Var 28 · Finer Than a Hair

ਵਾਲਹੁ ਨਿਕੀ ਆਖੀਐ ਖੰਡੇ ਧਾਰਹੁ ਸੁਣੀਐ ਤਿਖੀ। ਆਖਣਿ ਆਖਿ ਨ ਸਕੀਐ ਲੇਖ ਅਲੇਖ ਨ ਜਾਈ ਲਿਖੀ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਪੰਥੁ ਵਖਾਣੀਐ ਅਪੜਿ ਨ ਸਕੈ ਇਕਤੁ ਵਿਖੀ। ਸਿਲ ਆਲੂਣੀ ਚਟਣੀ ਤੁਲਿ ਨ ਲਖ ਅਮਿਅ ਰਸ ਇਖੀ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖ ਫਲੁ ਪਾਇਆ ਭਾਇ ਭਗਤਿ ਵਿਰਲੀ ਜੁ ਬਿਰਖੀ। ਸਤਿਗੁਰ ਤੁਠੈ ਪਾਈਐ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਗੁਰਮਤਿ ਗੁਰਸਿਖੀ। ਚਾਰਿ ਪਦਾਰਥ ਭਿਖਕ ਭਿਖੀ ॥੧॥

vālahu nikī ākhīai khaṇḍe dhārahu suṇīai tikhī | ākhaṇ ākh na sakīai lekh alekh na jāī likhī | guramukh panth vakhāṇīai apaṛ na sakai ikat vikhī | sil ālūṇī chaṭaṇī tul na lakh amia ras ikhī | guramukh sukh phal pāiā bhāi bhagat viralī ju birakhī | satigur tuṭhai pāīai sādhasaṅgat guramat gurasikhī | chār padārath bhikhak bhikhī |1|

It is called finer than a hair, and is said to be sharper than a sword's edge. It cannot be told in words; that writing that cannot be written cannot be written. The Gurmukh path is spoken of — and it cannot be reached in a single step. Licking the plain, saltless stone — a hundred thousand sugarcane sweetnesses do not equal it. The Gurmukh wins the fruit of joy — loving devotion is that rare tree. It is found when the True Guru is pleased — the holy company, the Guru's wisdom, the Guru's way. The four great gifts are only the alms the beggar begs beneath it.

ਚਾਰਿ ਪਦਾਰਥ ਆਖੀਅਨਿ ਸਤਿਗੁਰ ਦੇਇ ਨ ਗੁਰਸਿਖੁ ਮੰਗੈ। ਅਠ ਸਿਧੀ ਨਿਧੀ ਨਵੈ ਰਿਧਿ ਨ ਗੁਰੁ ਸਿਖੁ ਢਾਕੈ ਟੰਗੈ। ਕਾਮਧੇਣੁ ਲਖ ਲਖਮੀ ਪਹੁੰਚ ਨ ਹੰਘੈ ਢੰਗਿ ਸੁਢੰਗੈ। ਲਖ ਪਾਰਸ ਲਖ ਪਾਰਜਾਤ ਹਥਿ ਨ ਛੁਹਦਾ ਫਲ ਨ ਅਭੰਗੈ। ਤੰਤ ਮੰਤ ਪਾਖੰਡ ਲਖ ਬਾਜੀਗਰ ਬਾਜਾਰੀ ਨੰਗੈ। ਪੀਰ ਮੁਰੀਦੀ ਗਾਖੜੀ ਇਕਸ ਅੰਗਿ ਨ ਅੰਗਣਿ ਅੰਗੈ। ਗੁਰ ਸਿਖੁ ਦੂਜੇ ਭਾਵਹੁ ਸੰਗੈ ॥੨॥

chār padārath ākhīan satigur dei na gurasikh maṅgai | aṭh sidhī nidhī navai ridh na gur sikh ḍhākai ṭaṅgai | kāmadheṇ lakh lakhamī pahuñch na haṅghai ḍhaṅg suḍhaṅgai | lakh pāras lakh pārajāt hath na chhuhadā phal na abhaṅgai | tant mant pākhaṇḍ lakh bājīgar bājārī naṅgai | pīr murīdī gākhaṛī ikas aṅg na aṅgaṇ aṅgai | gur sikh dūje bhāvahu saṅgai |2|

The four great gifts are named — the True Guru gives them, and the Gursikh does not ask for them. The eight miracle powers, the nine treasures and riches — the Guru's Sikh does not sling them over his shoulder. A hundred thousand wish-granting cows and goddesses of wealth never reach his good way. A hundred thousand gold-making stones, a hundred thousand wish-granting trees — his hand does not touch them, and their fruit is left unplucked. A hundred thousand books of magic, magic words and shows are only naked jugglers in the market. To be a master's disciple is hard going — it clings to one part alone, and to no other side. The Guru's Sikh who loves anything else is in the wrong company.

ਗੁਰ ਸਿਖੀ ਦਾ ਸਿਖਣਾ ਨਾਦੁ ਨ ਵੇਦ ਨ ਆਖਿ ਵਖਾਣੈ। ਗੁਰ ਸਿਖੀ ਦਾ ਲਿਖਣਾ ਲਖ ਨ ਚਿਤ੍ਰ ਗੁਪਤਿ ਲਿਖਿ ਜਾਣੈ। ਗੁਰਸਿਖੀ ਦਾ ਸਿਮਰਣੋ ਸੇਖ ਅਸੰਖ ਨ ਰੇਖ ਸਿਞਾਣੈ। ਗੁਰ ਸਿਖੀ ਦਾ ਵਰਤਮਾਨੁ ਵੀਹ ਇਕੀਹ ਉਲੰਘਿ ਪਛਾਣੈ। ਗੁਰਸਿਖੀ ਦਾ ਬੁਝਣਾ ਗਿਆਨ ਧਿਆਨ ਅੰਦਰਿ ਕਿਵ ਆਣੈ। ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਸਾਧ ਸੰਗਿ ਸਬਦ ਸੁਰਤਿ ਹੋਇ ਮਾਣੁ ਨਿਮਾਣੈ। ਭਾਇ ਭਗਤਿ ਵਿਰਲਾ ਰੰਗੁ ਮਾਣੈ ॥੩॥

gur sikhī dā sikhaṇā nād na ved na ākh vakhāṇai | gur sikhī dā likhaṇā lakh na chitr gupat likh jāṇai | gurasikhī dā simaraṇo sekh asaṅkh na rekh siñāṇai | gur sikhī dā varatamān vīh ikīh ulaṅgh pachhāṇai | gurasikhī dā bujhaṇā giān dhiān andar kiv āṇai | gur parasādī sādh saṅg sabad surat hoi māṇ nimāṇai | bhāi bhagat viralā raṅg māṇai |3|

The learning of the Guru's way — the inner sound and the Veda cannot tell it. The writing of the Guru's way — a hundred thousand heavenly record-keepers cannot know that writing. The remembering of the Guru's way — countless serpent-kings do not recognize its mark. The present moment of the Guru's way — it is known by crossing past the twenties into the twenty-first. The understanding of the Guru's way — how can knowledge and meditation hold it? By the Guru's grace, in the holy company, awareness in the Word, the lowly one finds honour. In loving devotion, rare is the one who enjoys the colour.

ਗੁਰ ਸਿਖੀ ਦਾ ਸਿਖਣਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਦੀ ਸੇਵਾ। ਦਸ ਅਵਤਾਰ ਨ ਸਿਖਿਆ ਗੀਤਾ ਗੋਸਟਿ ਅਲਖ ਅਭੇਵਾ। ਵੇਦ ਨ ਜਾਣਨ ਭੇਦ ਕਿਹੁ ਲਿਖਿ ਪੜਿ ਸੁਣਿ ਸਣੁ ਦੇਵੀ ਦੇਵਾ। ਸਿਧ ਨਾਥ ਨ ਸਮਾਧਿ ਵਿਚਿ ਤੰਤ ਨ ਮੰਤ ਲੰਘਾਇਨਿ ਖੇਵਾ। ਲਖ ਭਗਤਿ ਜਗਤ ਵਿਚਿ ਲਿਖਿ ਨ ਗਏ ਗੁਰੁ ਸਿਖੀ ਟੇਵਾ। ਸਿਲਾ ਅਲੂਣੀ ਚਟਣੀ ਸਾਦਿ ਨ ਪੁਜੈ ਲਖ ਲਖ ਮੇਵਾ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਗੁਰ ਸਬਦ ਸਮੇਵਾ ॥੪॥

gur sikhī dā sikhaṇā guramukh sādhasaṅgat dī sevā | das avatār na sikhiā gītā gosaṭ alakh abhevā | ved na jāṇan bhed kihu likh paṛ suṇ saṇ devī devā | sidh nāth na samādh vich tant na mant laṅghāin khevā | lakh bhagat jagat vich likh na gae gur sikhī ṭevā | silā alūṇī chaṭaṇī sād na pujai lakh lakh mevā | sādhasaṅgat gur sabad samevā |4|

The learning of the Guru's way is the Gurmukh's service in the holy company. The ten comings-down of God did not learn it — the Gita, the discourse, unseen and mysterious. The Vedas do not know its secret — for all their reading, writing and hearing, and all the gods and goddesses with them. The masters and the Nath yogis, in their trances and their magic, do not ferry the crossing. A hundred thousand devotees came into the world, and never wrote out the whole way of the Guru. Licking the plain, saltless stone — a hundred thousand sweets never reach its taste. The holy company, the Guru's Word, holds it.

ਗੁਰਸਿਖੀ ਦਾ ਸਿਖਣਾ ਸਬਦਿ ਸੁਰਤਿ ਸਤਿਸੰਗਤਿ ਸਿਖੈ। ਗੁਰਸਿਖੀ ਦਾ ਲਿਖਣਾ ਗੁਰ ਬਾਣੀ ਸੁਣਿ ਸਮਝੈ ਲਿਖੈ। ਗੁਰਸਿਖੀ ਦਾ ਸਿਮਰਣੋ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮੰਤੁ ਕੋਲੂ ਰਸੁ ਇਖੈ। ਗੁਰਸਿਖੀ ਦਾ ਵਰਤਮਾਨੁ ਚੰਦਨ ਵਾਸੁ ਨਿਵਾਸੁ ਬਿਰਿਖੈ। ਗੁਰਸਿਖੀ ਦਾ ਬੁਝਣਾ ਬੁਝਿ ਅਬੁਝਿ ਹੋਵੈ ਲੈ ਭਿਖੈ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਗੁਰ ਸਬਦੁ ਸੁਣਿ ਨਾਮੁ ਦਾਨੁ ਇਸਨਾਨੁ ਸਰਿਖੈ। ਵਰਤਮਾਨੁ ਲੰਘਿ ਭੂਤ ਭਵਿਖੈ ॥੫॥

gurasikhī dā sikhaṇā sabad surat satisaṅgat sikhai | gurasikhī dā likhaṇā gur bāṇī suṇ samajhai likhai | gurasikhī dā simaraṇo satigur mant kolū ras ikhai | gurasikhī dā varatamān chandan vās nivās birikhai | gurasikhī dā bujhaṇā bujh abujh hovai lai bhikhai | sādhasaṅgat gur sabad suṇ nām dān isanān sarikhai | varatamān laṅgh bhūt bhavikhai |5|

The learning of the Guru's way is learned by awareness of the Word in the holy company. The writing of the Guru's way — hearing Gurbani and understanding it, one writes. The remembering of the Guru's way is the True Guru's sacred word — the juice of the cane in the press. The present moment of the Guru's way — the sandal's fragrance living inside the tree. The understanding of the Guru's way — the one who understands becomes as if he understood nothing, and takes his alms. Hearing the Guru's Word in the holy company, the Name, the giving and the clean living are made whole. Crossing the present, the past and the future.

ਗੁਰ ਸਿਖੀ ਦਾ ਬੋਲਣਾ ਹੁਇ ਮਿਠ ਬੋਲਾ ਲਿਖੈ ਨ ਲੇਖੈ। ਗੁਰਸਿਖੀ ਦਾ ਚਲਣਾ ਚਲੈ ਭੈ ਵਿਚਿ ਲੀਤੇ ਭੇਖੈ। ਗੁਰਸਿਖੀ ਦਾ ਰਾਹੁ ਏਹੁ ਗੁਰਮੁਖਿ ਚਾਲ ਚਲੈ ਸੋ ਦੇਖੈ। ਘਾਲਿ ਖਾਇ ਸੇਵਾ ਕਰੈ ਗੁਰ ਉਪਦੇਸੁ ਅਵੇਸੁ ਵਿਸੇਖੈ। ਆਪੁ ਗਣਾਇ ਨ ਅਪੜੈ ਆਪੁ ਗਵਾਏ ਰੂਪ ਨ ਰੇਖੈ। ਮੁਰਦੇ ਵਾਂਗੁ ਮੁਰੀਦ ਹੋਇ ਗੁਰ ਗੋਰੀ ਵੜਿ ਅਲਖ ਅਲੇਖੈ। ਅੰਤੁ ਨ ਮੰਤੁ ਨ ਸੇਖ ਸਰੇਖੈ ॥੬॥

gur sikhī dā bolaṇā hui miṭh bolā likhai na lekhai | gurasikhī dā chalaṇā chalai bhai vich līte bhekhai | gurasikhī dā rāhu ehu guramukh chāl chalai so dekhai | ghāl khāi sevā karai gur upades aves visekhai | āp gaṇāi na apaṛai āp gavāe rūp na rekhai | murade vāṅg murīd hoi gur gorī vaṛ alakh alekhai | ant na mant na sekh sarekhai |6|

The speaking of the Guru's way — becoming sweet of speech, past writing and past reckoning. The walking of the Guru's way — he walks in awe, having taken the dress. This is the road of the Guru's way — the Gurmukh walks it and sees. Working to eat, he does his service; the Guru's teaching is a special warmth. Making a show of yourself, you never arrive; losing yourself, without form and without mark. Becoming a disciple like a corpse, entering the Guru's surrender, unseen and past writing. No end, no sacred word, no serpent-king can measure it.

ਗੁਰ ਸਿਖੀ ਦਾ ਸਿਖਣਾ ਗੁਰੁ ਸਿਖ ਸਿਖਣ ਬਜਰੁ ਭਾਰਾ। ਗੁਰੁ ਸਿਖੀ ਦਾ ਲਿਖਣਾ ਲੇਖੁ ਅਲੇਖੁ ਨ ਲਿਖਣਹਾਰਾ। ਗੁਰੁ ਸਿਖੀ ਦਾ ਤੋਲਣਾ ਤੁਲਿ ਨ ਤੋਲਿ ਤੁਲੈ ਤੁਲ ਧਾਰਾ। ਗੁਰੁ ਸਿਖੀ ਦਾ ਦੇਖਣਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਗੁਰਦੁਆਰਾ। ਗੁਰੁ ਸਿਖੀ ਦਾ ਚਖਣਾ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਗੁਰੁ ਸਬਦੁ ਵੀਚਾਰਾ। ਗੁਰੁ ਸਿਖੀ ਦਾ ਸਮਝਣਾ ਜੋਤੀ ਜੋਤਿ ਜਗਾਵਣਹਾਰਾ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖ ਫਲੁ ਪਿਰਮੁ ਪਿਆਰਾ ॥੭॥

gur sikhī dā sikhaṇā gur sikh sikhaṇ bajar bhārā | gur sikhī dā likhaṇā lekh alekh na likhaṇahārā | gur sikhī dā tolaṇā tul na tol tulai tul dhārā | gur sikhī dā dekhaṇā guramukh sādhasaṅgat guraduārā | gur sikhī dā chakhaṇā sādhasaṅgat gur sabad vīchārā | gur sikhī dā samajhaṇā jotī jot jagāvaṇahārā | guramukh sukh phal piram piārā |7|

The learning of the Guru's way — for a Guru's Sikh to learn it is a crushing weight. The writing of the Guru's way — the writing that cannot be written, and no writer can write it. The weighing of the Guru's way — no weight can weigh it, and no scale-beam. The seeing of the Guru's way — the Gurmukh, the holy company, the Guru's door. The tasting of the Guru's way — thinking on the Guru's Word in the holy company. The understanding of the Guru's way — He is the one who kindles light from light. The Gurmukh's fruit of joy is the beloved cup of love.

ਗੁਰਸਿਖੀ ਦਾ ਰੂਪ ਦੇਖਿ ਇਕਸ ਬਾਝੁ ਨ ਹੋਰਸੁ ਦੇਖੈ। ਗੁਰਸਿਖੀ ਦਾ ਚਖਣਾ ਲਖ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਫਲ ਫਿਕੈ ਲੇਖੈ। ਗੁਰਸਿਖੀ ਦਾ ਨਾਦੁ ਸੁਣਿ ਲਖ ਅਨਹਦ ਵਿਸਮਾਦ ਅਲੇਖੈ। ਗੁਰ ਸਿਖੀ ਦਾ ਪਰਸਣਾ ਠੰਢਾ ਤਤਾ ਭੇਖ ਅਭੇਖੈ। ਗੁਰਸਿਖੀ ਦੀ ਵਾਸੁ ਲੈ ਹੁਇ ਦੁਰਗੰਧ ਸੁਗੰਧ ਸਰੇਖੈ। ਗੁਰਸਿਖੀ ਮਰ ਜੀਵਣਾ ਭਾਇ ਭਗਤਿ ਭੈ ਨਿਮਖ ਨਿਮੇਖੈ। ਅਲੇਪ ਰਹੈ ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਵਿਸੇਖੈ ॥੮॥

gurasikhī dā rūp dekh ikas bājh na horas dekhai | gurasikhī dā chakhaṇā lakh ammrit phal phikai lekhai | gurasikhī dā nād suṇ lakh anahad visamād alekhai | gur sikhī dā parasaṇā ṭhaṇḍhā tatā bhekh abhekhai | gurasikhī dī vās lai hui duragandh sugandh sarekhai | gurasikhī mar jīvaṇā bhāi bhagat bhai nimakh nimekhai | alep rahai gur sabad visekhai |8|

Seeing the form of the Guru's way, one sees nothing but the One. Tasting the Guru's way — a hundred thousand nectar-fruits count as tasteless. Hearing the sound of the Guru's way — a hundred thousand unplayed raptures, past writing. Touching the Guru's way — cool and warm, clothed and unclothed, past all appearances. Taking the scent of the Guru's way — the foul becomes the fragrant. In the Guru's way, dying so as to live, in love, devotion and awe, moment by moment. He stays free, made special in the Guru's Word.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਚਾ ਪੰਥੁ ਹੈ ਸਿਖੁ ਸਹਜ ਘਰਿ ਜਾਇ ਖਲੋਵੈ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਚੁ ਰਹਰਾਸਿ ਹੈ ਪੈਰੀਂ ਪੈ ਪਾਖਾਕੁ ਜੁ ਹੋਵੈ। ਗੁਰੁ ਸਿਖੀ ਦਾ ਨਾਵਣਾ ਗੁਰਮਤਿ ਲੈ ਦੁਰਮਤਿ ਮਲੁ ਧੋਵੈ। ਗੁਰੁ ਸਿਖੀ ਦਾ ਪੂਜਣਾ ਗੁਰਸਿਖ ਪੂਜ ਪਿਰਮ ਰਸੁ ਭੋਵੈ। ਗੁਰੁ ਸਿਖੀ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਗੁਰ ਬਚਨੀ ਗਲਿ ਹਾਰੁ ਪਰੋਵੈ। ਗੁਰੁ ਸਿਖੀ ਦਾ ਜੀਵਣਾ ਜੀਵਦਿਆਂ ਮਰਿ ਹਉਮੈ ਖੋਵੈ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਗੁਰੁ ਸਬਦ ਵਿਲੋਵੈ ॥੯॥

guramukh sachā panth hai sikh sahaj ghar jāi khalovai | guramukh sach raharās hai pairīn pai pākhāk ju hovai | gur sikhī dā nāvaṇā guramat lai duramat mal dhovai | gur sikhī dā pūjaṇā gurasikh pūj piram ras bhovai | gur sikhī dā mannaṇā gur bachanī gal hār parovai | gur sikhī dā jīvaṇā jīvadiān mar haumai khovai | sādhasaṅgat gur sabad vilovai |9|

The Gurmukh's is the true path — the Sikh goes and stands in the home of ease. The Gurmukh's is the true Way — falling at the feet, becoming their dust. The bathing of the Guru's way — taking the Guru's wisdom, he washes off the dirt of bad thinking. The worship of the Guru's way — worshipping the Gursikh, he tastes the sweetness of love. The obeying of the Guru's way — by the Guru's word, he strings the necklace round his neck. The living of the Guru's way — dying while alive, he loses his pride. In the holy company he churns the Guru's Word.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖ ਫਲੁ ਖਾਵਣਾ ਦੁਖੁ ਸੁਖੁ ਸਮ ਕਰਿ ਅਉਚਰ ਚਰਣਾ। ਗੁਰਸਿਖੀ ਦਾ ਗਾਵਣਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਾਣੀ ਨਿਝਰੁ ਝਰਣਾ। ਗੁਰਸਿਖੀ ਧੀਰਜੁ ਧਰਮੁ ਪਿਰਮ ਪਿਆਲਾ ਅਜਰੁ ਜਰਣਾ। ਗੁਰਸਿਖੀ ਦਾ ਸੰਜਮੋ ਡਰਿ ਨਿਡਰੁ ਨਿਡਰਿ ਮੁਚ ਡਰਣਾ। ਗੁਰਸਿਖੀ ਮਿਲਿ ਸਾਧਸੰਗਿ ਸਬਦ ਸੁਰਤਿ ਜਗੁ ਦੁਤਰੁ ਤਰਣਾ। ਗੁਰਸਿਖੀ ਦਾ ਕਰਮੁ ਏਹੁ ਗੁਰ ਫੁਰਮਾਏ ਗੁਰਸਿਖ ਕਰਣਾ। ਗੁਰ ਕਿਰਪਾ ਗੁਰੁ ਸਿਖ ਗੁਰੁ ਸਰਣਾ ॥੧੦॥

guramukh sukh phal khāvaṇā dukh sukh sam kar auchar charaṇā | gurasikhī dā gāvaṇā ammrit bāṇī nijhar jharaṇā | gurasikhī dhīraj dharam piram piālā ajar jaraṇā | gurasikhī dā sañjamo ḍar niḍar niḍar much ḍaraṇā | gurasikhī mil sādhasaṅg sabad surat jag dutar taraṇā | gurasikhī dā karam ehu gur phuramāe gurasikh karaṇā | gur kirapā gur sikh gur saraṇā |10|

The eating of the Gurmukh's fruit of joy — taking sorrow and joy alike, chewing what cannot be held. The singing of the Guru's way — the nectar-Word, an endless stream. The Guru's way is patience and right living — carrying the cup of love that cannot be carried. The discipline of the Guru's way — fearless in fear, and in fearlessness full of awe. The Guru's way, meeting the holy company, awareness in the Word, crosses this hard world. This is the deed of the Guru's way — as the Guru orders, the Gursikh does. By the Guru's grace, the Guru's Sikh is in the Guru's shelter.

ਵਾਸਿ ਸੁਵਾਸੁ ਨਿਵਾਸੁ ਕਰਿ ਸਿੰਮਲਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖ ਫਲ ਲਾਏ। ਸੋਇਨਾ ਹੋਇ ਮਨੂਰੁ ਮਿਲੁ ਕਾਗਹੁ ਪਰਮ ਹੰਸੁ ਕਰਵਾਏ। ਪਸੂ ਪਰੇਤਹੁ ਦੇਵ ਕਰਿ ਸਤਿਗੁਰ ਦੇਵ ਸੇਵ ਭੈ ਪਾਏ। ਸਭ ਨਿਧਾਨ ਰਖਿ ਸੰਖ ਵਿਚਿ ਹਰਿ ਜੀ ਲੈ ਲੈ ਹਥਿ ਵਜਾਏ। ਪਤਿਤ ਉਧਾਰਣੁ ਆਖੀਐ ਭਗਤਿ ਵਛਲ ਹੋਇ ਆਪੁ ਛਲਾਏ। ਗੁਣ ਕੀਤੇ ਗੁਣ ਕਰੇ ਜਗੁ ਅਵਗੁਣ ਕੀਤੇ ਗੁਣ ਗੁਰ ਭਾਏ। ਪਰਉਪਕਾਰੀ ਜਗ ਵਿਚਿ ਆਏ ॥੧੧॥

vās suvās nivās kar simmal guramukh sukh phal lāe | soinā hoi manūr mil kāgahu param hans karavāe | pasū paretahu dev kar satigur dev sev bhai pāe | sabh nidhān rakh saṅkh vich har jī lai lai hath vajāe | patit udhāraṇ ākhīai bhagat vachhal hoi āp chhalāe | guṇ kīte guṇ kare jag avaguṇ kīte guṇ gur bhāe | paraupakārī jag vich āe |11|

Making fragrance live in the scentless, He makes the silk-cotton tree bear the Gurmukh's fruit of joy. Turning rusty waste into gold, out of a crow He makes the highest swan. Out of beast and ghost He makes gods — the True Guru sets them in awe of service. Keeping all the treasures inside the conch, the Lord takes it and sounds it in His hand. Called the lifter of the fallen, the lover of His devotees, He lets Himself be outwitted. For goodness He gives the world goodness back; and for faults done He still gives goodness back, and that pleases the Guru. He came into the world a doer of good.

ਫਲ ਦੇ ਵਟ ਵਗਾਇਆ ਤਛਣਹਾਰੈ ਤਾਰਿ ਤਰੰਦਾ। ਤਛੇ ਪੁਤ ਨ ਡੋਬਈ ਪੁਤ ਵੈਰੁ ਜਲ ਜੀ ਨ ਧਰੰਦਾ। ਵਰਸੈ ਹੋਇ ਸਹੰਸ ਧਾਰ ਮਿਲਿ ਗਿਲ ਜਲੁ ਨੀਵਾਣਿ ਚਲੰਦਾ। ਡੋਬੈ ਡਬੈ ਅਗਰ ਨੋ ਆਪੁ ਛਡਿ ਪੁਤ ਪੈਜ ਰਖੰਦਾ। ਤਰਿ ਡੁਬੈ ਡੁਬਾ ਤਰੈ ਜਿਣਿ ਹਾਰੈ ਹਾਰੈ ਸੁ ਜਿਣੰਦਾ। ਉਲਟਾ ਖੇਲੁ ਪਿਰੰਮ ਦਾ ਪੈਰਾਂ ਉਪਰਿ ਸੀਸੁ ਨਿਵੰਦਾ। ਆਪਹੁ ਕਿਸੈ ਨ ਜਾਣੈ ਮੰਦਾ ॥੧੨॥

phal de vaṭ vagāiā tachhaṇahārai tār tarandā | tachhe put na ḍobaī put vair jal jī na dharandā | varasai hoi sahans dhār mil gil jal nīvāṇ chalandā | ḍobai ḍabai agar no āp chhaḍ put paij rakhandā | tar ḍubai ḍubā tarai jiṇ hārai hārai su jiṇandā | ulaṭā khel piramm dā pairān upar sīs nivandā | āpahu kisai na jāṇai mandā |12|

Giving its fruit though pelted with sticks, it ferries the very one who cuts it down. The felled wood, made into a boat, does not drown its own child, and the child bears it no grudge in the water. It rains in a thousand streams; the wet earth's water flows to the low. It sinks, but saves the fragrant wood; leaving itself behind, it keeps the child's honour. Swimming, it drowns; drowned, it swims; winning it loses, and losing it wins. Love's play is upside down — it lays its head down on the feet. It knows nobody, in itself, as bad.

ਧਰਤੀ ਪੈਰਾ ਹੇਠਿ ਹੈ ਧਰਤੀ ਹੇਠਿ ਵਸੰਦਾ ਪਾਣੀ। ਪਾਣੀ ਚਲੈ ਨੀਵਾਣ ਨੋ ਨਿਰਮਲੁ ਸੀਤਲੁ ਸੁਧੁ ਪਰਾਣੀ। ਬਹੁ ਰੰਗੀ ਇਕ ਰੰਗੁ ਹੈ ਸਭਨਾ ਅੰਦਰਿ ਇਕੋ ਜਾਣੀ। ਤਤਾ ਹੋਵੈ ਧੁਪ ਵਿਚਿ ਛਾਵੈ ਠੰਢਾ ਵਿਰਤੀ ਹਾਣੀ। ਤਪਦਾ ਪਰਉਪਕਾਰ ਨੋ ਠੰਢੇ ਪਰਉਪਕਾਰ ਵਿਹਾਣੀ। ਅਗਨਿ ਬੁਝਾਏ ਤਪਤਿ ਵਿਚਿ ਠੰਢਾ ਹੋਵੈ ਬਿਲਮੁ ਨ ਆਣੀ। ਗੁਰੁ ਸਿਖੀ ਦੀ ਏਹ ਨੀਸਾਣੀ ॥੧੩॥

dharatī pairā heṭh hai dharatī heṭh vasandā pāṇī | pāṇī chalai nīvāṇ no niramal sītal sudh parāṇī | bahu raṅgī ik raṅg hai sabhanā andar iko jāṇī | tatā hovai dhup vich chhāvai ṭhaṇḍhā viratī hāṇī | tapadā paraupakār no ṭhaṇḍhe paraupakār vihāṇī | agan bujhāe tapat vich ṭhaṇḍhā hovai bilam na āṇī | gur sikhī dī eh nīsāṇī |13|

The earth is under the feet; and beneath the earth the water lives. Water flows to the low — spotless, cool, and pure for living things. Of many colours, it is one colour — know the One inside them all. It grows warm in the sun and cool in the shade, of the same trade. It burns to do good, and its coolness is spent in doing good. It puts out the fire in the heat, turning cool without any delay. This is the mark of the Guru's way.

ਪਾਣੀ ਅੰਦਰਿ ਧਰਤਿ ਹੈ ਧਰਤੀ ਅੰਦਰਿ ਪਾਣੀ ਵਸੈ। ਧਰਤੀ ਰੰਗੁ ਨ ਰੰਗ ਸਭ ਧਰਤੀ ਸਾਉ ਨ ਸਭ ਰਸ ਰਸੈ। ਧਰਤੀ ਗੰਧੁ ਨ ਗੰਧ ਬਹੁ ਧਰਤਿ ਨ ਰੂਪ ਅਨੂਪ ਤਰਸੈ। ਜੇਹਾ ਬੀਜੈ ਸੋ ਲੁਣੈ ਕਰਮਿ ਭੂਮਿ ਸਭ ਕੋਈ ਦਸੈ। ਚੰਦਨ ਲੇਪੁ ਨ ਲੇਪੁ ਹੈ ਕਰਿ ਮਲ ਮੂਤ ਕਸੂਤੁ ਨ ਧਸੈ। ਵੁਠੇ ਮੀਹ ਜਮਾਇਦੇ ਡਵਿ ਲਗੈ ਅੰਗੂਰੁ ਵਿਗਸੈ। ਦੁਖਿ ਨ ਰੋਵੈ ਸੁਖਿ ਨ ਹਸੈ ॥੧੪॥

pāṇī andar dharat hai dharatī andar pāṇī vasai | dharatī raṅg na raṅg sabh dharatī sāu na sabh ras rasai | dharatī gandh na gandh bahu dharat na rūp anūp tarasai | jehā bījai so luṇai karam bhūm sabh koī dasai | chandan lep na lep hai kar mal mūt kasūt na dhasai | vuṭhe mīh jamāide ḍav lagai aṅgūr vigasai | dukh na rovai sukh na hasai |14|

In the water is the earth; and in the earth the water lives. The earth's colour is none of all those colours; the earth's taste enjoys none of those tastes; the earth's scent is none of those many scents; and the earth does not pine for matchless beauty. As you sow, so you harvest — the field of deeds, as everyone says. A smear of sandal leaves no stain on it; filth and urine do not sink into it. When the rains fall, they make it sprout; when the wildfire burns, still the sprout blossoms. It does not weep in sorrow, and does not laugh in joy.

ਪਿਛਲ ਰਾਤੀ ਜਾਗਣਾ ਨਾਮੁ ਦਾਨੁ ਇਸਨਾਨੁ ਦਿੜਾਏ। ਮਿਠਾ ਬੋਲਣੁ ਨਿਵ ਚਲਣੁ ਹਥਹੁ ਦੇ ਕੈ ਭਲਾ ਮਨਾਏ। ਥੋੜਾ ਸਵਣਾ ਖਾਵਣਾ ਥੋੜਾ ਬੋਲਨੁ ਗੁਰਮਤਿ ਪਾਏ। ਘਾਲਿ ਖਾਇ ਸੁਕ੍ਰਿਤੁ ਕਰੈ ਵਡਾ ਹੋਇ ਨ ਆਪੁ ਗਣਾਏ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਮਿਲਿ ਗਾਂਵਦੇ ਰਾਤਿ ਦਿਹੈਂ ਨਿਤ ਚਲਿ ਚਲਿ ਜਾਏ। ਸਬਦ ਸੁਰਤਿ ਪਰਚਾ ਕਰੈ ਸਤਿਗੁਰੁ ਪਰਚੈ ਮਨ ਪਰਚਾਏ। ਆਸਾ ਵਿਚਿ ਨਿਰਾਸੁ ਵਲਾਏ ॥੧੫॥

pichhal rātī jāgaṇā nām dān isanān diṛāe | miṭhā bolaṇ niv chalaṇ hathahu de kai bhalā manāe | thoṛā savaṇā khāvaṇā thoṛā bolan guramat pāe | ghāl khāi sukrit karai vaḍā hoi na āp gaṇāe | sādhasaṅgat mil gānvade rāt dihain nit chal chal jāe | sabad surat parachā karai satigur parachai man parachāe | āsā vich nirās valāe |15|

Waking in the last watch of the night, making firm the Name, the giving and the clean living; sweet of speech, walking humbly, giving with the hand, wishing others well; little sleep, little food, little speech — taking the Guru's wisdom; working to eat, doing good deeds, growing great and still making no show of himself; meeting in the holy company they sing, going there night and day; awareness in the Word he makes his love — the True Guru pleased, and the mind pleased. In the middle of hope, he passes hoping for nothing.

ਗੁਰ ਚੇਲਾ ਚੇਲਾ ਗੁਰੂ ਗੁਰੁ ਸਿਖ ਸੁਣਿ ਗੁਰਸਿਖੁ ਸਦਾਵੈ। ਇਕ ਮਨਿ ਇਕੁ ਅਰਾਧਣਾ ਬਾਹਰਿ ਜਾਂਦਾ ਵਰਜਿ ਰਹਾਵੈ। ਹੁਕਮੀ ਬੰਦਾ ਹੋਇ ਕੈ ਖਸਮੈ ਦਾ ਭਾਣਾ ਤਿਸੁ ਭਾਵੈ। ਮੁਰਦਾ ਹੋਇ ਮੁਰੀਦ ਸੋਇ ਕੋ ਵਿਰਲਾ ਗੁਰਿ ਗੋਰਿ ਸਮਾਵੈ। ਪੈਰੀ ਪੈ ਪਾਖਾਕੁ ਹੋਇ ਪੈਰਾਂ ਉਪਰਿ ਸੀਸੁ ਧਰਾਵੈ। ਆਪੁ ਗਵਾਏ ਆਪੁ ਹੋਇ ਦੂਜਾ ਭਾਉ ਨ ਨਦਰੀ ਆਵੈ। ਗੁਰੁ ਸਿਖੀ ਗੁਰੁਸਿਖ ਕਮਾਵੈ ॥੧੬॥

gur chelā chelā gurū gur sikh suṇ gurasikh sadāvai | ik man ik arādhaṇā bāhar jāndā varaj rahāvai | hukamī bandā hoi kai khasamai dā bhāṇā tis bhāvai | muradā hoi murīd soi ko viralā gur gor samāvai | pairī pai pākhāk hoi pairān upar sīs dharāvai | āp gavāe āp hoi dūjā bhāu na nadarī āvai | gur sikhī gurusikh kamāvai |16|

Out of disciple the Guru, out of Guru the disciple — hearing the Guru's Sikh, he is called a Gursikh. With a single mind he worships the One, holding back the mind that strays outside. Becoming a servant of the Command, the Master's Will is what pleases him. Becoming a corpse, a disciple — rare is the one who enters the Guru's surrender. Falling at the feet, becoming their dust, he lays his head upon the feet. Losing himself, he becomes the Self — and the love of anything else never comes into sight. The Guru's Sikh lives out the Guru's way.

ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਸੈਂਸਾਰ ਵਿਚਿ ਦਰਸਨ ਜੋਤਿ ਪਤੰਗ ਮਿਲੰਦੇ। ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਸੈਂਸਾਰ ਵਿਚਿ ਸਬਦ ਸੁਰਤਿ ਹੋਇ ਮਿਰਗ ਮਰੰਦੇ। ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਸੈਂਸਾਰ ਵਿਚਿ ਚਰਣ ਕਵਲ ਹੁਇ ਭਵਰ ਵਸੰਦੇ। ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਸੈਂਸਾਰ ਵਿਚਿ ਪਿਰਮ ਸਨੇਹੀ ਮੀਨ ਤਰੰਦੇ। ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਸੈਂਸਾਰ ਵਿਚਿ ਗੁਰੁ ਸਿਖ ਗੁਰੁ ਸਿਖ ਸੇਵ ਕਰੰਦੇ। ਭੈ ਵਿਚਿ ਜੰਮਨਿ ਭੈ ਰਹਨਿ ਭੈ ਵਿਚਿ ਮਰਿ ਗੁਰੁ ਸਿਖ ਜੀਵੰਦੇ। ਗੁਰਮੁਖ ਸੁਖ ਫਲੁ ਪਿਰਮੁ ਚਖੰਦੇ ॥੧੭॥

te virale sainsār vich darasan jot pataṅg milande | te virale sainsār vich sabad surat hoi mirag marande | te virale sainsār vich charaṇ kaval hui bhavar vasande | te virale sainsār vich piram sanehī mīn tarande | te virale sainsār vich gur sikh gur sikh sev karande | bhai vich jamman bhai rahan bhai vich mar gur sikh jīvande | guramukh sukh phal piram chakhande |17|

Rare in the world are they who meet the light like the moth meeting the sight; rare in the world are they who, awareness in the Word, die like the deer; rare in the world are they who live like the bee at the lotus feet; rare in the world are they who, being lovers, swim like the fish; rare in the world are they, Gursikh serving Gursikh. In awe they are born, in awe they live, in awe they die — and the Guru's Sikhs live on. The Gurmukh's fruit of joy — they taste that love.

ਲਖ ਜਪ ਤਪ ਲਖ ਸੰਜਮਾ ਹੋਮ ਜਗ ਲਖ ਵਰਤ ਕਰੰਦੇ। ਲਖ ਤੀਰਥ ਲਖ ਊਲਖਾ ਲਖ ਪੁਰੀਆ ਲਖ ਪੁਰਬ ਲਗੰਦੇ। ਦੇਵੀ ਦੇਵਲ ਦੇਹੁਰੇ ਲਖ ਪੁਜਾਰੀ ਪੂਜ ਕਰੰਦੇ। ਜਲ ਥਲ ਮਹੀਅਲ ਭਰਮਦੇ ਕਰਮ ਧਰਮ ਲਖ ਫੇਰਿ ਫਿਰੰਦੇ। ਲਖ ਪਰਬਤ ਵਣਖੰਡ ਲਖ ਲਖ ਉਦਾਸੀ ਹੋਇ ਭਵੰਦੇ। ਅਗਨੀ ਅੰਗੁ ਜਲਾਇਂਦੇ ਲਖ ਹਿਮੰਚਲਿ ਜਾਇ ਗਲੰਦੇ। ਗੁਰੁ ਸਿਖੀ ਸੁਖੁ ਤਿਲੁ ਨ ਲਹੰਦੇ ॥੧੮॥

lakh jap tap lakh sañjamā hom jag lakh varat karande | lakh tīrath lakh ūlakhā lakh purīā lakh purab lagande | devī deval dehure lakh pujārī pūj karande | jal thal mahīal bharamade karam dharam lakh pher phirande | lakh parabat vaṇakhaṇḍ lakh lakh udāsī hoi bhavande | aganī aṅg jalāinde lakh himañchal jāi galande | gur sikhī sukh til na lahande |18|

A hundred thousand chants and hard disciplines, a hundred thousand penances, a hundred thousand fire-offerings and fasts they keep; a hundred thousand holy places, a hundred thousand vows, a hundred thousand holy cities, a hundred thousand festival days they attend; goddesses, temples and shrines — a hundred thousand priests do their worship; wandering over water, land and sky, a hundred thousand deeds and duties they circle; a hundred thousand mountains, a hundred thousand forest tracts, a hundred thousand become hermits and roam; a hundred thousand burn their bodies in fire, a hundred thousand go and melt away in the Himalayas — and still they win not a seed's weight of the peace of the Guru's way.

ਚਾਰਿ ਵਰਣ ਕਰਿ ਵਰਤਿਆ ਵਰਨੁ ਚਿਹਨੁ ਕਿਹੁ ਨਦਰਿ ਨ ਆਇਆ। ਛਿਅ ਦਰਸਨੁ ਭੇਖਧਾਰੀਆਂ ਦਰਸਨ ਵਿਚਿ ਨ ਦਰਸਨੁ ਪਾਇਆ। ਸੰਨਿਆਸੀ ਦਸ ਨਾਵ ਧਰਿ ਨਾਉ ਗਣਾਇ ਨ ਨਾਉ ਧਿਆਇਆ। ਰਾਵਲ ਬਾਰਹ ਪੰਥ ਕਰਿ ਗੁਰਮੁਖ ਪੰਥੁ ਨ ਅਲਖੁ ਲਖਾਇਆ। ਬਹੁ ਰੂਪੀ ਬਹੁ ਰੂਪੀਏ ਰੂਪ ਨ ਰੇਖ ਨ ਲੇਖੁ ਮਿਟਾਇਆ। ਮਿਲਿ ਮਿਲਿ ਚਲਦੇ ਸੰਗ ਲਖ ਸਾਧੂ ਸੰਗਿ ਨ ਰੰਗ ਰੰਗਾਇਆ। ਵਿਣ ਗੁਰੁ ਪੂਰੇ ਮੋਹੇ ਮਾਇਆ ॥੧੯॥

chār varaṇ kar varatiā varan chihan kihu nadar na āiā | chhia darasan bhekhadhārīān darasan vich na darasan pāiā | sanniāsī das nāv dhar nāu gaṇāi na nāu dhiāiā | rāval bārah panth kar guramukh panth na alakh lakhāiā | bahu rūpī bahu rūpīe rūp na rekh na lekh miṭāiā | mil mil chalade saṅg lakh sādhū saṅg na raṅg raṅgāiā | viṇ gur pūre mohe māiā |19|

The four castes were set going, and still no colour and no mark of the true path comes into sight; the six schools of costume-wearers — in their seeing, the true seeing is not found; the renouncer takes ten names, making a show of the name, and never meditates on the Name; the Rawal yogis made twelve sects, and the Gurmukh path never showed them the unseen; the shape-shifters, in all their shapes, never rubbed out their own form, mark or record; a hundred thousand meet and go about in company, and never took the dye of the holy company. Without the perfect Guru, maya has them under her spell.

ਕਿਰਸਾਣੀ ਕਿਰਸਾਣ ਕਰਿ ਖੇਤ ਬੀਜਿ ਸੁਖ ਫਲੁ ਨ ਲਹੰਦੇ। ਵਣਜੁ ਕਰਨਿ ਵਾਪਾਰੀਏ ਲੈ ਲਾਹਾ ਨਿਜ ਘਰਿ ਨ ਵਸੰਦੇ। ਚਾਕਰ ਕਰਿ ਕਰਿ ਚਾਕਰੀ ਹਉਮੈ ਮਾਰਿ ਨ ਸੁਲਹ ਕਰੰਦੇ। ਪੁੰਨ ਦਾਨ ਚੰਗਿਆਈਆਂ ਕਰਿ ਕਰਿ ਕਰਤਬ ਥਿਰੁ ਨ ਰਹੰਦੇ। ਰਾਜੇ ਪਰਜੇ ਹੋਇ ਕੈ ਕਰਿ ਕਰਿ ਵਾਦੁ ਨ ਪਾਰਿ ਪਵੰਦੇ। ਗੁਰ ਸਿਖ ਸੁਣਿ ਗੁਰੁਸਿਖ ਹੋਇ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਕਰਿ ਮੇਲ ਮਿਲੰਦੇ। ਗੁਰਮਤਿ ਚਲਦੇ ਵਿਰਲੇ ਬੰਦੇ ॥੨੦॥

kirasāṇī kirasāṇ kar khet bīj sukh phal na lahande | vaṇaj karan vāpārīe lai lāhā nij ghar na vasande | chākar kar kar chākarī haumai mār na sulah karande | punn dān chaṅgiāīān kar kar karatab thir na rahande | rāje paraje hoi kai kar kar vād na pār pavande | gur sikh suṇ gurusikh hoi sādhasaṅgat kar mel milande | guramat chalade virale bande |20|

Farmers do their farming, sowing the field, and never win the fruit of joy; traders do their trade, taking profit, and never live in their own home; servants do their service, and, never killing pride, never find peace; charity, gifts and good deeds — doing these, they never stand steady; becoming king or subject, waging strife on strife, they never cross over. Hearing the Guru's Sikh, one becomes a Gursikh — and in the holy company they meet and mingle. Rare are they who walk by the Guru's wisdom.

ਗੁੰਗਾ ਗਾਵਿ ਨ ਜਾਣਈ ਬੋਲਾ ਸੁਣੈ ਨ ਅੰਦਰਿ ਆਣੈ। ਅੰਨ੍ਹੈ ਦਿਸਿ ਨ ਆਵਈ ਰਾਤਿ ਅਨ੍ਹੇਰੀ ਘਰੁ ਨ ਸਿਞਾਣੈ। ਚਲਿ ਨ ਸਕੈ ਪਿੰਗੁਲਾ ਲੂਲ੍ਹਾ ਗਲਿ ਮਿਲਿ ਹੇਤੁ ਨ ਜਾਣੈ। ਸੰਢਿ ਸਪੁਤੀ ਨ ਥੀਐ ਖੁਸਰੇ ਨਾਲਿ ਨ ਰਲੀਆਂ ਮਾਣੈ। ਜਣਿ ਜਣਿ ਪੁਤਾ ਮਾਈਆਂ ਲਾਡਲੇ ਨਾਂਵ ਧਰੇਨ ਧਿਙਾਣੈ। ਗੁਰਸਿਖੀ ਸਤਿਗੁਰੂ ਵਿਣੁ ਸੂਰਜੁ ਜੋਤਿ ਨ ਹੋਇ ਟਟਾਣੈ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਗੁਰ ਸਬਦੁ ਵਖਾਣੈ ॥੨੧॥

guṅgā gāv na jāṇaī bolā suṇai na andar āṇai | annhai dis na āvaī rāt anherī ghar na siñāṇai | chal na sakai piṅgulā lūlhā gal mil het na jāṇai | saṇḍh saputī na thīai khusare nāl na ralīān māṇai | jaṇ jaṇ putā māīān lāḍale nānv dharen dhiṅāṇai | gurasikhī satigurū viṇ sūraj jot na hoi ṭaṭāṇai | sādhasaṅgat gur sabad vakhāṇai |21|

The mute cannot sing; the deaf does not hear, and takes nothing in; the blind does not see — on a dark night he cannot find his own house; the lame cannot walk; the crippled, embraced, does not know the love; the barren woman bears no good son, and the eunuch enjoys no delight. Mothers bearing son after son give them pet names out of sheer affection. Without the True Guru there is no Guru's way — a firefly's glow is not the light of the sun. In the holy company the Guru's Word is told.

ਲਖ ਧਿਆਨ ਸਮਾਧਿ ਲਾਇ ਗੁਰਮੁਖਿ ਰੂਪਿ ਨ ਅਪੜਿ ਸਕੈ। ਲਖ ਗਿਆਨ ਵਖਾਣਿ ਕਰਿ ਸਬਦ ਸੁਰਤਿ ਉਡਾਰੀ ਥਕੈ। ਬੁਧਿ ਬਲ ਬਚਨ ਬਿਬੇਕ ਲਖ ਢਹਿ ਢਹਿ ਪਵਨਿ ਪਿਰਮ ਦਰਿ ਧਕੈ। ਜੋਗ ਭੋਗ ਬੈਰਾਗ ਲਖ ਸਹਿ ਨ ਸਕਹਿ ਗੁਣ ਵਾਸੁ ਮਹਕੈ। ਲਖ ਅਚਰਜ ਅਚਰਜ ਹੋਇ ਅਬਿਗਤਿ ਗਤਿ ਅਬਿਗਤਿ ਵਿਚਿ ਅਕੈ। ਵਿਸਮਾਦੀ ਵਿਸਮਾਦੁ ਲਖ ਅਕਥ ਕਥਾ ਵਿਚਿ ਸਹਮਿ ਸਹਕੈ। ਗੁਰਸਿਖੀ ਦੈ ਅਖਿ ਫਰਕੈ ॥੨੨॥੨੮॥

lakh dhiān samādh lāi guramukh rūp na apaṛ sakai | lakh giān vakhāṇ kar sabad surat uḍārī thakai | budh bal bachan bibek lakh ḍhah ḍhah pavan piram dar dhakai | jog bhog bairāg lakh sah na sakah guṇ vās mahakai | lakh acharaj acharaj hoi abigat gat abigat vich akai | visamādī visamād lakh akath kathā vich saham sahakai | gurasikhī dai akh pharakai |22|28|

A hundred thousand fix their trance in meditation, and never reach the Gurmukh's form; a hundred thousand tell out knowledge, and the flight of awareness in the Word grows tired; a hundred thousand of wit, strength, word and discernment fall back again and again, pushed away at the door of love; a hundred thousand of yoga, enjoyment and detachment cannot carry it — the fragrance of goodness drifts on; a hundred thousand wonders become wonder, the state of the Hidden One groaning inside the Hidden; a hundred thousand raptures of rapture, and in the untold story they gasp and faint. All of that is only the flutter of an eyelid of the Guru's way.

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ॥

ik oankaar satigur prasād |

One Creator. Known by the grace of the True Guru.