Chapter 20: Chapter 20 · The Complete Praise | Sri Gur Sobha

The book's closing hymn of complete praise: salutations to the Guru-Lord, the one Light in all creation, his saving grace to the fallen — the courtesan, the elephant-king Indradyumna — and the poet's humble confession that even Brahma, Ganesh and a thousand tongues could never tell the Infinite's measure.

Salutations to the Guru-Lord

ਨਮਸਕਾਰ ਗੁਰਦੇਵ ਕੋ, ਕਰਿਹੋ ਹਿਤ ਚਿਤ ਲਾਇ । ਨਮੋ ਨਾਥ ਨਵਤਨ ਨਵਲ, ਕੀਜੈ ਮੋਹਿ ਸਹਾਇ ॥੧॥੮੩੭॥

namasakār guradev ko, kariho hit chit lāi | namo nāth navatan navala, kījai moh sahāi |1|837|

I bow to the Guru-Lord, offering it with love and a devoted heart; salutation to you, O Master, ever-new and ever-fair — be my help.

ਨਮੋ ਨਾਥ ਨਾਥੇ ਅਚਰਜੰ ਸਰੂਪੇ । ਨਮੋ ਸਿਸਟਿ ਕਰਤਾ ਅਨੰਤੰ ਬਿਭੂਤੇ । ਨਮੋ ਸਰਬ ਸੰਗੇ ਨਮੋ ਸਰਬ ਮਾਥੇ । ਨਮੋ ਅੰਗ ਸੰਗੀ ਨਮੋ ਸਰਬ ਸਾਥੇ ॥੨॥੮੩੮॥

Salutation, O Master of masters, of wondrous form; salutation, O Creator of the universe, of boundless majesty; salutation, present with all; salutation, on every brow; salutation, companion at our very side; salutation, comrade of all.

ਨਮੋ ਗਜਾਨ ਗਜਾਤਾ ਕਲਾਯੰ ਪ੍ਰਗਾਸੀ । ਨਮੋ ਧਯਾਨ ਧਰਤਾ ਸਦਾ ਸਰਬ ਵਾਸੀ । ਨਮੋ ਜੁਗਤਿ ਅਰੁ ਮੁਕਤਿ ਕੋ ਗਜਾਨ ਦਾਤਾ । ਨਮੋ ਕਰਮ ਕਰਤਾ, ਨਮੋ ਏ ਬਿਧਾਤਾ ॥੩॥੮੩੯॥

Salutation, revealer of exalted wisdom, illumining the divine powers; salutation, holder of all meditation, ever dwelling in all; salutation, giver of the wisdom of both the way and liberation; salutation, doer of all deeds; salutation, O Ordainer.

ਤਮਾਸਾ ਅਜਾਇਬ ਅਜਬ ਖੇਲ ਤੇਰਾ । ਤੁਹੀ ਕਾਰ ਕਰਤਾ ਕਿਯਾ ਜਗਤ ਤੇਰਾ । ਤੁਹੀ ਰਿਧਿ ਅਰੁ ਸਿਧ ਨਵਨਿਧ ਕਰਤਾ । ਤੁਹੀ ਬੁਧ ਦਾਤਾ ਸਬੈ ਦੋਖ ਹਰਤਾ ॥੪॥੮੪੦॥

Wondrous and marvellous is your spectacle, strange your play; you alone are the Doer — the whole world is your making; you alone are the maker of riddhis and siddhis and the nine treasures; you alone are the giver of understanding, the remover of all faults.

ਮਹਾ ਜੋਤਿ ਤੇਰੀ ਸਭੀ ਮੈ ਬਿਰਾਜੈ । ਕਰੈ ਜੋ ਪ੍ਰਭੁ ਸੋ ਕਿਯਾ ਤੋਹਿ ਛਾਜੈ । ਕਰੈ ਜੋ ਚਰਿਤੁ ਆਪ ਆਪੀ ਉਪਾਏ । ਲਖੈ ਜੰਤ ਕੈਸੇ ਜੁ ਤੇਰੇ ਬਨਾਏ ॥੫॥੮੪੧॥

Your great Light abides within all; whatever the Lord does — only that befits you; the wondrous plays you make, you fashion of your own self; how can the creatures you have made ever comprehend them?

The One Light in All

ਨਾਹਿ ਨ ਅੰਤ ਬਿਅੰਤ ਪ੍ਰਭੁ, ਉਪਮਾ ਅਪਰ ਅਪਾਰ । ਰਮਾ ਤਹਸੇ ਸਬ ਸ੍ਰਿਸਟਿ ਮੈ, ਕਹਤ ਬਿਚਾਰਿ ਬਿਚਾਰ ॥੬॥੮੪੨॥

nāh na ant biant prabhu, upamā apar apār | ramā tahase sab srisaṭ mai, kahat bichār bichār |6|842|

The Lord has no end — boundless is he; boundless and infinite his praise; he pervades throughout all the creation — so the wise declare, reflecting deeply.

ਏਕ ਹੀ ਜੋਤਿ ਜਗੋ ਸਬ ਹੀ ਜਗ, ਰਾਜਤ ਹੈ ਸਬ ਹੀ ਘਟਿ ਮਾਹੀ । ਬ੍ਰਹਮ ਹੂ ਮੈ ਅਰੁ ਬਿਸਨੁ ਹੂ ਮੈ, ਸਿਵ ਸੰਕਰ ਮੈ ਗਣ ਈਸ ਮਹਾ ਹੀ । ਦੇਵਿਜਨ ਮੈ ਨਵ ਨਾਥਨ ਮੈ, ਸਿਧਿ ਸਾਧਕ ਸੰਤ ਮਹੰਤ ਕਹਾ ਹੀ । ਬਜਾਪਕ ਹੈ ਸਬ ਹੀ ਕੇ ਬਿਚੈ, ਮਨ ਤਾਹੀ ਕੋ ਜਾਪ ਜਪੇ ਗਤਿ ਪਾਹੀ ॥੭॥੮੪੩॥

The one same Light shines through the whole world, radiant within every heart; in Brahma too, and in Vishnu too, in Shiva-Shankar and in the great hosts of gods; among the goddesses, among the nine Naths, among siddhas, seekers, saints, and elders — what shall I say? He pervades within all; the mind that chants his chant shall find deliverance.

ਜੋ ਜਨ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭੁ ਛੋਡਿ ਕੈ, ਕਰਤ ਅਵਰ ਕੀ ਸੇਵ । ਸੋ ਮੂਰਖ ਅਗਿਆਨ ਹੈ, ਪਾਵਤ ਰੰਚ ਨ ਭੇਵ ॥੮॥੮੪੪॥

jo jan har prabh chhoḍ kai, karat avar kī sev | so mūrakh agiān hai, pāvat rañch na bhev |8|844|

The one who forsakes the Lord God and serves another — that one is foolish and unknowing, and grasps not the least of the mystery.

ਫੂਲਨ ਮੈ ਜਿਮ ਬਾਸ ਬਸੈ, ਬਸਿ ਹੈ ਹਰਿ ਜੀ ਇਮ ਹੀ ਘਟਿ ਮਾਹੀ । ਦੀਪਕ ਮੈ ਬਤਿਜਾ ਜਿਮ ਹੈ, ਤਿਮ ਹੀ ਜਗ ਮੈ ਜਗਦੀਸੁਰ ਆਹੀ । ਭਾਨੁ ਪ੍ਰਕਾਸ ਅਕਾਸ ਕਰੈ, ਨਿਰਖੈ ਜਲ ਮੈ ਤਿਹ ਕੀ ਪਰਛਾਹੀ । ਗੋਰਸ ਮੈ ਘ੍ਰਿਤ ਜਾਨ, ਇਮੈ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਪ੍ਰਭੁ ਕੀ ਸਬ ਹੀ ਘਟਿ ਮਾਹੀ ॥੯॥੮੪੫॥

As fragrance dwells within flowers, so does the dear Lord dwell within every heart; as the wick is within the lamp, so is the Lord of the world within the world; as the sun sheds its light in the sky, and one sees its reflection in the water; as one knows ghee to be within milk — even so is the image of the Lord within every heart.

ਹੈ ਸੁਬਾਸੁ ਮ੍ਰਿਗ ਪਾਸ ਹੀ, ਨਹਿ ਜਾਨਤ ਅਗਿਆਨ । ਗੁਰੁ ਬਿਨ ਬਾਸੁ ਨ ਪਾਵਹੀ, ਢੂੰਢਤ ਹੈ ਉਦਜਾਨ ॥੧੦॥੮੪੬॥

hai subās mrig pās hī, nah jānat agiān | gur bin bās na pāvahī, ḍhūṇḍhat hai udajān |10|846|

The fragrance of musk is with the deer itself, yet in its ignorance it knows it not; without the Guru one cannot find that fragrance within, but searches for it out in the wild.

ਅਮਿਤ ਜੋਤਿ ਪ੍ਰਗਾਸ, ਬਾਸ ਸਬ ਕੇ ਘਟਿ ਮਾਹੀ । ਸਰਬ ਨਿਰੰਤਰ ਆਪ, ਜਾਪ ਸਬ ਕੇ ਮੁਖਿ ਮਾਹੀ । ਸਰਬ ਰੂਪ ਮੈ ਰੂਪ, ਸੀਲ ਮੈ ਸੀਲ ਵਹੀ ਹੈ । ਸਰਬ ਗਜਾਨ ਮੈ ਗਜਾਨ, ਧਯਾਨ ਮੈ ਧਯਾਨ ਵਹੀ ਹੈ । ਅਚਲ ਰੂਪ ਅਨਭੈ ਸਦਾ, ਹੈ ਪ੍ਰਚੰਡ ਕਾਰਨ ਕਰਨ । ਸਿਮਰੰਤ ਸੰਤ ਅਨੰਤ ਮੰਤ, ਨਾਥਾਨ ਨਾਥ ਸੰਕਟ ਹਰਨ ॥੧੧॥੮੪੭॥

Measureless the blaze of his Light; he dwells within the heart of all; ever-constant, present in all, his chant is on the lips of all; among all forms he is the Form, in all virtue the Virtue itself; among all wisdom the Wisdom, in all meditation the Meditation itself; ever of unshakeable form, ever fearless, he is the mighty Cause of causes; the saints remember him, the boundless Mantra, Lord of lords, remover of distress.

ਦੁਖ ਬਿਡਾਰ ਤਾਰਨ ਤਰਨ, ਕਾਰਨ ਕਰਨ ਮੁਰਾਰ । ਅੰਗ ਸੰਗਿ ਸਬ ਕੇ ਰਹੈ, ਦਯਾਵੰਤ ਕਰਤਾਰ ॥੧੨॥੮੪੮॥

dukh biḍār tāran tarana, kāran karan murār | aṅg saṅg sab ke rahai, dayāvant karatār |12|848|

Shatterer of sorrow, the ship that ferries souls across, the Cause of causes, the Lord; he abides at the side of all — the compassionate Creator.

ਸੁਖ ਸਮੂਹ ਦਾਤਾਰ, ਅਵਰ ਦੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੋਈ । ਸਦਾ ਰਹੈ ਅੰਗ ਸੰਗ, ਅੰਤਿ ਸੰਗੀ ਹੈ ਸੋਈ । ਅਨਿਕ ਮੀਤ ਸੋ ਮੀਤ, ਮੀਤ ਨਾਹ ਨ ਸਮ ਜਾ ਕੇ । ਅਤਿ ਪ੍ਰਤਾਪ ਜਗਤ ਰੂਪ, ਕਹਿ ਸਕੋ ਨ ਤਾ ਕੇ । ਗਤਿ ਮਿਤਿ ਅਪਾਰ ਸਾਹਿਬ ਸਬਲ, ਬੇਸੁਮਾਰ ਕਾਰਨ ਕਰਨ । ਭਵ-ਭੈ ਉਤਾਰ, ਸੰਕਟ ਨਿਵਾਰ, ਨਾਥਾਨ ਨਾਥ ਤੇਰੀ ਸਰਨ ॥੧੩॥੮੪੯॥

Giver of all happiness, there is no other second to him; ever he stays at our side — he alone is our companion at the last. Among countless friends he is the Friend; there is no friend, no lord, his equal. Of exceeding majesty, the form of the world — none can tell his full measure. His nature and measure are boundless, the mighty Master, the numberless Cause of causes. Ferry us across the fear of existence, dispel our distress — O Lord of lords, we are in your refuge.

ਮੋਹਿ ਆਸਰੋ ਤਾਹਿ ਕੋ, ਐਸੋ ਸਮਰਥ ਸੋਇ । ਸਰਬ ਧਾਰ ਸਮਰਥੁ ਪ੍ਰਭੁ, ਤਾ ਬਿਨ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਇ ॥੧੪॥੮੫੦॥

moh āsaro tāh ko, aiso samarath soi | sarab dhār samarath prabhu, tā bin avar na koi |14|850|

Mine is the support of that One — such is his might; the all-sustaining, all-powerful Lord — without him, there is no other.

None Can Reckon His Praise

ਕਦਰਤਿ ਕੇ ਕਰਨਹਾਰੁ ਉਪਮਾ ਅਪਾਰ ਤੇਰੀ, ਕਤਹੁ ਨ ਅੰਤ ਕਹੁ ਐਸੋ ਤੂ ਬਿਅੰਤ ਹੈ । ਨਿਹਚੈ ਕੈ ਗਾਵਤ ਹੈ ਭਾਵਤ ਹੈ ਤੋਹੀ ਕੋਊ, ਪੂਰਿ ਰਹਜੋ ਸਬ ਹੀ ਮੈ ਪੂਰਨ ਭਗਵੰਤ ਹੈ । ਸੇਵਾ ਤੇ ਮੁਕਤ ਹੋਤ, ਅੰਤਰ ਪ੍ਰਗਾਸ ਜੋਤ, ਦੁਰਮਤਿ ਮਲ ਸਕਲ ਖੋਤ, ਨਿਰਮਲ ਸੋ ਮੰਤ ਹੈ । ਏਕ ਹੀ ਬਤਾਯੋ ਗੁਨ, ਤਾਕੋ ਤਵ ਗਾਯੋ ਜਨ, ਜੋਨਿ ਮੈ ਨ ਆਯੋ ਸੋ ਸਿਮਰਤ ਏਕ ਸੰਤ ਹੈ ॥੧੫॥੮੫੧॥

kadarat ke karanahār upamā apār terī, katahu na ant kahu aiso tū biant hai | nihachai kai gāvat hai bhāvat hai tohī koū, pūr rahajo sab hī mai pūran bhagavant hai | sevā te mukat hota, antar pragās jota, duramat mal sakal khota, niramal so mant hai | ek hī batāyo guna, tāko tav gāyo jana, jon mai na āyo so simarat ek sant hai |15|851|

O Maker of all nature, boundless is your praise; nowhere is there any end — so infinite are you. With firm faith one sings of you, and becomes dear to you; you fill all — you are the perfect Lord God. By his service one is liberated, the Light dawns within, all the filth of evil-mindedness is washed away — pure is that mantra. He revealed the one supreme virtue; the servant who has sung of it enters not the womb of rebirth again — that saint, remembering the One.

ਚਉਰਾਸੀ ਮੈ ਪਰਤ ਹੈ, ਭਗਤ ਬਿਨਾ ਨਰ ਸੋਇ । ਨਿਸਦਿਨ ਏਕ ਅਰਾਧਿਜੈ, ਮਨ ਕੀ ਦੁਬਿਧਾ ਖੋਇ ॥੧੬॥੮੫੨॥

chaurāsī mai parat hai, bhagat binā nar soi | nisadin ek arādhijai, man kī dubidhā khoi |16|852|

That man falls into the round of eighty-four lakh births who is without devotion; night and day worship the One, and lose the double-mindedness of the mind.

ਦੁਬਿਧਾ ਕਰਿ ਦੂਰ ਹਜੂਰ ਸਦਾ ਰਹੁ, ਏਕ ਹੀ ਨਾਮ ਸਦਾ ਕਹੁ ਰੇ । ਹਿਤ ਸੋ ਚਿਤ ਸੋ ਧਰਿ ਧਯਾਨ ਰਿਦੈ, ਸਤਿ ਸੰਗਤਿ ਓਟ ਤਹਾਂ ਗਹੁ ਰੇ । ਤਜਿ ਮੋਹਨੀ ਮੋਹ ਬਿਚਾਰਿ ਯਹੈ, ਲਗਿ ਮੋਹਨ ਮੂਰਤਿ ਸੋ ਰਹੁ ਰੇ । ਇਹੁ ਮੰਤੁ ਮਹਾ ਪ੍ਰਭੁ ਕੀ ਉਪਮਾ, ਨਿਹਚੈ ਕਰਿਕੈ ਤਿਹ ਕੋ ਗਹੁ ਰੇ ॥੧੭॥੮੫੩॥

Cast off double-mindedness, and dwell ever in his presence; utter ever the One Name alone. With love and heart hold his meditation in your breast, and take the shelter of the sadh-sangat there. Forsake the enchantress Maya, reflect on this, and stay fixed on the enchanting Form of the Lord. This mantra is the praise of the great Lord — grasp it with firm faith.

ਕਰਿ ਨਿਹਚੈ ਇਕ ਨਾਮ ਸੋ, ਅਵਰ ਨ ਮਨ ਮੈ ਆਨ । ਲਾਗਾ ਰਹੈ ਪੁਨਿ ਪ੍ਰੇਮ ਕੀ, ਚਰਨ ਕੰਵਲ ਸੋ ਧਯਾਨ ॥੧੮॥੮੫੪॥

kar nihachai ik nām so, avar na man mai ān | lāgā rahai pun prem kī, charan kanval so dhayān |18|854|

With firm faith hold to the One Name, and bring no other into the mind; and let your loving meditation stay ever fixed upon the lotus-feet.

ਧਯਾਨ ਧਰੋ ਧਰਨੀ ਧਰ ਕੋ, ਮਨ ਮੈ ਸੁ ਬਿਚਾਰ ਅਪਾਰ ਯਹੀ ਹੈ । ਅਉਰ ਨਹੀਂ ਕਹੁ ਤਾਹ ਬਿਨਾ, ਕਰਤਾ ਹਰਤਾ ਸਬ ਦੂਖ ਵਹੀ ਹੈ । ਜੋਤ ਸਬੈ ਜਗ ਮੈ ਤਿਹ ਕੀ, ਜਿਹ ਕੀ ਉਪਮਾ ਸਬ ਸਿਸਟਿ ਕਹੀ ਹੈ । ਐਸੋ ਬਿਅੰਤ, ਨ ਅੰਤ ਕਹੁ, ਕਿਤਹੁ ਸਬ ਖੋਜਤਿ ਖੋਜ ਰਹੀ ਹੈ ॥੧੯॥੮੫੫॥

Meditate on the Upholder of the earth; in the mind, this is the boundless reflection: there is no other besides him — he is the doer, the remover of all sorrow. His is the Light in all the world; his praise all creation tells. So boundless is he — say not his end — everywhere the whole world's searching has only gone on searching, and found none.

ਖੋਜਤ ਕੋਟਿ ਅਨੇਕ ਜਨ, ਉਪਮਾ ਅਪਰ ਅਪਾਰ । ਰਚਿ ਰਚਨਾ ਜਿਨਿ ਸਬ ਕਿਯੋ, ਸੋ ਜਾਨਤ ਕਰਤਾਰ ॥੨੦॥੮੫੬॥

khojat koṭ anek jana, upamā apar apār | rach rachanā jin sab kiyo, so jānat karatār |20|856|

Crores of countless people seek him — boundless, infinite his praise; he who fashioned all the creation — the Creator alone knows his own extent.

ਜਾਨੈ ਪ੍ਰਭੁ ਸੋਈ, ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਈ, ਤਾਹਿ ਬਿਨਾ ਕਿਹ ਕੋ ਕਹਿਜੈ । ਸਬ ਕੀ ਗਤਿ ਜਾਨੈ, ਸੋ ਭਗਵਾਨੈ, ਪੁਰਖ ਸੁਜਾਨੈ ਸੋ ਲਹਿਜੈ । ਸੋਈ ਗੁਰ ਦਾਤਾ, ਮੁਕਤਿ ਪਠਾਤਾ, ਸੋ ਪ੍ਰਭੁ ਜਾਤਾ ਸੰਤ ਜਨਾ । ਏਕੋ ਸਬ ਸੁਆਮੀ, ਅੰਤਰਿਜਾਮੀ, ਸਿਮਰਿ ਤਾਹਿ ਸੁਖ ਹੋਇ ਮਨਾ ॥੨੧॥੮੫੭॥

That Lord alone knows all, and none other — without him, of whom shall one speak? He knows the state of all — he, the Lord God, the all-wise Being — attain him. He is the Guru, the bountiful giver, the granter of liberation; the saintly ones have known that Lord. The One is the Master of all, the Inner-Knower; remember him, and the mind shall find peace.

ਸੁਖ ਉਪਜਤ ਹੈ ਨਾਮ ਤੇ, ਸਿਮਰਨਿ ਕਰਿ ਮਨ ਮੀਤ । ਤਜਿ ਬਿਕਾਰ ਕਰਤਾਰ ਜਪੁ, ਮਨਿ ਅੰਤਰਿ ਧਰਿ ਪ੍ਰੀਤਿ ॥੨੨॥੮੫੮॥

sukh upajat hai nām te, simaran kar man mīt | taj bikār karatār japu, man antar dhar prīt |22|858|

Peace springs from the Name — remember it, O friend of the mind; forsaking vice, chant the Name of the Creator, and hold his love deep within the heart.

ਸੋ ਕਰਿ ਗੀਤਿ ਪ੍ਰਭੁ ਸੰਗਿ ਪ੍ਰੀਤਿ, ਅਨੀਤਿ ਤਜੈ ਦੁਖ ਆਵੈ ਨ ਨੇਰੇ । ਹੋਤ ਪ੍ਰਕਾਸ ਨਿਵਾਸ ਸਦਾ ਸੁਖ, ਐਸੋ ਹੈ ਨਾਮੁ ਜਪੋ ਮਨ ਮੇਰੇ । ਤਾਹਿ ਬਿਨਾ ਸੁਖ ਨਾਹਿ ਕਹੂ, ਸਮਝੋ ਚਿਤ ਮੈ ਮਨ ਮੂੜ ਸਵੇਰੇ । ਏਕ ਹੀ ਨਾਮ ਬਿਨਾ ਤਨ ਛਾਰ, ਬਿਕਾਰ ਸਬੈ ਕਛੁ ਕਾਜਿ ਨ ਤੇਰੇ ॥੨੩॥੮੫੯॥

Make this your song — hold love with the Lord; forsake unrighteousness, and sorrow will not come near; the Light dawns, and peace ever dwells within — such is the Name, chant it, O my mind. Without him there is no peace anywhere — understand this in your heart betimes, O foolish mind. Without the One Name the body is but ashes; all your vices will be of no use to you at all.

ਸਬ ਬਿਕਾਰ ਸੰਸਾਰ ਮੈ, ਉਪਜਤ ਹੈ ਨਿਤ ਨੀਤਿ । ਤਜਾਗਤ ਹੈ ਤਿਹ ਸੰਤ ਜਨ, ਕਰਿ ਸਤਿਗੁਰ ਸੋ ਪ੍ਰੀਤਿ ॥੨੪॥੮੬੦॥

sab bikār sansār mai, upajat hai nit nīt | tajāgat hai tih sant jana, kar satigur so prīt |24|860|

All the vices in the world arise day upon day; the saintly ones cast them off, holding love with the True Guru.

ਛਾਡਿ ਬਿਕਾਰੁ ਅਧਾਰੁ ਯਹੀ ਕਰਿ, ਏਕ ਹੀ ਨਾਮ ਸਦਾ ਕਹਿਜੈ । ਰਹਿਜੈ ਸਤਿਸੰਗ ਨਿਸੰਗ ਮਨਾ, ਉਪਜੈ ਸੁਖ ਗਜਾਨ ਸਦਾ ਗਹਿਜੈ । ਮਮਤਾ ਤਜਿ ਮੋਹ ਬਿਮੋਹ ਭਏ, ਨਰ ਨਾਮ ਕੀ ਸੇਵ ਤਿਨੈ ਲਹਿਜੈ । ਕਹਿਜੈ ਅਬ ਏਕ ਬਿਚਾਰ ਮਨਾ, ਸੁ ਦੂਤ ਕੋ ਤ੍ਰਾਸ ਕਹਾ ਸਹਿਜੈ ॥੨੫॥੮੬੧॥

Cast off vice, and make this alone your support: utter ever the One Name. Dwell in the sadh-sangat without wavering, O mind; peace wells up — grasp ever that exalted wisdom. Forsaking possessiveness, freed from attachment and delusion, let a person take up the service of the Name. Reflect now on this one thought, O mind: why then should one suffer the dread of Death's messenger?

Grace to the Fallen

ਕਿਉ ਸਹਿਜੈ ਜਮਤ੍ਰਾਸ, ਜੋ ਜਪਿਜੈ ਕਰਤਾਰ ਗੁਨ । ਮੁਕਤ ਭਏ ਨਰ ਸੋਇ, ਜਿਨਿ ਅੰਤਰ ਭਈ ਏਕ ਧੁਨ ॥੨੬॥੮੬੨॥

kiu sahijai jamatrāsa, jo japijai karatār gun | mukat bhae nar soi, jin antar bhaī ek dhun |26|862|

Why should one suffer the dread of Death, if one chants the virtues of the Creator? Those persons became liberated within whom the one melody of the Name arose.

ਪ੍ਰਭੁ ਕੇ ਹੇਤ ਸੁਚੇਤ ਭਯੋ, ਸੁ ਕਹਯੋ ਨਰ ਨਾਮ ਨਰਾਇਣ ਭਾਈ । ਸੋ ਕਰਿ ਧਯਾਨ ਰਿਦੈ ਭਗਵਾਨ, ਜਪਯੋ ਹਰਿ ਨਾਮ ਤਬੈ ਸੁਧਿ ਆਈ । ਭਾਜਿ ਗਏ ਜਮਦੂਤ ਸਰੂਪ, ਅਨੂਪ ਨਿਹਾਰ ਤਬੈ ਗੁਨ ਗਾਈ । ਐਸੇ ਸੁ ਪਤਿਤ ਉਧਾਰੇ ਜਗਤ ਮੈ, ਏ ਕਰਤਾਰ ! ਤੁਝੈ ਬਡਿਆਈ ॥੨੭॥੮੬੩॥

One grew mindful of the Lord's love, and, brother, uttered the Name of Narayan; holding meditation on God in the heart, he chanted the Name of Hari, and then awareness came. The very forms of Death's messengers fled away; beholding the peerless One, he then sang his praise. Thus have you saved the fallen in this world — O Creator, the greatness is yours.

ਮਹਾ ਕੁਕਰਮੀ ਜਨਮ ਕੋ, ਕਰਤ ਬਹੁਤ ਅਪਰਾਧ । ਮੁਕਤ ਕਿਯੋ ਤਿਹ ਛਿਨਕ ਮੈ, ਬਡੇ ਗਰੀਬ ਨਿਵਾਜ ॥੨੮॥੮੬੪॥

mahā kukaramī janam ko, karat bahut aparādh | mukat kiyo tih chhinak mai, baḍe garīb nivāj |28|864|

The great wrongdoer of his birth, who committed many sins — him too he liberated in an instant: such is the great Cherisher of the poor.

ਕੀਰ ਸੋ ਪ੍ਰੀਤਿ ਕਰੀ ਗਨਿਕਾ, ਮਨ ਕਾ ਤਜ ਮਾਨ ਅਜਾਨ ਭਈ ਹੈ । ਪੂਰਨ ਪ੍ਰੀਤਿ ਕਿਯੋ ਗਤਿ ਹੈ ਸਰ, ਬੁਧਿ ਨਿਵਾਸ ਕੁਸਾਧ ਗਈ ਹੈ । ਪਾਵਨ ਨਾਮ ਪੁਨੀਤ ਲਿਯੋ ਸੁਨਿ, ਤਾਹੀ ਕੋ ਨਾਮੁ ਕੀ ਲਾਜ ਭਈ ਹੈ । ਤਾਰੀ ਬਿਚਾਰੀ ਬਿਚਾਰਤ ਹੈ, ਸਦ ਮੋਖ ਦੁਆਰੇ ਪਠਾਇ ਦਈ ਹੈ ॥੨੯॥੮੬੫॥

The courtesan Ganika taught a parrot the Name, and, casting off the pride of her mind, became humbly unknowing; her love made perfect, she found deliverance — the seat of her intellect was cleansed of wickedness. Hearing, she took up the pure and hallowed Name, and it became the honour of that very Name to save her. Reflecting on that helpless one, he sent her forever to the door of liberation.

ਸੁਅਟਾ ਕੇ ਹਿਤ ਪ੍ਰੀਤਿ ਕਰਿ, ਲਿਯੋ ਰੈਨਿ ਦਿਨ ਨਾਮ । ਕੇਤਕ ਤਪ ਕਰਿ ਪਚਿ ਮੂਏ, ਨਹਿ ਪਾਵਤ ਬਿਸਰਾਮ ॥੩੦॥੮੬੬॥

suaṭā ke hit prīt kari, liyo rain din nām | ketak tap kar pach mūe, nah pāvat bisarām |30|866|

For love of a parrot she loved the Name, and took it night and day, and was saved; while how many, doing austerities, wasted and died without ever finding rest.

The Tale of Indradyumna

ਇੰਦੁ ਦ੍ਰੁਨ ਰਾਜਾ ਇਕ ਹੋਤਾ । ਗਜਾਨੀ ਬਹੁਤ ਮਹਾ ਅਤਿ ਸੂਤਾ । ਅਗਨਿ ਅਹਾਰ ਬਹੁਤ ਉਨ ਦੀਨਾ । ਪੁੰਨ ਦਾਨ ਕੇਤਕ ਬਿਧਿ ਕੀਨਾ ॥੩੧॥੮੬੭॥

There was once a king named Indradyumna, of great wisdom and exceedingly noble; he made many fire-offerings, and performed charity and alms in various ways.

ਹੋਮ ਜਗ ਉਨ ਕਿਯੋ ਅਪਾਰਾ । ਬੈਸੰਤਰ ਕੋ ਭਯੋ ਅਹਾਰਾ । ਧਰਮ ਅੰਗ ਸਬ ਜਗਤ ਬਖਾਨੈ । ਕਰਨਹਾਰ ਕੋ ਭੇਦ ਨ ਜਾਨੈ ॥੩੨॥੮੬੮॥

He performed boundless homas and yajnas; fire became the receiver of his offerings; all the world extolled his righteous ways — yet he knew not the mystery of the Doer.

ਜੋ ਹਰਿ ਕਰੈ ਕਰਾਵੈ ਸੋਈ । ਤਾ ਕਉ ਭੇਦ ਨ ਜਾਨੈ ਕੋਈ । ਐਸੇ ਅਗੰਮ ਪੁਰਖ ਕਰਤਾਰਾ । ਤਾਕੋ ਭੇਦ ਨ ਕਿਨਹਿ ਬਿਚਾਰਾ ॥੩੩॥੮੬੯॥

Whatever Hari does and causes to be done — none knows the mystery of it; such is the unreachable Being, the Creator — his mystery none has ever fathomed.

ਤਜਾਗੀ ਦੇਹ ਸਨੇਹ ਸਬ, ਗਯੋ ਦੇਵ ਦਰਿ ਸੋਇ । ਬਰਨਤਿ ਤਾਹੀ ਕੀ ਕਥਾ, ਸੁਨਹੁ ਬਾਤ ਸਬ ਕੋਇ ॥੩੪॥੮੭੦॥

tajāgī deh saneh saba, gayo dev dar soi | baranat tāhī kī kathā, sunahu bāt sab koi |34|870|

Casting off all bodily attachment, he went to the door of the gods; I tell his tale — hear it, everyone.

ਪੁੰਨ ਕੇ ਪ੍ਰਤਾਪ ਦ੍ਰੁਨ ਦੇਵਤਾ ਦੁਆਰੇ ਜਾਇ, ਆਗੇ ਆਇ ਧਰਮਰਾਇ ਚਰਨ ਬੰਦਨਾ ਕਿਯੋ । ਫੂਲ ਗਯੋ ਮਨ ਹੀ ਮੈ ਮਹਾ ਸਕਤਿ ਭਈ ਮੋਹਿ, ਕਿਯੋ ਨ ਬਿਚਾਰ ਕਛੁ ਬਿਗਸਯੋ ਨ ਤਊ ਹਿਯੋ । ਕਰਤੇ ਹੀ ਅਹੰਕਾਰ ਦਰ ਤੇ ਦਿਯੋ ਨਿਕਾਰ, ਕੁੰਜਰ ਕੀ ਜੋਨਿ ਧਾਰਿ ਪਸੁਨ ਮਿਲਾਇ ਲਿਯੋ । ਐਸੋ ਨਿਰਲੇਪ ਨਾਮ ਸਿਮਰ ਸਦਾ ਆਠੋ ਜਾਮ, ਬਿਨਾ ਨਾਮ ਤਾਹਿ ਰਾਜ ਕਜਰੀ ਬਨ ਕੋ ਦਿਯੋ ॥੩੫॥੮੭੧॥

punn ke pratāp drun devatā duāre jāi, āge āi dharamarāi charan bandanā kiyo | phūl gayo man hī mai mahā sakat bhaī mohi, kiyo na bichār kachh bigasayo na taū hiyo | karate hī ahaṅkār dar te diyo nikāra, kuñjar kī jon dhār pasun milāi liyo | aiso niralep nām simar sadā āṭho jāma, binā nām tāh rāj kajarī ban ko diyo |35|871|

By the power of his merit, Indradyumna went to the gate of the gods, and coming before Dharamrai, the lord of righteousness, he bowed at his feet; but he swelled in his own mind — ‘great power has become mine’ — he reflected not at all, and so his heart did not blossom in humility. For that very pride he was cast out from the door, and, taking the birth of an elephant, was made to join the beasts. So remember the untainted Name ever, through all eight watches; for want of the Name his kingdom was reduced to the plantain-forest of Kajari.

ਇੰਦੁ ਦ੍ਰੁਨ ਰਾਜਾ ਬਡੋ, ਕੀਨੋ ਗਰਬ ਅਹਾਰੁ । ਤਾ ਕਾਰਨ ਕੁੰਜਰ ਕਿਯੋ, ਕਰਨਹਾਰ ਕਰਤਾਰ ॥੩੬॥੮੭੨॥

ind drun rājā baḍo, kīno garab ahār | tā kāran kuñjar kiyo, karanahār karatār |36|872|

Indradyumna was a great king, but he made pride his food; for that cause the Creator, the Doer of all, made him an elephant.

ਸੋ ਬਨਿ ਮੈ ਇੰਦੁ ਦ੍ਰੁਨ ਕਰਤ ਕਲੋਲ ਡੋਲ, ਖੇਲਤ ਅਡੋਲ ਜੈਸੇ ਸਖਾ ਸੰਗ ਹੈ ਕਿਯੋ । ਕਰਤ ਸੁਭਾਇ ਜਾਇ ਪੈਠੇ ਜਲ ਮਧਿ ਧਾਇ, ਤੰਦੂਏ ਗਹਿ ਚਰਨ ਤਾਹਿ ਐਂਚ ਨੀਰ ਮੈ ਲਿਯੋ । ਤਾ ਮਮੇ ਸੁਚੇਤ ਚੀਤ ਅੰਤਰਿ ਸੋ ਕਰੀ ਪ੍ਰੀਤਿ, ਲੀਨੋ ਮੁਖ ਨਾਮ ਤਾਹਿ ਛੁਟਯੋ ਰਿਪੁ ਤੇ ਜਿਯੋ । ਨਾਮ ਕੇ ਪ੍ਰਤਾਪ ਆਪ ਆਪ ਹੀ ਸਹਾਇ ਭਯੋ, ਕਾਢਿ ਤਾਹਿ ਨੀਰ ਮੈ ਤੇ ਮੁਕਤਿ ਭੇਜਿ ਕੈ ਦਿਯੋ ॥੩੭॥੮੭੩॥

so ban mai ind drun karat kalol ḍola, khelat aḍol jaise sakhā saṅg hai kiyo | karat subhāi jāi paiṭhe jal madh dhāi, tandūe gah charan tāh aiñch nīr mai liyo | tā mame suchet chīt antar so karī prīti, līno mukh nām tāh chhuṭayo rip te jiyo | nām ke pratāp āp āp hī sahāi bhayo, kāḍh tāh nīr mai te mukat bhej kai diyo |37|873|

In that forest Indradyumna sported and swayed, playing carefree, as with his companions; sporting by nature, he plunged into the midst of the water, when the water-beast seized his foot and dragged him under. In that peril he grew mindful, and held love deep within his heart; he took the Name upon his lips, and his life was saved from the foe. By the power of the Name, the Lord himself became his helper; drawing him out from the water, he granted him liberation and sent him home.

The Name Alone Saves

ਮਨ ਬਚ ਕਰਮ ਕਰਿ ਭਾਵਨੀ, ਸਿਮਰਤ ਹੈ ਨਰ ਸੋਇ । ਪਤਿਤ ਉਧਾਰਨ ਨਾਮੁ ਹੈ, ਜਾਨਤ ਹੈ ਸਬ ਕੋਇ ॥੩੮॥੮੭੪॥

man bach karam kar bhāvanī, simarat hai nar soi | patit udhāran nām hai, jānat hai sab koi |38|874|

In thought, word, and deed, with devotion, that person remembers him; the Name is the saviour of the fallen — this all people know.

ਤੇਰੋ ਹੀ ਨਾਮ ਜਪੋ ਨਿਸ ਬਾਸਰੋ, ਆਸਰੋ ਏਕ ਤਿਹਾਰੋ ਬਨੀ ਹੈ । ਜੋ ਲੋ ਏ ਸਾਸ ਨਿਵਾਸ ਕਰੈ, ਤਵ ਲੋ ਸਬ ਜੋਤਿ ਤਿਹਾਰੀ ਬਨੀ ਹੈ । ਹੌ ਜੋ ਕਹੋਂ ਸਬ ਜਾਨਤ ਹੋ ਹਰਿ, ਖੋਟੇ ਖਰੇ ਸਬ ਤੋਹਿ ਜਨੀ ਹੈ । ਤੇਰੋ ਬਿਚਾਰ ਅਧਾਰ ਮੋਹਿ ਮਨ, ਹੈ ਸਬ ਕੋ ਤੂੰਹੀ ਏਕ ਧਨੀ ਹੈ ॥੩੯॥੮੭੫॥

Your Name alone I chant, night and day; my one support is in you. As long as this breath makes its dwelling in me, so long is all this light of mine yours. Whatever I say, you know it all, O Hari; all that is set within each heart, the false and the true, is known to you. Your remembrance is my mind's support; you alone are the one Lord of all.

ਸਬ ਕੋ ਸੁਆਮੀ ਏਕ ਹੈ, ਤਾ ਬਿਨ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਇ । ਅੰਤਰਿ ਹੀ ਬਯਾਪਕ ਭਯੋ, ਸਬ ਮਹਿ ਪੂਰਨ ਸੋਇ ॥੪੦॥੮੭੬॥

sab ko suāmī ek hai, tā bin avar na koi | antar hī bayāpak bhayo, sab mah pūran soi |40|876|

The Master of all is One, and without him there is no other; he pervades within all, present in fullness in every heart.

ਜਗ ਮੈ ਸਬ ਜੋਤਿ ਤਿਹਾਰੀ ਬਿਚਾਰੀ, ਤਿਹਾਰੀ ਬਿਨਾ ਕਿਹ ਕੀ ਕਹਿਜੈ ? ਜਲ ਮੈ ਥਲ ਮੈ ਬਨ ਮੈ ਘਨ ਮੈ, ਘਨ ਜੋਤਿ ਚਮਕਤ ਹੀ ਚਹਿਜੈ । ਘਟ ਮੈ ਤਟ ਮੈ ਬਟ ਮੈ ਬਨ ਰਾਇ ਮੈ, ਤੋ ਬਨ ਰਾਇ ਹਰੀ ਰਹਿਜੈ । ਕਰਤਾ ਪ੍ਰਭੁ ਏਕ ਅਨੇਕ ਕਿਯੋ ਜਨ, ਕਿਉਂ ਨ ਕਰੈ ਕਰਤਾ ਵਹਿਜੈ ॥੪੧॥੮੭੭॥

jag mai sab jot tihārī bichārī, tihārī binā kih kī kahijai ? jal mai thal mai ban mai ghan mai, ghan jot chamakat hī chahijai | ghaṭ mai taṭ mai baṭ mai ban rāi mai, to ban rāi harī rahijai | karatā prabh ek anek kiyo jana, kiun na karai karatā vahijai |41|877|

In the world, all light is known as yours, O Lord; without yours, whose light shall one speak of? In water, on land, in forest, in cloud — as the cloud's lightning flashes, so your Light gleams. In each heart, on each shore, in the banyan, in the lord of the forest — there, O lord of the forest, does Hari abide. The Creator, the one Lord, became the many creatures; what can the Creator not do?

ਕਿਉਂ ਨ ਕਰੈ ਕਰਤਾਰ, ਜੋ ਚਾਹੈ ਸੋਈ ਕਰੈ । ਨਰ ਕੋ ਇਹੀ ਬਿਚਾਰ, ਰੈਨ ਦਿਵਸ ਗੁਨ ਉਚਰੈ ॥੪੨॥੮੭੮॥

kiun na karai karatāra, jo chāhai soī karai | nar ko ihī bichāra, rain divas gun ucharai |42|878|

What can the Creator not do? — whatever he wills, that he does; let this be a person's one thought: night and day, to utter his virtues.

ਐਸੇ ਜਪੋ ਨਿਹਚੈ ਕਰਿ ਕੈ ਨਰ, ਨਾਮ ਪੁਨੀਤ ਮਹਾ ਪ੍ਰਭੁ ਕੇਰੋ । ਪ੍ਰੀਤਿ ਕੀ ਗੀਤਿ ਨ ਜਾਤ ਕਹੀ, ਉਪਜੈ ਸੁਖ ਗਜਾਨ ਸੁ ਜਾਤ ਅੰਧੇਰਾ । ਜੋਤਿ ਪ੍ਰਕਾਸ ਨਿਵਾਸ ਕਰੈ, ਹਰਿ ਕੇ ਚਰਨੋ ਤਲ ਹੋਤ ਬਸੇਰਾ । ਸੋਚ ਬਿਚਾਰ ਅਧਾਰ ਕਰੈ, ਗੁਰ ਸਾਖ ਭਰੋ ਤਬ ਹੋਤ ਨਿਬੇਰਾ ॥੪੩॥੮੭੯॥

So chant, O man, with firm faith, the holy Name of the great Lord; the song of his love cannot be told — when exalted bliss wells up, the darkness departs; the Light dawns and takes up its dwelling, and one comes to rest beneath the feet of Hari. Make right thought and reflection your support; when the Guru bears witness, then is the matter settled.

ਸੋ ਸਤਿਗੁਰੁ ਕੀ ਸਾਖ ਬਿਨ, ਨਰ ਨਹੀਂ ਹੋਤ ਉਧਾਰ । ਗੁਰੁ ਤੇ ਫਿਰਿ ਦਰ ਕੋ ਗਜੇ, ਦੇਖੈ ਸੋਚ ਬਿਚਾਰ ॥੪੪॥੮੮੦॥

so satigur kī sākh bina, nar nahīn hot udhār | gur te phir dar ko gaje, dekhai soch bichār |44|880|

Without the witness and grace of that True Guru, no one is saved; turning from the Guru, at what door shall one clamour? — reflect and see.

ਜਾਨਤ ਹੈ ਸਬ ਹੀ ਜਗ ਗੀਤਿ, ਸੁ ਪ੍ਰੀਤਿ ਬਿਨਾ ਕਹੁ ਪਾਰ ਨ ਪੱਜੈ । ਰੇ ਮਨ ਨਾਮ ਬਿਨਾ ਗੁਰ ਕੇ ਹਿਤ, ਕੈਸੇ ਕੈ ਜੋਤੀ ਸਿਉ ਜੋਤਿ ਮਿਲੱਜੈ । ਜੋ ਸਿਮਰੈ ਸੋਈ ਪਾਰ ਪਰੈ, ਨਰ ਐਸੇ ਬਿਚਾਰ ਸਦਾ ਗੁਨ ਗੱਜੈ । ਨਾਮ ਅਧਾਰ ਅਪਾਰ ਕਥਾ ਸੁਨ, ਛਾਡਿ ਬਿਕਾਰ ਸੁ ਕਾਰ ਕਮੱਜੈ ॥੪੫॥੮੮੧॥

The whole world knows this song: without that love, one cannot reach the far shore; O mind, without the Name and the Guru's love, how shall light merge into Light? Whoever remembers him crosses over — so let a person, reflecting thus, ever sing his virtues. Making the Name your support, hear the boundless tale; forsaking vice, take up that true work.

ਤਜਿ ਬਿਕਾਰ ਸੰਸਾਰ ਕੇ, ਸਰਨ ਤਾਹਿ ਚਿਤ ਆਨ । ਅਨਦਿਨ ਉਚਰ ਅਨੇਕ ਗੁਨ, ਗਤਿ ਮੂਰਤਿ ਕੇ ਧਯਾਨ ॥੪੬॥੮੮੨॥

taj bikār sansār ke, saran tāh chit ān | anadin uchar anek guna, gat mūrat ke dhayān |46|882|

Forsaking the vices of the world, bring your heart to his refuge; day and night utter his countless virtues, in meditation on the Form of the One who is deliverance.

ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਅਗੰਮ ਸਦਾ, ਕਰਤਾ ਸੁਖ ਕੋ ਸਬ ਠੋਰ ਤੁਹੀ ਹੈ । ਜੋ ਸਿਮਰੈ ਹਰਿ ਸੰਤ ਇਕੰਤ, ਅਨੰਤ ਜਪੰਤ ਬਿਅੰਤ ਸੁਈ ਹੈ । ਲਾਲਚ ਲੋਭ ਬਿਕਾਰ ਤਜੋ, ਜਿਨ ਕੇ ਮਨ ਮੈ ਕਛੁ ਸਿਧ ਅਈ ਹੈ । ਜਾਪੁ ਪ੍ਰਤਾਪ ਮਿਟੈ ਸਬ ਤਾਪ, ਵਹੈ ਪ੍ਰਭੁ ਜਾਪੁ ਸੁ ਏਕ ਕੁਈ ਹੈ ॥੪੭॥੮੮੩॥

O ever-unfathomable Supreme Brahm, giver of all, you alone are the abode of every joy; the saints who remember Hari in solitude — chanting him, they become the boundless, infinite One themselves. Forsake greed, avarice, and vice — those in whose minds some spiritual attainment has come; by the power of the chant all afflictions are erased; that Lord's chant alone is the one true well.

ਲਾਲਚ ਲੋਭ ਬਿਕਾਰ ਤਜਿ, ਹੋਤ ਅਨੇਕ ਅਨੰਦ । ਸਦਾ ਨਿਕਟ ਹੀ ਜਾਨਿਜੈ, ਉਤਰੈ ਮਨ ਕੀ ਚਿੰਦ ॥੪੮॥੮੮੪॥

lālach lobh bikār taji, hot anek anand | sadā nikaṭ hī jānijai, utarai man kī chind |48|884|

Forsaking greed, avarice, and vice, countless joys arise; know him to be ever near, and the worry of the mind is lifted.

ਨਾਇਕ ਲਾਇਕ ਹੈ ਸਬ ਹੀ ਸਿਰ, ਨਾਮ ਪੁਨੀਤ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੁ ਤੇਰੇ । ਜੋਤਿ ਪ੍ਰਕਾਸ ਚਹੁ ਦਿਸ ਤਾਹੂ ਕੀ, ਐਸੋ ਪ੍ਰਚੰਡ ਧਨੀ ਹਰਿ ਮੇਰੋ । ਦੂਤਨ ਮਾਰਿ ਨਿਵਾਰਤ ਹੈ ਪੁਨ, ਸੇਵਤ ਸੰਤ ਤਿਹੂ ਸੰਗ ਤੇਰੋ । ਯਾ ਜਨ ਕੀ ਪਤਿ ਰਾਖੈ ਪ੍ਰਭੁ, ਸੁਖ ਦੇਹ ਸਦਾ ਕਰ ਚੇਰਨ ਚੇਰੋ ॥੪੯॥੮੮੫॥

The Master, worthy of praise, is over all; hallowed are your Names, O great Lord; his Light shines in all four directions — so mighty is my Lord Hari. Striking down evil, he dispels the demons of vice; the saints serve him, and their company is yours. The Lord keeps the honour of this his servant — grant me ever the bliss of being the servant of your servants.

ਦਯਾ ਕਰਹੁ ਗੁਰ ਦੇਵ ਮੁਹਿ, ਹੋਇ ਸਰਬ ਸੁਖ ਚੀਤ । ਨਿਸਦਿਨ ਸਿਮਰੈ ਨਾਮ ਕੋ, ਰਟਤ ਰਹੈ ਕਰਿ ਪ੍ਰੀਤਿ ॥੫੦॥੮੮੬॥

dayā karahu gur dev muhi, hoi sarab sukh chīt | nisadin simarai nām ko, raṭat rahai kar prīt |50|886|

Show your mercy to me, O Guru-Lord, that all peace may fill my heart; that night and day I may remember the Name, and keep uttering it with love.

ਨਾਮ ਸੋਂ ਪ੍ਰੀਤਿ ਕਰੋ ਇਹ ਗੀਤਿ, ਕਰੈ ਹਰਿ ਪ੍ਰੀਤਿ ਸੋਈ ਸੁਖ ਪਾਵੈ । ਔਸਰ ਜਾਤ ਬਿਹਾਤ ਸਦਾ, ਗੁਰ ਗਜਾਨ ਬਿਨਾ ਕਹੁ ਕੋ ਤ੍ਰਿਪਤਾਵੈ । ਮਾਯਾ ਸਰੂਪ ਅਨੂਪ ਜਗਤ ਮੈ, ਮੂਰਖ ਦੇਖਿ ਤਹਾ ਲਲਚਾਵੈ । ਗੋਬਿੰਦ ਨਾਮ ਬਿਸਾਰ ਗਵਾਰ, ਪਰੇ ਮੰਝਿ ਧਾਰ ਬਿਚਾਰ ਨ ਆਵੈ ॥੫੧॥੮੮੭॥

Love the Name — make this your song; whoever holds love with Hari finds that peace. The moment ever slips and passes away; without the Guru's exalted wisdom, who else can bring contentment? The peerless form of Maya in the world — the unwise one, seeing it, is lured toward it; forgetting the Name of Gobind, the heedless one falls into midstream, and no right reflection comes to him.

ਹਰਿ ਕੋ ਨਾਮ ਬਿਸਾਰਿ ਕੈ, ਪਰਤਿ ਮੂੜੁ ਮੰਝਿ ਧਾਰਿ । ਮਾਯਾ ਮੈ ਭੂਲੇ ਫਿਰੈ, ਕਰਤਿ ਨਾਹਿ ਬੀਚਾਰ ॥੫੨॥੮੮੮॥

har ko nām bisār kai, parat mūṛ mañjh dhār | māyā mai bhūle phirai, karat nāh bīchār |52|888|

Forgetting the Name of Hari, the heedless one falls into the midstream; lost in Maya he wanders, making no right reflection.

ਪਰਗਟ ਗੁਪਤ ਸਗਲ ਸਿਰਿ ਸੋਈ । ਕਰਨਹਾਰ ਬਿਨ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਈ । ਐਸੋ ਧਨੀ ਅਗੰਮ ਹਮਾਰਾ । ਤਾਕੀ ਸੋਭਾ ਅਪਰ ਅਪਾਰਾ । ਅਪਰ ਅਪਾਰਾ, ਬਹੁ ਬਿਸਥਾਰਾ, ਵਾਰ ਨ ਪਾਰਾ, ਸੋ ਸੁਆਮੀ । ਸੋਈ ਸਬ ਸੰਗੀ, ਬਹੁ ਬਿਧਿ ਰੰਗੀ, ਸੁਖ ਦਾਤਾ ਅੰਤਰਜਾਮੀ । ਕਰਤੇ ਸਬ ਸੇਵਾ, ਮੁਨਿ ਜਨ ਦੇਵਾ, ਨੇਕ ਨ ਭੇਵਾ, ਸੋ ਸਹਿਜੈ । ਗਹਿਜੈ ਅਬ ਚਰਨ ਸਰਨ ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ, ਤਉ ਉਪਮਾ ਤਹਿ ਕੀ ਕਹਿਜੈ ॥੫੩॥੮੮੯॥

Manifest and hidden, he is over all; besides the Creator there is no other. Such is our unreachable Lord, whose glory is boundless, infinite. Boundless, infinite, vast in expanse, without this shore or the far — such is that Master. He alone is the companion of all, coloured in myriad ways, giver of joy, the Inner-Knower. To him all render service — sages, mortals, gods; his mystery is not known the least — attain him. Now take hold of the feet and refuge of the True Guru, and then tell his praise.

ਸਤਿ ਸੰਗਤਿ ਮੈ ਪਾਇਜੈ, ਕਰਨਹਾਰ ਕੋ ਭੇਵ । ਪੂਰਬ ਜਨਮ ਉਦੋਤ ਕਰਿ, ਤਬ ਭੇਟੈ ਗੁਰਦੇਵ ॥੫੪॥੮੯੦॥

sat saṅgat mai pāijai, karanahār ko bhev | pūrab janam udot kari, tab bheṭai guradev |54|890|

In the sadh-sangat one finds the mystery of the Creator; when the merit of former births arises, then is the Guru-Lord met.

Drink the Nectar, Take the Refuge

ਐਸੋ ਬਿਚਾਰ ਕਰੋ ਮਨ ਮੀਤ, ਗਿਰੈ ਭੂਮ ਭੀਤ, ਸੋਈ ਬਿਧਿ ਕੀਜੈ । ਸੰਤਨ ਮੈ ਸੁਖ ਹੋਤ ਨਿਵਾਸ, ਬਿਲਾਸ ਸਦਾ ਤਹਾਂ ਨਾਮ ਜਪੀਜੈ । ਏਕ ਹੀ ਕੋ ਗੁਨ ਗਾਵ ਸਦਾ, ਸੁ ਜਹਾਂ ਜਪੁ ਜਾਪੁ ਬਿਧੈ ਤਜਿ ਦੀਜੈ । ਪ੍ਰੇਮ ਕੀ ਠੌਰ, ਤਹਾਂ ਨਹੀਂ ਔਰ, ਬਿਨਾ ਗੁਰ ਗੋਬਿੰਦ ਕਉਨ ਕਹੀਜੈ ॥੫੫॥੮੯੧॥

Reflect thus, O friend of the mind: as an earthen wall crumbles away, so make your own way [before it falls]; among the saints there is peace and dwelling — ever there, in delight, chant the Name. Sing forever the praise of the One alone, and there give up empty chant and ritual. That is the place of love — none other is there; without Guru Gobind, whom shall one name?

ਅਉਰ ਕਉਨ ਤਿਹ ਠਉਰ, ਪੂਰ ਰਹਯੋ ਪੂਰਨ ਧਨੀ । ਕਰਨਹਾਰ ਪ੍ਰਭੁ ਸੋਇ, ਸਕਲ ਜੋਤਿ ਤਾ ਕੀ ਗਨੀ ॥੫੬॥੮੯੨॥

aur kaun tih ṭhaura, pūr rahayo pūran dhanī | karanahār prabh soi, sakal jot tā kī ganī |56|892|

What other is there in that place? — the perfect Lord fills it wholly; he is the Creator-Lord, and all the light is reckoned his.

ਬਿਨਾ ਤਾਹਿ ਕੇ ਨਾਮ, ਅਵਰ ਜਨ ਕਛੁ ਨ ਜਾਨੈ । ਮਨ ਅੰਤਰਿ ਧਰਿ ਪ੍ਰੀਤਿ, ਰੈਨ ਦਿਨ ਨਾਮ ਬਖਾਨੈ । ਸੁਰਤ ਸਬਦ ਬੀਚਾਰੁ, ਛਾਡਿ ਸਭ ਦੋਤ ਬਿਕਾਰਾ । ਯਹ ਦੁਨਿਯਾ ਦਿਨ ਚਾਰ, ਸੁਪਨ ਜਾਨਤ ਸੰਸਾਰਾ । ਐਸੋ ਪ੍ਰਕਾਸ ਜਬ ਪ੍ਰਭੁ ਕਿਯੋ, ਦੂਖ ਦਰਦ ਭੈ ਭੂਮ ਗਯੋ । ਉਚਰੰਤ ਨਾਮ ਅਨਦਿਨ ਸਦਾ, ਆਦਿ ਅੰਤ ਜਿਨ ਜਨ ਲਯੋ ॥੫੭॥੮੯੩॥

Without his Name, his servant knows nothing else; holding love within the mind, night and day he utters the Name. Contemplating the Word with focused awareness, he casts off all the faults of duality; this world lasts but four days — the wise know the world to be a dream. When the Lord granted such light, sorrow, pain, and fear fell to the ground. Those servants who ever, night and day, uttered the Name from beginning to end are saved.

ਤਨ ਮਨ ਤੇ ਦੁਬਿਧਾ ਗਈ, ਕਿਯੋ ਸੁ ਨਾਮ ਪ੍ਰਕਾਸ । ਛਾਡਿ ਦਿਜੋ ਜੰਜਾਰ ਸਬ, ਏਕ ਨਾਮ ਪਰ ਆਸ ॥੫੮॥੮੯੪॥

tan man te dubidhā gaī, kiyo su nām prakās | chhāḍ dijo jañjār saba, ek nām par ās |58|894|

Double-mindedness left the body and mind of the one in whom the Name shone forth; give up all worldly entanglement, and set your hope on the One Name.

ਬਿਨਾ ਭਗਤਿ ਨਰ ਮੁਕਤਿ ਨ ਪਾਵੈ । ਮਰਿ ਮਰਿ ਜਨਮੈ, ਜਗ ਮੈ ਆਵੈ । ਭਗਤ ਦੂਖ ਸੁਖ ਬਹੁਤੇਰਾ । ਨਾਮ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋਤ ਨਿਬੇਰਾ । ਹੋਤ ਨਿਬੇਰਾ, ਨਰ ਕਿਉਂ ਤੇਰਾ, ਬਿਨਾ ਭਗਤਿ ਕਿਉਂ ਪਾਰ ਪਰੈ । ਹਰਿ ਕੋ ਜਸ ਕੀਜੈ, ਬਿਖ ਤਜਿ ਦੀਜੈ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀਜੈ, ਗਜਾਨ ਧਰੈ । ਤਉ ਜੋਤਿ ਸਮਾਵੈ, ਨਉ ਨਿਧਿ ਪਾਵੈ, ਮਨਿ ਕਰਿ ਆਵੈ ਜੋ ਸੇਵਾ । ਗੁਰ ਦੇਵ ਬਤਾਈ, ਤਉ ਨਰ ਪਾਈ, ਅਪਰ ਅਪਾਰ ਸੁ ਇਹ ਭੇਵਾ ॥੫੯॥੮੯੫॥

Without devotion a person finds no liberation; dying and dying again he is reborn, coming again into the world. The devotee bears much sorrow and joy; without the Name there is no settling of accounts. There is no settling — how, O man, is the debt yours? — without devotion, how shall one cross over? Sing the praise of Hari, cast off the poison of vice, drink the nectar, and hold the exalted wisdom. Then one's light merges in the Light, one gains the nine treasures, for one who comes to serve with a true mind. The Guru-Lord revealed it, and then the person attained it — boundless, infinite is this mystery.

ਤਜਿ ਪ੍ਰਪੰਚ ਬਿਕਾਰ, ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਸੇਵਾ ਕਰੈ । ਮਿਟੈ ਸੁ ਆਵਨ ਜਾਨ, ਏਕ ਨਾਮ ਮਨ ਮੈ ਧਰੈ ॥੬੦॥੮੯੬॥

taj prapañch bikāra, satigur kī sevā karai | miṭai su āvan jāna, ek nām man mai dharai |60|896|

Forsaking worldly show and vice, one serves the True Guru; then coming and going is erased, for one who holds the One Name in the mind.

ਨਿਸਦਿਨ ਸਿਮਰੋ ਨਾਮ ਕਿ ਮੂਰਖ ਬਾਵਰੇ । ਅਉਸਰ ਜਾਤ ਬਿਹਾਤ, ਚੁਕਤ ਕਿਉਂ ਦਾਵ ਰੇ ! ਯਹ ਦੁਨਿਯਾ ਦਿਨ ਚਾਰ ਬਿਚਾਰ ਸੁ ਕੀਜਿਯੈ । ਜੀ, ਛਾਡਿ ਬਿਕਾਰ ਅਪਾਰ, ਨਾਮੁ ਜਪ ਲੀਜਿਯੈ ॥੬੧॥੮੯੭॥

Night and day remember the Name, O heedless one, adrift; the moment slips and passes — why let the chance escape? This world is but four days — reflect on that; give up your boundless vices, and chant the Name.

ਜਸ ਪ੍ਰਭੁ ਕੋ ਕਰ ਰੇ ਮਨਾ, ਖਿਨ ਮੈ ਹੋਤ ਉਧਾਰ । ਭਗਤਿ ਬਿਨਾ ਜਾਨਤ ਸਕਲ, ਚਉਰਾਸੀ ਬਿਸਤਾਰ ॥੬੨॥੮੯੮॥

jas prabh ko kar re manā, khin mai hot udhār | bhagat binā jānat sakala, chaurāsī bisatār |62|898|

Sing the Lord's praise, O mind, and in an instant is deliverance; without devotion, know it to be but the whole expanse of the eighty-four lakh births.

ਜੋ ਜਗ ਕੋ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਕ ਹੈ, ਕਰਤਾ ਸਬ ਕੋ ਵਹੀ ਏਕ ਸਮਾਨੈ । ਚਰਨ ਸਾਹਨ ਪਸੁਅਨ ਪ੍ਰਾਨਿ, ਜੀਵ ਸਬੈ ਹਰਿ ਏਕ ਸੇ ਜਾਨੈ । ਤਾਹਿ ਜਪੇ ਸੁਖ ਹੋਤ ਖਰੇ, ਕਰਿ ਦੇਖ ਬਿਚਾਰ ਸੁ ਹੋਤ ਨ ਹਾਨੈ । ਏਕ ਹੀ ਕੋ ਜਸ ਗਾਵ ਸਦਾ, ਸੁਰਤਾ ਜਗ ਮੈ ਇਹ ਭਾਂਤਿ ਬਖਾਨੈ ॥੬੩॥੮੯੯॥

He who is the cherisher of the world, the Creator, holds all as equal and the same; from the emperor at his feet to the beasts and all breathing life, he knows every soul as one same Hari. Chanting him, pure happiness comes; reflect and see — there is no loss in it. Sing forever the praise of the One alone — so the devout hearer proclaims in the world.

ਜੈਸੇ ਮਸਤਕਿ ਮੈ ਪਰਜੋ, ਲਿਖਜੋ ਸੁ ਲਿਖਨੈ ਹਾਰ । ਤੈਸੇ ਹੀ ਪ੍ਰਗਾਸ ਹੈ, ਦੇਖਉ ਸੋਚ ਬਿਚਾਰ ॥੬੪॥੯੦੦॥

jaise masatak mai parajo, likhajo su likhanai hār | taise hī pragās hai, dekhau soch bichār |64|900|

As is written upon the brow of destiny, so the Writer has written; even so does it come to light — reflect and see.

ਜੇ ਸੁਰਤਾ ਜਗ ਮੈ ਪ੍ਰਭੁ ਕੇ, ਤੇ ਸੁਰਤਾ ਉਹਿ ਕੋ ਜਸੁ ਕੀਨੇ । ਕ੍ਰੋਧੁ ਨਿਵਾਰ ਬਿਦਾਰਿ ਸਦਾ ਦੁਖ, ਏਕ ਹੀ ਨਾਮ ਰਿਦੇ ਜਪੁ ਲੀਨੇ । ਛਾਡਿ ਦਏ ਪ੍ਰਪੰਚ ਸਬੈ, ਗਹਿ ਸੰਤਨ ਸੇਵ ਸੁਧਾ ਰਸੁ ਪੀਨੇ । ਪ੍ਰੀਤਿ ਭਲੀ ਹਰਿ ਕੋ ਹਿਤ ਕੀ, ਬਿਨਸੇ ਤਨ ਕੇ ਸਬ ਕਾਮ ਕਮੀਨੇ ॥੬੫॥੯੦੧॥

Those in the world who listen for the Lord — those hearers have sung his praise; casting off wrath and ever shattering sorrow, they chant the One Name alone in the heart. Forsaking all worldly show, they take up the service of the saints and drink the nectar-essence; beautiful is the love, the devotion of Hari — by it all the body's base desires are undone.

ਕਿਯੋ ਸਰਬ ਸੁਖ ਮਾਨ, ਪ੍ਰੀਤਿ ਭਲੀ ਉਹਿ ਨਾਮ ਕੀ । ਮਿਟਿ ਹੈ ਆਵਨ ਜਾਨ, ਐਸੇ ਸਿਮਰਨ ਸਾਰ ਹੈ ॥੬੬॥੯੦੨॥

kiyo sarab sukh māna, prīt bhalī uh nām kī | miṭ hai āvan jāna, aise simaran sār hai |66|902|

Take it as the honour of all happiness — beautiful is the love of that Name; coming and going is erased — such is the essence of remembrance.

ਗਾਵ ਸਦਾ ਮਨ ਰੇ ਪ੍ਰਭੁ ਕੇ ਗੁਨ, ਐਸੋ ਸਮੋ ਫਿਰਿ ਹਾਥਿ ਨ ਐ ਹੈ । ਐਸੇ ਮੈ ਚੇਤ ਸੁਚੇਤ ਭਯਾ, ਸੁਨਿ ਰਾਮ ਕੇ ਨਾਮ ਬਿਨਾ ਪਛੁਤੇਹੈ । ਜਾ ਬਿਖਿਆ ਮੈ ਰੁਚੈ ਰੁਚਿ ਸੋ ਸੁਨ, ਸੋ ਬਿਖਿਆ ਤਹਿ ਕਾਜਿ ਨ ਐ ਹੈ । ਛਾਡਿ ਬਿਕਾਰ ਅਧਾਰ ਕਿਯੋ ਇਕ, ਏਕ ਹੀ ਸੇਵ ਸਦਾ ਸੁਖ ਹੂੰ ਹੈ ॥੬੭॥੯੦੩॥

Sing ever, O mind, the virtues of the Lord — such a time will not come to hand again. Grow mindful and awake even now; hear — without the Name of Ram you will repent. The vice you take delight in — hear it — that vice will be of no use to you at last. Cast off vice, and make him alone your support; in the service of the One is happiness for ever.

ਸਰਬ ਸੁਖ ਉਪਜਤ ਮਨਾ, ਕਰਿ ਸਤਿਗੁਰੁ ਕੀ ਸੇਵ । ਸਤਿ ਸੰਗਤਿ ਮਹਿ ਪਾਇਯੈ, ਪ੍ਰਭੁ ਪੂਰਨ ਗੁਰਦੇਵ ॥੬੮॥੯੦੪॥

sarab sukh upajat manā, kar satigur kī sev | sat saṅgat mah pāiyai, prabh pūran guradev |68|904|

All happiness springs up, O mind, in serving the True Guru; in the sadh-sangat one finds the Lord, the perfect Guru-Lord.

ਪ੍ਰਭੁ ਪੂਰਨ ਗੁਰਦੇਵ ਮਿਲੈ ਸਤਿਸੰਗਿ ਮੈ । ਹਰਿ ਪੂਰਿ ਰਹਯੋ ਸਰਬਤ ਏਕ ਹੀ ਰੰਗ ਮੈ । ਸੁਨਿ ਤਾਕੋ ਉਪਦੇਸੁ ਰਿਦੇ ਜੋ ਆਵਈ । ਜੀ, ਬਿਨ ਬਿਧਨਾ ਸੰਜੋਗ, ਕਵਨ ਜਨ ਪਾਵਹੀ ॥੬੯॥੯੦੫॥

The Lord, the perfect Guru-Lord, is met in the sadh-sangat; Hari fills all things wholly, in the one same hue. If his teaching, heard, should come into the heart — yet, O friend, without the Ordainer's ordaining, what person could attain it?

ਬਿਨ ਬਿਧਨਾ ਸੁਨਿ ਮੀਤ, ਕਵਨ ਸੁਨੈ ਕਾਸੋ ਕਹੈ । ਭਰਮਤ ਜੁਗ ਗਏ ਬੀਤ, ਏਕ ਦਰਸ ਗੁਰੁ ਦੇਵ ਬਿਨ ॥੭੦॥੯੦੬॥

bin bidhanā sun mīta, kavan sunai kāso kahai | bharamat jug gae bīta, ek daras gur dev bin |70|906|

Without the Ordainer, hear, O friend, who hears and to whom does one speak? Ages have passed away wandering, for want of the one darshan of the Guru-Lord.

ਭਰਮਿ ਭਰਮਿ ਕਈ ਬਾਰ ਫੇਰਿ ਅਬ ਆਇਓ । ਪੂਰਨ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਤਾਪ, ਦਰਸ ਗੁਰੁ ਪਾਇਓ । ਬਿਨਸੇ ਸਕਲ ਕਲੇਸ, ਭਰਮ ਭਵ ਸਬ ਗਯੋ । ਜੀ, ਇਕ ਹੀ ਏਕ ਅਰਾਧਿ, ਏਕੋ ਹੋ ਰਹਯੋ ॥੭੧॥੯੦੭॥

Wandering and wandering many a time, now at last one has come round; by the power of perfect merit, one has won the Guru's darshan. All afflictions are undone, all delusion of existence is gone; worshipping the One alone, one becomes wholly one with the One.

ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਤ੍ਰਿਪਤਜੋ ਤਹਾਂ, ਕਰਿ ਸੰਤਨ ਸੋ ਪ੍ਰੀਤਿ । ਦੁਰਲਭ ਮਾਨਸ ਜਨਮ ਹੈ, ਲਿਜੋ ਛਿਨਕ ਮੈ ਜੀਤਿ ॥੭੨॥੯੦੮॥

amrit pī tripatajo tahān, kar santan so prīt | duralabh mānas janam hai, lijo chhinak mai jīt |72|908|

Drink the nectar and be satisfied there; hold love with the saints; rare is this human birth — win it in an instant.

ਜੀਤ ਲਿਜੋ ਜਿਹ ਐਸੋ ਜਨੰਮ, ਅਗੰਮ ਕੀ ਜੋਤਿ ਰਿਦੇ ਤਿਹ ਆਈ । ਦੂਤਨ ਮਾਰਿ ਬਿਚਾਰ ਯਹੈ ਕਰਿ, ਹੋ ਇਕ ਰੰਗ ਬਿਧੈ ਬਿਸਰਾਈ । ਪ੍ਰੀਤਿ ਕਰੀ ਹਰਿ ਕੇ ਚਰਨੋ ਸੰਗਿ, ਨਾਮ ਅਧਾਰ ਨਵੈ ਨਿਧਿ ਪਾਈ । ਜੋਤਿ ਪ੍ਰਗਾਸ ਭਯੀ ਚਹੁ ਓਰ ਮੈ, ਐਸੀ ਪ੍ਰਭੁ ਤਿਹ ਨਾਮ ਬਡਾਈ ॥੭੩॥੯੦੯॥

Win it — he in whom such a birth bears fruit, the Light of the Unfathomable has come into his heart; slaying the demons of vice, holding this reflection, he becomes dyed in the one divine colour, forgetting all else. He held love with the feet of Hari, and, with the Name as his support, gained the nine treasures; the Light dawned in all four directions — such, O Lord, is the greatness of your Name.

ਧਰਿ ਆਯੋ ਗੁਰੁ ਕੇ ਬਚਨ, ਫਤੇ ਭਯੀ ਭੁਨਕਾਰ । ਲੀਲਾ ਤੁਮਰੀ ਕਯਾ ਕਹੋ, ਉਪਮਾ ਅਪਰ ਅਪਾਰ ॥੭੪॥੯੧੦॥

dhar āyo gur ke bachana, phate bhayī bhunakār | līlā tumarī kayā kaho, upamā apar apār |74|910|

Holding fast the Guru's word, with the resounding cry of Fateh — what shall I tell of your play? — boundless, infinite is your praise.

ਤੇਰੀ ਸੋਭਾ ਸਰਸ ਸਰੂਪ ਅਨੂਪ ਸੁਹਾਵਤੀ । ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਅਪਰ ਅਪਾਰ ਸੰਤਨਿ ਮਨਿ ਭਾਵਤੀ । ਕਹਿ ਨ ਸਕਉ ਬੀਚਾਰਿ, ਪਾਰੁ ਨਹੀਂ ਪਾਇਜੈ । ਜੀ, ਨਿਮਖ ਨਿਮਖ ਗੁਨ ਤੋਹਿ, ਉਚਰਿ ਤਹਿ ਗਾਇਜੈ ॥੭੫॥੯੧੧॥

Your glory is sweet, of peerless and lovely form; your greatness, boundless and infinite, is pleasing to the minds of the saints. I cannot tell it by any reflection — its far shore is not found; O Lord, at each and every instant I would utter and sing your virtues.

ਉਪਮਾ ਪ੍ਰਭੁ ਕੀ ਅਨ ਦਿਨਾ, ਫੇਰਤ ਰਹੁ ਮਨ ਮੀਤ । ਅਨਗਿਨ ਤੋ ਸੇ ਤਾਹਿ ਦਰਿ, ਗਾਵਤ ਪ੍ਰਭੁ ਕੇ ਗੀਤ ॥੭੬॥੯੧੨॥

upamā prabh kī an dinā, pherat rahu man mīt | anagin to se tāh dari, gāvat prabh ke gīt |76|912|

The Lord's praise, day upon day — keep turning it over, O friend of the mind; countless souls like you, at his door, sing the Lord's songs.

ਅਤਿ ਅਗਾਧ ਗਤਿ ਅਗਮ ਅਪਾਰਾ । ਕਹਿ ਨ ਸਕਉ ਤੁਮਰਾ ਬਿਸਥਾਰਾ । ਅਪਰੰਪਰ ਪੂਰਨ ਸੁਖਦਾਈ । ਭਗਤ ਵਛਲਾ ਸਬਿ ਤੋਹਿ ਬਤਾਈ ॥੭੭॥੯੧੩॥

Exceedingly unfathomable your state, inaccessible and boundless; I cannot tell the expanse of you; beyond the beyond, perfect giver of joy; loving to your devotees — all scripture declares you so.

Brahma and Ganesh Cannot Tell His Measure

ਮਨ ਮੈ ਬਿਚਾਰ । ਐਸੇ ਨਿਹਾਰ । ਜੈਸੇ ਜੁਆਰਿ । ਕਰ ਜਾਤਿ ਝਾਰਿ ॥੭੮॥੯੧੪॥

Reflect in the mind, behold thus: as a gambler leaves, dusting off his empty hands [so passes this life].

ਐਸੇ ਨਿਹਾਰ । ਕੈਸੇ ਮੁਰਾਰ । ਕਿਹ ਅੰਗ ਸੰਗਿ । ਕਿਆ ਰੂਪ ਰੰਗਿ ॥੭੯॥੯੧੫॥

Behold thus: how is the Lord? — at whose side is he, of what form and hue?

ਕਛੁ ਕੀਨ ਭੇਖ । ਕੈ ਹੈ ਅਲੇਖ । ਕਰਿ ਹੈ ਅਹਾਰ । ਕੈ ਨਿਰਾਧਾਰ ॥੮੦॥੯੧੬॥

Has he taken some guise, or is he beyond all reckoning? Does he take food, or is he without any need?

ਖੇਲੰਤ ਖੇਲ । ਕੈ ਹੈ ਅਖੇਲ । ਕੀਨੋ ਪਸਾਰ । ਕੈ ਨਿਰੰਕਾਰ ॥੮੧॥੯੧੭॥

Does he play his play, or is he beyond all play? Did he spread out the creation, or is he the Formless One?

ਉਪਮਾ ਅਪਾਰ । ਕੀਨੋ ਬਿਚਾਰ । ਨਉਤਨ ਨਵੀਨ । ਸਾਹਿਬ ਪ੍ਰਬੀਨ ॥੮੨॥੯੧੮॥

Boundless his praise — thus they reflected: ever-new and fresh, the all-wise Master.

ਭਵ ਭੈ ਉਤਾਰਿ । ਭ੍ਰਮੰ ਬਿਦਾਰਿ । ਅਪਰੰ ਅਪਾਰ । ਐਸੋ ਨਿਹਾਰ ॥੮੩॥੯੧੯॥

Ferrying souls across the fear of existence, shattering delusion — boundless, infinite — behold him thus.

ਨਹਿ ਵਾਰ ਪਾਰ । ਸਾਹਿਬ ਸੁਮਾਰ । ਬੇਅੰਤ ਅੰਤ । ਨਹਿ ਤੰਤ ਮੰਤ ॥੮੪॥੯੨੦॥

He has no near shore nor far — the Master beyond reckoning; endless his end; no tantra, no mantra binds him.

ਸਿਮਰੰਤ ਸੰਤ । ਜਾਨੰਤ ਕੰਤ । ਹੈ ਅੰਗ ਸੰਗ । ਅਨਭੈ ਅਨੰਗ ॥੮੫॥੯੨੧॥

The saints remember him; they know him as their Beloved; he is ever at their side — the fearless, formless One.

ਸਤਿਗੁਰ ਦਯਾਲ । ਮੇਟੰਤ ਕਾਲ । ਤੋੜੰਤ ਜਾਲ । ਦਰਸਨ ਬਿਸਾਲ ॥੮੬॥੯੨੨॥

The merciful True Guru effaces Death, snaps the snare of Maya — vast is his darshan.

ਸੋਭਾ ਅਪਾਰ । ਸੰਕਟਿ ਨਿਵਾਰ । ਗੁਰੁ ਗੁਨ ਅਨੰਤ । ਸਿਮਰੰਤ ਸੰਤ ॥੮੭॥੯੨੩॥

Boundless his glory, remover of distress; the Guru's virtues are endless — the saints remember them.

ਏਕੋ ਸਰੂਪ । ਸੁੰਦਰ ਅਨੂਪ । ਦਿਸਟੰਤ ਏਕ । ਲੀਲਾ ਅਨੇਕ ॥੮੮॥੯੨੪॥

One his form, beautiful and peerless; seen as One, yet his plays are many.

ਬਰਨੀ ਨ ਜਾਤ । ਅਗਾਧ ਗਾਤ । ਮਹਿਮਾ ਬਿਅੰਤ । ਕਿਆ ਕਥਹਿ ਜੰਤ ॥੮੯॥੯੨੫॥

It cannot be told — his unfathomable being; boundless his glory — what can mere creatures tell of it?

ਸਿਖੰ ਅਪਾਰ । ਕਰਿ ਕੈ ਬਿਚਾਰਿ । ਸਬਦੰ ਉਚਾਰ । ਏਕੋ ਨਿਹਾਰ ॥੯੦॥੯੨੬॥

The countless Sikhs, reflecting deeply, uttered the Word, beholding the One.

ਭਵ ਭੈ ਉਤਾਰਿ । ਭ੍ਰਮੰ ਬਿਦਾਰਿ । ਹੁੈ ਹਰਖਵੰਤ । ਪੇਖਜੋ ਬਿਅੰਤ ॥੯੧॥੯੨੭॥

Ferrying across the fear of existence, shattering delusion, becoming glad of heart, behold the Infinite.

ਚਿੰਤਾ ਬਿਸਾਰ । ਦਿੜੰ ਜੀਵ ਧਾਰ । ਮਨ ਮੈ ਅਨੰਦ । ਸਭ ਤੋਰਿ ਫੰਦ ॥੯੨॥੯੨੮॥

Forgetting care, holding the soul firm, bliss in the mind, every bond broken.

ਹੁੈ ਕੈ ਖਲਾਸ । ਮਨ ਪੂਰਿ ਆਸ । ਚਰਨੰ ਨਿਵਾਸ । ਕੀਨੋ ਬਿਲਾਸ ॥੯੩॥੯੨੯॥

Set free, the heart's hope fulfilled, dwelling at his feet, they took their delight.

ਅਤਿ ਅਗਾਧ ਅਚਰਜ ਕਥਾ, ਤਿਹ ਕਾ ਕਵਨ ਸੁਮਾਰ । ਜਗ ਕਿਤੰਤ ਗਨਪਤਿ ਲਿਖਹਿ, ਤਊ ਨ ਪਾਵੈ ਪਾਰ ॥੯੪॥੯੩੦॥

at agādh acharaj kathā, tih kā kavan sumār | jag kitant ganapat likhahi, taū na pāvai pār |94|930|

Exceedingly unfathomable, wondrous his tale — what reckoning can there be of it? Though ever so many Ganpatis in the world should write it down, still they would not find its far shore.

ਮੁਖੰ ਚਤੁਰ ਬ੍ਰਹਮੇ ਕਥੇ ਬੇਦ ਚਾਰੋ । ਥਕਜੋ ਅੰਤ ਵਹ ਭੀ ਸੁ ਮਹਿਮਾ ਅਪਾਰੋ । ਗਨਾਯੰ ਪਤਿਹ ਕੋਟਿ ਹੋਵੈ ਹਜਾਰੋ । ਨਹੀਂ ਪਾਰ ਪਾਵੈ ਗਤਾਯੰ ਅਪਾਰੋ ॥੯੫॥੯੩੧॥

With his four mouths, four-faced Brahma uttered the four Vedas; yet at the last he too grew weary — for boundless is the Lord's glory. Were there a thousand crore Ganpatis reckoning it, still they could not reach the far shore of his boundless being.

ਕਈ ਕੋਟਿ ਸਾਰਸ੍ਵਤੀ ਅੰਕੰ ਬਿਚਾਰੋ । ਕਥੈ ਤਾਹਿ ਉਪਮਾ ਨ ਪਾਵੈ ਸੁਮਾਰੋ । ਪਰੇ ਤੇ ਪਰੇ ਹੈ, ਕਹਾ ਕੋ ਬਖਾਨੈ । ਉਸੀ ਕਾ ਕਿਯਾ ਜੰਤ ਕਯਾ ਅੰਤ ਜਾਨੈ ॥੯੬॥੯੩੨॥

Were many crore Saraswatis to reckon the sum and tell his praise, they would find no measure of it; beyond the beyond is he — what can one describe? Being but a creature made by him, what can a creature know of his end?

ਕਈ ਕੋਟਿ ਅਨੰਤ ਕਰਿ ਅੰਤ ਹਾਰੇ । ਨਹੀਂ ਕੰਤ ਕੇ ਅੰਤ ਕੋ ਵਾਰ ਪਾਰੇ । ਮੁਖੰ ਤਾਹਿ ਰਸਨਾ ਹਜਾਰੇ ਸੁਹਾਵੈ । ਕਹੈ ਨਾਂਵ ਨਉਤਨ, ਨਹੀਂ ਪਾਰ ਪਾਵੈ ॥੯੭॥੯੩੩॥

Many crore Anantas, endlessly seeking the end, gave up defeated; there is no near or far shore to the Beloved's end. Though one had a thousand mouths and fair tongues, uttering his ever-new Names, still one would not reach the far shore.

The Poet's Humble Close

ਮੁਖੰ ਏਕ ਰਸਨਾ ਕਹਾ ਲੋ ਬਖਾਨੈ । ਭਰੇ ਨੀਰ ਸੁਭੁ ਲਯੀ ਬੂੰਦ ਮਾਨੋ । ਮਹਾ ਕੀਟ ਪਤਿਤੰ ਕਹਾ ਬੁਧਿ ਮੇਰੀ । ਜਥਾ ਸਕਤਿ ਹੈ ਸੰਭ ਕਰਤਾਰ ਤੇਰੀ ॥੯੮॥੯੩੪॥

With one mouth and one tongue, how far can one tell of him? — as from a brimming ocean one takes but a single drop. I, the lowliest creature, a fallen one — what is my understanding? I have spoken only as far as my strength allows, and all that strength, O Creator, is yours.

ਜਥਾ ਸਕਤਿ ਉਪਮਾ ਕਹੀ, ਦਰਸ ਪਰਸ ਕੈ ਕਾਜ । ਜੋ ਚਿਤਵੈ ਸੋ ਦੇਹ ਮੁਹਿ, ਤੂ ਸਮਰਥ ਤੁਹਿ ਲਾਜ ॥੯੯॥੯੩੫॥

jathā sakat upamā kahī, daras paras kai kāj | jo chitavai so deh muhi, tū samarath tuh lāj |99|935|

As far as my strength allowed I have told your praise, for the sake of your darshan and touch; grant me whatever I long for — you are all-powerful, and my honour is yours to keep.

ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰ ਸੋਭਾ ਗ੍ਰੰਥੇ ਸਰਬ ਉਸਤਤਿ ਬਰਨਨੰ ਬੀਸਵੇ ਅਧਿਆਇ ਸੰਪੂਰਨਮਸਤੁ ਸੁਭਮਸਤੁ ॥ ੨੦ ॥ Here ends the twentieth chapter of the book Sri Gur Sobha — the telling of the complete praise. May it be complete; may it be blessed.