Var 6 · The Perfect Guru and the Sangat

ਪੂਰਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਜਾਣੀਐ ਪੂਰੇ ਪੂਰਾ ਥਾਟੁ ਬਣਾਇਆ। ਪੂਰੇ ਪੂਰਾ ਸਾਧਸੰਗੁ ਪੂਰੇ ਪੂਰਾ ਮੰਤ੍ਰ੍ਰ ਦ੍ਰਿੜਾਇਆ। ਪੂਰੇ ਪੂਰਾ ਪਿਰਮ ਰਸੁ ਪੂਰਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪੰਥੁ ਚਲਾਇਆ। ਪੂਰੇ ਪੂਰਾ ਦਰਸਣੋ ਪੂਰੇ ਪੂਰਾ ਸਬਦੁ ਸੁਣਾਇਆ। ਪੂਰੇ ਪੂਰਾ ਬੈਹਣਾ ਪੂਰੇ ਪੂਰਾ ਤਖਤੁ ਰਚਾਇਆ। ਸਾਧ ਸੰਗਤਿ ਸਚੁ ਖੰਡੁ ਹੈ ਭਗਤਿ ਵਛਲੁ ਹੁਇ ਵਸਗਤਿ ਆਇਆ। ਸਚੁ ਰੂਪੁ ਸਚੁ ਨਾਉ ਗੁਰ ਗਿਆਨੁ ਧਿਆਨੁ ਸਿਖਾ ਸਮਝਾਇਆ। ਗੁਰ ਚੇਲੇ ਪਰਚਾ ਪਰਚਾਇਆ ॥੧॥

pūrā satigur jāṇīai pūre pūrā thāṭ baṇāiā | pūre pūrā sādhasaṅg pūre pūrā mantrr driṛāiā | pūre pūrā piram ras pūrā guramukh panth chalāiā | pūre pūrā darasaṇo pūre pūrā sabad suṇāiā | pūre pūrā baihaṇā pūre pūrā takhat rachāiā | sādh saṅgat sach khaṇḍ hai bhagat vachhal hui vasagat āiā | sach rūp sach nāu gur giān dhiān sikhā samajhāiā | gur chele parachā parachāiā |1|

Know the perfect True Guru: the Perfect One made a perfect design. The perfect one made a perfect sangat, and made the perfect sacred words firm. Perfect is the sweetness of love; perfect the Gurmukh path He set going. Perfect is the sight of the Perfect One, and perfect the Word He let us hear. Perfect the seat, and perfect the throne the Perfect One made. The sangat is the land of Truth, and the Lover of His devotees comes into their keeping. True in form and true in name, He teaches the Sikhs the Guru's wisdom and how to meditate. The love of Guru and disciple is made fast.

ਕਰਣ ਕਾਰਣ ਸਮਰਥੁ ਹੈ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਦਾ ਕਰੈ ਕਰਾਇਆ। ਭਰੈ ਭੰਡਾਰ ਦਾਤਾਰੁ ਹੈ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਦਾ ਦੇਇ ਦਿਵਾਇਆ। ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਗੁਰ ਰੂਪੁ ਹੋਇ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਸਮਾਇਆ। ਜਗ ਭੋਗ ਜੋਗ ਧਿਆਨੁ ਕਰਿ ਪੂਜਾ ਪਰੇ ਨ ਦਰਸਨੁ ਪਾਇਆ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਪਿਉ ਪੁਤੁ ਹੋਇ ਦਿਤਾ ਖਾਇ ਪੈਨ੍ਹੈ ਪੈਨ੍ਹਾਇਆ। ਘਰਬਾਰੀ ਹੋਇ ਵਰਤਿਆ ਘਰਬਾਰੀ ਸਿਖ ਪੈਰੀ ਪਾਇਆ। ਮਾਇਆ ਵਿਚਿ ਉਦਾਸੁ ਰਖਾਇਆ ॥੨॥

karaṇ kāraṇ samarath hai sādhasaṅgat dā karai karāiā | bharai bhaṇḍār dātār hai sādhasaṅgat dā dei divāiā | pārabraham gur rūp hoi sādhasaṅgat gur sabad samāiā | jag bhog jog dhiān kar pūjā pare na darasan pāiā | sādhasaṅgat piu put hoi ditā khāi painhai painhāiā | gharabārī hoi varatiā gharabārī sikh pairī pāiā | māiā vich udās rakhāiā |2|

He is the all-powerful cause behind every cause, doing things Himself and having the sangat do them. He is the Giver whose storehouses are full, giving Himself and having the sangat give. The Highest One takes the Guru's form, merged into the sangat and the Guru's Word. Sacrifice, feasting, yoga and meditation — all worship falls short of simply seeing Him. In the sangat, as father and as son, He eats what is given and wears what is worn. Living as a householder, He has the householder Sikh fall at His feet. In the middle of maya, the world's glitter, He keeps them free.

ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੇਲੇ ਉਠਿ ਕੈ ਜਾਇ ਅੰਦਰਿ ਦਰੀਆਉ ਨ੍ਹਵੰਦੇ। ਸਹਜਿ ਸਮਾਧਿ ਅਗਾਧਿ ਵਿਚਿ ਇਕ ਮਨਿ ਹੋਇ ਗੁਰ ਜਾਪੁ ਜਪੰਦੇ। ਮਥੈ ਟਿਕੇ ਲਾਲ ਲਾਇ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਚਲਿ ਜਾਇ ਬਹੰਦੇ। ਸਬਦੁ ਸੁਰਤਿ ਲਿਵ ਲੀਣੁ ਹੋਇ ਸਤਿਗੁਰ ਬਾਣੀ ਗਾਇ ਸੁਣੰਦੇ। ਭਾਇ ਭਗਤਿ ਭੈ ਵਰਤਿਮਾਨਿ ਗੁਰ ਸੇਵਾ ਗੁਰਪੁਰਬ ਕਰੰਦੇ। ਸੰਝੈ ਸੋਦਰੁ ਗਾਵਣਾ ਮਨ ਮੇਲੀ ਕਰਿ ਮੇਲਿ ਮਿਲੰਦੇ। ਰਾਤੀ ਕੀਰਤਿ ਸੋਹਿਲਾ ਕਰਿ ਆਰਤੀ ਪਰਸਾਦੁ ਵੰਡੰਦੇ। ਗੁਰਮੁਖ ਸੁਖ ਫਲੁ ਪਿਰਮ ਚਖੰਦੇ ॥੩॥

ammrit vele uṭh kai jāi andar darīāu nhavande | sahaj samādh agādh vich ik man hoi gur jāp japande | mathai ṭike lāl lāi sādhasaṅgat chal jāi bahande | sabad surat liv līṇ hoi satigur bāṇī gāi suṇande | bhāi bhagat bhai varatimān gur sevā gurapurab karande | sañjhai sodar gāvaṇā man melī kar mel milande | rātī kīrat sohilā kar āratī parasād vaṇḍande | guramukh sukh phal piram chakhande |3|

Rising in the still hour before dawn, they go and bathe in the river. In deep, calm meditation, single-minded, they recite the Guru's Jaap. Placing the red mark on their forehead, they go and sit in the sangat. Minds merged in the Word, they sing and hear the True Guru's Word. In love, devotion and awe they serve the Guru and keep the Guru's holy days. At dusk they sing So Dar, and hearts meeting, they join in fellowship. At night there is kirtan and Sohila, and doing Arti they share out the blessed food. The Gurmukhs taste the fruit of joy, the sweetness of love.

ਇਕ ਕਵਾਉ ਪਸਾਉ ਕਰਿ ਓਅੰਕਾਰਿ ਅਕਾਰੁ ਪਸਾਰਾ। ਪਉਣ ਪਾਣੀ ਬੈਸੰਤਰੋ ਧਰਤਿ ਆਗਾਸੁ ਧਰੇ ਨਿਰਧਾਰਾ। ਰੋਮ ਰੋਮ ਵਿਚਿ ਰਖਿਓਨੁ ਕਰਿ ਵਰਭੰਡ ਕਰੋੜਿ ਅਕਾਰਾ। ਪਾਰਬ੍ਰਹਮੁ ਪੂਰਨ ਬ੍ਰਹਮੁ ਅਗਮ ਅਗੋਚਰੁ ਅਲਖ ਅਪਾਰਾ। ਪਿਰਮ ਪਿਆਲੈ ਵਸਿ ਹੋਇ ਭਗਤਿ ਵਛਲ ਹੋਇ ਸਿਰਜਣਹਾਰਾ। ਬੀਉ ਬੀਜਿ ਅਤਿ ਸੂਖਮੋ ਤਿਦੂ ਹੋਇ ਵਡ ਬਿਰਖ ਵਿਥਾਰਾ। ਫਲ ਵਿਚਿ ਬੀਉ ਸਮਾਇ ਕੈ ਇਕ ਦੂੰ ਬੀਅਹੁ ਲਖ ਹਜਾਰਾ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖ ਫਲ ਪਿਰਮ ਰਸੁ ਗੁਰਸਿਖਾਂ ਸਤਿਗੁਰੂ ਪਿਆਰਾ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਸਚੁ ਖੰਡ ਵਿਚਿ ਸਤਿਗੁਰ ਪੁਰਖੁ ਵਸੈ ਨਿਰੰਕਾਰਾ। ਭਾਇ ਭਗਤਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਿਸਤਾਰਾ ॥੪॥

ik kavāu pasāu kar oaṅkār akār pasārā | pauṇ pāṇī baisantaro dharat āgās dhare niradhārā | rom rom vich rakhion kar varabhaṇḍ karoṛ akārā | pārabraham pūran braham agam agochar alakh apārā | piram piālai vas hoi bhagat vachhal hoi sirajaṇahārā | bīu bīj at sūkhamo tidū hoi vaḍ birakh vithārā | phal vich bīu samāi kai ik dūn bīahu lakh hajārā | guramukh sukh phal piram ras gurasikhān satigurū piārā | sādhasaṅgat sach khaṇḍ vich satigur purakh vasai niraṅkārā | bhāi bhagat guramukh nisatārā |4|

With one Word He spread out the whole expanse; from Onkar, the one sound, the whole creation flowed. Air, water and fire, earth and sky He set in place with nothing holding them up. In every pore of His skin He placed millions of universes and forms. The Highest One, the Perfect One — beyond reach, unseen, past measuring, without end. Bound only by the cup of love, the Creator becomes the Lover of His devotees. Sow the tiniest seed, and from it the great tree spreads. Inside the fruit the seed is held, and from one seed come hundreds of thousands. The Gurmukh's fruit of joy is the sweetness of love; the True Guru is dear to the Gursikhs. In the sangat, the land of Truth, lives the True Guru, the Formless One. Through love and devotion the Gurmukh is carried across.

ਪਉਣ ਗੁਰੂ ਗੁਰ ਸਬਦੁ ਹੈ ਵਾਹਗੁਰੂ ਗੁਰ ਸਬਦੁ ਸੁਣਾਇਆ। ਪਾਣੀ ਪਿਤਾ ਪਵਿਤ੍ਰ੍ਰੁ ਕਰਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪੰਥਿ ਨਿਵਾਣਿ ਚਲਾਇਆ। ਧਰਤੀ ਮਾਤ ਮਹਤੁ ਕਰਿ ਓਤਿ ਪੋਤਿ ਸੰਜੋਗੁ ਬਣਾਇਆ। ਦਾਈ ਦਾਇਆ ਰਾਤਿ ਦਿਹੁ ਬਾਲ ਸੁਭਾਇ ਜਗਤੁ੍ਰ੍ਰ ਖਿਲਾਇਆ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਨਮੁ ਸਕਾਰਥਾ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਵਸਿ ਆਪੁ ਗਵਾਇਆ। ਜੰਮਣ ਮਰਣਹੁ ਬਾਹਰੇ ਜੀਵਨ ਮੁਕਤਿ ਜੁਗਤਿ ਵਰਤਾਇਆ। ਗੁਰਮਤਿ ਮਾਤਾ ਮਤਿ ਹੈ ਪਿਤਾ ਸੰਤੋਖ ਮੋਖ ਪਦੁ ਪਾਇਆ। ਧੀਰਜੁ ਧਰਮੁ ਭਿਰਾਵ ਦੁਇ ਜਪੁ ਤਪੁ ਜਤੁ ਸਤੁ ਪੁਤ ਜਣਾਇਆ। ਗੁਰ ਚੇਲਾ ਚੇਲਾ ਗੁਰੂ ਪੁਰਖਹੁ ਪੁਰਖ ਚਲਤੁ ਵਰਤਾਇਆ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖ ਫਲੁ ਅਲਖੁ ਲਖਾਇਆ ॥੫॥

pauṇ gurū gur sabad hai vāhagurū gur sabad suṇāiā | pāṇī pitā pavitrr kar guramukh panth nivāṇ chalāiā | dharatī māt mahat kar ot pot sañjog baṇāiā | dāī dāiā rāt dihu bāl subhāi jagatrr khilāiā | guramukh janam sakārathā sādhasaṅgat vas āp gavāiā | jammaṇ maraṇahu bāhare jīvan mukat jugat varatāiā | guramat mātā mat hai pitā santokh mokh pad pāiā | dhīraj dharam bhirāv dui jap tap jat sat put jaṇāiā | gur chelā chelā gurū purakhahu purakh chalat varatāiā | guramukh sukh phal alakh lakhāiā |5|

Air is the Guru — the Guru's Word — Waheguru, the Guru's Word made heard. Water is the father, made pure; the Gurmukh path is set flowing low, in humility. Earth is the mother, made great; the two are woven together like the threads of one cloth. Day and night are the two nurses, and the world is a child they dandle and play with. The Gurmukh's birth is made worthwhile; kept by the sangat, he loses himself. Past birth and death, he lives free while still alive. The Guru's wisdom is his mother, contentment his father, and giving is the state of freedom. Steadiness and right living are his two brothers; chanting, penance, self-control and truth are the sons born to him. The Guru becomes the disciple and the disciple the Guru; from being to being the wonder plays. The Gurmukh's fruit of joy shows you the One no eye can see.

ਪਰ ਘਰ ਜਾਇ ਪਰਾਹੁਣਾ ਆਸਾ ਵਿਚਿ ਨਿਰਾਸੁ ਵਲਾਏ। ਪਾਣੀ ਅੰਦਰਿ ਕਵਲ ਜਿਉ ਸੂਰਜ ਧਿਆਨੁ ਅਲਿਪਤੁ ਰਹਾਏ। ਸਬਦ ਸੁਰਤਿ ਸਤਿਸੰਗਿ ਮਿਲਿ ਗੁਰ ਚੇਲੇ ਦੀ ਸੰਧਿ ਮਿਲਾਏ। ਚਾਰਿ ਵਰਨ ਗੁਰਸਿਖ ਹੋਇ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਸਚ ਖੰਡ ਵਸਾਏ। ਆਪੁ ਗਵਾਇ ਤੰਬੋਲ ਰਸੁ ਖਾਇ ਚਬਾਇ ਸੁ ਰੰਗ ਚੜ੍ਹਾਏ। ਛਿਅ ਦਰਸਨ ਤਰਸਨ ਖੜੇ ਬਾਰਹ ਪੰਥਿ ਗਿਰੰਥ ਸੁਣਾਏ। ਛਿਅ ਰੁਤਿ ਬਾਰਹ ਮਾਸ ਕਰਿ ਇਕੁ ਇਕੁ ਸੂਰਜੁ ਚੰਦੁ ਦਿਖਾਏ। ਬਾਰਹ ਸੋਲਹ ਮੇਲਿ ਕੈ ਸਸੀਅਰ ਅੰਦਰਿ ਸੂਰ ਸਮਾਏ। ਸਿਵ ਸਕਤੀ ਨੋ ਲੰਘਿ ਕੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਇਕੁ ਮਨੁ ਇਕੁ ਧਿਆਏ। ਪੈਰੀ ਪੈ ਜਗੁ ਪੈਰੀ ਪਾਏ ॥੬॥

par ghar jāi parāhuṇā āsā vich nirās valāe | pāṇī andar kaval jiu sūraj dhiān alipat rahāe | sabad surat satisaṅg mil gur chele dī sandh milāe | chār varan gurasikh hoi sādhasaṅgat sach khaṇḍ vasāe | āp gavāi tambol ras khāi chabāi su raṅg chaṛhāe | chhia darasan tarasan khaṛe bārah panth giranth suṇāe | chhia rut bārah mās kar ik ik sūraj chand dikhāe | bārah solah mel kai sasīar andar sūr samāe | siv sakatī no laṅgh kai guramukh ik man ik dhiāe | pairī pai jag pairī pāe |6|

Like a guest come to another's house, he lives wanting nothing in the middle of wanting. Like the lotus in the water, or like the sun's own gaze, he stays unstained. Mind in the Word, meeting the sangat, joins Guru and disciple together. The four castes become Gursikhs, living in the sangat, the land of Truth. Losing himself, chewing the sweetness of the betel leaf, he takes on its fast colour. The six schools stand there thirsty, and the twelve yogi sects recite their books; there are six seasons and twelve months, and yet one sun and one moon are shown. Joining the twelve to the sixteen, the sun merges inside the moon. Crossing past Shiva and his power, the Gurmukh meditates single-mindedly on the One. Falling at the feet, he makes the whole world fall at the feet.

ਗੁਰ ਉਪਦੇਸ ਅਦੇਸੁ ਕਰਿ ਪੈਰੀ ਪੈ ਰਹਰਾਸਿ ਕਰੰਦੇ। ਚਰਣ ਸਰਣਿ ਮਸਤਕੁ ਧਰਨਿ ਚਰਨ ਰੇਣੁ ਮੁਖਿ ਤਿਲਕ ਸੁਹੰਦੇ। ਭਰਮ ਕਰਮ ਦਾ ਲੇਖੁ ਮੇਟਿ ਲੇਖੁ ਅਲੇਖ ਵਿਸੇਖ ਬਣੰਦੇ। ਜਗਮਗ ਜੋਤਿ ਉਦੋਤੁ ਕਰਿ ਸੂਰਜ ਚੰਦ ਨ ਲਖ ਪੁਜੰਦੇ। ਹਉਮੈ ਗਰਬੁ ਨਿਵਾਰਿ ਕੈ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਸਚ ਮੇਲਿ ਮਿਲੰਦੇ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਪੂਰਨ ਬ੍ਰਹਮੁ ਚਰਣ ਕਮਲ ਪੂਜਾ ਪਰਚੰਦੇ। ਸੁਖ ਸੰਪਟਿ ਹੋਇ ਭਵਰ ਵਸੰਦੇ ॥੭॥

gur upades ades kar pairī pai raharās karande | charaṇ saraṇ masatak dharan charan reṇ mukh tilak suhande | bharam karam dā lekh meṭ lekh alekh visekh baṇande | jagamag jot udot kar sūraj chand na lakh pujande | haumai garab nivār kai sādhasaṅgat sach mel milande | sādhasaṅgat pūran braham charaṇ kamal pūjā parachande | sukh sampaṭ hoi bhavar vasande |7|

Taking the Guru's teaching as a command, they fall at the feet and give their devotion. Laying the forehead at the shelter of those feet, the dust of the feet becomes the mark that adorns the brow. Rubbing out the record of doubtful deeds, they become the special mark of the One who was never written down. They kindle a shimmering light that a hundred thousand suns and moons could not reach. Throwing off pride and self-importance, they meet the True One in the sangat. The sangat is the Perfect One, and they delight in worship at those lotus feet. Becoming bees, they live inside the box of joy.

ਗੁਰ ਦਰਸਨੁ ਪਰਸਣੁ ਸਫਲੁ ਛਿਅ ਦਰਸਨੁ ਇਕ ਦਰਸਨੁ ਜਾਣੈ। ਦਿਬ ਦਿਸਟਿ ਪਰਗਾਸੁ ਕਰਿ ਲੋਕ ਵੇਦ ਗੁਰ ਗਿਆਨੁ ਪਛਾਣੈ। ਏਕਾ ਨਾਰੀ ਜਤੀ ਹੋਇ ਪਰ ਨਾਰੀ ਧੀ ਭੈਣ ਵਖਾਣੈ। ਪਰ ਧਨੁ ਸੂਅਰ ਗਾਇ ਜਿਉ ਮਕਰੂਹ ਹਿੰਦੂ ਮੁਸਲਮਾਣੈ। ਘਰਬਾਰੀ ਗੁਰਸਿਖੁ ਹੋਇ ਸਿਖਾ ਸੂਤ੍ਰ੍ਰ ਮਲ ਮੂਤ੍ਰ੍ਰ ਵਿਡਾਣੈ। ਪਾਰਬ੍ਰਹਮੁ ਪੂਰਨ ਬ੍ਰਹਮੁ ਗਿਆਨੁ ਧਿਆਨੁ ਗੁਰਸਿਖ ਸਿਞਾਣੈ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਮਿਲਿ ਪਤਿ ਪਰਵਾਣੈ ॥੮॥

gur darasan parasaṇ saphal chhia darasan ik darasan jāṇai | dib disaṭ paragās kar lok ved gur giān pachhāṇai | ekā nārī jatī hoi par nārī dhī bhaiṇ vakhāṇai | par dhan sūar gāi jiu makarūh hindū musalamāṇai | gharabārī gurasikh hoi sikhā sūtrr mal mūtrr viḍāṇai | pārabraham pūran braham giān dhiān gurasikh siñāṇai | sādhasaṅgat mil pat paravāṇai |8|

The Guru's sight and His touch bear fruit; he knows the six ways of seeing as one Sight. Kindling the inner eye, he knows both the world's learning and the Guru's wisdom. Faithful to one wife, he calls another man's wife his daughter or his sister. Another's wealth is as forbidden to him as pork is to a Muslim or beef to a Hindu. A householder, and yet a Gursikh, he keeps the world's dirt at a wonderful distance. The Highest One, the Perfect One — the Gursikh knows Him through wisdom and meditation. Joining the sangat, his honour is accepted.

ਗਾਈ ਬਾਹਲੇ ਰੰਗ ਜਿਉ ਖੜੁ ਚਰਿ ਦੁਧੁ ਦੇਨਿ ਇਕ ਰੰਗੀ। ਬਾਹਲੇ ਬਿਰਖ ਵਣਾਸਪਤਿ ਅਗਨੀ ਅੰਦਰਿ ਹੈ ਬਹੁ ਰੰਗੀ। ਰਤਨਾ ਵੇਖੈ ਸਭੁ ਕੋ ਰਤਨ ਪਾਰਖੂ ਵਿਰਲਾ ਸੰਗੀ। ਹੀਰੇ ਹੀਰਾ ਬੇਧਿਆ ਰਤਨ ਮਾਲ ਸਤਿਸੰਗਤਿ ਚੰਗੀ। ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਨਦਰਿ ਨਿਹਾਲਿਓਨੁ ਹੋਇ ਨਿਹਾਲੁ ਨ ਹੋਰਸੁ ਮੰਗੀ। ਦਿਬ ਦੇਹ ਦਿਬ ਦਿਸਟਿ ਹੋਇ ਪੂਰਨ ਬ੍ਰਹਮ ਜੋਤਿ ਅੰਗ ਅੰਗੀ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਸਤਿਗੁਰ ਸਹਲੰਗੀ ॥੯॥

gāī bāhale raṅg jiu khaṛ char dudh den ik raṅgī | bāhale birakh vaṇāsapat aganī andar hai bahu raṅgī | ratanā vekhai sabh ko ratan pārakhū viralā saṅgī | hīre hīrā bedhiā ratan māl satisaṅgat chaṅgī | ammrit nadar nihālion hoi nihāl na horas maṅgī | dib deh dib disaṭ hoi pūran braham jot aṅg aṅgī | sādhasaṅgat satigur sahalaṅgī |9|

Cows of many colours eat grass and give milk of one colour; many trees and plants hold one fire inside them, in many forms. Everyone looks at jewels, but the one who can truly value a jewel is a rare companion. Diamond pierces diamond, and a necklace of gems is the good sangat. He gladdened him with a glance like nectar, and now he is filled and asks for nothing else. A divine body, a divine sight, and the Light of the Perfect One in every limb. The sangat and the True Guru keep one another's company.

ਸਬਦ ਸੁਰਤਿ ਲਿਵ ਸਾਧਸੰਗਿ ਪੰਚ ਸਬਦ ਇਕ ਸਬਦ ਮਿਲਾਏ। ਰਾਗ ਨਾਦ ਲਖ ਸਬਦ ਲਖਿ ਭਾਖਿਆ ਭਾਉ ਸੁਭਾਉ ਅਲਾਏ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਬ੍ਰਹਮ ਧਿਆਨੁ ਧੁਨਿ ਜਾਣੈ ਜੰਤ੍ਰ੍ਰੀ ਜੰਤ੍ਰ ਵਜਾਏ। ਅਕਥ ਕਥਾ ਵੀਚਾਰਿ ਕੈ ਉਸਤਤਿ ਨਿੰਦਾ ਵਰਜਿ ਰਹਾਏ। ਗੁਰ ਉਪਦੇਸੁ ਅਵੇਸੁ ਕਰਿ ਮਿਠਾ ਬੋਲਣੁ ਮਨ ਪਰਚਾਏ। ਜਾਇ ਮਿਲਨਿ ਗੁੜ ਕੀੜਿਆਂ ਰਖੈ ਰਖਣਹਾਰੁ ਲੁਕਾਏ। ਗੰਨਾ ਹੋਇ ਕੋਲੂ ਪੀੜਾਏ ॥੧੦॥

sabad surat liv sādhasaṅg pañch sabad ik sabad milāe | rāg nād lakh sabad lakh bhākhiā bhāu subhāu alāe | guramukh braham dhiān dhun jāṇai jantrrī jantr vajāe | akath kathā vīchār kai usatat nindā varaj rahāe | gur upades aves kar miṭhā bolaṇ man parachāe | jāi milan guṛ kīṛiān rakhai rakhaṇahār lukāe | gannā hoi kolū pīṛāe |10|

Mind in the Word in the sangat, the five sounds merge into one Word. He knows a hundred thousand melodies and words, and speaks in loving, natural speech. The Gurmukh knows the sound of God's meditation, the way a musician knows his instrument. Turning over the story that cannot be told, he stops both praise and slander. Taking the Guru's teaching to heart, with sweet speech he pleases the mind. As ants gather to raw sugar, drawn by its sweetness, so the Protector protects them, unseen. Becoming sugarcane, he lets himself be pressed in the mill.

ਚਰਣ ਕਮਲ ਮਕਰੰਦੁ ਰਸਿ ਹੋਇ ਭਵਰੁ ਲੈ ਵਾਸੁ ਲੁਭਾਵੈ। ਇੜਾ ਪਿੰਗੁਲਾ ਸੁਖਮਨਾ ਲੰਘਿ ਤ੍ਰਿਬੇਣੀ ਨਿਜ ਘਰਿ ਆਵੈ। ਸਾਹਿ ਸਾਹਿ ਮਨੁ ਪਵਣ ਲਿਵ ਸੋਹੰ ਹੰਸਾ ਜਪੈ ਜਪਾਵੈ। ਅਚਰਜ ਰੂਪ ਅਨੂਪ ਲਿਵ ਗੰਧ ਸੁਗੰਧਿ ਅਵੇਸੁ ਮਚਾਵੈ। ਸੁਖਸਾਗਰ ਚਰਣਾਰਬਿੰਦ ਸੁਖ ਸੰਪਟ ਵਿਚਿ ਸਹਜਿ ਸਮਾਵੈ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖ ਫਲ ਪਿਰਮ ਰਸੁ ਦੇਹ ਬਿਦੇਹ ਪਰਮ ਪਦੁ ਪਾਵੈ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਮਿਲਿ ਅਲਖੁ ਲਖਾਵੈ ॥੧੧॥

charaṇ kamal makarand ras hoi bhavar lai vās lubhāvai | iṛā piṅgulā sukhamanā laṅgh tribeṇī nij ghar āvai | sāh sāh man pavaṇ liv sohan hansā japai japāvai | acharaj rūp anūp liv gandh sugandh aves machāvai | sukhasāgar charaṇārabind sukh sampaṭ vich sahaj samāvai | guramukh sukh phal piram ras deh bideh param pad pāvai | sādhasaṅgat mil alakh lakhāvai |11|

The nectar of those lotus feet — becoming a bee, he is drawn by the scent. Crossing the three inner channels of the breath, past the place where they meet, he comes to his own home. With every breath, his mind on the breath, he chants and has chanted 'I am That; I am the swan.' A wonderful form, a matchless love; scent upon scent kindles the joy. The ocean of peace is those lotus feet, and in the box of joy he melts into calm ease. The Gurmukh's fruit of joy is the sweetness of love; in a body and yet beyond the body, he gains the highest state. Joining the sangat, he is shown the One no eye can see.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਹਥਿ ਸਕਥ ਹਨਿ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਗੁਰ ਕਾਰ ਕਮਾਵੈ। ਪਾਣੀ ਪਖਾ ਪੀਹਣਾ ਪੈਰ ਧੋਇ ਚਰਣਾਮਤੁ ਪਾਵੈ। ਗੁਰਬਾਣੀ ਲਿਖਿ ਪੋਥੀਆ ਤਾਲ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਰਬਾਬ ਵਜਾਵੈ। ਨਮਸਕਾਰ ਡੰਡਉਤ ਕਰਿ ਗੁਰਭਾਈ ਗਲਿ ਮਿਲਿ ਗਲਿ ਲਾਵੈ। ਕਿਰਤਿ ਵਿਰਤਿ ਕਰਿ ਧਰਮ ਦੀ ਹਥਹੁ ਦੇ ਕੈ ਭਲਾ ਮਨਾਵੈ। ਪਾਰਸੁ ਪਰਸਿ ਅਪਰਸਿ ਹੋਇ ਪਰ ਤਨ ਪਰ ਧਨ ਹਥੁ ਨ ਲਾਵੈ। ਗੁਰਸਿਖ ਗੁਰਸਿਖ ਪੂਜ ਕੈ ਭਾਇ ਭਗਤਿ ਭੈ ਭਾਣਾ ਭਾਵੈ। ਆਪੁ ਗਵਾਇ ਨ ਆਪੁ ਗਣਾਵੈ ॥੧੨॥

guramukh hath sakath han sādhasaṅgat gur kār kamāvai | pāṇī pakhā pīhaṇā pair dhoi charaṇāmat pāvai | gurabāṇī likh pothīā tāl mridaṅg rabāb vajāvai | namasakār ḍaṇḍaut kar gurabhāī gal mil gal lāvai | kirat virat kar dharam dī hathahu de kai bhalā manāvai | pāras paras aparas hoi par tan par dhan hath na lāvai | gurasikh gurasikh pūj kai bhāi bhagat bhai bhāṇā bhāvai | āp gavāi na āp gaṇāvai |12|

The Gurmukh's hands are made worthy, doing the Guru's work in the sangat. Carrying water, waving the fan, grinding the grain; washing the feet and drinking that water. Writing Gurbani out into volumes; playing cymbal, drum and rebab. Making salutation and bowing full-length, and holding his brother Sikhs heart to heart. Doing honest, upright work, giving with his own hand, and wishing everyone well. Touching the gold-making stone and yet untouched by greed, he lays no hand on another's body or another's wealth. Gursikh honouring Gursikh, love and devotion and awe become his delight in God's Will. He loses himself, and never counts himself.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਪੈਰ ਸਕਾਰਥੇ ਗੁਰਮੁਖਿ ਮਾਰਗਿ ਚਾਲ ਚਲੰਦੇ। ਗੁਰੂ ਦੁਆਰੈ ਜਾਨਿ ਚਲਿ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਚਲਿ ਜਾਇ ਬਹੰਦੇ। ਧਾਵਨ ਪਰਉਪਕਾਰ ਨੋ ਗੁਰਸਿਖਾ ਨੋ ਖੋਜਿ ਲਹੰਦੇ। ਦੁਬਿਧਾ ਪੰਥ ਨ ਧਾਵਨੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚਿ ਉਦਾਸੁ ਰਹੰਦੇ। ਬੰਦਿ ਖਲਾਸੀ ਬੰਦਗੀ ਵਿਰਲੇ ਕੇਈ ਹੁਕਮੀ ਬੰਦੇ। ਗੁਰਸਿਖਾ ਪਰਦਖਣਾਂ ਪੈਰੀ ਪੈ ਰਹਰਾਸਿ ਕਰੰਦੇ। ਗੁਰ ਚੇਲੇ ਪਰਚੈ ਪਰਚੰਦੇ ॥੧੩॥

guramukh pair sakārathe guramukh mārag chāl chalande | gurū duārai jān chal sādhasaṅgat chal jāi bahande | dhāvan paraupakār no gurasikhā no khoj lahande | dubidhā panth na dhāvanī māiā vich udās rahande | band khalāsī bandagī virale keī hukamī bande | gurasikhā paradakhaṇān pairī pai raharās karande | gur chele parachai parachande |13|

The Gurmukh's feet are made worthy, walking the Gurmukh path. Going to the Guru's door, they go and sit down in the sangat. Running to do good to others, they go looking for the Gursikhs. They do not run on the road of seeing two, and in the middle of maya they stay free. Set loose from every bond through devotion — servants of the Command like that are rare. Circling the Gursikhs in respect, falling at the feet, they give their devotion. The love of Guru and disciple is made fast.

ਗੁਰਸਿਖ ਮਨਿ ਪਰਗਾਸੁ ਹੈ ਪਿਰਮ ਪਿਆਲਾ ਅਜਰੁ ਜਰੰਦੇ। ਪਾਰਬ੍ਰਹਮੁ ਪੂਰਨ ਬ੍ਰਹਮੁ ਬ੍ਰਹਮੁ ਬਿਬੇਕੀ ਧਿਆਨੁ ਧਰੰਦੇ। ਸਬਦ ਸੁਰਤਿ ਲਿਵ ਲੀਣ ਹੋਇ ਅਕਥ ਕਥਾ ਗੁਰ ਸਬਦੁ ਸੁਣੰਦੇ। ਭੂਤ ਭਵਿਖਹੁਂ ਵਰਤਮਾਨ ਅਬਿਗਤਿ ਗਤਿ ਅਤਿ ਅਲਖ ਲਖੰਦੇ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖ ਫਲੁ ਅਛਲੁ ਛਲੁ ਭਗਤਿ ਵਛਲੁ ਕਰਿ ਅਛਲੁ ਛਲੰਦੇ। ਭਵਜਲ ਅੰਦਰਿ ਬੋਹਿਥੈ ਇਕਸ ਪਿਛੇ ਲਖ ਤਰੰਦੇ। ਪਰਉਪਕਾਰੀ ਮਿਲਨਿ ਹਸੰਦੇ ॥੧੪॥

gurasikh man paragās hai piram piālā ajar jarande | pārabraham pūran braham braham bibekī dhiān dharande | sabad surat liv līṇ hoi akath kathā gur sabad suṇande | bhūt bhavikhahun varatamān abigat gat at alakh lakhande | guramukh sukh phal achhal chhal bhagat vachhal kar achhal chhalande | bhavajal andar bohithai ikas pichhe lakh tarande | paraupakārī milan hasande |14|

The Gursikh's mind is lit up, and it carries the cup of love that no one can carry. The Highest One, the Perfect One — those who can tell true from false meditate on Brahm, on God. Minds merged in the Word, they hear the untold story of the Guru's Word. Past, future and present, they see the unseen, unreachable state. The Gurmukh's fruit of joy cannot be faked; the Lover of His devotees outwits the one who tries. In the ship on the ocean of fear, behind one person a hundred thousand cross over. They do good, and they meet you laughing.

ਬਾਵਨ ਚੰਦਨ ਆਖੀਐ ਬਹਲੇ ਬਿਸੀਅਰੁ ਤਿਸੁ ਲਪਟਾਹੀ। ਪਾਰਸੁ ਅੰਦਰਿ ਪਥਰਾ ਪਥਰ ਪਾਰਸੁ ਹੋਇ ਨ ਜਾਹੀ। ਮਣੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਸਪਾਂ ਸਿਰੀਂ ਓਇ ਭਿ ਸਪਾਂ ਵਿਚਿ ਫਿਰਾਹੀ। ਲਹਰੀ ਅੰਦਰਿ ਹੰਸੁਲੇ ਮਾਣਕ ਮੋਤੀ ਚੁਗਿ ਚੁਗਿ ਖਾਹੀ। ਜਿਉਂ ਜਲ ਕਵਲ ਅਲਿਪਤੁ ਹੈ ਘਰਿਬਾਰੀ ਗੁਰਸਿਖਿ ਤਿਵਾਹੀ। ਆਸਾ ਵਿਚਿ ਨਿਰਾਸੁ ਹੋਇ ਜੀਵਨੁ ਮੁਕਤਿ ਜੁਗਤਿ ਜੀਵਾਹੀ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਕਿਤੁ ਮੁਹਿ ਸਾਲਾਹੀ ॥੧੫॥

bāvan chandan ākhīai bahale bisīar tis lapaṭāhī | pāras andar patharā pathar pāras hoi na jāhī | maṇī jinhān sapān sirīn oi bhi sapān vich phirāhī | laharī andar hansule māṇak motī chug chug khāhī | jiun jal kaval alipat hai gharibārī gurasikh tivāhī | āsā vich nirās hoi jīvan mukat jugat jīvāhī | sādhasaṅgat kit muh sālāhī |15|

Sandalwood is called cooling, and many snakes wind around it, yet it is never stained by their poison. The gold-making stone lies among the stones, and yet the stones do not become that stone. Those with the jewel on their heads still move among the snakes. The swans among the waves pick out and eat only pearls and gems. As the lotus in the water is unstained, so is the householder Gursikh. Wanting nothing in the middle of wanting, he lives free while still alive. With what mouth can I praise the sangat?

ਧੰਨੁ ਧੰਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਪੁਰਖੁ ਨਿਰੰਕਾਰਿ ਆਕਾਰੁ ਬਣਾਇਆ। ਧੰਨੁ ਧੰਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸਿਖ ਸੁਣਿ ਚਰਣਿ ਸਰਣਿ ਗੁਰਸਿਖ ਜੁ ਆਇਆ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਮਾਰਗੁ ਧੰਨੁ ਹੈ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਮਿਲਿ ਸੰਗੁ ਚਲਾਇਆ। ਧੰਨੁ ਧੰਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਚਰਣ ਧੰਨੁ ਮਸਤਕੁ ਗੁਰ ਚਰਣੀ ਲਾਇਆ। ਸਤਿਗੁਰ ਦਰਸਨੁ ਧੰਨੁ ਹੈ ਧੰਨੁ ਧੰਨੁ ਗੁਰਸਿਖ ਪਰਸਣਿ ਆਇਆ। ਭਾਉ ਭਗਤਿ ਗੁਰਸਿਖ ਵਿਚਿ ਹੋਇ ਦਇਆਲੁ ਗੁਰੁ ਮੁਹਿ ਲਾਇਆ। ਦੁਰਮਤਿ ਦੂਜਾ ਭਾਉ ਮਿਟਾਇਆ ॥੧੬॥

dhann dhann satigur purakh niraṅkār ākār baṇāiā | dhann dhann satigur sikh suṇ charaṇ saraṇ gurasikh ju āiā | guramukh mārag dhann hai sādhasaṅgat mil saṅg chalāiā | dhann dhann satigur charaṇ dhann masatak gur charaṇī lāiā | satigur darasan dhann hai dhann dhann gurasikh parasaṇ āiā | bhāu bhagat gurasikh vich hoi daiāl gur muh lāiā | duramat dūjā bhāu miṭāiā |16|

Blessed, blessed is the True Guru, the Being who gave the Formless a form. Blessed, blessed is the True Guru's Sikh who comes to the shelter of His feet. Blessed is the Gurmukh path, set going by joining the sangat. Blessed, blessed are the True Guru's feet, and blessed the forehead laid at those feet. Blessed is the sight of the True Guru, and blessed the Gursikh who comes to touch it. Where love and devotion are in the Gursikh, the merciful Guru turns His face toward him. Bad thinking and the seeing of two are wiped away.

ਧੰਨੁ ਪਲੁ ਚਸਾ ਘੜੀ ਪਹਰੁ ਧੰਨੁ ਧੰਨੁ ਥਿਤਿ ਸੁ ਵਾਰ ਸਭਾਗੇ। ਧੰਨੁ ਧੰਨੁ ਦਿਹੁ ਰਾਤਿ ਹੈ ਪਖੁ ਮਾਹ ਰੁਤਿ ਸੰਮਤਿ ਜਾਗੇ। ਧੰਨੁ ਅਭੀਚੁ ਨਿਛਤੁ੍ਰ੍ਰ ਹੈ ਕਾਮੁ ਕ੍ਰੋਧ ਅਹੰਕਾਰੁ ਤਿਆਗੇ। ਧੰਨੁ ਧੰਨੁ ਸੰਜੋਗੁ ਹੈ ਅਠਸਠਿ ਤੀਰਥ ਰਾਜ ਪਿਰਾਗੇ। ਗੁਰੂ ਦੁਆਰੈ ਆਇ ਕੈ ਚਰਣ ਕਵਲ ਰਸ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਪਾਗੇ। ਗੁਰ ਉਪਦੇਸੁ ਅਵੇਸੁ ਕਰਿ ਅਨਭੈ ਪਿਰਮ ਪਿਰੀ ਅਨੁਰਾਗੇ। ਸਬਦਿ ਸੁਰਤਿ ਲਿਵ ਸਾਧਸੰਗਿ ਅੰਗਿ ਅੰਗਿ ਇਕ ਰੰਗਿ ਸਮਾਗੇ। ਰਤਨੁ ਮਾਲੁ ਕਰਿ ਕਚੇ ਧਾਗੇ ॥੧੭॥

dhann pal chasā ghaṛī pahar dhann dhann thit su vār sabhāge | dhann dhann dihu rāt hai pakh māh rut sammat jāge | dhann abhīch nichhatrr hai kām krodh ahaṅkār tiāge | dhann dhann sañjog hai aṭhasaṭh tīrath rāj pirāge | gurū duārai āi kai charaṇ kaval ras ammrit pāge | gur upades aves kar anabhai piram pirī anurāge | sabad surat liv sādhasaṅg aṅg aṅg ik raṅg samāge | ratan māl kar kache dhāge |17|

Blessed is the moment, the instant, the hour, the watch; blessed the lucky day and date. Blessed the day and night, the fortnight, the month, the season and the year that wake up. Blessed the lucky star of the one who throws off lust, anger and pride. Blessed, blessed is that meeting, worth all sixty-eight pilgrimage places and the great river-meeting at Prayag. Coming to the Guru's door, those lotus feet drip the nectar of sweetness. Taking the Guru's teaching to heart, in fearless love they are dyed with the Beloved. Minds in the Word in the sangat, limb by limb they merge into one colour. Their jewel-wealth is strung on the raw thread of this frail body.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਮਿਠਾ ਬੋਲਣਾ ਜੋ ਬੋਲੈ ਸੋਈ ਜਪੁ ਜਾਪੈ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਅਖੀ ਦੇਖਣਾ ਬ੍ਰਹਮ ਧਿਆਨੁ ਧਰੈ ਆਪੁ ਆਪੈ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਨਣਾ ਸੁਰਤਿ ਕਰਿ ਪੰਚ ਸਬਦੁ ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਅਲਾਪੈ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਕਿਰਤਿ ਕਮਾਵਣੀ ਨਮਸਕਾਰੁ ਡੰਡਉਤਿ ਸਿਞਾਪੈ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਮਾਰਗਿ ਚਲਣਾ ਪਰਦਖਣਾ ਪੂਰਨ ਪਰਤਾਪੈ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਖਾਣਾ ਪੈਨਣਾ ਜੋਗ ਭੋਗ ਸੰਜੋਗ ਪਛਾਪੈ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਵਣੁ ਸਮਾਧਿ ਹੈ ਆਪੇ ਆਪਿ ਨ ਥਾਪਿ ਉਥਾਪੈ। ਘਰਬਾਰੀ ਜੀਵਨ ਮੁਕਤਿ ਲਹਿਰ ਨ ਭਵਜਲ ਭਉ ਨ ਬਿਆਪੈ। ਪਾਰਿ ਪਏ ਲੰਘਿ ਵਰੈ ਸਰਾਪੈ ॥੧੮॥

guramukh miṭhā bolaṇā jo bolai soī jap jāpai | guramukh akhī dekhaṇā braham dhiān dharai āp āpai | guramukh sunaṇā surat kar pañch sabad gur sabad alāpai | guramukh kirat kamāvaṇī namasakār ḍaṇḍaut siñāpai | guramukh mārag chalaṇā paradakhaṇā pūran paratāpai | guramukh khāṇā painaṇā jog bhog sañjog pachhāpai | guramukh savaṇ samādh hai āpe āp na thāp uthāpai | gharabārī jīvan mukat lahir na bhavajal bhau na biāpai | pār pae laṅgh varai sarāpai |18|

The Gurmukh speaks sweetly, and whatever he speaks is a chanting of the Name. The Gurmukh sees with his own eyes the meditation of God, Himself within Himself. The Gurmukh listens closely, the five sounds sung in the Guru's Word. The Gurmukh does honest work, and is known by his salutation and his bowing. The Gurmukh walks the path, going round in the full glory. In the Gurmukh's eating and dressing there is yoga, enjoyment and union. Even the Gurmukh's sleep is meditation; He Himself neither sets up nor casts down. The householder who is free while still alive — no wave and no fear of the ocean of fear can touch him. He crosses over, past both blessing and curse.

ਸਤਿਗੁਰ ਸਤਿ ਸਰੂਪੁ ਹੈ ਧਿਆਨ ਮੂਲੁ ਗੁਰ ਮੂਰਤਿ ਜਾਣੈ। ਸਤਿ ਨਾਮੁ ਕਰਤਾ ਪੁਰਖੁ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ੍ਰ ਸਿਮਰਣੁ ਪਰਵਾਣੈ। ਚਰਣ ਕਵਲ ਮਕਰੰਦ ਰਸੁ ਪੂਜਾ ਮੂਲੁ ਪਿਰਮ ਰਸੁ ਮਾਣੈ। ਸਬਦ ਸੁਰਤਿ ਲਿਵ ਸਾਧਸੰਗਿ ਗੁਰ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਅੰਦਰਿ ਆਣੈ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਪੰਥੁ ਅਗੰਮੁ ਹੈ ਗੁਰਮਤਿ ਨਿਹਚਲੁ ਚਲਣੁ ਭਾਣੈ। ਵੇਦ ਕਤੇਬਹੁਂ ਬਾਹਰੀ ਅਕਥ ਕਥਾ ਕਉਣੁ ਆਖਿ ਵਖਾਣੈ। ਵੀਹ ਇਕੀਹ ਉਲੰਘਿ ਸਿਞਾਣੈ ॥੧੯॥

satigur sat sarūp hai dhiān mūl gur mūrat jāṇai | sat nām karatā purakh mūl mantrr simaraṇ paravāṇai | charaṇ kaval makarand ras pūjā mūl piram ras māṇai | sabad surat liv sādhasaṅg gur kirapā te andar āṇai | guramukh panth agamm hai guramat nihachal chalaṇ bhāṇai | ved katebahun bāharī akath kathā kauṇ ākh vakhāṇai | vīh ikīh ulaṅgh siñāṇai |19|

The True Guru is the very form of Truth, and he knows the Guru's image as the root of meditation. 'Sat Naam, the Creator-Being' — remembering the Mool Mantar, the opening words of the Guru's Word, is accepted. The nectar of the lotus feet is the root of worship, and he savours the sweetness of love. Mind in the Word in the sangat, by the Guru's grace it is brought inside. The Gurmukh path cannot be reached by effort; by the Guru's wisdom, unshakable, he walks in God's Will. Past the Vedas and the scriptures — who can tell the story that cannot be told? Rising past the world's counting, he comes to know.

ਸੀਸੁ ਨਿਵਾਏ ਢੀਂਗੁਲੀ ਗਲਿ ਬੰਧੇ ਜਲੁ ਉਚਾ ਆਵੈ। ਘੁਘੂ ਸੁਝੁ ਨ ਸੁਝਈ ਚਕਈ ਚੰਦੁ ਨ ਡਿਠਾ ਭਾਵੈ। ਸਿੰਮਲ ਬਿਰਖੁ ਨ ਸਫਲੁ ਹੋਇ ਚੰਦਨ ਵਾਸੁ ਨ ਵਾਂਸਿ ਸਮਾਵੈ। ਸਪੈ ਦੁਧੁ ਪੀਆਲੀਐ ਤੁਮੇ ਦਾ ਕਉੜਤੁ ਨ ਜਾਵੈ। ਜਿਉ ਥਣਿ ਚੰਬੜਿ ਚਿਚੁੜੀ ਲੋਹੂ ਪੀਐ ਦੁਧੁ ਨ ਖਾਵੈ। ਸਭ ਅਵਗੁਣ ਮੈ ਤਨਿ ਵਸਨਿ ਗੁਣ ਕੀਤੇ ਅਵਗੁਣ ਨੋ ਧਾਵੈ। ਥੋਮ ਨ ਵਾਸੁ ਕਥੂਰੀ ਆਵੈ ॥੨੦॥੬॥

sīs nivāe ḍhīṅgulī gal bandhe jal uchā āvai | ghughū sujh na sujhaī chakaī chand na ḍiṭhā bhāvai | simmal birakh na saphal hoi chandan vās na vāns samāvai | sapai dudh pīālīai tume dā kauṛat na jāvai | jiu thaṇ chambaṛ chichuṛī lohū pīai dudh na khāvai | sabh avaguṇ mai tan vasan guṇ kīte avaguṇ no dhāvai | thom na vās kathūrī āvai |20|6|

The well-sweep bows its head, but only because it is roped at the neck: that is humility by force, and the water rises high. The owl sees nothing; the sheldrake has no love for the sight of the moon. The silk-cotton tree bears no fruit; the sandal's scent never enters the bamboo. Feed a snake on milk, and the bitterness in it still does not go. The tick clings to the udder and drinks blood, not milk. Every fault lives in my body; give it goodness, and it runs after fault instead. Garlic will never smell of musk.

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ॥

ik oankaar satigur prasād |

One Creator. Known by the grace of the True Guru.