Var 29 · The Holy Company

ਆਦਿ ਪੁਰਖ ਆਦੇਸੁ ਹੈ ਸਤਿਗੁਰ ਸਚੁ ਨਾਉ ਸਦਵਾਇਆ। ਚਾਰਿ ਵਰਨ ਗੁਰਸਿਖ ਕਰਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਚਾ ਪੰਥੁ ਚਲਾਇਆ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਮਿਲਿ ਗਾਂਵਦੇ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸਬਦੁ ਅਨਾਹਦ ਵਾਇਆ। ਗੁਰ ਸਾਖੀ ਉਪਦੇਸੁ ਕਰਿ ਆਪਿ ਤਰੈ ਸੈਂਸਾਰ ਤਰਾਇਆ। ਪਾਨ ਸੁਪਾਰੀ ਕਥੁ ਮਿਲਿ ਚੂਨੇ ਰੰਗੁ ਸੁਰੰਗੁ ਚੜ੍ਹਾਇਆ। ਗਿਆਨੁ ਧਿਆਨੁ ਸਿਮਰਣ ਜੁਗਤਿ ਗੁਰਮਤਿ ਮਿਲਿ ਗੁਰ ਪੂਰਾ ਪਾਇਆ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਸਚਖੰਡੁ ਵਸਾਇਆ ॥੧॥

ād purakh ādes hai satigur sach nāu sadavāiā | chār varan gurasikh kar guramukh sachā panth chalāiā | sādhasaṅgat mil gānvade satigur sabad anāhad vāiā | gur sākhī upades kar āp tarai sainsār tarāiā | pān supārī kath mil chūne raṅg suraṅg chaṛhāiā | giān dhiān simaraṇ jugat guramat mil gur pūrā pāiā | sādhasaṅgat sachakhaṇḍ vasāiā |1|

Homage to the First Being — the True Guru is called by the true Name. Making the four castes into Gursikhs, the Gurmukh set the true path going. Meeting in the holy company they sing, and the True Guru sounds the unplayed Word. Giving the Guru's parable and teaching, he ferries himself and ferries the world. As betel leaf, areca nut and catechu meet the lime and take on a lovely colour, so knowledge, meditation and remembrance, by the Guru's wisdom, find the perfect Guru. The holy company settles the land of truth.

ਪਰ ਤਨ ਪਰ ਧਨ ਪਰ ਨਿੰਦ ਮੇਟਿ ਨਾਮੁ ਦਾਨੁ ਇਸਨਾਨੁ ਦਿੜਾਇਆ। ਗੁਰਮਤਿ ਮਨੁ ਸਮਝਾਇਕੈ ਬਾਹਰਿ ਜਾਂਦਾ ਵਰਜਿ ਰਹਾਇਆ। ਮਨਿ ਜਿਤੈ ਜਗੁ ਜਿਣਿ ਲਇਆ ਅਸਟਧਾਤੁ ਇਕਧਾਤੁ ਕਰਾਇਆ। ਪਾਰਸ ਹੋਏ ਪਾਰਸਹੁ ਗੁਰ ਉਪਦੇਸੁ ਅਵੇਸੁ ਦਿਖਾਇਆ। ਜੋਗ ਭੋਗ ਜਿਣਿ ਜੁਗਤਿ ਕਰਿ ਭਾਇ ਭਗਤਿ ਭੈ ਆਪੁ ਗਵਾਇਆ। ਆਪੁ ਗਇਆ ਆਪਿ ਵਰਤਿਆ ਭਗਤਿ ਵਛਲ ਹੋਇ ਵਸਗਤਿ ਆਇਆ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਵਿਚਿ ਅਲਖੁ ਲਖਾਇਆ ॥੨॥

par tan par dhan par nind meṭ nām dān isanān diṛāiā | guramat man samajhāikai bāhar jāndā varaj rahāiā | man jitai jag jiṇ laiā asaṭadhāt ikadhāt karāiā | pāras hoe pārasahu gur upades aves dikhāiā | jog bhog jiṇ jugat kar bhāi bhagat bhai āp gavāiā | āp gaiā āp varatiā bhagat vachhal hoi vasagat āiā | sādhasaṅgat vich alakh lakhāiā |2|

Rubbing out the craving for other people's bodies, wealth and gossip, he made firm the Name, the giving and the clean living. Teaching his mind by the Guru's wisdom, he held back the mind that strays outside. Conquering his mind, he conquered the world — turning eight metals into one metal. Becoming a gold-making stone from a gold-making stone, he showed the warmth of the Guru's teaching. Winning yoga and enjoyment by the true way, in love, devotion and awe he lost himself. Self gone, the Self ran through everything — the lover of His devotees came into their keeping. In the holy company he showed the unseen.

ਸਬਦ ਸੁਰਤਿ ਮਿਲਿ ਸਾਧਸੰਗਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਦੁਖ ਸੁਖ ਸਮਕਰਿ ਸਾਧੇ। ਹਉਮੈ ਦੁਰਮਤਿ ਪਰਹਰੀ ਗੁਰਮਤਿ ਸਤਿਗੁਰ ਪੁਰਖੁ ਆਰਾਧੇ। ਸਿਵ ਸਕਤੀ ਨੋ ਲੰਘਿਕੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖ ਫਲੁ ਸਹਜ ਸਮਾਧੇ। ਗੁਰੁ ਪਰਮੇਸਰੁ ਏਕ ਜਾਣਿ ਦੂਜਾ ਭਾਉ ਮਿਟਾਇ ਉਪਾਧੇ। ਜੰਮਣ ਮਰਣਹੁ ਬਾਹਰੇ ਅਜਰਾਵਰਿ ਮਿਲਿ ਅਗਮ ਅਗਾਧੇ। ਆਸ ਨ ਤ੍ਰਾਸ ਉਦਾਸ ਘਰਿ ਹਰਖ ਸੋਗ ਵਿਹੁ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਖਾਧੇ। ਮਹਾ ਅਸਾਧ ਸਾਧਸੰਗ ਸਾਧੇ ॥੩॥

sabad surat mil sādhasaṅg guramukh dukh sukh samakar sādhe | haumai duramat paraharī guramat satigur purakh ārādhe | siv sakatī no laṅghikai guramukh sukh phal sahaj samādhe | gur paramesar ek jāṇ dūjā bhāu miṭāi upādhe | jammaṇ maraṇahu bāhare ajarāvar mil agam agādhe | ās na trās udās ghar harakh sog vihu ammrit khādhe | mahā asādh sādhasaṅg sādhe |3|

Awareness in the Word, meeting the holy company, the Gurmukh mastered sorrow and joy alike. Throwing off pride and bad thinking, by the Guru's wisdom he worships the True Guru-Being. Crossing past Shiva and his power, the Gurmukh's fruit of joy is natural stillness. Knowing the Guru and God as one, he rubs out the love of anything else and its strife. Past birth and death, deathless, he meets the One who cannot be reached or sounded. No hope and no fear, free at home — joy and sorrow, poison and nectar, eaten alike. What is greatly unmasterable is mastered in the holy company.

ਪਉਣੁ ਪਾਣੀ ਬੈਸੰਤਰੋ ਰਜ ਗੁਣੁ ਤਮ ਗੁਣੁ ਸਤ ਗੁਣੁ ਜਿਤਾ। ਮਨ ਬਚ ਕਰਮ ਸੰਕਲਪ ਕਰਿ ਇਕ ਮਨਿ ਹੋਇ ਵਿਗੋਇ ਦੁਚਿਤਾ। ਲੋਕ ਵੇਦ ਗੁਰ ਗਿਆਨ ਲਿਵ ਅੰਦਰਿ ਇਕੁ ਬਾਹਰਿ ਬਹੁ ਭਿਤਾ। ਮਾਤ ਲੋਕ ਪਾਤਾਲ ਜਿਣਿ ਸੁਰਗ ਲੋਕ ਵਿਚਿ ਹੋਇ ਅਥਿਤਾ। ਮਿਠਾ ਬੋਲਣੁ ਨਿਵਿ ਚਲਣੁ ਹਥਹੁ ਦੇ ਕਰਿ ਪਤਿਤ ਪਵਿਤਾ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖ ਫਲੁ ਪਾਇਆ ਅਤੁਲੁ ਅਡੋਲ ਅਮੋਲ ਅਮਿਤਾ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਮਿਲਿ ਪੀੜਿ ਨਪਿਤਾ ॥੪॥

pauṇ pāṇī baisantaro raj guṇ tam guṇ sat guṇ jitā | man bach karam saṅkalap kar ik man hoi vigoi duchitā | lok ved gur giān liv andar ik bāhar bahu bhitā | māt lok pātāl jiṇ surag lok vich hoi athitā | miṭhā bolaṇ niv chalaṇ hathahu de kar patit pavitā | guramukh sukh phal pāiā atul aḍol amol amitā | sādhasaṅgat mil pīṛ napitā |4|

Air, water and fire — the three qualities of nature, restless, dark and calm — he conquered. In thought, word, deed and resolve, becoming single-minded, he ruined double-mindedness. In folk story, in Veda and in the Guru's knowledge, love — one inside, many-sided outside. Conquering the mortal world and the world below, he becomes a guest in the world of heaven. Sweet of speech, walking humbly, giving with the hand, he makes the fallen pure. The Gurmukh won the fruit of joy — past weighing, unshakable, priceless and past measure. Meeting in the holy company, he is pressed like cane and set out as juice.

ਚਾਰਿ ਪਦਾਰਥ ਹਥ ਜੋੜਿ ਹੁਕਮੀ ਬੰਦੇ ਰਹਨਿ ਖੜੋਤੇ। ਚਾਰੇ ਚਕ ਨਿਵਾਇਆ ਪੈਰੀ ਪੈ ਇਕ ਸੂਤਿ ਪਰੋਤੇ। ਵੇਦ ਨ ਪਾਇਨਿ ਭੇਦੁ ਕਿਹੁ ਪੜਿ ਪੜਿ ਪੰਡਿਤ ਸੁਣਿ ਸੁਣਿ ਸ੍ਰੋਤੇ। ਚਹੁ ਜੁਗਿ ਅੰਦਰ ਜਾਗਦੀ ਓਤਿ ਪੋਤਿ ਮਿਲਿ ਜਗਮਗ ਜੋਤੇ। ਚਾਰਿ ਵਰਨ ਇਕ ਵਰਨ ਹੋਇ ਗੁਰਸਿਖ ਵੜੀਅਨਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਗੋਤੇ। ਧਰਮਸਾਲ ਵਿਚਿ ਬੀਜਦੇ ਕਰਿ ਗੁਰਪੁਰਬ ਸੁ ਵਣਜ ਸਓਤੇ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਮਿਲਿ ਦਾਦੇ ਪੋਤੇ ॥੫॥

chār padārath hath joṛ hukamī bande rahan khaṛote | chāre chak nivāiā pairī pai ik sūt parote | ved na pāin bhed kihu paṛ paṛ paṇḍit suṇ suṇ srote | chahu jug andar jāgadī ot pot mil jagamag jote | chār varan ik varan hoi gurasikh vaṛīan guramukh gote | dharamasāl vich bījade kar gurapurab su vaṇaj saote | sādhasaṅgat mil dāde pote |5|

The four great gifts stand with folded hands, servants of the Command; the four quarters are bowed, falling at the feet, strung on one thread. The Vedas never find the secret — scholars reading and reading, listeners hearing and hearing. Through the four ages it wakes — the long threads and the crossing threads, joined, shimmering with light. The four castes become one caste — Gursikhs enter the Gurmukh's family line. In the house of worship they sow, keeping the Guru's anniversaries — a trade that profits. Grandfather and grandson meet in the holy company.

ਕਾਮ ਕ੍ਰੋਧੁ ਅਹੰਕਾਰੁ ਸਾਧਿ ਲੋਭ ਮੋਹ ਦੀ ਜੋਹ ਮਿਟਾਈ। ਸਤੁ ਸੰਤੋਖ ਦਇਆ ਧਰਮੁ ਅਰਥੁ ਸਮਰਥੁ ਸੁਗਰਥੁ ਸਮਾਈ। ਪੰਜੇ ਤਤ ਉਲੰਘਿਆ ਪੰਜਿ ਸਬਦ ਵਜੀ ਵਾਧਾਈ। ਪੰਜੇ ਮੁਦ੍ਰਾ ਵਸਿ ਕਰਿ ਪੰਚਾਇਣੁ ਹੁਇ ਦੇਸ ਦੁਹਾਈ। ਪਰਮੇਸਰ ਹੈ ਪੰਜ ਮਿਲਿ ਲੇਖ ਅਲੇਖ ਨ ਕੀਮਤਿ ਪਾਈ। ਪੰਜ ਮਿਲੇ ਪਰਪੰਚ ਤਜਿ ਅਨਹਦ ਸਬਦ ਸਬਦਿ ਲਿਵ ਲਾਈ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਸੋਹਨਿ ਗੁਰ ਭਾਈ ॥੬॥

kām krodh ahaṅkār sādh lobh moh dī joh miṭāī | sat santokh daiā dharam arath samarath sugarath samāī | pañje tat ulaṅghiā pañj sabad vajī vādhāī | pañje mudrā vas kar pañchāiṇ hui des duhāī | paramesar hai pañj mil lekh alekh na kīmat pāī | pañj mile parapañch taj anahad sabad sabad liv lāī | sādhasaṅgat sohan gur bhāī |6|

Mastering lust, anger and pride, he wiped away the pull of greed and clinging. Truth, contentment, pity, right living and purpose — able and full — were gathered in. Crossing the five elements, the five sounds sounded out their congratulation. Mastering the five seals, becoming the judge of the five, the proclamation ran through the land. The Highest One is the five meeting — past writing, unwritten, past pricing. The five, meeting, leaving the world's show, fix their love on the unplayed Word. The Guru-brothers are lovely in the holy company.

ਛਿਅ ਦਰਸਨ ਤਰਸਣਿ ਘਣੇ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਤਿਗੁਰੁ ਦਰਸਨੁ ਪਾਇਆ। ਛਿਅ ਸਾਸਤ੍ਰ ਸਮਝਾਵਣੀ ਗੁਰਮੁਖਿ ਗੁਰੁ ਉਪਦੇਸੁ ਦਿੜਾਇਆ। ਰਾਗ ਨਾਦ ਵਿਸਮਾਦ ਵਿਚਿ ਗੁਰਮਤਿ ਸਤਿਗੁਰ ਸਬਦੁ ਸੁਣਾਇਆ। ਛਿਅ ਰੁਤੀ ਕਰਿ ਵਰਤਮਾਨ ਸੂਰਜੁ ਇਕੁ ਚਲਤੁ ਵਰਤਾਇਆ। ਛਿਅ ਰਸ ਸਾਉ ਨ ਪਾਇਨੀ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖੁ ਫਲੁ ਪਿਰਮ ਚਖਾਇਆ। ਜਤੀ ਸਤੀ ਚਿਰੁ ਜੀਵਣੇ ਚਕ੍ਰਵਰਤਿ ਹੋਇ ਮੋਹੇ ਮਾਇਆ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਮਿਲਿ ਸਹਜਿ ਸਮਾਇਆ ॥੭॥

chhia darasan tarasaṇ ghaṇe guramukh satigur darasan pāiā | chhia sāsatr samajhāvaṇī guramukh gur upades diṛāiā | rāg nād visamād vich guramat satigur sabad suṇāiā | chhia rutī kar varatamān sūraj ik chalat varatāiā | chhia ras sāu na pāinī guramukh sukh phal piram chakhāiā | jatī satī chir jīvaṇe chakravarat hoi mohe māiā | sādhasaṅgat mil sahaj samāiā |7|

The six schools long greatly for it; the Gurmukh won the True Guru's sight. The six law-books teach; the Gurmukh made the Guru's teaching firm. In melody, tune and wonder, by the Guru's wisdom, he heard the True Guru's Word. Making the six seasons the present, the one sun works its play. They never win the taste of the six flavours — but the Gurmukh tasted the fruit of joy, the love. Those who keep celibate, the truthful, the long-lived and the world-emperors are under maya's spell. Meeting in the holy company, one melts into ease.

ਸਤ ਸਮੁੰਦ ਸਮਾਇ ਲੈ ਭਵਜਲ ਅੰਦਰਿ ਰਹੇ ਨਿਰਾਲਾ। ਸਤੇ ਦੀਪ ਅਨ੍ਹੇਰੁ ਹੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਦੀਪਕੁ ਸਬਦ ਉਜਾਲਾ। ਸਤੇ ਪੁਰੀਆ ਸੋਧੀਆ ਸਹਜ ਪੁਰੀ ਸਚੀ ਧ੍ਰਮਸਾਲਾ। ਸਤੇ ਰੋਹਣਿ ਸਤ ਵਾਰ ਸਾਧੇ ਫੜਿ ਫੜਿ ਮਥੇ ਵਾਲਾ। ਤ੍ਰੈ ਸਤੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡਿ ਕਰਿ ਵੀਹ ਇਕੀਹ ਉਲੰਘਿ ਸੁਖਾਲਾ। ਸਤੇ ਸੁਰ ਭਰਪੂਰੁ ਕਰਿ ਸਤੀ ਧਾਰੀ ਪਾਰਿ ਪਿਆਲਾ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਗੁਰ ਸਬਦ ਸਮਾਲਾ ॥੮॥

sat samund samāi lai bhavajal andar rahe nirālā | sate dīp anher hai guramukh dīpak sabad ujālā | sate purīā sodhīā sahaj purī sachī dhramasālā | sate rohaṇ sat vār sādhe phaṛ phaṛ mathe vālā | trai sate brahamaṇḍ kar vīh ikīh ulaṅgh sukhālā | sate sur bharapūr kar satī dhārī pār piālā | sādhasaṅgat gur sabad samālā |8|

Soaking up the seven seas, he stays apart in the ocean of fear. The seven continents are dark; the Gurmukh's lamp is the light of the Word. Sifting the seven holy cities, the city of ease is the true house of worship. The seven stars and the seven days are mastered, seized by the forelock. Making three times seven universes, he crosses past the twenties into the twenty-first with ease. Filling the seven notes and the seven-fold flood, he passes the cup across. In the holy company he holds the Guru's Word dear.

ਅਠਖੰਡਿ ਪਾਖੰਡ ਮਤਿ ਗੁਰਮਤਿ ਇਕ ਮਨਿ ਇਕ ਧਿਆਇਆ। ਅਸਟਧਾਤੁ ਪਾਰਸ ਮਿਲੀ ਗੁਰਮੁਖਿ ਕੰਚਨੁ ਜੋਤਿ ਜਗਾਇਆ। ਰਿਧਿ ਸਿਧਿ ਸਿਧ ਸਾਧਿਕਾਂ ਆਦਿ ਪੁਰਖ ਆਦੇਸੁ ਕਰਾਇਆ। ਅਠੇ ਪਹਰ ਅਰਾਧੀਐ ਸਬਦ ਸੁਰਤਿ ਲਿਵ ਅਲਖੁ ਲਖਾਇਆ। ਅਸਟ ਕੁਲੀ ਵਿਹੁ ਉਤਰੀ ਸਤਿਗੁਰ ਮਤਿ ਨ ਮੋਹੇ ਮਾਇਆ। ਮਨੁ ਅਸਾਧੁ ਨ ਸਾਧੀਐ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖਫਲੁ ਸਾਧਿ ਸਧਾਇਆ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਮਿਲਿ ਮਨ ਵਸਿ ਆਇਆ ॥੯॥

aṭhakhaṇḍ pākhaṇḍ mat guramat ik man ik dhiāiā | asaṭadhāt pāras milī guramukh kañchan jot jagāiā | ridh sidh sidh sādhikān ād purakh ādes karāiā | aṭhe pahar arādhīai sabad surat liv alakh lakhāiā | asaṭ kulī vihu utarī satigur mat na mohe māiā | man asādh na sādhīai guramukh sukhaphal sādh sadhāiā | sādhasaṅgat mil man vas āiā |9|

Against the pretend wisdom of the eight regions, by the Guru's wisdom he meditates on the One with a single mind. The eight metals met the gold-making stone — the Gurmukh kindled the light of gold. Wealth-powers and miracle powers, masters and seekers — they paid homage to the First Being. Worshipping through all eight watches, awareness in the Word shows the unseen. The poison of the eight evil lines departed — by the True Guru's wisdom, maya casts no spell. The unmasterable mind is not mastered — but the Gurmukh's fruit of joy is mastered and perfected. Meeting in the holy company, the mind comes under control.

ਨਉ ਪਰਕਾਰੀ ਭਗਤਿ ਕਰਿ ਸਾਧੈ ਨਵੈ ਦੁਆਰ ਗੁਰਮਤੀ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਿਰਮੁ ਚਖਾਇਆ ਗਾਵੈ ਜੀਭ ਰਸਾਇਣਿ ਰਤੀ। ਨਵੀ ਖੰਡੀ ਜਾਣਾਇਆ ਰਾਜੁ ਜੋਗੁ ਜਿਣਿ ਸਤੀ ਅਸਤੀ। ਨਉ ਕਰਿ ਨਉ ਘਰ ਸਾਧਿਆ ਵਰਤਮਾਨ ਪਰਲਉ ਉਤਪਤੀ। ਨਵ ਨਿਧੀ ਪਿਛ ਲਗਣੀ ਨਾਥ ਅਨਾਥ ਸਨਾਥ ਜੁਗਤੀ। ਨਉ ਉਖਲ ਵਿਚਿ ਉਖਲੀ ਮਿਠੀ ਕਉੜੀ ਠੰਢੀ ਤਤੀ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਗੁਰਮਤਿ ਸਣਖਤੀ ॥੧੦॥

nau parakārī bhagat kar sādhai navai duār guramatī | guramukh piram chakhāiā gāvai jībh rasāiṇ ratī | navī khaṇḍī jāṇāiā rāj jog jiṇ satī asatī | nau kar nau ghar sādhiā varatamān paralau utapatī | nav nidhī pichh lagaṇī nāth anāth sanāth jugatī | nau ukhal vich ukhalī miṭhī kauṛī ṭhaṇḍhī tatī | sādhasaṅgat guramat saṇakhatī |10|

Doing the nine kinds of devotion, by the Guru's wisdom he disciplines the nine doors of the body. The Gurmukh tastes the love — his tongue, dyed in that life-giving medicine, sings. Made known through the nine regions, winning kingdom and yoga, the true and the untrue alike. Making nine, he disciplined the nine houses of the body — the present, the unmaking and the making. The nine treasures trail behind him; the master makes the masterless mastered by this way. In the nine mortars is the mortar of the mind — sweet, bitter, cold and hot, every taste. In the holy company, the Guru's wisdom is his stamp.

ਦੇਖਿ ਪਰਾਈਆ ਚੰਗੀਆ ਮਾਵਾਂ ਭੈਣਾਂ ਧੀਆਂ ਜਾਣੈ। ਉਸੁ ਸੂਅਰੁ ਉਸੁ ਗਾਇ ਹੈ ਪਰ ਧਨ ਹਿੰਦੂ ਮੁਸਲਮਾਣੈ। ਪੁਤ੍ਰ ਕਲਤ੍ਰ ਕੁਟੰਬੁ ਦੇਖਿ ਮੋਹੇ ਮੋਹਿ ਨ ਧੋਹਿ ਧਿਙਾਣੈ। ਉਸਤਤਿ ਨਿੰਦਾ ਕੰਨਿ ਸੁਣਿ ਆਪਹੁ ਬੁਰਾ ਨ ਆਖਿ ਵਖਾਣੈ। ਵਡ ਪਰਤਾਪੁ ਨ ਆਪੁ ਗਣਿ ਕਰਿ ਅਹੰਮੇਉ ਨ ਕਿਸੈ ਰਞਾਣੈ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖਫਲ ਪਾਇਆ ਰਾਜੁ ਜੋਗੁ ਰਸ ਰਲੀਆ ਮਾਣੈ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਵਿਟਹੁ ਕੁਰਬਾਣੈ ॥੧੧॥

dekh parāīā chaṅgīā māvān bhaiṇān dhīān jāṇai | us sūar us gāi hai par dhan hindū musalamāṇai | putr kalatr kuṭamb dekh mohe moh na dhoh dhiṅāṇai | usatat nindā kann suṇ āpahu burā na ākh vakhāṇai | vaḍ paratāp na āp gaṇ kar ahammeu na kisai rañāṇai | guramukh sukhaphal pāiā rāj jog ras ralīā māṇai | sādhasaṅgat viṭahu kurabāṇai |11|

Seeing other people's beautiful women, he knows them as mothers, sisters and daughters. Another's wealth is as forbidden to him as pork is to one and beef to another — forbidden to Hindu and Muslim alike. Seeing son, wife and family, he is attached and yet not attached, and cheats nobody by force. Hearing praise and slander with his ears, he speaks ill of nobody himself. Of great glory, he does not count himself, and never troubles anyone with pride. The Gurmukh won the fruit of joy — enjoying kingdom, yoga, sweetness and delight. To the holy company I give myself.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਿਰਮ ਚਖਾਇਆ ਭੁਖ ਨ ਖਾਣੁ ਪੀਅਣੁ ਅੰਨੁ ਪਾਣੀ। ਸਬਦ ਸੁਰਤਿ ਨੀਂਦ ਉਘੜੀ ਜਾਗਦਿਆਂ ਸੁਖ ਰੈਣਿ ਵਿਹਾਣੀ। ਸਾਹੇ ਬਧੇ ਸੋਹਦੇ ਮੈਲਾਪੜ ਪਰਵਾਣੁ ਪਰਾਣੀ। ਚਲਣੁ ਜਾਣਿ ਸੁਜਾਣ ਹੋਇ ਜਗ ਮਿਹਮਾਨ ਆਏ ਮਿਹਮਾਣੀ। ਸਚੁ ਵਣਜਿ ਖੇਪ ਲੈ ਚਲੇ ਗੁਰਮੁਖਿ ਗਾਡੀ ਰਾਹੁ ਨੀਸਾਣੀ। ਹਲਤਿ ਪਲਤਿ ਮੁਖ ਉਜਲੇ ਗੁਰ ਸਿਖ ਗੁਰਸਿਖਾਂ ਮਨਿ ਭਾਣੀ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਵਿਚਿ ਅਕਥ ਕਹਾਣੀ ॥੧੨॥

guramukh piram chakhāiā bhukh na khāṇ pīaṇ ann pāṇī | sabad surat nīnd ughaṛī jāgadiān sukh raiṇ vihāṇī | sāhe badhe sohade mailāpaṛ paravāṇ parāṇī | chalaṇ jāṇ sujāṇ hoi jag mihamān āe mihamāṇī | sach vaṇaj khep lai chale guramukh gāḍī rāhu nīsāṇī | halat palat mukh ujale gur sikh gurasikhān man bhāṇī | sādhasaṅgat vich akath kahāṇī |12|

The Gurmukh tastes the love — no hunger for food, drink, grain or water. Awareness in the Word, sleep is opened up — waking, the night passes in joy. Bound to the appointed hour, lovely, the one in soiled clothes is accepted. Knowing he must leave, and growing wise, he comes as a guest to the world's feast. Trading in Truth, taking the cargo, the Gurmukh keeps to the marked highway. Here and hereafter his face is bright — the Guru's Sikh pleases the Gursikhs' minds. In the holy company is the untold story.

ਹਉਮੈ ਗਰਬੁ ਨਿਵਾਰੀਐ ਗੁਰਮੁਖਿ ਰਿਦੈ ਗਰੀਬੀ ਆਵੈ। ਗਿਆਨ ਮਤੀ ਘਟਿ ਚਾਨਣਾ ਭਰਮ ਅਗਿਆਨੁ ਅੰਧੇਰੁ ਮਿਟਾਵੈ। ਹੋਇ ਨਿਮਾਣਾ ਢਹਿ ਪਵੈ ਦਰਗਹ ਮਾਣੁ ਨਿਮਾਣਾ ਪਾਵੈ। ਖਸਮੈ ਸੋਈ ਭਾਵਦਾ ਖਸਮੈ ਦਾ ਜਿਸੁ ਭਾਣਾ ਭਾਵੈ। ਭਾਣਾ ਮੰਨੈ ਮੰਨੀਐ ਆਪਣਾ ਭਾਣਾ ਆਪਿ ਮਨਾਵੈ। ਦੁਨੀਆ ਵਿਚਿ ਪਰਾਹੁਣਾ ਦਾਵਾ ਛਡਿ ਰਹੈ ਲਾ ਦਾਵੈ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਮਿਲਿ ਹੁਕਮਿ ਕਮਾਵੈ ॥੧੩॥

haumai garab nivārīai guramukh ridai garībī āvai | giān matī ghaṭ chānaṇā bharam agiān andher miṭāvai | hoi nimāṇā ḍhah pavai daragah māṇ nimāṇā pāvai | khasamai soī bhāvadā khasamai dā jis bhāṇā bhāvai | bhāṇā mannai mannīai āpaṇā bhāṇā āp manāvai | dunīā vich parāhuṇā dāvā chhaḍ rahai lā dāvai | sādhasaṅgat mil hukam kamāvai |13|

Throwing off pride and self-importance, humility comes into the Gurmukh's heart. By the wisdom of knowledge, light in the heart, he rubs out the darkness of doubt and not-knowing. Becoming lowly, he falls down — and the lowly one wins honour in the Court. Only that person pleases the Master whom the Master's Will pleases. Accepting the Will is true acceptance — and He Himself makes His Will accepted. A guest in the world, giving up every claim, he stays without any claim. Meeting in the holy company, he lives the Command.

ਗੁਰੁ ਪਰਮੇਸਰੁ ਇਕੁ ਜਾਣਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਦੂਜਾ ਭਾਉ ਮਿਟਾਇਆ। ਹਉਮੈ ਪਾਲਿ ਢਹਾਇਕੈ ਤਾਲ ਨਦੀ ਦਾ ਨੀਰੁ ਮਿਲਾਇਆ। ਨਦੀ ਕਿਨਾਰੈ ਦੁਹ ਵਲੀ ਇਕਦੂ ਪਾਰਾਵਾਰੁ ਨ ਪਾਇਆ। ਰੁਖਹੁ ਫਲੁ ਤੈ ਫਲਹੁ ਰੁਖੁ ਇਕੁ ਨਾਉ ਫਲੁ ਰੁਖੁ ਸਦਾਇਆ। ਛਿਅ ਰੁਤੀ ਇਕੁ ਸੁਝ ਹੈ ਸੁਝੈ ਸੁਝੁ ਨ ਹੋਰੁ ਦਿਖਾਇਆ। ਰਾਤੀਂ ਤਾਰੇ ਚਮਕਦੇ ਦਿਹ ਚੜਿਐ ਕਿਨਿ ਆਖੁ ਲੁਕਾਇਆ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਇਕ ਮਨਿ ਇਕੁ ਧਿਆਇਆ ॥੧੪॥

gur paramesar ik jāṇ guramukh dūjā bhāu miṭāiā | haumai pāl ḍhahāikai tāl nadī dā nīr milāiā | nadī kinārai duh valī ikadū pārāvār na pāiā | rukhahu phal tai phalahu rukh ik nāu phal rukh sadāiā | chhia rutī ik sujh hai sujhai sujh na hor dikhāiā | rātīn tāre chamakade dih chaṛiai kin ākh lukāiā | sādhasaṅgat ik man ik dhiāiā |14|

Knowing the Guru and God as one, the Gurmukh rubbed out the love of anything else. Breaking down the dyke of pride, he mixed the pond's water into the river's. On the river's bank, the two sides — from one another no shore is found, and they become one. From the tree the fruit, from the fruit the tree — one name, called both fruit and tree. Through six seasons there is one sun — the sun is seen, and no other is shown. At night the stars twinkle; and when the day rises — tell me, who hid them? In the holy company he meditates on the One with a single mind.

ਗੁਰਸਿਖ ਜੋਗੀ ਜਾਗਦੇ ਮਾਇਆ ਅੰਦਰਿ ਕਰਨਿ ਉਦਾਸੀ। ਕੰਨੀ ਮੁੰਦਰਾਂ ਮੰਤ੍ਰ ਗੁਰ ਸੰਤਾਂ ਧੂੜਿ ਬਿਭੂਤ ਸੁ ਲਾਸੀ। ਖਿੰਥਾ ਖਿਮਾਂ ਹੰਢਾਵਣੀ ਪ੍ਰੇਮ ਪਤ੍ਰ ਭਾਉ ਭੁਗਤਿ ਬਿਲਾਸੀ। ਸਬਦ ਸੁਰਤਿ ਸਿੰਙੀ ਵਜੈ ਡੰਡਾ ਗਿਆਨੁ ਧਿਆਨੁ ਗੁਰਦਾਸੀ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਗੁਰ ਗੁਫੈ ਬਹਿ ਸਹਜਿ ਸਮਾਧਿ ਅਗਾਧਿ ਨਿਵਾਸੀ। ਹਉਮੈ ਰੋਗ ਅਰੋਗ ਹੋਇ ਕਰਿ ਸੰਜੋਗ ਵਿਜੋਗ ਖਲਾਸੀ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਗੁਰਮਤਿ ਸਾਬਾਸੀ ॥੧੫॥

gurasikh jogī jāgade māiā andar karan udāsī | kannī mundarān mantr gur santān dhūṛ bibhūt su lāsī | khinthā khimān haṇḍhāvaṇī prem patr bhāu bhugat bilāsī | sabad surat siṅī vajai ḍaṇḍā giān dhiān guradāsī | sādhasaṅgat gur guphai bah sahaj samādh agādh nivāsī | haumai rog arog hoi kar sañjog vijog khalāsī | sādhasaṅgat guramat sābāsī |15|

The Guru's Sikhs are the waking yogis, staying free in the middle of maya. Their earrings are the Guru's sacred word; the saints' dust is the ash they smear on. Their patched cloak is forgiveness worn; the letter of love, love's own food, is their delight. Awareness in the Word sounds their horn; the staff of knowledge and meditation belongs to the Guru's servant. Sitting in the Guru's cave, the holy company, they live in a natural stillness past sounding. Cured of the disease of pride, they are set free of meeting and parting. The holy company, the Guru's wisdom — bravo!

ਲਖ ਬ੍ਰਹਮੇ ਲਖ ਵੇਦ ਪੜਿ ਨੇਤ ਨੇਤ ਕਰਿ ਕਰਿ ਸਭ ਥਕੇ। ਮਹਾਦੇਵ ਅਵਧੂਤ ਲਖ ਜੋਗ ਧਿਆਨ ਉਣੀਦੈ ਅਕੇ। ਲਖ ਬਿਸਨ ਅਵਤਾਰ ਲੈ ਗਿਆਨ ਖੜਗੁ ਫੜਿ ਪਹੁਚਿ ਨ ਸਕੇ। ਲਖ ਲੋਮਸੁ ਚਿਰ ਜੀਵਣੇ ਆਦਿ ਅੰਤਿ ਵਿਚਿ ਧੀਰਕ ਧਕੇ। ਤਿਨਿ ਲੋਅ ਜੁਗ ਚਾਰਿ ਕਰਿ ਲਖ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਖੰਡ ਕਰ ਢਕੇ। ਲਖ ਪਰਲਉ ਉਤਪਤਿ ਲਖ ਹਰਹਟ ਮਾਲਾ ਅਖਿ ਫਰਕੇ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਆਸਕੁ ਹੋਇ ਤਕੇ ॥੧੬॥

lakh brahame lakh ved paṛ net net kar kar sabh thake | mahādev avadhūt lakh jog dhiān uṇīdai ake | lakh bisan avatār lai giān khaṛag phaṛ pahuch na sake | lakh lomas chir jīvaṇe ād ant vich dhīrak dhake | tin loa jug chār kar lakh brahamaṇḍ khaṇḍ kar ḍhake | lakh paralau utapat lakh harahaṭ mālā akh pharake | sādhasaṅgat āsak hoi take |16|

A hundred thousand Brahmas reading a hundred thousand Vedas, saying 'not this, not this', all grew tired; a hundred thousand Mahadev-hermits, in yoga and meditation, wearied and sleepless; a hundred thousand comings-down of Vishnu, grasping the sword of knowledge, could not reach Him; a hundred thousand long-lived sages like Lomas, from beginning to end, were pushed about looking for steadiness; making three worlds and four ages, He covered a hundred thousand regions of the universe; a hundred thousand unmakings and makings, a whole string of well-wheels — one flutter of His eye. In the holy company, becoming a lover, one sees Him.

ਪਾਰਬ੍ਰਹਮੁ ਪੂਰਨ ਬ੍ਰਹਮੁ ਆਦਿ ਪੁਰਖੁ ਹੈ ਸਤਿਗੁਰ ਸੋਈ। ਜੋਗ ਧਿਆਨੁ ਹੈਰਾਨੁ ਹੋਇ ਵੇਦ ਗਿਆਨ ਪਰਵਾਹ ਨ ਹੋਈ। ਦੇਵੀ ਦੇਵ ਸਰੇਵਦੇ ਜਲ ਥਲ ਮਹੀਅਲ ਭਵਦੀ ਲੋਈ। ਹੋਮ ਜਗ ਜਪ ਤਪ ਘਣੇ ਕਰਿ ਕਰਿ ਕਰਮ ਧਰਮ ਦੁਖ ਰੋਈ। ਵਸਿ ਨ ਆਵੈ ਧਾਵਦਾ ਅਠੁ ਖੰਡਿ ਪਾਖੰਡ ਵਿਗੋਈ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਮਨੁ ਜਿਣਿ ਜਗੁ ਜਿਣੈ ਆਪੁ ਗਵਾਇ ਆਪੇ ਸਭ ਕੋਈ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਗੁਣ ਹਾਰੁ ਪਰੋਈ ॥੧੭॥

pārabraham pūran braham ād purakh hai satigur soī | jog dhiān hairān hoi ved giān paravāh na hoī | devī dev sarevade jal thal mahīal bhavadī loī | hom jag jap tap ghaṇe kar kar karam dharam dukh roī | vas na āvai dhāvadā aṭh khaṇḍ pākhaṇḍ vigoī | guramukh man jiṇ jag jiṇai āp gavāi āpe sabh koī | sādhasaṅgat guṇ hār paroī |17|

The Highest One, the perfect Brahm, the First Being — that is the True Guru. Yoga and meditation stand astonished; the knowledge of the Vedas never reaches Him. Gods and goddesses serve; the people wander over water, land and sky. Fire-offerings, sacrifices, chants and hard disciplines in plenty — doing deeds and duties, they weep in pain. The straying mind never comes under control — in the eight regions it is ruined by pretence. The Gurmukh, conquering his mind, conquers the world — and losing himself, he becomes everything. In the holy company a necklace of goodness is strung.

ਅਲਖ ਨਿਰੰਜਨੁ ਆਖੀਐ ਰੂਪ ਨ ਰੇਖ ਅਲੇਖ ਅਪਾਰਾ। ਅਬਿਗਤਿ ਗਤਿ ਅਬਿਗਤਿ ਘਣੀ ਸਿਮਰਣਿ ਸੇਖ ਨ ਆਵੈ ਵਾਰਾ। ਅਕਥ ਕਥਾ ਕਿਉਂ ਜਾਣੀਐ ਕੋਇ ਨ ਆਖਿ ਸੁਣਾਵਣਹਾਰਾ। ਅਚਰਜੁ ਨੋ ਆਚਰਜੁ ਹੋਇ ਵਿਸਮਾਦੈ ਵਿਸਮਾਦੁ ਸੁਮਾਰਾ। ਚਾਰਿ ਵਰਨ ਗੁਰੁ ਸਿਖ ਹੋਇ ਘਰ ਬਾਰੀ ਬਹੁ ਵਣਜ ਵਪਾਰਾ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਆਰਾਧਿਆ ਭਗਤਿ ਵਛਲੁ ਗੁਰੁ ਰੂਪੁ ਮੁਰਾਰਾ। ਭਵ ਸਾਗਰੁ ਗੁਰਿ ਸਾਗਰ ਤਾਰਾ ॥੧੮॥

alakh nirañjan ākhīai rūp na rekh alekh apārā | abigat gat abigat ghaṇī simaraṇ sekh na āvai vārā | akath kathā kiun jāṇīai koi na ākh suṇāvaṇahārā | acharaj no ācharaj hoi visamādai visamād sumārā | chār varan gur sikh hoi ghar bārī bahu vaṇaj vapārā | sādhasaṅgat ārādhiā bhagat vachhal gur rūp murārā | bhav sāgar gur sāgar tārā |18|

The unseen, the stainless, He is called — without form or mark, past writing, boundless. The state of the Hidden One is deeply hidden — remembering, even the serpent-king never reaches its turn. How can the untold story be known — nobody can tell it or make it heard? Wonder upon wonder, and rapture the measure of rapture. The four castes, becoming Gursikhs, are householders in much trade and business. In the holy company they worship — the lover of His devotees, the Guru, the very form of God. The Guru, the ocean, ferried them across the ocean of fear.

ਨਿਰੰਕਾਰੁ ਏਕੰਕਾਰੁ ਹੋਇ ਓਅੰਕਾਰਿ ਅਕਾਰੁ ਅਪਾਰਾ। ਰੋਮ ਰੋਮ ਵਿਚਿ ਰਖਿਓਨੁ ਕਰਿ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਕਰੋੜਿ ਪਸਾਰਾ। ਕੇਤੜਿਆ ਜੁਗ ਵਰਤਿਆ ਅਗਮ ਅਗੋਚਰ ਧੁੰਧੂਕਾਰਾ। ਕੇਤੜਿਆ ਜੁਗ ਵਰਤਿਆ ਕਰਿ ਕਰਿ ਕੇਤੜਿਆ ਅਵਤਾਰਾ। ਭਗਤਿ ਵਛਲੁ ਹੋਇ ਆਇਆ ਕਲੀਕਾਲ ਪਰਗਟ ਪਾਹਾਰਾ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਵਸਗਤਿ ਹੋਆ ਓਤਿ ਪੋਤਿ ਕਰਿ ਪਿਰਮ ਪਿਆਰਾ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਝੈ ਸਿਰਜਣਾਹਾਰਾ ॥੧੯॥

niraṅkār ekaṅkār hoi oaṅkār akār apārā | rom rom vich rakhion kar brahamaṇḍ karoṛ pasārā | ketaṛiā jug varatiā agam agochar dhundhūkārā | ketaṛiā jug varatiā kar kar ketaṛiā avatārā | bhagat vachhal hoi āiā kalīkāl paragaṭ pāhārā | sādhasaṅgat vasagat hoā ot pot kar piram piārā | guramukh sujhai sirajaṇāhārā |19|

The Formless One became the One-Creator, and out of Onkar the boundless form. In every hair He kept it, spreading millions of universes. For how many ages it held — past reaching, past sensing, thick darkness. For how many ages it held — making and making, how many comings-down. The lover of His devotees came, made plain in the world in this dark age. He came into their keeping in the holy company — long threads and crossing threads, in the love of love. The Gurmukh sees the Creator.

ਸਤਿਗੁਰ ਮੂਰਤਿ ਪਰਗਟੀ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖ ਫਲੁ ਸਬਦ ਵਿਚਾਰਾ। ਇਕਦੂ ਹੋਇ ਸਹਸ ਫਲੁ ਗੁਰੁ ਸਿਖ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਓਅੰਕਾਰਾ। ਡਿਠਾ ਸੁਣਿਆ ਮੰਨਿਆ ਸਨਮੁਖਿ ਸੇ ਵਿਰਲੇ ਸੈਸਾਰਾ। ਪਹਿਲੋ ਦੇ ਪਾਖਾਕ ਹੋਇ ਪਿਛਹੁ ਜਗੁ ਮੰਗੈ ਪਗ ਛਾਰਾ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਮਾਰਗੁ ਚਲਿਆ ਸਚੁ ਵਣਜੁ ਕਰਿ ਪਾਰਿ ਉਤਾਰਾ। ਕੀਮਤਿ ਕੋਇ ਨ ਜਾਣਈ ਆਖਣਿ ਸੁਣਨਿ ਨ ਲਿਖਣਿਹਾਰਾ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਗੁਰ ਸਬਦੁ ਪਿਆਰਾ ॥੨੦॥

satigur mūrat paragaṭī guramukh sukh phal sabad vichārā | ikadū hoi sahas phal gur sikh sādhasaṅgat oaṅkārā | ḍiṭhā suṇiā manniā sanamukh se virale saisārā | pahilo de pākhāk hoi pichhahu jag maṅgai pag chhārā | guramukh mārag chaliā sach vaṇaj kar pār utārā | kīmat koi na jāṇaī ākhaṇ suṇan na likhaṇihārā | sādhasaṅgat gur sabad piārā |20|

The True Guru's image is made plain — the Gurmukh's fruit of joy is thinking on the Word. Out of one becoming a thousand fruits — the Guru's Sikh, the holy company, Onkar. Those who saw, heard and obeyed, facing the Guru — rare are they in the world. First they become the dust of the feet, and afterwards the world begs for the dust of theirs. Walking the Gurmukh path, trading in Truth, they land on the far shore. Nobody can know its price — no teller, no hearer and no writer. In the holy company, the Guru's Word is beloved.

ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਗੁਰੁ ਸਬਦ ਲਿਵ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖਫਲੁ ਪਿਰਮ ਚਖਾਇਆ। ਸਭ ਨਿਧਾਨ ਕੁਰਬਾਨ ਕਰਿ ਸਭੇ ਫਲ ਬਲਿਹਾਰ ਕਰਾਇਆ। ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਜਲਣਿ ਬੁਝਾਈਆਂ ਸਾਂਤਿ ਸਹਜ ਸੰਤੋਖੁ ਦਿੜਾਇਆ। ਸਭੇ ਆਸਾ ਪੂਰੀਆ ਆਸਾ ਵਿਚਿ ਨਿਰਾਸੁ ਵਲਾਇਆ। ਮਨਸਾ ਮਨਹਿ ਸਮਾਇਲੈ ਮਨ ਕਾਮਨ ਨਿਹਕਾਮ ਨ ਧਾਇਆ। ਕਰਮ ਕਾਲ ਜਮਜਾਲ ਕਟਿ ਕਰਮ ਕਰੇ ਨਿਹਕਰਮ ਰਹਾਇਆ। ਗੁਰ ਉਪਦੇਸੁ ਅਵੇਸੁ ਕਰਿ ਪੈਰੀ ਪੈ ਜਗੁ ਪੈਰੀ ਪਾਇਆ। ਗੁਰ ਚੇਲੇ ਪਰਚਾ ਪਰਚਾਇਆ ॥੨੧॥੨੯॥

sādhasaṅgat gur sabad liv guramukh sukhaphal piram chakhāiā | sabh nidhān kurabān kar sabhe phal balihār karāiā | trisanā jalaṇ bujhāīān sānt sahaj santokh diṛāiā | sabhe āsā pūrīā āsā vich nirās valāiā | manasā manah samāilai man kāman nihakām na dhāiā | karam kāl jamajāl kaṭ karam kare nihakaram rahāiā | gur upades aves kar pairī pai jag pairī pāiā | gur chele parachā parachāiā |21|29|

In the holy company, in love in the Guru's Word, the Gurmukh tasted the fruit of joy, the love. He made a sacrifice of every treasure, and offered up every fruit. The burning thirst was quenched — peace, ease and contentment made firm. Every hope fulfilled, he passes hoping for nothing in the middle of hope. Soaking his wanting into the mind, the mind's wants, wanting nothing, run no more. Cutting the noose of deeds and of Death — doing his deeds, he stays deedless and unbound. Taking the warmth of the Guru's teaching, falling at the feet, he lays the world at the feet. The love of Guru and disciple is made.

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ॥

ik oankaar satigur prasād |

One Creator. Known by the grace of the True Guru.