's feet — serving the Guru is peace. The root of the sacred word is the True Guru's word — rare is the one who worships it with a single mind. The root of freedom is the merciful Guru — freedom while still alive is in the holy company. He is not found by making a show of yourself; rare is the one who, losing himself, meets Him. He who loses himself is the Self — He is everything, and everything is He. The Guru becomes the disciple, and the disciple the Guru.

ਸਤਿਜੁਗਿ ਪਾਪ ਕਮਾਣਿਆ ਇਕਸ ਪਿਛੈ ਸਭ ਦੇਸੁ ਦੁਖਾਲਾ। ਤ੍ਰੇਤੈ ਨਗਰੀ ਪੀੜੀਐ ਦੁਆਪੁਰਿ ਪਾਪੁ ਵੰਸੁ ਕੋ ਦਾਲਾ। ਕਲਿਜੁਗਿ ਬੀਜੈ ਸੋ ਲੁਣੈ ਵਰਤੈ ਧਰਮ ਨਿਆਉ ਸੁਖਾਲਾ। ਫਲੈ ਕਮਾਣਾ ਤਿਹੁ ਜੁਗੀ ਕਲਿਜੁਗਿ ਸਫਲੁ ਧਰਮੁ ਤਤਕਾਲਾ। ਪਾਪ ਕਮਾਣੈ ਲੇਪੁ ਹੈ ਚਿਤਵੈ ਧਰਮ ਸੁਫਲੁ ਫਲਵਾਲਾ। ਭਾਇ ਭਗਤਿ ਗੁਰਪੁਰਬ ਕਰਿ ਬੀਜਨਿ ਬੀਜੁ ਸਚੀ ਧਰਮਸਾਲਾ। ਸਫਲ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਣ ਘਾਲਾ ॥੭॥

satijug pāp kamāṇiā ikas pichhai sabh des dukhālā | tretai nagarī pīṛīai duāpur pāp vans ko dālā | kalijug bījai so luṇai varatai dharam niāu sukhālā | phalai kamāṇā tihu jugī kalijug saphal dharam tatakālā | pāp kamāṇai lep hai chitavai dharam suphal phalavālā | bhāi bhagat gurapurab kar bījan bīj sachī dharamasālā | saphal manorath pūraṇ ghālā |7|

In the first age, for one man's sin, the whole land was made to suffer. In the second age a city was crushed; in the third, sin brought a whole dynasty to grief. In the dark age, whoever sows harvests — right living's justice runs easily. The deeds of the three earlier ages bore fruit later; in the dark age they bear fruit at once. Doing a wrong brings its stain; but merely thinking of a good deed bears its fruit. In loving devotion, keeping the Guru's anniversaries, they sow the seed in the true house of worship. The task is fulfilled, and the labour is complete.

ਸਤਿਜੁਗਿ ਸਤਿ ਤ੍ਰੇਤੈ ਜੁਗਾ ਦੁਆਪਰਿ ਪੂਜਾ ਬਹਲੀ ਘਾਲਾ। ਕਲਿਜੁਗਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਾਉ ਲੈ ਪਾਰਿ ਪਵੈ ਭਵਜਲ ਭਰਨਾਲਾ। ਚਾਰਿ ਚਰਣ ਸਤਿਜੁਗੈ ਵਿਚਿ ਤ੍ਰੇਤੈ ਚਉਥੈ ਚਰਣ ਉਕਾਲਾ। ਦੁਆਪੁਰਿ ਹੋਏ ਪੈਰ ਦੁਇ ਇਕਤੈ ਪੈਰ ਧਰੰਮੁ ਦੁਖਾਲਾ। ਮਾਣੁ ਨਿਮਾਣੈ ਜਾਣਿ ਕੈ ਬਿਨਉ ਕਰੈ ਕਰਿ ਨਦਰਿ ਨਿਹਾਲਾ। ਗੁਰੁ ਪੂਰੈ ਪਰਗਾਸੁ ਕਰਿ ਧੀਰਜੁ ਧਰਮ ਸਚੀ ਧਰਮਸਾਲਾ। ਆਪੇ ਖੇਤ ਆਪੇ ਰਖਵਾਲਾ ॥੮॥

satijug sat tretai jugā duāpar pūjā bahalī ghālā | kalijug guramukh nāu lai pār pavai bhavajal bharanālā | chār charaṇ satijugai vich tretai chauthai charaṇ ukālā | duāpur hoe pair dui ikatai pair dharamm dukhālā | māṇ nimāṇai jāṇ kai binau karai kar nadar nihālā | gur pūrai paragās kar dhīraj dharam sachī dharamasālā | āpe khet āpe rakhavālā |8|

The first age had truth, the second its rite, the third much labour of worship. In the dark age, the Gurmukh who takes the Name crosses the terrible ocean of fear. In the first age right living had four feet; in the second the fourth foot lifted. In the third there were two feet; and in the dark age right living limps on one, in pain. Knowing that honour goes to the lowly, right living made its plea; and with a kind glance He blessed it. The perfect Guru brought the light — patience, right living, and the true house of worship. He Himself is the field, and He Himself its keeper.

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਭਾਉ ਤਿਨ ਨਾਹਿ ਭਉ ਮੁਚੁ ਭਉ ਅਗੈ ਨਿਭਵਿਆਹਾ। ਅਗਿ ਤਤੀ ਜਲ ਸੀਅਲਾ ਨਿਵ ਚਲੈ ਸਿਰੁ ਕਰੈ ਉਤਾਹਾ। ਭਰਿ ਡੁਬੈ ਖਾਲੀ ਤਰੈ ਵਜਿ ਨ ਵਜੈ ਘੜੈ ਜਿਵਾਹਾ। ਅੰਬੁ ਸੁਫਲ ਫਲਿ ਝੁਕਿ ਲਹੈ ਦੁਖ ਫਲੁ ਅਰੰਡੁ ਨ ਨਿਵੈ ਤਲਾਹਾ। ਮਨੁ ਪੰਖੇਰੂ ਧਾਵਦਾ ਸੰਗਿ ਸੁਭਾਇ ਜਾਇ ਫਲ ਖਾਹਾ। ਧਰਿ ਤਾਰਾਜੂ ਤੋਲੀਐ ਹਉਲਾ ਭਾਰਾ ਤੋਲੁ ਤੁਲਾਹਾ। ਜਿਣਿ ਹਾਰੈ ਹਾਰੈ ਜਿਣੈ ਪੈਰਾ ਉਤੇ ਸੀਸੁ ਧਰਾਹਾ। ਪੈਰੀ ਪੈ ਜਗ ਪੈਰੀ ਪਾਹਾ ॥੯॥

jinhān bhāu tin nāh bhau much bhau agai nibhaviāhā | ag tatī jal sīalā niv chalai sir karai utāhā | bhar ḍubai khālī tarai vaj na vajai ghaṛai jivāhā | amb suphal phal jhuk lahai dukh phal araṇḍ na nivai talāhā | man paṅkherū dhāvadā saṅg subhāi jāi phal khāhā | dhar tārājū tolīai haulā bhārā tol tulāhā | jiṇ hārai hārai jiṇai pairā ute sīs dharāhā | pairī pai jag pairī pāhā |9|

Those who have love have no fear; the great fear ahead is made fearless. Fire is hot, water is cool — water flows low and keeps its head down. The full pitcher sinks, the empty one floats — and the full one makes no sound. The fruitful mango bows down under its load; the castor, whose fruit brings sorrow, does not bow low. The mind is a bird that flies about — by its nature it goes to eat wherever it likes. Set on the scale and weighed, the light and the heavy are told apart. Winning, one loses; losing, one wins — laying the head down on the feet. Falling at the feet, he lays the world at the feet.

ਸਚੁ ਹੁਕਮੁ ਸਚੁ ਲੇਖ ਹੈ ਸਚੁ ਕਾਰਣੁ ਕਰਿ ਖੇਲੁ ਰਚਾਇਆ। ਕਾਰਣੁ ਕਰਤੇ ਵਸਿ ਹੈ ਵਿਰਲੈ ਦਾ ਓਹੁ ਕਰੈ ਕਰਾਇਆ। ਸੋ ਕਿਹੁ ਹੋਰੁ ਨ ਮੰਗਈ ਖਸਮੈ ਦਾ ਭਾਣਾ ਤਿਸੁ ਭਾਇਆ। ਖਸਮੈ ਏਵੈ ਭਾਵਦਾ ਭਗਤਿ ਵਛਲੁ ਹੁਇ ਬਿਰਦੁ ਸਦਾਇਆ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਗੁਰ ਸਬਦੁ ਲਿਵ ਕਾਰਣੁ ਕਰਤਾ ਕਰਦਾ ਆਇਆ। ਬਾਲ ਸੁਭਾਇ ਅਤੀਤ ਜਗਿ ਵਰ ਸਰਾਪ ਦਾ ਭਰਮੁ ਚੁਕਾਇਆ। ਜੇਹਾ ਭਾਉ ਤੇਹੋ ਫਲੁ ਪਾਇਆ ॥੧੦॥

sach hukam sach lekh hai sach kāraṇ kar khel rachāiā | kāraṇ karate vas hai viralai dā ohu karai karāiā | so kihu hor na maṅgaī khasamai dā bhāṇā tis bhāiā | khasamai evai bhāvadā bhagat vachhal hui birad sadāiā | sādhasaṅgat gur sabad liv kāraṇ karatā karadā āiā | bāl subhāi atīt jag var sarāp dā bharam chukāiā | jehā bhāu teho phal pāiā |10|

True is the Command, true what is written, true the cause — He staged the play. The cause lies in the Creator's power; for the rare one He does it and has it done. That one asks for nothing else — the Master's Will is what pleases him. So it pleases the Master — the lover of His devotees, called merciful by nature. In the holy company, awareness in the Guru's Word — the Creator, the cause, comes and acts. Childlike and simple, free in the world, the doubt of blessing and curse is driven off. As the love is, so is the fruit that is won.

ਅਉਗੁਣ ਕੀਤੇ ਗੁਣ ਕਰੈ ਸਹਜਿ ਸੁਭਾਉ ਤਰੋਵਰ ਹੰਦਾ। ਵਢਣ ਵਾਲਾ ਛਾਉ ਬਹਿ ਚੰਗੇ ਦਾ ਮੰਦਾ ਚਿਤਵੰਦਾ। ਫਲ ਦੇ ਵਟ ਵਗਾਇਆ ਵਢਣ ਵਾਲੇ ਤਾਰਿ ਤਰੰਦਾ। ਬੇਮੁਖ ਫਲ ਨਾ ਪਾਇਦੇ ਸੇਵਕ ਫਲ ਅਣਗਣਤ ਫਲੰਦਾ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਵਿਰਲਾ ਜਾਣੀਐ ਸੇਵਕੁ ਸੇਵਕ ਸੇਵ ਕਰੰਦਾ। ਜਗੁ ਜੋਹਾਰੇ ਚੰਦ ਨੋ ਸਾਇਰ ਲਹਰਿ ਅਨੰਦੁ ਵਧੰਦਾ। ਜੋ ਤੇਰਾ ਜਗੁ ਤਿਸ ਦਾ ਬੰਦਾ ॥੧੧॥

auguṇ kīte guṇ karai sahaj subhāu tarovar handā | vaḍhaṇ vālā chhāu bah chaṅge dā mandā chitavandā | phal de vaṭ vagāiā vaḍhaṇ vāle tār tarandā | bemukh phal nā pāide sevak phal aṇagaṇat phalandā | guramukh viralā jāṇīai sevak sevak sev karandā | jag johāre chand no sāir lahar anand vadhandā | jo terā jag tis dā bandā |11|

It gives back goodness for a fault — in natural ease, the way a tree does. The man with the axe sits in its shade, wishing ill to the good one. Giving its fruit though pelted with sticks, it ferries across the very one who cuts it down. The faithless win no fruit; the servants bear fruit past counting. Rare is the Gurmukh who is known — a servant who serves the servants. The world bows to the moon, and the ocean's waves swell in bliss. Whoever is Yours is the world's servant.

ਜਿਉ ਵਿਸਮਾਦੁ ਕਮਾਦੁ ਹੈ ਸਿਰ ਤਲਵਾਇਆ ਹੋਇ ਉਪੰਨਾ। ਪਹਿਲੇ ਖਲ ਉਖਲਿਕੈ ਟੋਟੇ ਕਰਿ ਕਰਿ ਭੰਨਣਿ ਭੰਨਾ। ਕੋਲੂ ਪਾਇ ਪੀੜਾਇਆ ਰਸ ਟਟਰਿ ਕਸ ਇੰਨਣ ਵੰਨਾ। ਦੁਖ ਸੁਖ ਅੰਦਰਿ ਸਬਰੁ ਕਰਿ ਖਾਇ ਅਵਟਣੁ ਜਗ ਧੰਨ ਧੰਨਾ। ਗੁੜੁ ਸਕਰੁ ਖੰਡੁ ਮਿਸਰੀ ਗੁਰਮੁਖ ਸੁਖ ਫਲੁ ਸਭ ਰਸ ਬੰਨਾ। ਪਿਰਮ ਪਿਆਲਾ ਪੀਵਣਾ ਮਰਿ ਮਰਿ ਜੀਵਣੁ ਥੀਵਣੁ ਗੰਨਾ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਬੋਲ ਅਮੋਲ ਰਤੰਨਾ ॥੧੨॥

jiu visamād kamād hai sir talavāiā hoi upannā | pahile khal ukhalikai ṭoṭe kar kar bhannaṇ bhannā | kolū pāi pīṛāiā ras ṭaṭar kas innaṇ vannā | dukh sukh andar sabar kar khāi avaṭaṇ jag dhann dhannā | guṛ sakar khaṇḍ misarī guramukh sukh phal sabh ras bannā | piram piālā pīvaṇā mar mar jīvaṇ thīvaṇ gannā | guramukh bol amol ratannā |12|

Look at the wonderful sugarcane, born with its head hanging down: first its skin is stripped, then it is cut into pieces and broken and broken again; put in the press and ground, its juice goes to the vat and its husk to the fire; bearing sorrow and joy with patience, boiled down, it is blessed and blessed again by the world. Raw sugar, white sugar, sweets and rock-candy — the Gurmukh's fruit of joy binds every sweetness. Drinking the cup of love, dying and dying so as to live, he becomes sweet like the cane. The Gurmukh's words are priceless jewels.

ਗੁਰੁ ਦਰੀਆਉ ਅਮਾਉ ਹੈ ਲਖ ਦਰੀਆਉ ਸਮਾਉ ਕਰੰਦਾ। ਇਕਸ ਇਕਸ ਦਰੀਆਉ ਵਿਚਿ ਲਖ ਤੀਰਥ ਦਰੀਆਉ ਵਹੰਦਾ। ਇਕਤੁ ਇਕਤੁ ਵਾਹੜੈ ਕੁਦਰਤਿ ਲਖ ਤਰੰਗ ਉਠੰਦਾ। ਸਾਇਰ ਸਣੁ ਰਤਨਾਵਲੀ ਚਾਰਿ ਪਦਾਰਥੁ ਮੀਨ ਤਰੰਦਾ। ਇਕਤ ਲਹਰਿ ਨ ਪੁਜਨੀ ਕੁਦਰਤਿ ਅੰਤੁ ਨ ਅੰਤ ਲਹੰਦਾ। ਪਿਰਮ ਪਿਆਲੇ ਇਕ ਬੂੰਦ ਗੁਰਮੁਖ ਵਿਰਲਾ ਅਜਰੁ ਜਰੰਦਾ। ਅਲਖ ਲਖਾਇ ਨ ਅਲਖੁ ਲਖੰਦਾ ॥੧੩॥

gur darīāu amāu hai lakh darīāu samāu karandā | ikas ikas darīāu vich lakh tīrath darīāu vahandā | ikat ikat vāhaṛai kudarat lakh taraṅg uṭhandā | sāir saṇ ratanāvalī chār padārath mīn tarandā | ikat lahar na pujanī kudarat ant na ant lahandā | piram piāle ik būnd guramukh viralā ajar jarandā | alakh lakhāi na alakh lakhandā |13|

The Guru is a river past measure — a hundred thousand rivers merge into Him. In each and every river a hundred thousand shrines flow. In each and every current, by His power, a hundred thousand waves rise. The sea with its necklace of jewels, and the four great gifts — the fish swim in it. One wave cannot be reached; His power is endless, and no end is found. One drop of the cup of love — and rare is the Gurmukh who can carry what cannot be carried. He shows the unseen, and yet the unseen is never fully seen.

ਬ੍ਰਹਮੇ ਥਕੇ ਬੇਦ ਪੜਿ ਇੰਦ੍ਰ ਇੰਦਾਸਣ ਰਾਜੁ ਕਰੰਦੇ। ਮਹਾਂਦੇਵ ਅਵਧੂਤ ਹੋਇ ਦਸ ਅਵਤਾਰੀ ਬਿਸਨੁ ਭਵੰਦੇ। ਸਿਧ ਨਾਥ ਜੋਗੀਸਰਾ ਦੇਵੀ ਦੇਵ ਨ ਭੇਵ ਲਹੰਦੇ। ਤਪੇ ਤਪੀਸੁਰ ਤੀਰਥਾ ਜਤੀ ਸਤੀ ਦੇਹ ਦੁਖ ਸਹੰਦੇ। ਸੇਖਨਾਗ ਸਭ ਰਾਗ ਮਿਲਿ ਸਿਮਰਣੁ ਕਰਿ ਨਿਤਿ ਗੁਣ ਗਾਵੰਦੇ। ਵਡਭਾਗੀ ਗੁਰਸਿਖ ਜਗਿ ਸਬਦੁ ਸੁਰਤਿ ਸਤਸੰਗਿ ਮਿਲੰਦੇ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖ ਫਲੁ ਅਲਖੁ ਲਖੰਦੇ ॥੧੪॥

brahame thake bed paṛ indr indāsaṇ rāj karande | mahāndev avadhūt hoi das avatārī bisan bhavande | sidh nāth jogīsarā devī dev na bhev lahande | tape tapīsur tīrathā jatī satī deh dukh sahande | sekhanāg sabh rāg mil simaraṇ kar nit guṇ gāvande | vaḍabhāgī gurasikh jag sabad surat satasaṅg milande | guramukh sukh phal alakh lakhande |14|

The Brahmas grew tired reading the Vedas; the Indras reign on Indra's throne. Mahadev became a hermit; Vishnu wanders through his ten comings-down. Masters, Nath yogis and lords of yogis, gods and goddesses, never find the secret. Ascetics, great ascetics, pilgrims, celibates and the truthful bear the body's pain. Shesh the serpent, with all the melodies, doing his remembering, sings His praise forever. Fortunate are the Gursikhs in the world, meeting the holy company through awareness of the Word. The Gurmukh's fruit of joy sees the unseen.

ਸਿਰ ਤਲਵਾਇਆ ਬਿਰਖੁ ਹੈ ਹੋਇ ਸਹਸ ਫਲ ਸੁਫਲ ਫਲੰਦਾ। ਨਿਰਮਲੁ ਨੀਰੁ ਵਖਾਣੀਐ ਸਿਰੁ ਨੀਵਾ ਨੀਵਾਣਿ ਚਲੰਦਾ। ਸਿਰ ਉਚਾ ਨੀਵੇ ਚਰਣ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪੈਰੀ ਸੀਸੁ ਪਵੰਦਾ। ਸਭਦੂ ਨੀਵੀ ਧਰਤਿ ਹੋਇ ਅਨੁ ਧਨੁ ਸਭੁ ਸੈ ਸਾਰੁ ਸਹੰਦਾ। ਧੰਨੁ ਧਰਤੀ ਓਹੁ ਥਾਉ ਧੰਨੁ ਗੁਰੁ ਸਿਖ ਸਾਧੂ ਪੈਰੁ ਧਰੰਦਾ। ਚਰਣ ਧੂੜਿ ਪਰਧਾਨ ਕਰਿ ਸੰਤ ਵੇਦ ਜਸੁ ਗਾਵਿ ਸੁਣੰਦਾ। ਵਡਭਾਗੀ ਪਾਖਾਕ ਲਹੰਦਾ ॥੧੫॥

sir talavāiā birakh hai hoi sahas phal suphal phalandā | niramal nīr vakhāṇīai sir nīvā nīvāṇ chalandā | sir uchā nīve charaṇ guramukh pairī sīs pavandā | sabhadū nīvī dharat hoi an dhan sabh sai sār sahandā | dhann dharatī ohu thāu dhann gur sikh sādhū pair dharandā | charaṇ dhūṛ paradhān kar sant ved jas gāv suṇandā | vaḍabhāgī pākhāk lahandā |15|

The tree hangs its head down and bears a thousand fruits, fruitful. Water is called pure — head low, it flows to the low. The head is high and the feet are low — and the Gurmukh lays his head at the feet. Lowest of all is the earth — and it bears the grain, the wealth, the whole world's weight. Blessed is the earth, blessed that place, blessed where the Guru's Sikh, the holy one, sets his foot. Making the dust of the feet the highest thing, the saints and the Veda sing and hear its praise. Fortunate is the one who gains that dust.

ਪੂਰਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਜਾਣੀਐ ਪੂਰੇ ਪੂਰਾ ਠਾਟੁ ਬਣਾਇਆ। ਪੂਰੇ ਪੂਰਾ ਤੋਲੁ ਹੈ ਘਟੈ ਨ ਵਧੈ ਘਟਾਇ ਵਧਾਇਆ। ਪੂਰੇ ਪੂਰੀ ਮਤਿ ਹੈ ਹੋਰਸੁ ਪੁਛਿ ਨ ਮਤਾ ਪਕਾਇਆ। ਪੂਰੇ ਪੂਰਾ ਮੰਤੁ ਹੈ ਪੂਰਾ ਬਚਨੁ ਨ ਟਲੈ ਟਲਾਇਆ। ਸਭੇ ਇਛਾ ਪੂਰੀਆ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਮਿਲਿ ਪੂਰਾ ਪਾਇਆ। ਵੀਹ ਇਕੀਹ ਉਲੰਘਿ ਕੈ ਪਤਿ ਪਉੜੀ ਚੜੑਹਿ ਨਿਜ ਘਰਿ ਆਇਆ। ਪੂਰੇ ਪੂਰਾ ਹੋਇ ਸਮਾਇਆ ॥੧੬॥

pūrā satigur jāṇīai pūre pūrā ṭhāṭ baṇāiā | pūre pūrā tol hai ghaṭai na vadhai ghaṭāi vadhāiā | pūre pūrī mat hai horas puchh na matā pakāiā | pūre pūrā mant hai pūrā bachan na ṭalai ṭalāiā | sabhe ichhā pūrīā sādhasaṅgat mil pūrā pāiā | vīh ikīh ulaṅgh kai pat pauṛī chaṛhh nij ghar āiā | pūre pūrā hoi samāiā |16|

Know the True Guru as perfect — the Perfect One made a perfect design. Perfect is the Perfect One's weight — it does not shrink or grow by any taking away or adding. Perfect is the Perfect One's wisdom — He takes nobody else's advice to settle a thing. Perfect is the Perfect One's sacred word; the perfect word does not turn, however you try to turn it. Every desire is fulfilled — meeting the holy company, the Perfect One is found. Crossing past the twenties into the twenty-first, climbing the ladder of honour, he comes to his own home. Perfect, he merges into the Perfect.

ਸਿਧ ਸਾਧਿਕ ਮਿਲਿ ਜਾਗਦੇ ਕਰਿ ਸਿਵਰਾਤੀ ਜਾਤੀ ਮੇਲਾ। ਮਹਾਦੇਉ ਅਉਧੂਤੁ ਹੈ ਕਵਲਾਸਣਿ ਆਸਣਿ ਰਸਕੇਲਾ। ਗੋਰਖੁ ਜੋਗੀ ਜਾਗਦਾ ਗੁਰਿ ਮਾਛਿੰਦ੍ਰ ਧਰੀ ਸੁ ਧਰੇਲਾ। ਸਤਿਗੁਰੁ ਜਾਗਿ ਜਗਾਇਦਾ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਮਿਲਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੇਲਾ। ਨਿਜ ਘਰਿ ਤਾੜੀ ਲਾਈਅਨੁ ਅਨਹਦ ਸਬਦ ਪਿਰਮ ਰਸਖੇਲਾ। ਆਦਿ ਪੁਰਖ ਆਦੇਸ ਹੈ ਅਲਖ ਨਿਰੰਜਨ ਨੇਹੁ ਨ ਵੇਲਾ। ਚੇਲੇ ਤੇ ਗੁਰੁ ਗੁਰੁ ਤੇ ਚੇਲਾ ॥੧੭॥

sidh sādhik mil jāgade kar sivarātī jātī melā | mahādeu audhūt hai kavalāsaṇ āsaṇ rasakelā | gorakh jogī jāgadā gur māchhindr dharī su dharelā | satigur jāg jagāidā sādhasaṅgat mil ammrit velā | nij ghar tāṛī lāīan anahad sabad piram rasakhelā | ād purakh ādes hai alakh nirañjan nehu na velā | chele te gur gur te chelā |17|

Masters and seekers meet and keep their night vigil, gathering their crowd on Shiva's night. Mahadev the hermit, and lotus-throned Brahma, sit in their pleasures. Gorakh the yogi keeps vigil; and Guru Machhendra kept his consort. But the True Guru wakes, and wakes others — meeting the holy company in the still hour before dawn. He fixes his stillness in his own home — the unplayed Word, the play of love's sweetness. Homage to the First Being — the unseen Stainless One, a love with no season. Out of disciple the Guru, out of Guru the disciple.

ਬ੍ਰਹਮਾ ਬਿਸਨੁ ਮਹੇਸੁ ਤ੍ਰੈ ਸੈਸਾਰੀ ਭੰਡਾਰੀ ਰਾਜੇ। ਚਾਰਿ ਵਰਨ ਘਰਬਾਰੀਆ ਜਾਤਿ ਪਾਤਿ ਮਾਇਆ ਮੁਹਤਾਜੇ। ਛਿਅ ਦਰਸਨ ਛਿਅ ਸਾਸਤ੍ਰਾ ਪਾਖੰਡ ਕਰਮ ਕਰਨਿ ਦੇਵਾਜੇ। ਸੰਨਿਆਸੀ ਦਸ ਨਾਮ ਧਰਿ ਜੋਗੀ ਬਾਰਹ ਪੰਥ ਨਿਵਾਜੇ। ਦਹਦਿਸਿ ਬਾਰਹ ਵਾਟ ਹੋਇ ਪਰ ਘਰਿ ਮੰਗਨਿ ਖਾਜ ਅਖਾਜੇ। ਚਾਰਿ ਵਰਨ ਗੁਰੁਸਿਖ ਮਿਲਿ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਵਿਚਿ ਅਨਹਦ ਵਾਜੇ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਵਰਨ ਅਵਰਨ ਹੋਇ ਦਰਸਨੁ ਨਾਉਂ ਪੰਥ ਸੁਖ ਸਾਜੇ। ਸਚੁ ਸਚਾ ਕੂੜਿ ਕੂੜੇ ਪਾਜੇ ॥੧੮॥

brahamā bisan mahes trai saisārī bhaṇḍārī rāje | chār varan gharabārīā jāt pāt māiā muhatāje | chhia darasan chhia sāsatrā pākhaṇḍ karam karan devāje | sanniāsī das nām dhar jogī bārah panth nivāje | dahadis bārah vāṭ hoi par ghar maṅgan khāj akhāje | chār varan gurusikh mil sādhasaṅgat vich anahad vāje | guramukh varan avaran hoi darasan nāun panth sukh sāje | sach sachā kūṛ kūṛe pāje |18|

Brahma, Vishnu and Mahesh, the three — worldly, stewards and kings. The four castes, householders, are beholden to caste, family line and maya. The six schools and the six law-books do their pretend deeds for show. Those who renounce take ten names, and the yogis are graced with twelve sects. In ten directions, on twelve roads, they beg for food good and bad at other people's doors. But the four castes, becoming Gursikhs, meet — and the melody no one plays sounds in the holy company. The Gurmukh, caste and outcaste alike, makes the sight, the Name and the path a home of peace. The true is true, and the false is only decked out in falsehood.

ਸਤਿਗੁਰ ਗੁਣੀ ਨਿਧਾਨ ਹੈ ਗੁਣ ਕਰਿ ਬਖਸੈ ਅਵਗੁਣਿਆਰੇ। ਸਤਿਗੁਰ ਪੂਰਾ ਵੈਦੁ ਹੈ ਪੰਜੇ ਰੋਗ ਅਸਾਧ ਨਿਵਾਰੇ। ਸੁਖ ਸਾਗਰੁ ਗੁਰੁਦੇਉ ਹੈ ਸੁਖ ਦੇ ਮੇਲਿ ਲਏ ਦੁਖਿਆਰੇ। ਗੁਰ ਪੂਰਾ ਨਿਰਵੈਰੁ ਹੈ ਨਿੰਦਕ ਦੋਖੀ ਬੇਮੁਖ ਤਾਰੇ। ਗੁਰ ਪੂਰਾ ਨਿਰਭਉ ਸਦਾ ਜਨਮ ਮਰਣ ਜਮ ਡਰੈ ਉਤਾਰੇ। ਸਤਿਗੁਰ ਪੁਰਖੁ ਸੁਜਾਣੁ ਹੈ ਵਡੇ ਅਜਾਣ ਮੁਗਧ ਨਿਸਤਾਰੇ। ਸਤਿਗੁਰ ਆਗੂ ਜਾਣੀਐ ਬਾਹ ਪਕੜਿ ਅੰਧਲੇ ਉਧਾਰੇ। ਮਾਣੁ ਨਿਮਾਣੇ ਸਦ ਬਲਿਹਾਰੇ ॥੧੯॥

satigur guṇī nidhān hai guṇ kar bakhasai avaguṇiāre | satigur pūrā vaid hai pañje rog asādh nivāre | sukh sāgar gurudeu hai sukh de mel lae dukhiāre | gur pūrā niravair hai nindak dokhī bemukh tāre | gur pūrā nirabhau sadā janam maraṇ jam ḍarai utāre | satigur purakh sujāṇ hai vaḍe ajāṇ mugadh nisatāre | satigur āgū jāṇīai bāh pakaṛ andhale udhāre | māṇ nimāṇe sad balihāre |19|

The True Guru is the treasure of goodness — with goodness He forgives the faulty. The True Guru is the perfect doctor — He cures all five incurable diseases. The Guru is the ocean of peace — giving peace, He gathers up the sorrowful. The perfect Guru has no enemies — He ferries across the gossip, the spiteful and the faithless. The perfect Guru is always fearless — He lifts off the fear of birth, of death, and of Death himself. The True Guru-Being knows everything — He delivers even the deeply ignorant and dull. Know the True Guru as the guide — He takes the arm and saves the blind. Honour goes to the lowly — and to Him I give myself forever.

ਸਤਿਗੁਰ ਪਾਰਸਿ ਪਰਸਿਐ ਕੰਚਨੁ ਕਰੈ ਮਨੂਰ ਮਲੀਣਾ। ਸਤਿਗੁਰ ਬਾਵਨੁ ਚੰਦਨੋ ਵਾਸੁ ਸੁਵਾਸੁ ਕਰੈ ਲਾਖੀਣਾ। ਸਤਿਗੁਰ ਪੂਰਾ ਪਾਰਿਜਾਤੁ ਸਿੰਮਲੁ ਸਫਲੁ ਕਰੈ ਸੰਗਿ ਲੀਣਾ। ਮਾਨ ਸਰੋਵਰੁ ਸਤਿਗੁਰੂ ਕਾਗਹੁ ਹੰਸ ਜਲਹੁ ਦੁਧੁ ਪੀਣਾ। ਗੁਰ ਤੀਰਥੁ ਦਰੀਆਉ ਹੈ ਪਸੂ ਪਰੇਤ ਕਰੈ ਪਰਬੀਣਾ। ਸਤਿਗੁਰੁ ਬੰਦੀਛੋੜੁ ਹੈ ਜੀਵਣ ਮੁਕਤਿ ਕਰੈ ਓਡੀਣਾ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਮਨ ਅਪਤੀਜੁ ਪਤੀਣਾ ॥੨੦॥

satigur pāras parasiai kañchan karai manūr malīṇā | satigur bāvan chandano vās suvās karai lākhīṇā | satigur pūrā pārijāt simmal saphal karai saṅg līṇā | mān sarovar satigurū kāgahu hans jalahu dudh pīṇā | gur tīrath darīāu hai pasū paret karai parabīṇā | satigur bandīchhoṛ hai jīvaṇ mukat karai oḍīṇā | guramukh man apatīj patīṇā |20|

Touching the True Guru, that gold-making stone, He turns filthy waste into gold. The True Guru is the sandalwood — with its fragrance He makes things priceless. The True Guru is the perfect wish-granting tree — He makes the fruitless silk-cotton tree bear fruit, joined to Himself. The True Guru is Lake Mansarovar — out of a crow He makes a swan, drinking the milk out of the water. The Guru's shrine is the river — He makes even the beast and the ghost skilful. The True Guru sets the bound free — He makes those free of clinging free while still alive. The Gurmukh's unbelieving mind is convinced.

ਸਿਧ ਨਾਥ ਅਵਤਾਰ ਸਭ ਗੋਸਟਿ ਕਰਿ ਕਰਿ ਕੰਨ ਫੜਾਇਆ। ਬਾਬਰ ਕੇ ਬਾਬੇ ਮਿਲੇ ਨਿਵਿ ਨਿਵਿ ਸਭ ਨਬਾਬ ਨਿਵਾਇਆ। ਪਤਿਸਾਹਾ ਮਿਲਿ ਵਿਛੁੜੇ ਜੋਗ ਭੋਗ ਛਡਿ ਚਲਿਤੁ ਰਚਾਇਆ। ਦੀਨ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਪਾਤਿਸਾਹੁ ਬੇਮੁਹਤਾਜੁ ਰਾਜੁ ਘਰਿ ਆਇਆ। ਕਾਦਰ ਹੋਇ ਕੁਦਰਤਿ ਕਰੇ ਏਹ ਭਿ ਕੁਦਰਤਿ ਸਾਂਗੁ ਬਣਾਇਆ। ਇਕਨਾ ਜੋੜ ਵਿਛੋੜਦਾ ਚਿਰੀ ਵਿਛੁੰਨੇ ਆਣਿ ਮਿਲਾਇਆ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਵਿਚਿ ਅਲਖੁ ਲਖਾਇਆ ॥੨੧॥

sidh nāth avatār sabh gosaṭ kar kar kann phaṛāiā | bābar ke bābe mile niv niv sabh nabāb nivāiā | patisāhā mil vichhuṛe jog bhog chhaḍ chalit rachāiā | dīn dunīā dā pātisāhu bemuhatāj rāj ghar āiā | kādar hoi kudarat kare eh bhi kudarat sāṅg baṇāiā | ikanā joṛ vichhoṛadā chirī vichhunne āṇ milāiā | sādhasaṅgat vich alakh lakhāiā |21|

Masters, Nath yogis and comings-down of God all held their debate and had to give it up. Babur's own people met him — bowing and bowing, all the nobles were made to bow. Kings met him and parted; leaving yoga and enjoyment behind, he staged his play. The Emperor of faith and of the world, needing nothing, came home to His own reign. Being the Creator, He works His power — and this play too He made out of His power. Some He parts from their union, and those long parted He brings together. In the holy company He showed the unseen.

ਸਤਿਗੁਰ ਪੂਰਾ ਸਾਹੁ ਹੈ ਤ੍ਰਿਭਵਣੁ ਜਗੁ ਤਿਸ ਦਾ ਵਣਜਾਰਾ। ਰਤਨ ਪਦਾਰਥ ਬੇਸੁਮਾਰ ਭਾਉ ਭਗਤਿ ਲਖ ਭਰੇ ਭੰਡਾਰਾ। ਪਾਰਿਜਾਤ ਲਖ ਬਾਗ ਵਿਚਿ ਕਾਮਧੇਣੁ ਦੇ ਵਗ ਹਜਾਰਾ। ਲਖਮੀਆਂ ਲਖ ਗੋਲੀਆਂ ਪਾਰਸ ਦੇ ਪਰਬਤੁ ਅਪਾਰਾ। ਲਖ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਖ ਇੰਦ੍ਰ ਲੈ ਹੁਇ ਸਕੇ ਛਿੜਕਨਿ ਦਰਬਾਰਾ। ਸੂਰਜ ਚੰਦ ਚਰਾਗ ਲਖ ਰਿਧਿ ਸਿਧਿ ਨਿਧਿ ਬੋਹਲ ਅੰਬਾਰਾ। ਸਭੇ ਵੰਡਿ ਵੰਡਿ ਦਿਤੀਓਨ ਭਾਉ ਭਗਤਿ ਕਰਿ ਸਚੁ ਪਿਆਰਾ। ਭਗਤਿ ਵਛਲੁ ਸਤਿਗੁਰੁ ਨਿਰੰਕਾਰਾ ॥੨੨॥

satigur pūrā sāhu hai tribhavaṇ jag tis dā vaṇajārā | ratan padārath besumār bhāu bhagat lakh bhare bhaṇḍārā | pārijāt lakh bāg vich kāmadheṇ de vag hajārā | lakhamīān lakh golīān pāras de parabat apārā | lakh ammrit lakh indr lai hui sake chhiṛakan darabārā | sūraj chand charāg lakh ridh sidh nidh bohal ambārā | sabhe vaṇḍ vaṇḍ ditīon bhāu bhagat kar sach piārā | bhagat vachhal satigur niraṅkārā |22|

The True Guru is the perfect Banker — the three worlds are His traders. Jewels and goods past counting, a hundred thousand storehouses filled with loving devotion. A hundred thousand wish-granting trees in the garden, and thousands of herds of wish-granting cows. A hundred thousand goddesses of wealth are His servants, and a boundless mountain of gold-making stones. Taking a hundred thousand nectars, a hundred thousand Indras could sprinkle His Court. A hundred thousand suns and moons are His lamps; wealth-powers, miracle powers and treasure in heaps and piles. All of it He shared out and gave away — loving devotion, loving the True One. The lover of His devotees is the True Guru, the Formless.

ਖੀਰ ਸਮੁੰਦੁ ਵਿਰੋਲਿਕੈ ਕਢਿ ਰਤਨ ਚਉਦਹ ਵੰਡਿ ਲੀਤੇ। ਮਣਿ੧ ਲਖਮੀ੨ ਪਾਰਜਾਤ੩ ਸੰਖੁ੪ ਸਾਰੰਗ੫ ਧਣਖੁ ਬਿਸਨੁ ਵਸਿ ਕੀਤੇ। ਕਾਮਧੇਣੁ੧ ਤੇ ਅਪਛਰਾਂ੨ ਐਰਾਪਤਿ੩ ਇੰਦ੍ਰਾਸਣਿ ਸੀਤੇ। ਕਾਲਕੂਟ੧ ਤੇ ਅਰਧ ਚੰਦੁ੨ ਮਹਾਂਦੇਵ ਮਸਤਕਿ ਧਰਿ ਪੀਤੇ। ਘੋੜਾ੧ ਮਿਲਿਆ ਸੂਰਜੈ ਮਦੁ੨ ਅੰਮਿਤ੍ਰੁ੩ ਦੇਵ ਦਾਨਵ ਰੀਤੇ। ਕਰੇ ਧਨੰਤਰੁ੧ ਵੈਦਗੀ ਡਸਿਆ ਤੱਛਕਿ ਮਤਿ ਬਿਪਰੀਤੇ। ਗੁਰ ਉਪਦੇਸੁ ਅਮੋਲਕਾ ਰਤਨ ਪਦਾਰਥ ਨਿਧਿ ਅਗਣੀਤੇ। ਸਤਿਗੁਰ ਸਿਖਾ ਸਚੁ ਪਰੀਤੇ ॥੨੩॥

khīr samund virolikai kaḍh ratan chaudah vaṇḍ līte | maṇ 1 lakhamī 2 pārajāt 3 saṅkh 4 sāraṅg 5 dhaṇakh bisan vas kīte | kāmadheṇ 1 te apachharān 2 airāpat 3 indrāsaṇ sīte | kālakūṭ 1 te aradh chand 2 mahāndev masatak dhar pīte | ghoṛā 1 miliā sūrajai mad 2 ammitr 3 dev dānav rīte | kare dhanantar 1 vaidagī ḍasiā tacchhak mat biparīte | gur upades amolakā ratan padārath nidh agaṇīte | satigur sikhā sach parīte |23|

Churning the ocean of milk, they drew out the fourteen jewels and shared them: the moon-gem, the goddess of wealth, the wish-granting tree, the conch and the great bow, Vishnu took for himself; the wish-granting cow and the heavenly dancer, the great white elephant and Indra's throne were set out; out of the poison came the half-moon, which Mahadev wore on his brow — and he drank down the poison itself; the horse went to the sun; and gods and demons shared out the wine and the nectar. The great healer made his healing medicine — and yet, bitten by the serpent king, even his own mind was undone. But priceless is the Guru's teaching — a treasure of jewels past all counting; and the True Guru's Sikhs love the Truth.

ਧਰਮਸਾਲ ਕਰਿ ਬਹੀਦਾ ਇਕਤ ਥਾਉਂ ਨ ਟਿਕੈ ਟਿਕਾਇਆ। ਪਾਤਿਸਾਹ ਘਰਿ ਆਵਦੇ ਗੜਿ ਚੜਿਆ ਪਾਤਿਸਾਹ ਚੜਾਇਆ। ਉਮਤਿ ਮਹਲੁ ਨ ਪਾਵਦੀ ਨਠਾ ਫਿਰੈ ਨ ਡਰੈ ਡਰਾਇਆ। ਮੰਜੀ ਬਹਿ ਸੰਤੋਖਦਾ ਕੁਤੇ ਰਖਿ ਸਿਕਾਰੁ ਖਿਲਾਇਆ। ਬਾਣੀ ਕਰਿ ਸੁਣਿ ਗਾਂਵਦਾ ਕਥੈ ਨ ਸੁਣੈ ਨ ਗਾਵਿ ਸੁਣਾਇਆ। ਸੇਵਕ ਪਾਸ ਨ ਰਖੀਅਨਿ ਦੋਖੀ ਦੁਸਟ ਆਗੂ ਮੁਹਿ ਲਾਇਆ। ਸਚੁ ਨ ਲੁਕੈ ਲੁਕਾਇਆ ਚਰਣ ਕਵਲ ਸਿਖ ਭਵਰ ਲੁਭਾਇਆ। ਅਜਰੁ ਜਰੈ ਨ ਆਪੁ ਜਣਾਇਆ ॥੨੪॥

dharamasāl kar bahīdā ikat thāun na ṭikai ṭikāiā | pātisāh ghar āvade gaṛ chaṛiā pātisāh chaṛāiā | umat mahal na pāvadī naṭhā phirai na ḍarai ḍarāiā | mañjī bah santokhadā kute rakh sikār khilāiā | bāṇī kar suṇ gānvadā kathai na suṇai na gāv suṇāiā | sevak pās na rakhīan dokhī dusaṭ āgū muh lāiā | sach na lukai lukāiā charaṇ kaval sikh bhavar lubhāiā | ajar jarai na āp jaṇāiā |24|

He sits and holds a house of worship; he does not stay fixed in any one place. Kings come to his house; and when the emperor marched up to the fort, he rose above it. The people cannot find his palace; he goes about unafraid, frightened by nobody. Content, he sits on his cot; he keeps dogs and enjoys the hunt. He composes his own hymns and has them sung; he does not merely recite, nor merely listen, nor sing to be heard. He does not keep servants at his side; he keeps the spiteful and the wicked right at his mouth. Truth is not hidden by hiding — the Sikhs are bees drawn to the lotus feet. He carries what cannot be carried, making no show of himself.

ਖੇਤੀ ਵਾੜਿ ਸੁ ਢਿੰਗਰੀ ਕਿਕਰ ਆਸ ਪਾਸ ਜਿਉ ਬਾਗੈ। ਸਪ ਪਲੇਟੇ ਚੰਨਣੈ ਬੂਹੇ ਜੰਦ੍ਰਾ ਕੁਤਾ ਜਾਗੈ। ਕਵਲੈ ਕੰਡੇ ਜਾਣੀਅਨਿ ਸਿਆਣਾ ਇਕੁ ਕੋਈ ਵਿਚਿ ਫਾਗੈ॥ ਜਿਉ ਪਾਰਸੁ ਵਿਚਿ ਪਥਰਾ ਮਣਿ ਮਸਤਕਿ ਜਿਉ ਕਾਲੈ ਨਾਗੈ। ਰਤਨੁ ਸੋਹੈ ਗਲਿ ਪੋਤ ਵਿਚਿ ਮੈਗਲੁ ਬਧਾ ਕਚੈ ਧਾਗੈ। ਭਾਵ ਭਗਤਿ ਭੁਖ ਜਾਇ ਘਰਿ ਬਿਦਰੁ ਖਵਾਲੈ ਪਿੰਨੀ ਸਾਗੈ। ਚਰਣ ਕਵਲ ਗੁਰੁ ਸਿਖ ਭਉਰ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਸਹਲੰਗੁ ਸਭਾਗੈ। ਪਿਰਮ ਪਿਆਲੇ ਦੁਤਰੁ ਝਾਗੈ ॥੨੫॥

khetī vāṛ su ḍhiṅgarī kikar ās pās jiu bāgai | sap paleṭe channaṇai būhe jandrā kutā jāgai | kavalai kaṇḍe jāṇīan siāṇā ik koī vich phāgai | jiu pāras vich patharā maṇ masatak jiu kālai nāgai | ratan sohai gal pot vich maigal badhā kachai dhāgai | bhāv bhagat bhukh jāi ghar bidar khavālai pinnī sāgai | charaṇ kaval gur sikh bhaur sādhasaṅgat sahalaṅg sabhāgai | piram piāle dutar jhāgai |25|

A field is fenced with a thorn hedge, as a garden is with acacia all around. The sandal is wrapped about by snakes; a lock is on the door, and a dog keeps watch. The lotus is known by its thorns; and one wise soul is rare in the crowd. Like the gold-making stone among the stones, like the jewel on the black snake's head; a jewel shines in a string of glass beads; and the great elephant is held by a slender rope. Loving devotion drives hunger away — Bidar fed Him sweet balls of humble greens. The Guru's Sikhs are bees at the lotus feet; the holy company is a blessed meeting. The cup of love is a hard sea to cross.

ਭਵਜਲ ਅੰਦਰਿ ਮਾਨਸਰੁ ਸਤ ਸਮੁੰਦੀ ਗਹਿਰ ਗੰਭੀਰਾ। ਨਾ ਪਤਣੁ ਨ ਪਾਤਣੀ ਪਾਰਾਵਾਰੁ ਨ ਅੰਤੁ ਨ ਚੀਰਾ। ਨਾ ਬੇੜੀ ਨ ਤੁਲਹੜਾ ਵੰਝੀ ਹਾਥਿ ਨ ਧੀਰਕ ਧੀਰਾ। ਹੋਰੁ ਨ ਕੋਈ ਅਪੜੈ ਹੰਸ ਚੁਗੰਦੇ ਮੋਤੀ ਹੀਰਾ। ਸਤਿਗੁਰ ਸਾਂਗਿ ਵਰਤਦਾ ਪਿੰਡੁ ਵਸਾਇਆ ਫੇਰਿ ਅਹੀਰਾ। ਚੰਦੁ ਅਮਾਵਸ ਰਾਤਿ ਜਿਉ ਅਲਖੁ ਨ ਲਖੀਐ ਮਛੁਲੀ ਨੀਰਾ। ਮੁਏ ਮੁਰੀਦ ਗੋਰਿ ਗੁਰ ਪੀਰਾ ॥੨੬॥

bhavajal andar mānasar sat samundī gahir gambhīrā | nā pataṇ na pātaṇī pārāvār na ant na chīrā | nā beṛī na tulahaṛā vañjhī hāth na dhīrak dhīrā | hor na koī apaṛai hans chugande motī hīrā | satigur sāṅg varatadā piṇḍ vasāiā pher ahīrā | chand amāvas rāt jiu alakh na lakhīai machhulī nīrā | mue murīd gor gur pīrā |26|

In the ocean of fear there is a great lake, deep and grave, of seven seas. No landing place and no boatman; no shore, no end and no width. No boat and no raft; no oar to steady the hand. Nobody else can reach it — only the swans pick out the pearls and diamonds. The True Guru works His play — settling a village, then moving on again. Like the moon on the night of no moon, the unseen stays unseen, and the fish stays in the water. The disciples die at the resting-place of the Guru, their master.

ਮਛੀ ਦੇ ਪਰਵਾਰ ਵਾਂਗਿ ਜੀਵਣਿ ਮਰਣਿ ਨ ਵਿਸਰੈ ਪਾਣੀ। ਜਿਉ ਪਰਵਾਰੁ ਪਤੰਗ ਦਾ ਦੀਪਕ ਬਾਝੁ ਨ ਹੋਰ ਸੁਜਾਣੀ। ਜਿਉ ਜਲ ਕਵਲੁ ਪਿਆਰੁ ਹੈ ਭਵਰ ਕਵਲ ਕੁਲ ਪ੍ਰੀਤਿ ਵਖਾਣੀ। ਬੂੰਦ ਬਬੀਹੇ ਮਿਰਗ ਨਾਦ ਕੋਇਲ ਜਿਉ ਫਲ ਅੰਬਿ ਲੁਭਾਣੀ। ਮਾਨ ਸਰੋਵਰੁ ਹੰਸੁਲਾ ਓਹੁ ਅਮੋਲਕ ਰਤਨਾ ਖਾਣੀ। ਚਕਵੀ ਸੂਰਜ ਹੇਤੁ ਹੈ ਚੰਦ ਚਕੋਰੈ ਚੋਜ ਵਿਡਾਣੀ। ਗੁਰਸਿਖ ਵੰਸੀ ਪਰਮ ਹੰਸ ਸਤਿਗੁਰ ਸਹਜਿ ਸਰੋਵਰੁ ਜਾਣੀ। ਮੁਰਗਾਈ ਨੀਸਾਣੁ ਨੈਸਾਣੀ ॥੨੭॥

machhī de paravār vāṅg jīvaṇ maraṇ na visarai pāṇī | jiu paravār pataṅg dā dīpak bājh na hor sujāṇī | jiu jal kaval piār hai bhavar kaval kul prīt vakhāṇī | būnd babīhe mirag nād koil jiu phal amb lubhāṇī | mān sarovar hansulā ohu amolak ratanā khāṇī | chakavī sūraj het hai chand chakorai choj viḍāṇī | gurasikh vansī param hans satigur sahaj sarovar jāṇī | muragāī nīsāṇ naisāṇī |27|

As the fish's family, living or dying, never forgets the water; as the moth's family knows no wisdom but the lamp; as the lotus loves the water, and the bee's love for the lotus is told; the one raindrop for the rain-bird, the sound for the deer, the mango fruit for the cuckoo; the swan of the great lake, that mine of priceless jewels; the sheldrake's love for the sun, and the partridge's wonderful play with the moon — so the line of the Guru's Sikhs are highest swans, knowing the True Guru as the pool of ease. The wild duck is a mark among marks.

ਕਛੂ ਅੰਡਾ ਸੇਂਵਦਾ ਜਲ ਬਾਹਰਿ ਧਰਿ ਧਿਆਨੁ ਧਰੰਦਾ। ਕੂੰਜ ਕਰੇਂਦੀ ਸਿਮਰਣੋ ਪੂਰਣ ਬਚਾ ਹੋਇ ਉਡੰਦਾ। ਕੁਕੜੀ ਬਚਾ ਪਾਲਦੀ ਮੁਰਗਾਈ ਨੋ ਜਾਇ ਮਿਲੰਦਾ। ਕੋਇਲ ਪਾਲੈ ਕਾਵਣੀ ਲੋਹੂ ਲੋਹੂ ਰਲੈ ਰਲੰਦਾ। ਚਕਵੀ ਅਤੇ ਚਕੋਰ ਕੁਲ ਸਿਵ ਸਕਤੀ ਮਿਲਿ ਮੇਲੁ ਕਰੰਦਾ। ਚੰਦ ਸੂਰਜ ਸੇ ਜਾਣੀਅਨਿ ਛਿਅ ਰੁਤਿ ਬਾਰਹ ਮਾਹ ਦਿਸੰਦਾ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਮੇਲਾ ਸਚ ਦਾ ਕਵੀਆਂ ਕਵਲ ਭਵਰੁ ਵਿਗਸੰਦਾ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖ ਫਲ ਅਲਖੁ ਲਖੰਦਾ ॥੨੮॥

kachhū aṇḍā senvadā jal bāhar dhar dhiān dharandā | kūñj karendī simaraṇo pūraṇ bachā hoi uḍandā | kukaṛī bachā pāladī muragāī no jāi milandā | koil pālai kāvaṇī lohū lohū ralai ralandā | chakavī ate chakor kul siv sakatī mil mel karandā | chand sūraj se jāṇīan chhia rut bārah māh disandā | guramukh melā sach dā kavīān kaval bhavar vigasandā | guramukh sukh phal alakh lakhandā |28|

The tortoise fixes its meditation on its egg from far off, out of the water; the crane does its remembering, and the young one, made whole, flies; the hen raises the chick, and the duckling goes off and joins the water; the crow raises the cuckoo, but blood joins blood in the end; the sheldrake and partridge lines — Shiva and his power meet and mate; the sun and the moon are known that way, seen through six seasons and twelve months. The Gurmukh's meeting is with Truth; the lotus of the poets, the bee, blossoms. The Gurmukh's fruit of joy sees the unseen.

ਪਾਰਸ ਵੰਸੀ ਹੋਇ ਕੈ ਸਭਨਾ ਧਾਤੂ ਮੇਲਿ ਮਿਲੰਦਾ। ਚੰਦਨ ਵਾਸੁ ਸੁਭਾਉ ਹੈ ਅਫਲ ਸਫਲ ਵਿਚਿ ਵਾਸੁ ਧਰੰਦਾ। ਲਖ ਤਰੰਗੀ ਗੰਗ ਹੋਇ ਨਦੀਆ ਨਾਲੇ ਗੰਗ ਹੋਵੰਦਾ। ਦਾਵਾ ਦੁਧੁ ਪੀਆਲਿਆ ਪਾਤਿਸਾਹਾ ਕੋਕਾ ਭਾਵੰਦਾ। ਲੂਣ ਖਾਇ ਪਾਤਿਸਾਹ ਦਾ ਕੋਕਾ ਚਾਕਰੁ ਹੋਇ ਵਲੰਦਾ। ਸਤਿਗੁਰ ਵੰਸੀ ਪਰਮਹੰਸੁ ਗੁਰੁ ਸਿਖ ਹੰਸ ਵੰਸੁ ਨਿਬਹੰਦਾ। ਪਿਉ ਦਾਦੇ ਦੇ ਰਾਹਿ ਚਲੰਦਾ ॥੨੯॥

pāras vansī hoi kai sabhanā dhātū mel milandā | chandan vās subhāu hai aphal saphal vich vās dharandā | lakh taraṅgī gaṅg hoi nadīā nāle gaṅg hovandā | dāvā dudh pīāliā pātisāhā kokā bhāvandā | lūṇ khāi pātisāh dā kokā chākar hoi valandā | satigur vansī paramahans gur sikh hans vans nibahandā | piu dāde de rāh chalandā |29|

Being of the gold-making stone's line, it joins and mixes all the metals. The sandal's fragrance is its nature — it lays its scent on the fruitless and the fruitful alike. Out of a hundred thousand waves the Ganga is made — and the streams and brooks become the Ganga. The one suckled on a claim of loyalty, the foster-brother, is dear to the king. Eating the king's salt, the foster-brother becomes his servant and stands by him. Of the True Guru's line is the highest swan — and the Guru's Sikh keeps up the swan line. He walks the road of father and grandfather.

ਜਿਉ ਲਖ ਤਾਰੇ ਚਮਕਦੇ ਨੇੜਿ ਨ ਦਿਸੈ ਰਾਤਿ ਅਨੇਰੇ। ਸੂਰਜੁ ਬਦਲ ਛਾਇਆ ਰਾਤਿ ਨ ਪੁਜੈ ਦਿਹਸੈ ਫੇਰੇ। ਜੇ ਗੁਰੁ ਸਾਂਗਿ ਵਰਤਦਾ ਦੁਬਿਧਾ ਚਿਤਿ ਨ ਸਿਖਾਂ ਕੇਰੇ। ਛਿਅ ਰੁਤੀ ਇਕੁ ਸੁਝੁ ਹੈ ਘੁਘੂ ਸੁਝ ਨ ਸੁਝੈ ਹੇਰੇ। ਚੰਦਰਮੁਖੀ ਸੂਰਜਮੁਖੀ ਕਵਲੈ ਭਵਰ ਮਿਲਨਿ ਚਉਫੇਰੇ। ਸਿਵ ਸਕਤੀ ਨੋ ਲੰਘਿ ਕੈ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਜਾਇ ਮਿਲਨਿ ਸਵੇਰੇ। ਪੈਰੀ ਪਵਣਾ ਭਲੇ ਭਲੇਰੇ ॥੩੦॥

jiu lakh tāre chamakade neṛ na disai rāt anere | sūraj badal chhāiā rāt na pujai dihasai phere | je gur sāṅg varatadā dubidhā chit na sikhān kere | chhia rutī ik sujh hai ghughū sujh na sujhai here | chandaramukhī sūrajamukhī kavalai bhavar milan chauphere | siv sakatī no laṅgh kai sādhasaṅgat jāi milan savere | pairī pavaṇā bhale bhalere |30|

As a hundred thousand stars twinkle, and yet not one shines close in the dark of night; and as, when clouds cover the sun, the night can never match the returning day — so where the Guru works his play, no sense of 'two' is left in the Sikhs' minds. Through all six seasons there is only one sun; and the owl, though it looks, cannot see it. The moon-lotus and the sun-lotus both open, and the bee visits them all; passing beyond Shiva and his power, the Sikhs go at dawn to meet the holy company. Falling at the feet — the good of the good.

ਦੁਨੀਆਵਾ ਪਾਤਿਸਾਹੁ ਹੋਇ ਦੇਇ ਮਰੈ ਪੁਤੈ ਪਾਤਿਸਾਹੀ। ਦੋਹੀ ਫੇਰੈ ਆਪਣੀ ਹੁਕਮੀ ਬੰਦੇ ਸਭ ਸਿਪਾਹੀ। ਕੁਤਬਾ ਜਾਇ ਪੜਾਇਦਾ ਕਾਜੀ ਮੁਲਾਂ ਕਰੈ ਉਗਾਹੀ। ਟਕਸਾਲੈ ਸਿਕਾ ਪਵੈ ਹੁਕਮੈ ਵਿਚਿ ਸੁਪੇਦੀ ਸਿਆਹੀ। ਮਾਲੁ ਮੁਲਕੁ ਅਪਣਾਇਦਾ ਤਖਤ ਬਖਤ ਚੜੑਹਿ ਬੇਪਰਵਾਹੀ। ਬਾਬਾਣੈ ਘਰਿ ਚਾਲ ਹੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਗਾਡੀ ਰਾਹੁ ਨਿਬਾਹੀ। ਇਕ ਦੋਹੀ ਟਕਸਾਲ ਇਕ ਕੁਤਬਾ ਤਖਤੁ ਸਚਾ ਦਰਗਾਹੀ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖ ਫਲੁ ਦਾਦਿ ਇਲਾਹੀ ॥੩੧॥

dunīāvā pātisāhu hoi dei marai putai pātisāhī | dohī pherai āpaṇī hukamī bande sabh sipāhī | kutabā jāi paṛāidā kājī mulān karai ugāhī | ṭakasālai sikā pavai hukamai vich supedī siāhī | māl mulak apaṇāidā takhat bakhat chaṛhh beparavāhī | bābāṇai ghar chāl hai guramukh gāḍī rāhu nibāhī | ik dohī ṭakasāl ik kutabā takhat sachā daragāhī | guramukh sukh phal dād ilāhī |31|

One man becomes a worldly emperor, dies, and the kingdom passes to his son. He issues his own proclamation; the servants and soldiers are all under his command. He has the sermon read in his name; the judges and preachers bear witness. In the mint his coin is struck; and by his command white becomes black. He takes the wealth and the land as his own, mounting the throne and the good fortune, carefree. But in Baba's house the way is different — the Gurmukh keeps to the highway. One is a proclamation, a mint and a sermon; the other is the true throne of the Court. The Gurmukh's fruit of joy is a gift from God.

ਜੇਕੋ ਆਪੁ ਗਣਾਇ ਕੈ ਪਾਤਿਸਾਹਾਂ ਤੇ ਆਕੀ ਹੋਵੈ। ਹੁਇ ਕਤਲਾਮੁ ਹਰਾਮੁਖੋਰ ਕਾਣੁ ਨ ਖਫਣੁ ਚਿਤਾ ਨ ਟੋਵੈ। ਟਕਸਾਲਹੁ ਬਾਹਰਿ ਘੜੈ ਖੋਟੈਹਾਰਾ ਜਨਮੁ ਵਿਗੋਵੈ। ਲਿਬਾਸੀ ਫੁਰਮਾਣੁ ਲਿਖਿ ਹੋਇ ਨੁਕਸਾਨੀ ਅੰਝੂ ਰੋਵੈ। ਗਿਦੜ ਦੀ ਕਰਿ ਸਾਹਿਬੀ ਬੋਲਿ ਕੁਬੋਲੁ ਨ ਅਬਿਚਲੁ ਹੋਵੈ। ਮੁਹਿ ਕਾਲੈ ਗਦਹਿ ਚੜ੍ਹੈ ਰਾਉ ਪੜੇ ਵੀ ਭਰਿਆ ਧੋਵੈ। ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਕੁਥਾਇ ਖਲੋਵੈ ॥੩੨॥

jeko āp gaṇāi kai pātisāhān te ākī hovai | hui katalām harāmukhor kāṇ na khaphaṇ chitā na ṭovai | ṭakasālahu bāhar ghaṛai khoṭaihārā janam vigovai | libāsī phuramāṇ likh hoi nukasānī añjhū rovai | gidaṛ dī kar sāhibī bol kubol na abichal hovai | muh kālai gadah chaṛhai rāu paṛe vī bhariā dhovai | dūjai bhāi kuthāi khalovai |32|

If anyone, making a show of himself, rebels against the emperors, he is slaughtered, a wretch — no shroud, no coffin, no grave. Casting his coin outside the mint, the forger wastes his birth. Writing a hypocrite's decree, he suffers loss and weeps in tears. Setting up a jackal's lordship, nothing is made to last by a foul word. Face blackened, he is set on a donkey; and even a learned chief, once stained, must wash it off. Loving anything but God, he stands in the wrong place.

ਬਾਲ ਜਤੀ ਹੈ ਸਿਰੀਚੰਦੁ ਬਾਬਾਣਾ ਦੇਹੁਰਾ ਬਣਾਇਆ। ਲਖਮੀ ਦਾਸਹੁ ਧਰਮ ਚੰਦ ਪੋਤਾ ਹੁਇ ਕੈ ਆਪੁ ਗਣਾਇਆ। ਮੰਜੀ ਦਾਸੁ ਬਹਾਲਿਆ ਦਾਤਾ ਸਿਧਾਸਣ ਸਿਖਿ ਆਇਆ। ਮੋਹਣੁ ਕਮਲਾ ਹੋਇਆ ਚਉਬਾਰਾ ਮੋਹਰੀ ਮਨਾਇਆ। ਮੀਣਾ ਹੋਆ ਪਿਰਥੀਆ ਕਰਿ ਕਰਿ ਟੇਢਕ ਬਰਲੁ ਚਲਾਇਆ। ਮਹਾਦੇਉ ਅਹੰਮੇਉ ਕਰਿ ਕਰਿ ਬੇਮੁਖੁ ਕੁਤਾ ਭਉਕਾਇਆ। ਚੰਦਨ ਵਾਸੁ ਨ ਵਾਸ ਬੋਹਾਇਆ ॥੩੩॥

bāl jatī hai sirīchand bābāṇā dehurā baṇāiā | lakhamī dāsahu dharam chand potā hui kai āp gaṇāiā | mañjī dās bahāliā dātā sidhāsaṇ sikh āiā | mohaṇ kamalā hoiā chaubārā moharī manāiā | mīṇā hoā pirathīā kar kar ṭeḍhak baral chalāiā | mahādeu ahammeu kar kar bemukh kutā bhaukāiā | chandan vās na vās bohāiā |33|

Sri Chand is a child-celibate — he built a temple in the Guru's line. Dharam Chand, grandson of Lakhmi Das, set himself up in pride. Datu, sitting on the cot, came to the Guru's seat and learned rivalry. Mohan grew distracted, and Mohri was honoured in the upper room. Prithia turned deceiver, weaving crookedness and madness by his scheming. Mahadev, in pride, turned faithless — a barking dog. The sandal's fragrance never perfumed them.

ਬਾਬਾਣੀ ਪੀੜੀ ਚਲੀ ਗੁਰ ਚੇਲੇ ਪਰਚਾ ਪਰਚਾਇਆ। ਗੁਰੁ ਅੰਗਦੁ ਗੁਰੁ ਅੰਗੁ ਤੇ ਗੁਰੁ ਚੇਲਾ ਚੇਲਾ ਗੁਰੁ ਭਾਇਆ। ਅਮਰਦਾਸੁ ਗੁਰ ਅੰਗਦਹੁ ਸਤਿਗੁਰ ਤੇ ਸਤਿਗੁਰੂ ਸਦਾਇਆ। ਗੁਰੁ ਅਮਰਹੁ ਗੁਰੁ ਰਾਮਦਾਸੁ ਗੁਰ ਸੇਵਾ ਗੁਰੁ ਹੋਇ ਸਮਾਇਆ। ਰਾਮਦਾਸਹੁ ਅਰਜਣੁ ਗੁਰੂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬ੍ਰਿਖਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਫਲੁ ਲਾਇਆ। ਹਰਗੋਵਿੰਦ ਗੁਰੁ ਅਰਜਨਹੁਂ ਆਦਿ ਪੁਰਖ ਆਦੇਸੁ ਕਰਾਇਆ। ਸੁਝੈ ਸੁਝ ਨ ਲੁਕੈ ਲੁਕਾਇਆ ॥੩੪॥

bābāṇī pīṛī chalī gur chele parachā parachāiā | gur aṅgad gur aṅg te gur chelā chelā gur bhāiā | amaradās gur aṅgadahu satigur te satigurū sadāiā | gur amarahu gur rāmadās gur sevā gur hoi samāiā | rāmadāsahu arajaṇ gurū ammrit brikh ammrit phal lāiā | haragovind gur arajanahun ād purakh ādes karāiā | sujhai sujh na lukai lukāiā |34|

Baba's line went on — Guru and disciple made their love. Guru Angad out of the Guru's own body — Guru pleasing disciple, disciple Guru. Amardas out of Guru Angad — out of the True Guru, called True Guru. Out of Guru Amar, Guru Ramdas — by serving the Guru, he merged and became Guru. Out of Ramdas, Guru Arjan — the nectar-tree bore its nectar-fruit. Hargobind out of Guru Arjan — homage to the First Being paid. The dawn shines, and is not hidden by hiding.

ਇਕੁ ਕਵਾਉ ਪਸਾਉ ਕਰਿ ਓਅੰਕਾਰਿ ਕੀਆ ਪਾਸਾਰਾ। ਕੁਦਰਤਿ ਅਤੁਲ ਨ ਤੋਲੀਐ ਤੁਲਿ ਨ ਤੋਲ ਨ ਤੋਲਣਹਾਰਾ। ਸਿਰਿ ਸਿਰਿ ਲੇਖੁ ਅਲੇਖ ਦਾ ਦਾਤਿ ਜੋਤਿ ਵਡਿਆਈ ਕਾਰਾ। ਲੇਖ ਅਲੇਖੁ ਨ ਲਖੀਐ ਮਸੁ ਨ ਲੇਖਣਿ ਲਿਖਣਿਹਾਰਾ। ਰਾਗ ਨਾਦ ਅਨਹਦ ਧੁਨੀ ਓਅੰਕਾਰੁ ਨ ਗਾਵਣਹਾਰਾ। ਖਾਣੀ ਬਾਣੀ ਜੀਅ ਜੰਤੁ ਨਾਵ ਥਾਉ ਅਣਗਣਤ ਆਪਾਰਾ। ਇਕੁ ਕਵਾਉ ਅਮਾਉ ਹੈ ਕੇਵਡੁ ਵਡਾ ਸਿਰਜਣਹਾਰਾ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਸਤਿਗੁਰ ਨਿਰੰਕਾਰਾ ॥੩੫॥੨੬॥

ik kavāu pasāu kar oaṅkār kīā pāsārā | kudarat atul na tolīai tul na tol na tolaṇahārā | sir sir lekh alekh dā dāt jot vaḍiāī kārā | lekh alekh na lakhīai mas na lekhaṇ likhaṇihārā | rāg nād anahad dhunī oaṅkār na gāvaṇahārā | khāṇī bāṇī jīa jant nāv thāu aṇagaṇat āpārā | ik kavāu amāu hai kevaḍ vaḍā sirajaṇahārā | sādhasaṅgat satigur niraṅkārā |35|26|

With one Word's expanse, Onkar made the spread of everything. His power cannot be weighed — it cannot be weighed, and there is nobody to weigh it. On every head is the writing of the One who was never written down — the gift, the light, the glory, the deed. That unwritten writing cannot be read — no ink, no pen, no writer. Melody, tune, the unplayed strain — and there is no singer of Onkar. The four ways of being born, the four kinds of speech, creatures, names and places past all counting and measuring. One Word is past measure — how great the Maker is! The holy company is the True Guru, the Formless.

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ॥

ik oankaar satigur prasād |

One Creator. Known by the grace of the True Guru.