Var 9 · The Discipleship of the Guru

ਗੁਰ ਮੂਰਤਿ ਪੂਰਨ ਬ੍ਰਹਮੁ ਅਬਿਗਤਿ ਅਬਿਨਾਸੀ। ਪਾਰਬ੍ਰਹਮੁ ਗੁਰ ਸਬਦੁ ਹੈ ਸਤਸੰਗਿ ਨਿਵਾਸੀ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਸਚੁ ਖੰਡੁ ਹੈ ਭਾਉ ਭਗਤਿ ਅਭਿਆਸੀ। ਚਹੁ ਵਰਨਾ ਉਪਦੇਸ ਕਰਿ ਗੁਰਮਤਿ ਪਰਗਾਸੀ। ਪੈਰੀ ਪੈ ਪਾਖਾਕ ਹੋਇ ਗੁਰਮੁਖਿ ਰਹਿਰਾਸੀ। ਮਾਇਆ ਵਿਚਿ ਉਦਾਸੁ ਗਤਿ ਹੋਇ ਆਸ ਨਿਰਾਸੀ ॥੧॥

gur mūrat pūran braham abigat abināsī | pārabraham gur sabad hai satasaṅg nivāsī | sādhasaṅgat sach khaṇḍ hai bhāu bhagat abhiāsī | chahu varanā upades kar guramat paragāsī | pairī pai pākhāk hoi guramukh rahirāsī | māiā vich udās gat hoi ās nirāsī |1|

The Guru is the image of the perfect Brahm — hidden from sight, and never to be destroyed. The Highest Brahm is the Guru's Word, living in the holy company. The sangat is the land of Truth, where loving devotion is practised. Teaching the four castes, the Guru's wisdom shines out. Falling at the feet, becoming the dust of the feet, the Gurmukh keeps the discipline. In the middle of maya he stays free, and turns his hoping into wanting nothing.

ਗੁਰ ਸਿਖੀ ਬਾਰੀਕ ਹੈ ਸਿਲ ਚਟਣੁ ਫਿਕੀ। ਤ੍ਰਿਖੀ ਖੰਡੇ ਧਾਰ ਹੈ ਉਹੁ ਵਾਲਹੁ ਨਿਕੀ। ਭੂਹ ਭਵਿਖ ਨ ਵਰਤਮਾਨ ਸਰਿ ਮਿਕਣਿ ਮਿਕੀ। ਦੁਤੑੀਆ ਨਾਸਤਿ ਏਤੁ ਘਰਿ ਹੋਇ ਇਕਾ ਇਕੀ। ਦੂਆ ਤੀਆ ਵੀਸਰੈ ਸਣੁ ਕਕਾ ਕਿਕੀ। ਸਭੈ ਸਿਕਾਂ ਪਰਹਰੈ ਸੁਖੁ ਇਕਤੁ ਸਿਕੀ ॥੨॥

gur sikhī bārīk hai sil chaṭaṇ phikī | trikhī khaṇḍe dhār hai uhu vālahu nikī | bhūh bhavikh na varatamān sar mikaṇ mikī | duthīā nāsat et ghar hoi ikā ikī | dūā tīā vīsarai saṇ kakā kikī | sabhai sikān paraharai sukh ikat sikī |2|

Being the Guru's disciple is a fine, thin thing — like licking a smooth stone with no taste on it. It is the sharp edge of a sword, thinner than a hair. Past, future and present cannot be weighed against it. Seeing two where there is One does not exist in this home; here there is only the One, alone. The second and the third are forgotten, along with every 'why' and 'how'. Throwing off all cravings, peace lies in one single longing.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਮਾਰਗੁ ਆਖੀਐ ਗੁਰਮਤਿ ਹਿਤਕਾਰੀ। ਹੁਕਮਿ ਰਜਾਈ ਚਲਣਾ ਗੁਰ ਸਬਦ ਵੀਚਾਰੀ। ਭਾਣਾ ਭਾਵੈ ਖਸਮ ਕਾ ਨਿਹਚਉ ਨਿਰੰਕਾਰੀ। ਇਸਕ ਮੁਸਕ ਮਹਕਾਰੁ ਹੈ ਹੁਇ ਪਰਉਪਕਾਰੀ। ਸਿਦਕ ਸਬੂਰੀ ਸਾਬਤੇ ਮਸਤੀ ਹੁਸੀਆਰੀ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਆਪੁ ਗਵਾਇਆ ਜਿਣਿ ਹਉਮੈ ਮਾਰੀ ॥੩॥

guramukh mārag ākhīai guramat hitakārī | hukam rajāī chalaṇā gur sabad vīchārī | bhāṇā bhāvai khasam kā nihachau niraṅkārī | isak musak mahakār hai hui paraupakārī | sidak sabūrī sābate masatī husīārī | guramukh āp gavāiā jiṇ haumai mārī |3|

The Gurmukh's path, they say, is loving the Guru's wisdom. It is walking in God's Will and Command, and turning the Guru's Word over in the mind. The Master's Will begins to taste sweet, and faith in the Formless One grows firm. Like the scent of love and musk, he does good to others. Faith, contentment and steadiness — a wide-awake, joyful gladness. The Gurmukh has lost himself, and by winning has killed his own pride.

ਭਾਇ ਭਗਤਿ ਭੈ ਚਲਣਾ ਹੋਇ ਪਾਹੁਣਿਚਾਰੀ। ਚਲਣੁ ਜਾਣਿ ਅਜਾਣੁ ਹੋਇ ਗਹੁ ਗਰਬੁ ਨਿਵਾਰੀ। ਗੁਰਸਿਖ ਨਿਤ ਪਰਾਹੁਣੇ ਏਹੁ ਕਰਣੀ ਸਾਰੀ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੇਵ ਕਮਾਵਣੀ ਸਤਿਗੁਰੂ ਪਿਆਰੀ। ਸਬਦਿ ਸੁਰਤਿ ਲਿਵ ਲੀਣ ਹੋਇ ਪਰਵਾਰ ਸੁਧਾਰੀ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਜਾਇ ਸਹਜ ਘਰਿ ਨਿਰਮਲਿ ਨਿਰੰਕਾਰੀ ॥੪॥

bhāi bhagat bhai chalaṇā hoi pāhuṇichārī | chalaṇ jāṇ ajāṇ hoi gahu garab nivārī | gurasikh nit parāhuṇe ehu karaṇī sārī | guramukh sev kamāvaṇī satigurū piārī | sabad surat liv līṇ hoi paravār sudhārī | sādhasaṅgat jāi sahaj ghar niramal niraṅkārī |4|

To walk in love, devotion and awe, like a guest passing through. Knowing he must go, becoming like one who knows nothing, holding on tight and throwing off pride. The Gursikhs are always guests here — that is their whole way of living. The Gurmukh earns by service, and is dear to the True Guru. Mind merged in the Word, he lifts up his whole family. Going to the sangat, he comes to the home of ease, spotless in the Formless One.

ਪਰਮ ਜੋਤਿ ਪਰਗਾਸੁ ਕਰਿ ਉਨਮਨਿ ਲਿਵ ਲਾਈ। ਪਰਮ ਤਤੁ ਪਰਵਾਣੁ ਕਰਿ ਅਨਹਦਿ ਧੁਨਿ ਵਾਈ। ਪਰਮਾਰਥ ਪਰਬੋਧ ਕਰਿ ਪਰਮਾਤਮ ਹਾਈ। ਗੁਰ ਉਪਦੇਸੁ ਅਵੇਸੁ ਕਰਿ ਅਨਭਉ ਪਦੁ ਪਾਈ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਕਰਿ ਸਾਧਨਾ ਇਕ ਮਨਿ ਇਕੁ ਧਿਆਈ। ਵੀਹ ਇਕੀਹ ਚੜ੍ਹਾਉ ਚੜ੍ਹਿ ਇਉਂ ਨਿਜ ਘਰਿ ਜਾਈ ॥੫॥

param jot paragās kar unaman liv lāī | param tat paravāṇ kar anahad dhun vāī | paramārath parabodh kar paramātam hāī | gur upades aves kar anabhau pad pāī | sādhasaṅgat kar sādhanā ik man ik dhiāī | vīh ikīh chaṛhāu chaṛh iun nij ghar jāī |5|

Kindling the highest light, he fixes his love in that high state. Accepting the highest essence, he sounds the melody no one plays. Waking up the highest truth, he becomes the Highest Soul. Filled with the Guru's teaching, he gains the state of natural knowing. Doing his discipline in the sangat, single-minded, he meditates on the One. Climbing past the twenties into the twenty-first, he comes to his own home.

ਦਰਪਣਿ ਵਾਂਗ ਧਿਆਨੁ ਧਰਿ ਆਪੁ ਆਪ ਨਿਹਾਲੈ। ਘਟਿ ਘਟਿ ਪੂਰਨ ਬ੍ਰਹਮੁ ਹੈ ਚੰਦੁ ਜਲ ਵਿਚਿ ਭਾਲੈ। ਗੋਰਸੁ ਗਾਈ ਵੇਖਦਾ ਘਿਉ ਦੁਧੁ ਵਿਚਾਲੈ। ਫੁਲਾਂ ਅੰਦਰਿ ਵਾਸੁ ਲੈ ਫਲੁ ਸਾਉ ਸਮ੍ਹਾਲੈ। ਕਾਸਟਿ ਅਗਨਿ ਚਲਿਤੁ ਵੇਖਿ ਜਲ ਧਰਤਿ ਹਿਆਲੈ। ਘਟਿ ਘਟਿ ਪੂਰਨੁ ਬ੍ਰਹਮੁ ਹੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਵੇਖਾਲੈ ॥੬॥

darapaṇ vāṅg dhiān dhar āp āp nihālai | ghaṭ ghaṭ pūran braham hai chand jal vich bhālai | goras gāī vekhadā ghiu dudh vichālai | phulān andar vās lai phal sāu samhālai | kāsaṭ agan chalit vekh jal dharat hiālai | ghaṭ ghaṭ pūran braham hai guramukh vekhālai |6|

Meditating like someone standing before a mirror, he sees his own Self. The perfect Brahm is in every heart — the way you look for the moon in the water. As the cow holds butter inside its milk; as scent lives inside the flower, and taste inside the fruit; as fire lies hidden in the wood, and water inside the earth — the perfect Brahm is in every heart, and the Gurmukh brings it out.

ਦਿਬ ਦਿਸਟਿ ਗੁਰ ਧਿਆਨੁ ਧਰਿ ਸਿਖ ਵਿਰਲਾ ਕੋਈ। ਰਤਨ ਪਾਰਖੂ ਹੋਇ ਕੈ ਰਤਨਾ ਅਵਲੋਈ। ਮਨੁ ਮਾਣਕੁ ਨਿਰਮੋਲਕਾ ਸਤਿਸੰਗਿ ਪਰੋਈ। ਰਤਨ ਮਾਲ ਗੁਰਸਿਖ ਜਗਿ ਗੁਰਮਤਿ ਗੁਣ ਗੋਈ। ਜੀਵਦਿਆਂ ਮਰਿ ਅਮਰੁ ਹੋਇ ਸੁਖ ਸਹਜਿ ਸਮੋਈ। ਓਤਿ ਪੋਤਿ ਜੋਤੀ ਜੋਤਿ ਮਿਲਿ ਜਾਣੈ ਜਾਣੋਈ ॥੭॥

dib disaṭ gur dhiān dhar sikh viralā koī | ratan pārakhū hoi kai ratanā avaloī | man māṇak niramolakā satisaṅg paroī | ratan māl gurasikh jag guramat guṇ goī | jīvadiān mar amar hoi sukh sahaj samoī | ot pot jotī jot mil jāṇai jāṇoī |7|

With the inner eye that the Guru's meditation opens — rare is a Sikh like that. Becoming one who can value a jewel, he sees the jewels for what they are. He strings the priceless gem of the mind on the thread of the sangat. The Gursikh is a necklace of gems in the world, singing the goodness of the Guru's wisdom. Living, he dies, and so becomes deathless, melted into calm ease. Woven together like the threads of one cloth, light merged into Light, he knows the Knower.

ਰਾਗ ਨਾਦ ਵਿਸਮਾਦੁ ਹੋਇ ਗੁਣ ਗਹਿਰ ਗੰਭੀਰਾ। ਸਬਦ ਸੁਰਤਿ ਲਿਵ ਲੀਣ ਹੋਇ ਅਨਹਦਿ ਧੁਨਿ ਧੀਰਾ। ਜੰਤ੍ਰ੍ਰੀ ਜੰਤ੍ਰ੍ਰ ਵਜਾਇਦਾ ਮਨਿ ਉਨਿਮਨਿ ਚੀਰਾ। ਵਜਿ ਵਜਾਇ ਸਮਾਇ ਲੈ ਗੁਰ ਸਬਦ ਵਜੀਰਾ। ਅੰਤਰਿਜਾਮੀ ਜਾਣੀਐ ਅੰਤਰਿ ਗਤਿ ਪੀਰਾ। ਗੁਰ ਚੇਲਾ ਚੇਲਾ ਗੁਰੂ ਬੇਧਿ ਹੀਰੈ ਹੀਰਾ ॥੮॥

rāg nād visamād hoi guṇ gahir gambhīrā | sabad surat liv līṇ hoi anahad dhun dhīrā | jantrrī jantrr vajāidā man uniman chīrā | vaj vajāi samāi lai gur sabad vajīrā | antarijāmī jāṇīai antar gat pīrā | gur chelā chelā gurū bedh hīrai hīrā |8|

The melody and the sound become wonder, deep and rich in goodness. Mind merged in the Word, held steady in the sound no one plays. As a musician plays his instrument, the mind is pierced in that high state. Playing it and sounding it, he merges in — the Guru's Word his minister. He is known as the One who knows every heart, his state deep inside. Guru becomes disciple and disciple Guru — diamond piercing diamond.

ਪਾਰਸੁ ਹੋਇਆ ਪਾਰਸਹੁ ਗੁਰਮੁਖਿ ਵਡਿਆਈ। ਹੀਰੈ ਹੀਰਾ ਬੇਧਿਆ ਜੋਤੀ ਜੋਤਿ ਮਿਲਾਈ। ਸਬਦ ਸੁਰਤਿ ਲਿਵ ਲੀਣੁ ਹੋਇ ਜੰਤ੍ਰ ਜੰਤ੍ਰ੍ਰੀ ਵਾਈ। ਗੁਰ ਚੇਲਾ ਚੇਲਾ ਗੁਰੂ ਪਰਚਾ ਪਰਚਾਈ। ਪੁਰਖਹੁੰ ਪੁਰਖੁ ਉਪਾਇਆ ਪੁਰਖੋਤਮ ਹਾਈ। ਵੀਹ ਇਕੀਹ ਉਲੰਘਿ ਕੈ ਹੋਇ ਸਹਜਿ ਸਮਾਈ ॥੯॥

pāras hoiā pārasahu guramukh vaḍiāī | hīrai hīrā bedhiā jotī jot milāī | sabad surat liv līṇ hoi jantr jantrrī vāī | gur chelā chelā gurū parachā parachāī | purakhahun purakh upāiā purakhotam hāī | vīh ikīh ulaṅgh kai hoi sahaj samāī |9|

From the gold-making stone, the Gurmukh becomes that stone himself — such is his greatness. Diamond pierces diamond, and light is merged into Light. Mind merged in the Word, the instrument sounded by the player. Guru becomes disciple and disciple Guru, love kindling love. Out of the Being a being is raised, and becomes the highest Being. Climbing past the twenties into the twenty-first, he melts into calm ease.

ਸਤਿਗੁਰੁ ਦਰਸਨੁ ਦੇਖਦੋ ਪਰਮਾਤਮੁ ਦੇਖੈ। ਸਬਦ ਸੁਰਤਿ ਲਿਵ ਲੀਣ ਹੋਇ ਅੰਤਰਿ ਗਤਿ ਲੇਖੈ। ਚਰਨ ਕਵਲ ਦੀ ਵਾਸਨਾ ਹੋਇ ਚੰਦਨ ਭੇਖੈ। ਚਰਣੋਦਕ ਮਕਰੰਦ ਰਸ ਵਿਸਮਾਦੁ ਵਿਸੇਖੈ। ਗੁਰਮਤਿ ਨਿਹਚਲੁ ਚਿਤੁ ਕਰਿ ਵਿਚਿ ਰੂਪ ਨ ਰੇਖੈ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਸਚ ਖੰਡਿ ਜਾਇ ਹੋਇ ਅਲਖ ਅਲੇਖੈ ॥੧੦॥

satigur darasan dekhado paramātam dekhai | sabad surat liv līṇ hoi antar gat lekhai | charan kaval dī vāsanā hoi chandan bhekhai | charaṇodak makarand ras visamād visekhai | guramat nihachal chit kar vich rūp na rekhai | sādhasaṅgat sach khaṇḍ jāi hoi alakh alekhai |10|

Seeing the True Guru's face, he sees the Highest Soul. Mind merged in the Word, his inner state is counted. Longing for the lotus feet becomes his dress of sandalwood. The water that washed those feet, the nectar of the lotus, is a special wonder. By the Guru's wisdom he makes the mind unshakable, past all form and feature. Going to the sangat, the land of Truth, he becomes the unseen, the unwritten.

ਅਖੀ ਅੰਦਰਿ ਦੇਖਦਾ ਦਰਸਨ ਵਿਚਿ ਦਿਸੈ। ਸਬਦੈ ਵਿਚਿ ਵਖਾਣੀਐ ਸੁਰਤੀ ਵਿਚਿ ਰਿਸੈ। ਚਰਣ ਕਵਲ ਵਿਚਿ ਵਾਸਨਾ ਮਨੁ ਭਵਰੁ ਸਲਿਸੈ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਸੰਜੋਗੁ ਮਿਲਿ ਵਿਜੋਗਿ ਨ ਕਿਸੈ। ਗੁਰਮਤਿ ਅੰਦਰਿ ਚਿਤੁ ਹੈ ਚਿਤੁ ਗੁਰਮਤਿ ਜਿਸੈ। ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਪੂਰਣ ਬ੍ਰਹਮੁ ਸਤਿਗੁਰ ਹੈ ਤਿਸੈ ॥੧੧॥

akhī andar dekhadā darasan vich disai | sabadai vich vakhāṇīai suratī vich risai | charaṇ kaval vich vāsanā man bhavar salisai | sādhasaṅgat sañjog mil vijog na kisai | guramat andar chit hai chit guramat jisai | pārabraham pūraṇ braham satigur hai tisai |11|

Inside the eyes He sees, and He is seen inside the sight. He is told of inside the Word, and He shines inside the mind. Longing for the lotus feet — the mind is the bee that clings there. Meeting in the union of the sangat, no one ever parts again. The mind is inside the Guru's wisdom, and the Guru's wisdom is one with the mind. The Highest, perfect Brahm — the True Guru is that very One.

ਅਖੀ ਅੰਦਰਿ ਦਿਸਟਿ ਹੋਇ ਨਕਿ ਸਾਹੁ ਸੰਜੋਈ। ਕੰਨਾਂ ਅੰਦਰਿ ਸੁਰਤਿ ਹੋਇ ਜੀਭ ਸਾਦੁ ਸਮੋਈ। ਹਥੀ ਕਿਰਤਿ ਕਮਾਵਣੀ ਪੈਰ ਪੰਥੁ ਸਥੋਈ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖ ਫਲੁ ਪਾਇਆ ਮਤਿ ਸਬਦਿ ਵਿਲੋਈ। ਪਰਕਿਰਤੀ ਹੂ ਬਾਹਰਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਵਿਰਲੋਈ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਚੰਨਣ ਬਿਰਖੁ ਮਿਲਿ ਚੰਨਣੁ ਹੋਈ ॥੧੨॥

akhī andar disaṭ hoi nak sāhu sañjoī | kannān andar surat hoi jībh sād samoī | hathī kirat kamāvaṇī pair panth sathoī | guramukh sukh phal pāiā mat sabad viloī | parakiratī hū bāharā guramukh viraloī | sādhasaṅgat channaṇ birakh mil channaṇ hoī |12|

Inside the eyes is sight, and in the nose the breath is joined; inside the ears is hearing, and on the tongue taste is held. With the hands he does honest work, and with the feet he walks the path. The Gurmukh gains the fruit of joy, his mind churned in the Word. Past his own nature, the Gurmukh is a rare one. The sangat is the sandalwood tree — meet it, and you become sandal.

ਅਬਿਗਤਿ ਗਤਿ ਅਬਿਗਤਿ ਦੀ ਕਿਉ ਅਲਖ ਲਖਾਏ। ਅਕਥ ਕਥਾ ਹੈ ਅਕਥ ਦੀ ਕਿਉ ਆਖਿ ਸੁਣਾਏ। ਅਚਰਜ ਨੋ ਆਚਰਜੁ ਹੈ ਹੈਰਾਣ ਕਰਾਏ। ਵਿਸਮਾਦੇ ਵਿਸਮਾਦੁ ਹੈ ਵਿਸਮਾਦੁ ਸਮਾਏ। ਵੇਦੁ ਨ ਜਾਣੈ ਭੇਦੁ ਕਿਹੁ ਸੇਸਨਾਗੁ ਨ ਪਾਏ। ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਸਾਲਾਹਣਾ ਗੁਰੁ ਸਬਦੁ ਅਲਾਏ ॥੧੩॥

abigat gat abigat dī kiu alakh lakhāe | akath kathā hai akath dī kiu ākh suṇāe | acharaj no ācharaj hai hairāṇ karāe | visamāde visamād hai visamād samāe | ved na jāṇai bhed kihu sesanāg na pāe | vāhigurū sālāhaṇā gur sabad alāe |13|

The state of the Hidden One is hidden — how can the unseen be shown? The story of what cannot be told cannot be told — how can it be spoken? The wonder of wonders astounds, and fills you with amazement. The marvel of marvels is marvel, and merges into marvel. The Veda does not know its secret, and even Shesh, the great serpent, cannot find it. Praise Waheguru — speak out the Guru's Word.

ਲੀਹਾ ਅੰਦਰਿ ਚਲੀਐ ਜਿਉ ਗਾਡੀ ਰਾਹੁ। ਹੁਕਮਿ ਰਜਾਈ ਚਲਣਾ ਸਾਧਸੰਗਿ ਨਿਬਾਹੁ। ਜਿਉ ਧਨ ਸੋਘਾ ਰਖਦਾ ਘਰਿ ਅੰਦਰਿ ਸਾਹੁ। ਜਿਉ ਮਿਰਜਾਦ ਨ ਛਡਈ ਸਾਇਰੁ ਅਸਗਾਹੁ। ਲਤਾ ਹੇਠਿ ਲਤਾੜੀਐ ਅਜਰਾਵਰੁ ਘਾਹੁ। ਧਰਮਸਾਲ ਹੈ ਮਾਨਸਰੁ ਹੰਸ ਗੁਰਸਿਖ ਵਾਹੁ। ਰਤਨ ਪਦਾਰਥ ਗੁਰ ਸਬਦੁ ਕਰਿ ਕੀਰਤਨੁ ਖਾਹੁ ॥੧੪॥

līhā andar chalīai jiu gāḍī rāhu | hukam rajāī chalaṇā sādhasaṅg nibāhu | jiu dhan soghā rakhadā ghar andar sāhu | jiu mirajād na chhaḍaī sāir asagāhu | latā heṭh latāṛīai ajarāvar ghāhu | dharamasāl hai mānasar hans gurasikh vāhu | ratan padārath gur sabad kar kīratan khāhu |14|

Walk inside the ruts, like a cart on its road. Walk in God's Will and Command, staying true inside the sangat. As the banker keeps guard over the wealth inside his house; as the boundless ocean never steps over its shore; as grass is trampled underfoot and yet bears what cannot be borne — the sangat is Lake Mansarovar, and the Gursikhs are its swans. The treasure of jewels is the Guru's Word; feed on it as kirtan, the singing of God's praise.

ਚਨਣੁ ਜਿਉ ਵਣ ਖੰਡ ਵਿਚਿ ਓਹੁ ਆਪੁ ਲੁਕਾਏ। ਪਾਰਸੁ ਅੰਦਰਿ ਪਰਬਤਾਂ ਹੋਇ ਗੁਪਤ ਵਲਾਏ। ਸਤ ਸਮੁੰਦੀ ਮਾਨਸਰੁ ਨਹਿ ਅਲਖੁ ਲਖਾਏ। ਜਿਉ ਪਰਛਿੰਨਾ ਪਾਰਜਾਤੁ ਨਹਿ ਪਰਗਟੀ ਆਏ। ਜਿਉ ਜਗਿ ਅੰਦਰਿ ਕਾਮਧੇਨੁ ਨਹਿ ਆਪੁ ਜਣਾਏ। ਸਤਿਗੁਰ ਦਾ ਉਪਦੇਸੁ ਲੈ ਕਿਉ ਆਪੁ ਗਣਾਏ ॥੧੫॥

chanaṇ jiu vaṇ khaṇḍ vich ohu āp lukāe | pāras andar parabatān hoi gupat valāe | sat samundī mānasar nah alakh lakhāe | jiu parachhinnā pārajāt nah paragaṭī āe | jiu jag andar kāmadhen nah āp jaṇāe | satigur dā upades lai kiu āp gaṇāe |15|

As the sandalwood hides itself inside the forest grove; as the gold-making stone lies hidden in the mountains; as Lake Mansarovar among the seven seas does not show what is unseen; as the wish-granting tree stays screened and does not come to light; as the wish-granting cow in the world does not make itself known — so, taking the True Guru's teaching, why should anyone ever count himself?

ਦੁਇ ਦੁਇ ਅਖੀ ਆਖੀਅਨਿ ਇਕੁ ਦਰਸਨੁ ਦਿਸੈ। ਦੁਇ ਦੁਇ ਕੰਨਿ ਵਖਾਣੀਅਨਿ ਇਕ ਸੁਰਤਿ ਸਲਿਸੈ। ਦੁਇ ਦੁਇ ਨਦੀ ਕਿਨਾਰਿਆਂ ਪਾਰਾਵਾਰੁ ਨ ਤਿਸੈ। ਇਕ ਜੋਤਿ ਦੁਇ ਮੂਰਤੀ ਇਕ ਸਬਦੁ ਸਰਿਸੈ। ਗੁਰ ਚੇਲਾ ਚੇਲਾ ਗੁਰੂ ਸਮਝਾਏ ਕਿਸੈ ॥੧੬॥

dui dui akhī ākhīan ik darasan disai | dui dui kann vakhāṇīan ik surat salisai | dui dui nadī kināriān pārāvār na tisai | ik jot dui mūratī ik sabad sarisai | gur chelā chelā gurū samajhāe kisai |16|

The eyes are named two by two, and yet one single sight is seen. The ears are told of two by two, and yet one hearing sounds. There are two banks to the river, and yet the water knows no shore. One light, two forms; one Word makes them alike. Guru becomes disciple and disciple Guru — who could ever explain it to whom?

ਪਹਿਲੇ ਗੁਰਿ ਉਪਦੇਸ ਦੇ ਸਿਖ ਪੈਰੀ ਪਾਏ। ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਕਰਿ ਧਰਮਸਾਲ ਸਿਖ ਸੇਵਾ ਲਾਏ। ਭਾਇ ਭਗਤਿ ਭੈ ਸੇਵਦੇ ਗੁਰਪੁਰਬ ਕਰਾਏ। ਸਬਦ ਸੁਰਤਿ ਲਿਵ ਕੀਰਤਨੁ ਸਚਿ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਏ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਮਾਰਗੁ ਸਚ ਦਾ ਸਚੁ ਪਾਰਿ ਲੰਘਾਏ। ਸਚਿ ਮਿਲੈ ਸਚਿਆਰ ਨੋ ਮਿਲਿ ਆਪੁ ਗਵਾਏ ॥੧੭॥

pahile gur upades de sikh pairī pāe | sādhasaṅgat kar dharamasāl sikh sevā lāe | bhāi bhagat bhai sevade gurapurab karāe | sabad surat liv kīratan sach mel milāe | guramukh mārag sach dā sach pār laṅghāe | sach milai sachiār no mil āp gavāe |17|

First the Guru gives the teaching and sets the Sikh at his feet. Making the sangat a house of worship, he sets the Sikh to service. In love, devotion and awe they serve, keeping the Guru's holy days. Mind in the Word, kirtan joins them to the True One. The Gurmukh's path is the path of Truth, and the True One carries a person across. The True One meets the true person, and in that meeting he loses himself.

ਸਿਰ ਉਚਾ ਨੀਵੇਂ ਚਰਣ ਸਿਰਿ ਪੈਰੀ ਪਾਂਦੇ। ਮੁਹੁ ਅਖੀ ਨਕੁ ਕੰਨ ਹਥ ਦੇਹ ਭਾਰ ਉਚਾਂਦੇ। ਸਭ ਚਿਹਨ ਛਡਿ ਪੂਜੀਅਨਿ ਕਉਣੁ ਕਰਮ ਕਮਾਂਦੇ। ਗੁਰ ਸਰਣੀ ਸਾਧਸੰਗਤੀ ਨਿਤ ਚਲਿ ਚਲਿ ਜਾਂਦੇ। ਵਤਨਿ ਪਰਉਪਕਾਰ ਨੋ ਕਰਿ ਪਾਰਿ ਵਸਾਂਦੇ। ਮੇਰੀ ਖਲਹੁ ਮੌਜੜੇ ਗੁਰਸਿਖ ਹੰਢਾਂਦੇ। ਮਸਤਕ ਲਗੇ ਸਾਧ ਰੇਣੁ ਵਡਭਾਗਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ॥੧੮॥

sir uchā nīven charaṇ sir pairī pānde | muhu akhī nak kann hath deh bhār uchānde | sabh chihan chhaḍ pūjīan kauṇ karam kamānde | gur saraṇī sādhasaṅgatī nit chal chal jānde | vatan paraupakār no kar pār vasānde | merī khalahu maujaṛe gurasikh haṇḍhānde | masatak lage sādh reṇ vaḍabhāg jinhān de |18|

The head is high and the feet are low — and yet the head bows down to the feet. Mouth, eyes, nose, ears and hands lift the body's whole weight, but leave their own marks aside — who does deeds like that? To the Guru's shelter and to the sangat they go, again and again. They set out to do good to others, and settle others safely across. Let the Gursikhs' sandals be made from the hide of my own skin — blessed are they on whose forehead the dust of the holy is placed.

ਜਿਉ ਧਰਤੀ ਧੀਰਜ ਧਰਮੁ ਮਸਕੀਨੀ ਮੂੜੀ। ਸਭ ਦੂੰ ਨੀਵੀਂ ਹੋਇ ਰਹੀ ਤਿਸ ਮਣੀ ਨ ਕੂੜੀ। ਕੋਈ ਹਰਿ ਮੰਦਰੁ ਕਰੈ ਕੋ ਕਰੈ ਅਰੂੜੀ। ਜੇਹਾ ਬੀਜੈ ਸੋ ਲੁਣੈ ਫਲ ਅੰਬ ਲਸੂੜੀ। ਜੀਵਦਿਆਂ ਮਰਿ ਜੀਵਣਾ ਜੁੜਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਜੂੜੀ। ਲਤਾਂ ਹੇਠਿ ਲਤਾੜੀਐ ਗਤਿ ਸਾਧਾਂ ਧੂੜੀ ॥੧੯॥

jiu dharatī dhīraj dharam masakīnī mūṛī | sabh dūn nīvīn hoi rahī tis maṇī na kūṛī | koī har mandar karai ko karai arūṛī | jehā bījai so luṇai phal amb lasūṛī | jīvadiān mar jīvaṇā juṛ guramukh jūṛī | latān heṭh latāṛīai gat sādhān dhūṛī |19|

The earth holds steadiness, right living and humility as its very foundation. It lies lower than everything, and its worth is never false. One person builds a temple of God on it, another a dung-heap; as you plant, so you harvest, the sweet mango or the sour berry. Living, and dying so as to live, the Gurmukh is joined in union. Trampled underfoot, its state is the dust of the holy.

ਜਿਉ ਪਾਣੀ ਨਿਵਿ ਚਲਦਾ ਨੀਵਾਣਿ ਚਲਾਇਆ। ਸਭਨਾ ਰੰਗਾਂ ਨੋ ਮਿਲੈ ਰਲਿ ਜਾਇ ਰਲਾਇਆ। ਪਰਉਪਕਾਰ ਕਮਾਂਵਦਾ ਉਨਿ ਆਪੁ ਗਵਾਇਆ। ਕਾਠੁ ਨ ਡੋਬੈ ਪਾਲਿ ਕੈ ਸੰਗਿ ਲੋਹੁ ਤਰਾਇਆ। ਵੁਠੇ ਮੀਹ ਸੁਕਾਲੁ ਹੋਇ ਰਸ ਕਸ ਉਪਜਾਇਆ। ਜੀਵਦਿਆ ਮਰਿ ਸਾਧ ਹੋਇ ਸਫਲਿਓ ਜਗਿ ਆਇਆ ॥੨੦॥

jiu pāṇī niv chaladā nīvāṇ chalāiā | sabhanā raṅgān no milai ral jāi ralāiā | paraupakār kamānvadā un āp gavāiā | kāṭh na ḍobai pāl kai saṅg lohu tarāiā | vuṭhe mīh sukāl hoi ras kas upajāiā | jīvadiā mar sādh hoi saphalio jag āiā |20|

As water flows by bowing low, and is led into the low places; it meets every colour, mixing as it is mixed. It does good to others, having lost its own self. It does not sink the wood but floats it, and carries even iron across. When the rain falls, plenty comes, and it grows every taste and flavour. Living, and dying so as to become holy, its coming into the world is fulfilled.

ਸਿਰ ਤਲਵਾਇਆ ਜੰਮਿਆ ਹੋਇ ਅਚਲੁ ਨ ਚਲਿਆ। ਪਾਣੀ ਪਾਲਾ ਧੁਪ ਸਹਿ ਉਹ ਤਪਹੁ ਨ ਟਲਿਆ। ਸਫਲਿਓ ਬਿਰਖ ਸੁਹਾਵੜਾ ਫਲ ਸੁਫਲੁ ਸੁਫਲਿਆ। ਫਲੁ ਦੇਇ ਵਟ ਵਗਾਇਐ ਕਰਵਤਿ ਨ ਹਲਿਆ। ਬੁਰੇ ਕਰਨਿ ਬੁਰਿਆਈਆਂ ਭਲਿਆਈ ਭਲਿਆ। ਅਵਗੁਣ ਕੀਤੇ ਗੁਣ ਕਰਨਿ ਜਗਿ ਸਾਧ ਵਿਰਲਿਆ। ਅਉਸਰਿ ਆਪ ਛਲਾਇਂਦੇ ਤਿਨ੍ਹਾ ਅਉਸਰੁ ਛਲਿਆ ॥੨੧॥

sir talavāiā jammiā hoi achal na chaliā | pāṇī pālā dhup sah uh tapahu na ṭaliā | saphalio birakh suhāvaṛā phal suphal suphaliā | phal dei vaṭ vagāiai karavat na haliā | bure karan buriāīān bhaliāī bhaliā | avaguṇ kīte guṇ karan jag sādh viraliā | ausar āp chhalāinde tinhā ausar chhaliā |21|

Head bowed down it is born; unmoving, it does not stir. It bears water, cold and sun, and never turns from its penance. The fruitful tree is lovely, loaded with sweet, sweet fruit. It gives its fruit when it is struck with a stick, and does not flinch at the saw. The wicked do their wickedness; the good give back only goodness. Doing good in return for wrongs done — holy people like that are rare in the world. Those who fool themselves when the chance comes — the chance fools them.

ਮੁਰਦਾ ਹੋਇ ਮੁਰੀਦੁ ਸੋ ਗੁਰ ਗੋਰਿ ਸਮਾਵੈ। ਸਬਦ ਸੁਰਤਿ ਲਿਵ ਲੀਣੁ ਹੋਇ ਓਹੁ ਆਪੁ ਗਵਾਵੈ। ਤਨ ਧਰਤੀ ਕਰਿ ਧਰਮਸਾਲ ਮਨੁ ਦਭੁ ਵਿਛਾਵੈ। ਲਤਾਂ ਹੇਠਿ ਲਤਾੜੀਐ ਗੁਰ ਸਬਦੁ ਕਮਾਵੈ। ਭਾਇ ਭਗਤਿ ਨੀਵਾਣੁ ਹੋਇ ਗੁਰਮਤਿ ਠਹਰਾਵੈ। ਵਰਸੈ ਨਿਝਰ ਧਾਰ ਹੋਇ ਸੰਗਤਿ ਚਲਿ ਆਵੈ ॥੨੨॥੯॥

muradā hoi murīd so gur gor samāvai | sabad surat liv līṇ hoi ohu āp gavāvai | tan dharatī kar dharamasāl man dabh vichhāvai | latān heṭh latāṛīai gur sabad kamāvai | bhāi bhagat nīvāṇ hoi guramat ṭhaharāvai | varasai nijhar dhār hoi saṅgat chal āvai |22|9|

Become like a corpse, become a disciple, and merge into the Guru's own resting-place. Mind merged in the Word, he loses his own self. Making his body a house of worship, he spreads his mind out like the sacred grass on its floor. Trampled underfoot, he earns the Guru's Word. In love and devotion he lies low, made steady by the Guru's wisdom. The endless stream rains down, and he comes walking to the sangat.

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ॥

ik oankaar satigur prasād |

One Creator. Known by the grace of the True Guru.