The Rajputana Campaign
ਚਲੇ ਕੂਚ ਦਰਿ ਕੂਚ ਕਰਿ ਕੂਚ ਐਸੇ । ਕਹੇ ਆਪਨੇ ਆਪ ਹੀ ਆਪ ਜੈਸੇ । ਗਏ ਮਜਲ ਦਰਿ ਮਜਲ ਐਸੇ ਸਿਧਾਏ । ਤਬੈ ਸਾਹ ਕੇ ਕਟਕ ਕੇ ਨਿਕਟ ਆਏ ॥੧॥੭੩੭॥
chale kūch dar kūch kar kūch aise | kahe āpane āp hī āp jaise | gae majal dar majal aise sidhāe | tabai sāh ke kaṭak ke nikaṭ āe |1|737|
March upon march they made, marching on in such a way, each as if moving of his own accord; stage upon stage they went and pressed on, until they came near the emperor's army.
ਚਲੇ ਸਾਹ ਕੇ ਸਾਥ ਹੀ ਸਾਥ ਮਾਨੋ । ਕਿਯੋ ਕੂਚ ਕੇਤੇ ਇਸੀ ਭਾਂਤਿ ਜਾਨੋ । ਲਈ ਘੇਰ ਅਜਮੇਰ ਕਰਿ ਜੇਰ ਧਾਯੋ । ਨਿਕਟ ਜੋਧ ਪੁਰ ਜਾਇ ਡੰਕਾ ਬਜਾਯੋ ॥੨॥੭੩੮॥
chale sāh ke sāth hī sāth māno | kiyo kūch kete isī bhānt jāno | laī gher ajamer kar jer dhāyo | nikaṭ jodh pur jāi ḍaṅkā bajāyo |2|738|
They went right along with the emperor, as it were; know that they made many a march in this same way; he laid siege to Ajmer, brought it to submission, and pressing on to Jodhpur, sounded the war-drum near it.
ਤਬੈ ਰਾਜਪੂਤਾਨ ਐਸੇ ਨਿਹਾਰੋ । ਪਰੇ ਆਨਿ ਕੈ ਸਾਹ ਲੈ ਕਟਕ ਭਾਰੋ । ਲਰੈ ਕੈ ਭਜੈ ਕੈ ਮਰੈ ਜੁੱਧ ਕੈ ਕੈ । ਕਿਯੋ ਰਾਜ ਬੀਚਾਰ ਮੰਤ੍ਰੀਆਨ ਲੈ ਕੈ ॥੩॥੭੩੯॥
tabai rājapūtān aise nihāro | pare ān kai sāh lai kaṭak bhāro | larai kai bhajai kai marai juddh kai kai | kiyo rāj bīchār mantrīān lai kai |3|739|
Then the Rajputs saw it thus: the emperor had come and fallen upon them with a heavy army — whether to fight, to flee, or to die in war; and the king took counsel with his ministers.
ਕਿਯੋ ਮੰਤੂ ਕੇਤੇ ਰਿਦੇ ਏਕ ਆਨੋ । ਕਿਯੋ ਕਾਮ ਐਸੇ ਭਲੀ ਭਾਂਤਿ ਜਾਨੋ । ਮਿਲੋ ਸਾਹ ਸੋ ਜੀਤ ਸਿੰਘਾਨ ਰਾਜਾ । ਫਤੇ ਕਾ ਤਬਰ ਸਾਹ ਕਾ ਅੰਤ ਬਾਜਾ ॥੪॥੭੪੦॥
kiyo mantū kete ride ek āno | kiyo kām aise bhalī bhānt jāno | milo sāh so jīt siṅghān rājā | phate kā tabar sāh kā ant bājā |4|740|
Much counsel was taken, and they brought their hearts to one mind; the work was done in good order, know it well: the raja Ajit Singh made his peace with the emperor, and at the last the drum of the emperor's victory was sounded.
ਕਿਯੋ ਸਾਹ ਅਜਮੇਰ ਮੈ ਖੁਬ ਥਾਨਾ । ਗਏ ਜੋ ਉਦੇ ਪੁਰ ਡਰਾ ਅੰਤ ਰਾਨਾ । ਤਿਨੈ ਸਾਜ ਕੈ ਪੁਤੁ ਤਾ ਪੈ ਪਠਾਯੋ । ਮਿਲਾ ਸਾਹ ਸੋ ਆਨ ਆਨੰਦ ਪਾਯੋ ॥੫॥੭੪੧॥
kiyo sāh ajamer mai khub thānā | gae jo ude pur ḍarā ant rānā | tinai sāj kai put tā pai paṭhāyo | milā sāh so ān ānand pāyo |5|741|
The emperor made a fine station in Ajmer; and the Rana of Udaipur, at the last, took fright — he arrayed and sent his son to him, who came, made his peace with the emperor, and found gladness.
ਜਬੈ ਸਾਹ ਨੇ ਜੀਵ ਮੈ ਮੰਤੁ ਆਨਾ । ਤਬੈ ਦੱਛਨੰ ਦੇਸ ਕੀਨੋ ਪਯਾਨਾ । ਚਲੇ ਕੂਚ ਦਰ ਕੂਚ ਕਰਿ ਕੂਚ ਭਾਰੇ । ਲਿਯੋ ਸੰਗ ਸੀਪਾਹ ਉਮਰਾਵ ਸਾਰੇ ॥੬॥੭੪੨॥
jabai sāh ne jīv mai mant ānā | tabai dacchhanan des kīno payānā | chale kūch dar kūch kar kūch bhāre | liyo saṅg sīpāh umarāv sāre |6|742|
When the emperor took a resolve in his heart, he set his march toward the southern country; march upon march, heavy marches they made, taking with him all his soldiers and nobles.
Zorawar Singh's Stand at Chittor
ਚਲੇ ਸਾਹਿਬ ਸਾਹ ਕੇ ਸਾਥ ਸਾਥ । ਕਰੇ ਜੋ ਚਲਿਤ ਆਪ ਹੀ ਆਪ ਨਾਥੈ । ਤਬੈ ਨਿਕਟ ਚੀਤੌਰ ਕੇ ਆਪ ਆਯੋ । ਜੋਰਾਵਰ ਸਿੰਘ ਸਾਥ ਦੇਖੈ ਸਿਧਾਯੋ ॥੭॥੭੪੩॥
chale sāhib sāh ke sāth sāth | kare jo chalit āp hī āp nāthai | tabai nikaṭ chītaur ke āp āyo | jorāvar siṅgh sāth dekhai sidhāyo |7|743|
The Master travelled along with the emperor, the Lord who works his wonders all of himself; then he came near Chittor, and set out to see it, with Zorawar Singh at his side.
ਚੜੋ ਜਾਇ ਚੀਤੌਰ ਕਰਿ ਕਾਮ ਐਸੇ । ਨਫਰ ਦੋਇ ਕੈ ਤੀਨ ਥੇ ਸਾਥ ਤੈਸੇ । ਨਫਰ ਧਾਸ ਕੋ ਦੋਇ ਨੀਚੇ ਪਠਾਏ । ਭਲੀ ਭਾਂਤਿ ਸੋ ਆਪਿ ਡੰਕਾ ਬਜਾਏ ॥੮॥੭੪੪॥
chaṛo jāi chītaur kar kām aise | naphar doi kai tīn the sāth taise | naphar dhās ko doi nīche paṭhāe | bhalī bhānt so āp ḍaṅkā bajāe |8|744|
He climbed up to Chittor to do a certain deed; two or three attendants were with him thus; he sent two of the servants down below, and himself, in good order, sounded the war-drum.
ਭਯੀ ਡੰਕ ਕੀ ਘੋਰ ਸੁਨਿ ਚੋਰ ਦੌਰੇ । ਮਿਲੇ ਧਾਸ ਲੋਤੇ ਭਯੀ ਬਾਤ ਔਰੇ । ਮਹਾ ਕੋਪ ਕੋਪੇ ਕਿਯੋ ਕਾਮ ਭਾਰੇ । ਕਿਯਾ ਜੁੱਧ ਕੇਤਾ ਦੋਉ ਅੰਤ ਮਾਰੇ ॥੯॥੭੪੫॥
bhayī ḍaṅk kī ghor sun chor daure | mile dhās lote bhayī bāt aure | mahā kop kope kiyo kām bhāre | kiyā juddh ketā dou ant māre |9|745|
At the fearsome roar of the drum, raiders came running; they fell upon the servants and plundered them, and the matter turned otherwise; in great fury he raged and did a mighty deed — how great a battle he fought, and at the last he slew the two who came.
ਚਲੋ ਕ੍ਰੋਧ ਸੋ ਕੋਪ ਕੈ ਅੰਤ ਆਏ । ਤਿਨੈ ਆਨਿ ਤਿਹ ਠੋਰ ਐਸੇ ਬਤਾਏ । ਤਜੇ ਹਾਥ ਤੇ ਵਾਰ ਹਥਿਆਰ ਸਾਰੇ । ਕਹੇ ਬੈਨ ਭਾਰੀ ਸੁ ਐਸੇ ਨਿਹਾਰੇ ॥੧੦॥੭੪੬॥
chalo krodh so kop kai ant āe | tinai ān tih ṭhor aise batāe | taje hāth te vār hathiār sāre | kahe bain bhārī su aise nihāre |10|746|
Blazing with wrath, more of them came on at last; reaching that spot they announced themselves so; they let fly from their hands every stroke and weapon, hurled heavy taunts, and glared like this.
ਲਏ ਬਾਣ ਪਾਨੰ ਘਨੇ ਵਾਰਿ ਕੀਨੇ । ਕਿਤੇ ਦੁਸਟ ਮਾਰੇ ਤਹਾਂ ਡਾਰਿ ਦੀਨੇ । ਬਚੇ ਜੋ ਭਜੇ ਜਾਇ ਤੋਈ ਪੁਕਾਰੇ । ਚੜੇ ਦੁਸਟ ਕੇਤੇ ਨਹੀਂ ਵਾਰ ਪਾਰੇ ॥੧੧॥੭੪੭॥
lae bāṇ pānan ghane vār kīne | kite dusaṭ māre tahān ḍār dīne | bache jo bhaje jāi toī pukāre | chaṛe dusaṭ kete nahīn vār pāre |11|747|
Taking arrows in hand, he loosed volley upon volley; how many villains he slew and cast down there; those who survived fled and raised the alarm; and though many wicked ones charged, they could not get past his blows.
ਨਹੀਂ ਬਾਰ ਲਾਗੀ ਘਨੇ ਦੁਸਟ ਆਏ । ਚਹੂ ਓਰ ਤੇ ਆਨਿ ਕੈ ਸਸਤ੍ਰ ਬਾਹੇ । ਗਡੀ ਭੂਮਿ ਤੇ ਆਪ ਬਰਛੀ ਉਖਾਰੀ । ਲਈ ਹਾਥਿ ਮਾਹੀ ਕਿਯੋ ਵਾਰਿ ਭਾਰੀ ॥੧੨॥੭੪੮॥
nahīn bār lāgī ghane dusaṭ āe | chahū or te ān kai sasatr bāhe | gaḍī bhūm te āp barachhī ukhārī | laī hāth māhī kiyo vār bhārī |12|748|
No time passed before many villains came; from all four sides they closed in and plied their weapons; he pulled up a spear stuck in the ground, took it in hand, and struck a mighty blow.
ਗਿਰੀ ਲੋਬ ਪੈ ਲੋਬ ਐਸੇ ਪੁਕਾਰੇ । ਕਹੂੰ ਡਾਰ ਤੇ ਤੋਰਿ ਕੈ ਫੂਲ ਡਾਰੇ । ਗੁਹੇ ਭਾਂਤਿ ਤਾ ਕੀ ਕਿਯੋ ਹਾਰ ਕੀਨੇ । ਭਏ ਅੰਤ ਬਾਸੀ ਤਊ ਡਾਰਿ ਦੀਨੇ ॥੧੩॥੭੪੯॥
girī lob pai lob aise pukāre | kahūn ḍār te tor kai phūl ḍāre | guhe bhānt tā kī kiyo hār kīne | bhae ant bāsī taū ḍār dīne |13|749|
Body toppled upon body, so they cried out; as though a hand had snapped flowers from a bough and scattered them; woven as into a garland he laid them in rows; and those who fell dead at the last, those too he cast aside.
ਚਹੂ ਓਰ ਤੇ ਚੋਰ ਕਰਿ ਸੋਰ ਦੌਰੇ । ਮਹਾ ਅੰਤ ਆਏ ਭਯੀ ਬਾਤ ਔਰੇ । ਤਹਾਂ ਆਨਿ ਕੈ ਸਸਤੁ ਪੈ ਸਸਤੁ ਝਾਰੇ । ਕਹਾਂ ਕੈ ਬਖਾਨੋ ਲਗੇ ਵਾਰਿ ਭਾਰੇ ॥੧੪॥੭੫੦॥
chahū or te chor kar sor daure | mahā ant āe bhayī bāt aure | tahān ān kai sasat pai sasat jhāre | kahān kai bakhāno lage vār bhāre |14|750|
From all four sides the raiders ran with an uproar; a great many came at last, and the matter turned otherwise; coming there they rained weapon upon weapon — how can I tell of the heavy blows that landed?
ਲਗਜੋ ਵਾਰ ਐਸੇ ਬਹਜੋ ਸੂੰਨ ਭਾਰੀ । ਭਯੋ ਲਾਲ ਬਾਗਾ ਭਿਜੀ ਦੇਹ ਸਾਰੀ । ਕਹੂੰ ਰੈਨ ਜਾਗਾ ਕਿਧੋ ਪ੍ਰੇਮ ਮਾਤਾ । ਚੜੀ ਜੋ ਖੁਮਾਰੀ ਚਲੇ ਡਗਮਗਾਤਾ ॥੧੫॥੭੫੧॥
lagajo vār aise bahajo sūnn bhārī | bhayo lāl bāgā bhijī deh sārī | kahūn rain jāgā kidho prem mātā | chaṛī jo khumārī chale ḍagamagātā |15|751|
Such blows landed that the blood flowed heavy; his garment turned crimson, his whole body drenched. As one wakeful through the night, or as one drunk with love — such an intoxication rose in him that he walked reeling.
ਫਿਰੇ ਝੂਮਤਾ ਝੂਲਤਾ ਸਸਤੁ ਲੈ ਕੇ । ਘਨੇ ਦੁਸਟ ਮਾਰੇ ਮਹਾ ਜੁਧ ਕੈ ਕੈ । ਕਿਯੋ ਅੰਤ ਸਾਕਾ ਭਲੀ ਭਾਂਤਿ ਸੂਰੇ । ਕ੍ਰਿਆ ਕਾਲ ਕੀ ਕੈ ਭਏ ਅੰਤ ਪੂਰੇ ॥੧੬॥੭੫੨॥
phire jhūmatā jhūlatā sasat lai ke | ghane dusaṭ māre mahā judh kai kai | kiyo ant sākā bhalī bhānt sūre | kriā kāl kī kai bhae ant pūre |16|752|
He roamed swaying and reeling, weapon in hand, and slew many villains, waging a mighty battle; at the last the warrior made his saka in the noblest way, and fulfilling the rite of death, came whole to his end.
His Light Merges into the Light
ਨਹੀਂ ਜਾਨ ਜਾਈ ਕਹਾ ਖੇਲ ਕੀਨਾ । ਗਿਰੇ ਜੁਝ ਕੈ ਕੈ ਕਹੂ ਗੌਨ ਕੀਨਾ । ਲਰਜੋ ਸਿੰਘ ਦੂਜਾ ਵਹੈ ਅੰਤ ਧਾਯੋ । ਕਿਧੋ ਬਾਜਿ ਕੈ ਸਾਹਿਬ ਪਾਸ ਆਯੋ ॥੧੭॥੭੫੩॥
nahīn jān jāī kahā khel kīnā | gire jujh kai kai kahū gaun kīnā | larajo siṅgh dūjā vahai ant dhāyo | kidho bāj kai sāhib pās āyo |17|753|
It cannot be known what wondrous play he made — whether he fell fighting, or passed away elsewhere; the second Singh too fought on and at the last rushed forth, or, breaking free, came away to the Master.
ਸੁਨੀ ਸਾਹਿਬੰ ਫਉਜ ਤਾਤੇ ਪਠਾਈ । ਤਹਾਂ ਕੀ ਨਿਸਾਨੀ ਤਹਾਂ ਬੇਗ ਆਈ । ਲਖੀ ਜਾਇ ਕੈ ਬੈਨ ਐਸੇ ਉਚਾਰੇ । ਬਡੋ ਸੁਰਮਾ ਹੈ ਕਿਯੋ ਲੋਹ ਭਾਰੇ ॥੧੮॥੭੫੪॥
sunī sāhiban phauj tāte paṭhāī | tahān kī nisānī tahān beg āī | lakhī jāi kai bain aise uchāre | baḍo suramā hai kiyo loh bhāre |18|754|
The Master heard of it and sent a force there; word of that place came back swiftly; going and seeing it, they spoke these words: ‘A great hero was he — he crossed heavy steel and waged a mighty war.’
ਤਹਾਂ ਤਾਤ ਹੀ ਕਾਲ ਕਾਲੈ ਰਲਾਯੋ । ਮਿਲੀ ਜੋਤਿ ਸੋਂ ਜੋਤਿ ਨਹਿ ਅੰਤ ਪਾਯੋ । ਕਿਯੋ ਖੇਲ ਕਰਤਾਰ ਨਹਿ ਜਾਤ ਜਾਨੀ । ਕਹਾ ਕੈ ਦਿਖਾਈ ਕਹਾ ਦਿਸਟਿ ਆਨੀ ॥੧੯॥੭੫੫॥
tahān tāt hī kāl kālai ralāyo | milī jot son jot nah ant pāyo | kiyo khel karatār nah jāt jānī | kahā kai dikhāī kahā disaṭ ānī |19|755|
There, at once, the mortal frame was gathered back into the Timeless; his light merged into the Light, and no end could be found. The play the Creator makes cannot be known — what he shows, and what he brings into sight, is beyond all telling.
ਚਲੇ ਜੋ ਤਹਾ ਤੇ ਘਨੇ ਕੂਚ ਕੀਨੇ । ਨਹੀਂ ਰਾਹ ਆਗੇ ਸੁਨੀ ਸਾਹ ਜੀ ਨੇ । ਗਏ ਨਰਬਦਾ ਪੈ ਮੁਕਾਮੰ ਬਤਾਏ । ਕਿਤੇ ਦਜੋਸ ਬੀਤੇ ਤਹਾਂ ਤੇ ਸਿਧਾਏ ॥੨੦॥੭੫੬॥
chale jo tahā te ghane kūch kīne | nahīn rāh āge sunī sāh jī ne | gae narabadā pai mukāman batāe | kite dajos bīte tahān te sidhāe |20|756|
Moving on from there they made many marches; the emperor heard there was no road passable ahead; they came to the Narmada and made their camp; some days passed, and from there they set out again.
The Battle Beyond the Narmada; the Guru Counsels Peace
ਗਏ ਨਰਬਦਾ ਪਾਰ ਕਰਿ ਕੂਚ ਕੇਤੇ । ਰਹੇ ਸਿੰਘ ਪੀਛੇ ਲਰੇ ਧਾਸ ਲੋਤੇ । ਤਹਾਂ ਜੁੱਧ ਕੀਨੇ ਘਨੇ ਲੋਗ ਮਾਰੇ । ਭਜੇ ਛੋਡਿ ਕੈ ਧਾਸ ਤੇ ਜਾ ਪੁਕਾਰੇ ॥੨੧॥੭੫੭॥
gae narabadā pār kar kūch kete | rahe siṅgh pīchhe lare dhās lote | tahān juddh kīne ghane log māre | bhaje chhoḍ kai dhās te jā pukāre |21|757|
Crossing the Narmada they made many marches; some Singhs stayed behind, and the servants who fought were plundered; a battle was fought there and many were slain, while some, abandoning the goods, fled and raised the alarm.
ਤਬੈ ਸਿੰਘ ਦਰਬਾਰ ਲੈ ਧਾਸ ਆਏ । ਚੜੇ ਫਉਜ ਲੈ ਕੇ ਘਨੇ ਤੁਰਕ ਧਾਏ । ਤਬੈ ਭੇਦ ਸਿੰਘਾਨ ਐਸੇ ਉਚਾਰੇ । ਲਿਯੋ ਧਾਸ ਤਿਹ ਠੌਰ ਕੈ ਜੁੱਧ ਭਾਰੇ ॥੨੨॥੭੫੮॥
tabai siṅgh darabār lai dhās āe | chaṛe phauj lai ke ghane turak dhāe | tabai bhed siṅghān aise uchāre | liyo dhās tih ṭhaur kai juddh bhāre |22|758|
Then the Singhs came to the court with word of the servants; a great many Turks rode out with their force; and the Singhs disclosed the matter thus: ‘The goods were seized at that place with a heavy battle.’
ਚਲੀ ਕ੍ਰੋਧ ਕੈ ਫਉਜ ਤਿਹ ਠਉਰ ਆਈ । ਕਰੈਗੇ ਮਹਾ ਜੁੱਧ ਐਸੇ ਬਤਾਈ । ਕਹੀ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਠਾਢੋ ਨਿਹਾਰੋ । ਨਹੀਂ ਜੁੱਧ ਕੀ ਠਉਰ ਐਸੇ ਬਿਚਾਰੋ ॥੨੩॥੭੫੯॥
chalī krodh kai phauj tih ṭhaur āī | karaige mahā juddh aise batāī | kahī sāhib ne ṭhāḍho nihāro | nahīn juddh kī ṭhaur aise bichāro |23|759|
The force marched out in wrath and came to that place, declaring they would wage a mighty battle; but the Master said: ‘Stand and look well — this is no place for battle,’ so he counselled.
ਇਤੇ ਮੈ ਚਲੇ ਧਾਮ ਕੇ ਅੰਤ ਆਏ । ਤਹਾਂ ਸਾਹਿਬੰ ਸਿੰਘ ਬਾਨੰ ਚਲਾਏ । ਲਿਯੋ ਮਾਰਿ ਅਸਵਾਰ ਦੋ ਤੀਨ ਜੈਸੇ । ਰਹੀ ਬਕਤਿ ਹੂੈ ਕੈ ਭਲੀ ਫਉਜ ਐਸੇ ॥੨੪॥੭੬੦॥
ite mai chale dhām ke ant āe | tahān sāhiban siṅgh bānan chalāe | liyo mār asavār do tīn jaise | rahī bakat hū kai bhalī phauj aise |24|760|
Meanwhile they moved and came at last to their camp; there the Master and the Singhs let fly their arrows; some two or three horsemen were struck down, and the fine force was thus broken and held back.
ਤਬੈ ਸਾਹਿਬੰ ਬੈਨ ਐਸੇ ਉਚਾਰੇ । ਸੁਲਹਿ ਕਾਜ ਕੋ ਮਾਨ ਸਿੰਘੈ ਨਿਹਾਰੇ । ਦਈ ਸੀਖ ਤਾਕੋ ਤਹਾਂ ਹੀ ਪਠਾਯੋ । ਤਹਾਂ ਤੇ ਚਲ ਸਿੰਘ ਤਿਹ ਠੌਰ ਆਯੋ ॥੨੫॥੭੬੧॥
tabai sāhiban bain aise uchāre | sulah kāj ko mān siṅghai nihāre | daī sīkh tāko tahān hī paṭhāyo | tahān te chal siṅgh tih ṭhaur āyo |25|761|
Then the Master spoke these words; for the work of peace he looked to Man Singh; he gave him counsel and sent him to that very place, and Man Singh set out and came there.
ਕਹੀ ਬਾਤ ਕੇਤੀ ਨਹੀਂ ਏਕ ਜਾਨੀ । ਕਰੈਗਾ ਮਹਾ ਜੁੱਧ ਜੋ ਬਾਤ ਮਾਨੀ । ਮਹਾ ਮੰਦ ਕੋਪੇ ਘਨੇ ਵਾਰ ਕੀਨੇ । ਨਹੀਂ ਵਾਰ ਕੀਨਾ ਤਊ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ॥੨੬॥੭੬੨॥
kahī bāt ketī nahīn ek jānī | karaigā mahā juddh jo bāt mānī | mahā mand kope ghane vār kīne | nahīn vār kīnā taū siṅgh jī ne |26|762|
Much was said, but the foe heeded not a word, bent on waging a great battle unless his terms were met; in wicked fury he struck many blows — yet the Singh returned not a single stroke.
ਬਿਨਾ ਹੁਕਮ ਕੈਸੇ ਕਰੋਂ ਜੁਧ ਭਾਰਾ । ਇਹੈ ਜਾਨਿ ਕੈ ਜੀਵ ਨਹਿ ਵਾਰ ਡਾਰਾ । ਗਿਰੇ ਝੂਮ ਕੈ ਵਾਰ ਕੇਤਾਨ ਲਾਗੇ । ਦਿਯੋ ਸੀਸ ਆਪਾਂ ਪ੍ਰਭੁ ਪੁਰਖ ਆਗੇ ॥੨੭॥੭੬੩॥
binā hukam kaise karon judh bhārā | ihai jān kai jīv nah vār ḍārā | gire jhūm kai vār ketān lāge | diyo sīs āpān prabh purakh āge |27|763|
‘Without my Lord's command, how should I wage a great battle?’ — holding this in his heart, he cast no blow; reeling under blow upon blow he fell, and gave up his own head before the Lord, the Primal Being.
ਤਊ ਕੋਪ ਦੁਸਟਾਨ ਗੋਲੀ ਚਲਾਈ । ਗਿਰੇ ਦੋਬਿ ਕੈ ਤੀਨ ਸਿੰਘੈ ਤਹਾਈ । ਇਤੇ ਮਾਹ ਔਰੇ ਘਨੇ ਲੋਗ ਆਏ । ਕਿਯਾ ਬੀਚਿ ਤਾਕਾ ਤਹਾ ਤੇ ਪਠਾਏ ॥੨੮॥੭੬੪॥
taū kop dusaṭān golī chalāī | gire dob kai tīn siṅghai tahāī | ite māh aure ghane log āe | kiyā bīch tākā tahā te paṭhāe |28|764|
Then the villains in their fury fired their guns, and two or three more Singhs fell there; meanwhile many other people came up, a mediation was made, and the foe was sent away from there.
ਇਹੈ ਹੋਇ ਬੀਤੀ ਤਹਾਂ, ਕੇਤੇ ਦਿਵਸ ਬਿਹਾਇ । ਬੁਰਹਾਨੰ ਪੁਰ ਜਾਇ ਕੈ, ਬਸੇ ਧਾਮ ਮੈ ਧਾਇ ॥੨੯॥੭੬੫॥
ihai hoi bītī tahān, kete divas bihāi | burahānan pur jāi kai, base dhām mai dhāi |29|765|
So it came to pass there, and several days went by; then, going on to Burhanpur, they hastened and settled in their lodging.