Chapter 18: Chapter 18 · The Merging of Light into Light | Sri Gur Sobha

The account of the final time at Nanded: the Pathan's blow, the Guru's word that the Timeless One kept him, his last utterance of the Fateh and his merging of Light into Light, the eternal declaration that the Khalsa is his own form, and the poet's closing call to utter the Name.

The March to Nanded on the Ban Ganga

ਕਿਤੇ ਦਿਵਸ ਬੀਤੇ ਚਲਾ ਸਾਹ ਆਗੇ । ਪ੍ਰਭੁ ਕੋ ਕਿਤੇ ਦਿਵਸ ਤਿਹ ਠਉਰ ਲਾਗੇ । ਲਿਖਾ ਸਾਹ ਫਰਮਾਨ, "ਨਹਿ ਢੀਲ ਕੀਜੈ । ਹਮੈ ਆਨ ਕੈ ਅਪਨਾ ਦਰਸ ਦੀਜੈ" ॥੧॥੭੬੬॥

Some days passed, and the emperor moved on ahead; the Lord tarried some days at that place; the emperor wrote a decree: ‘Make no delay; come to us and grant us your darshan.’

ਲਿਖਾ ਸਾਹ ਕਾ ਜੋ ਤਿਹੀ ਠਉਰ ਆਯਾ । ਲਿਯਾ ਹਾਥ ਮਾਹੀ ਹਿਯੇ ਕੰਠ ਲਾਯਾ । ਪੜਾ ਬਾ ਅੰਕ ਤਹਾਂ ਐਸੇ ਉਚਾਰੇ । ਕਿਯਾ ਕੂਚ ਤਾਹੀ ਸਮੈ ਨਾ ਸੰਬਾਰੇ ॥੨॥੭੬੭॥

The emperor's letter came to that place; he took it in his hand and pressed it to his heart and throat; reading the words there he spoke thus, and made his march at that very time, without delay.

ਨਹੀਂ ਫੌਜ ਲੀਨੀ ਤਹਾਂ ਤੇ ਸਿਧਾਏ । ਕਿਯੋ ਕੂਚ ਤਪਤੀਜ ਕੇ ਪਾਰ ਆਏ । ਤਹਾਂ ਸਿੰਘ ਆਏ, ਕਿਯੋ ਖੂਬ ਸਾਮਾ । ਕਿਯੋ ਤੀਨ ਕੈ ਚਾਰ ਤਾਹੀ ਮੁਕਾਮਾ ॥੩॥੭੬੮॥

He took no army, but set out from there; he marched and came across the Tapti; there the Singhs came, and a fine gathering was made; he made his camp there three or four days.

ਕਿਤੇ ਸਿੰਘ ਰਾਖੇ, ਕਿਤੇ ਸਾਥ ਲੀਨੇ । ਕਿਤੇ ਦੇਸ ਹੀ ਦੇਸ ਕੋ ਭੇਜ ਦੀਨੇ । ਕਿਤੇ ਦਿਵਸ ਬੀਤੇ ਤਹਾਂ ਤੇ ਸਿਧਾਏ । ਮਿਲੇ ਸਾਹ ਸੋ, ਸਾਹ ਡੰਕਾ ਬਜਾਏ ॥੪॥੭੬੯॥

Some Singhs he kept, some he took along, and some he sent off to their various lands; some days passed, and from there he set out; he met the emperor, and the emperor sounded the drum in welcome.

ਸਰੇ ਹੀ ਸੁਆਰੀ ਪ੍ਰਭੁ ਦਰਸ ਦੀਨਾ । ਹਰਖਵੰਤ ਹੁਇ ਕੈ ਬਿਦਾ ਸਾਹ ਕੀਨਾ । ਬਿਦਾ ਹੋਇ ਕੈ ਆਪਨੇ ਧਾਮ ਆਏ । ਚਲੇ ਸਾਥ ਹੀ ਸਾਥ ਤਾਤੇ ਸਿਧਾਏ ॥੫॥੭੭੦॥

In full procession the Lord gave his darshan; and, filled with joy, the emperor took his leave; taking his leave, the Lord returned to his own lodging, and they moved along together from there.

ਘਨੇ ਕੂਚ ਕੀਨੇ, ਕਿਤੇ ਦਿਵਸ ਲਾਏ । ਚਲੇ ਬਾਨ ਗੰਗਾਨਾ ਪੈ ਅੰਤ ਆਏ । ਸੁਨੀ ਠਉਰ ਨਾਦੇਰ ਹੈ ਨਾਉ ਤਾ ਕਾ । ਕਿਯਾ ਧਾਮ ਤਾਹੀ ਗੁਰੂ ਨਾਮ ਜਾ ਕਾ ॥੬॥੭੭੧॥

They made many marches, and it took some days; moving on, they came at last to the Ban Ganga; he heard the place was named Nanded; and there the Lord — whose name is Guru — made his dwelling.

ਕਹਾ ਸਾਹ ਤਿਹ ਠਉਰ ਕੀਨੇ ਮੁਕਾਮਾ । ਰਹੇ ਮਿਸਲ ਦਰ ਮਿਸਲ ਕਰ ਲੋਗ ਸਾਮਾ । ਕਿਤੇ ਦਿਵਸ ਬੀਤੇ ਤਿਹੀ ਠਉਰ ਆਏ । ਕਥਾ ਅੰਤ ਕੀ ਜੇਤ ਭਾਖੋ ਸੁਨਾਏ ॥੭॥੭੭੨॥

The emperor, it is said, made his own camp at that place, the people arrayed rank upon rank; some days passed there — now let me tell and recount, as far as I can, the account of the final time.

The Pathan's Stealthy Approaches

ਸੁਨੀ ਸਾਖ ਐਸੇ ਪਠਾਣ ਏਕ ਆਯੋ । ਕਛੁ ਬਾਤ ਕੈ ਕੈ ਪ੍ਰਭੁ ਪਾਸ ਧਾਯੋ । ਧਰੀ ਦੋਇ ਕੈ ਤੀਨ ਕੈ ਬੈਨ ਮੀਠੇ । ਨਹੀਂ ਘਾਤ ਲਾਗੀ ਘਨੇ ਲੋਗ ਡੀਠੇ ॥੮॥੭੭੩॥

So the account is heard: a certain Pathan came; making some talk, he pressed close to the Lord; he laid two or three sweet words before him — but no stroke found its mark, for many people were watching.

ਬਿਦਾ ਹੋਇ ਕੈ ਧਾਮ ਕੋ ਬੇਗ ਧਾਯੋ । ਗਏ ਦਿਵਸ ਦੋ ਤੀਨ ਸੋ ਫੇਰਿ ਆਯੋ । ਧਰੀ ਤੀਨ ਕੈ ਚਾਰ ਕੈ ਬੈਨ ਐਸੇ । ਨਹੀਂ ਘਾਤ ਲਾਗੀ ਚਲਾ ਅੰਤ ਤੈਸੇ ॥੯॥੭੭੪॥

Taking leave, he hurried quickly to his lodging; two or three days passed, and he came again; he laid three or four such words before him — but no stroke found its mark, and in the end he went away as before.

ਇਸੀ ਭਾਂਤਿ ਸੋ ਦਾਜ ਕੇ ਤਾਨ ਆਯੋ । ਨਹੀਂ ਘਾਤ ਲਾਗੀ, ਨਹੀਂ ਦਾਵ ਪਾਯੋ । ਘਨੀ ਬਾਰ ਆਯਾ, ਲਿਯੋ ਭੇਦ ਸਾਰਾ । ਸਮਾ ਸਜਾਮ ਕਾ ਕਾਮ ਕਾ, ਜੋ ਬਿਚਾਰਾ ॥੧੦॥੭੭੫॥

In this same way he came, stalking for his chance; but no stroke found its mark, and no opening was got; many times he came, and learned the whole of the way, watching for the moment fit for the deed he had in mind.

The Blow at Nanded

ਦਿਨੰ ਏਕ ਸਜਾਮੰ ਸਮੈ ਦੁਸਟ ਆਯੋ । ਸੁਨੀ ਸਾਹਿਬੰ ਅੰਤ ਤਾ ਕੋ ਬੁਲਾਯੋ । ਡਿਗੇ ਜਾਇ ਬੈਠਾ ਕਿ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਦੀਨਾ । ਗਹੀ ਮੁਸਟਿ ਲੋ ਦੁਸਟਿ ਮੁਖਿ ਮਾਹਿ ਕੀਨਾ ॥੧੧॥੭੭੬॥

One day, at the fitting time, the villain came; the Master, at the last, called him near; he came and sat close, and the Guru gave him prasad; the wretch took a fistful and put it in his mouth.

ਨਹੀਂ ਸਿੰਘ ਕੋਈ ਤਹਾਂ ਪਾਸ ਔਰੇ । ਰਹੇ ਏਕ ਹੀ ਉਂਧ ਸੋਈ ਗਯੋ ਰੇ । ਇਤੇ ਮੈ ਪ੍ਰਭੁ ਆਪਿ ਬਿਸ੍ਰਾਮ ਲੀਨਾ । ਗਹੀ ਦੁਸਟ ਜਮਧਾਰ ਉਰਿ ਵਾਰ ਕੀਨਾ ॥੧੨॥੭੭੭॥

No other Singh was there beside them; only one remained, and he had lain down and fallen asleep; meanwhile the Lord himself had taken his rest; the villain seized a dagger and struck a blow to his side.

ਕਿਯੋ ਵਾਰ ਐਸਾ ਕਿ ਦੂਜਾ ਲਗਾਯੋ । ਲਗੇ ਔਰ ਕੇ ਆਪਨਾ ਵਾਰ ਲਾਯੋ । ਕਿਯੋ ਵਾਰ ਏਕੈ ਨਹੀਂ ਔਰ ਕੀਨਾ । ਲਿਯਾ ਮਾਰਿ ਕੈ ਦੁਸਟਿ ਜਾਨੈ ਨ ਦੀਨਾ ॥੧੩॥੭੭੮॥

He struck such a blow, and made to strike a second; but before another could land, the Lord returned his own blow; one stroke he made, and needed no other — he slew the villain and let him not escape.

ਕਰੀ ਆਪ ਅਵਾਜ ਹੈ ਅੰਤ ਕੋਈ । ਚਹੂ ਓਰ ਤੇ ਆਇ ਦੇਖੰਤ ਸੋਈ । ਭਜੇ ਤਾਹਿ ਸਾਥੀ ਘਨੇ ਸਿੰਘ ਧਾਏ । ਲਿਯੋ ਮਾਰਿ ਦੋਨੋ ਨਹੀਂ ਜਾਨਿ ਪਾਏ ॥੧੪॥੭੭੯॥

The Lord himself raised a call — was anyone there? From all four sides they came and saw. The assailant's companion fled, and many Singhs rushed after; they slew them both, and let neither get away.

ਭਯੋ ਸੋਰ ਅਪਾਰ ਤਿਹ ਠਉਰ ਐਸੇ । ਪ੍ਰਲੈ ਕਾਲ ਕੀ ਘੋਰ ਸੁਨੀਅੰਤ ਜੈਸੇ । ਭਏ ਧੀਰ ਅਧੀਰ ਨਾ ਧੀਰ ਆਯੋ । ਲਏ ਕਾਢਿ ਕੇ ਖੜਗ ਨਹਿ ਜਾਤ ਲਾਯੋ ॥੧੫॥੭੮੦॥

A boundless outcry rose at that place, as though one heard the roar of doomsday; the steadfast lost their steadiness, and no calm would come; they drew their swords, but there was none left to strike.

ਕਹੀ ਆਪ ਨੇ, "ਵਾਰ ਨਹਿ ਕੋਇ ਡਾਰੋ । ਮੁਆ ਹੈ ਕਦੀ ਕਾ ਯਹਾਂ ਤੇ ਉਤਾਰੋ ।" ਲਿਯਾ ਤਾਹਿ ਉਤਾਰ ਐਸੇ ਬਿਚਾਰਾ । ਪ੍ਰਭੁ ਅੰਗ ਬਾਗਾ ਕਿਧੋ ਰੰਗ ਡਾਰਾ ॥੧੬॥੭੮੧॥

The Lord himself said: ‘Let no one strike a blow; he is already dead — carry him away from here.’ So, mindful of his word, they bore him away; and on the Lord's body his garment was, as it were, dyed crimson.

‘Sri Kal ji Has Kept Me in His Protection’

ਕਿਨੀ ਨਾ ਨਿਹਾਰਾ, ਪ੍ਰਭੁ ਘਾਵ ਲਾਗੇ । ਰਹੈ ਭੂਮਿ ਕੈ ਜ੍ਵਾਨ ਦੀਨੇ ਨ ਆਗੇ । ਤਬੈ ਆਨਿ ਸਿੰਘਾਨ ਉਰਿ ਹਾਥ ਲਾਏ । ਲਗੇ ਘਾਵ ਕਾਰੀ ਤਬੈ ਦਿਸਟਿ ਆਏ ॥੧੭॥੭੮੨॥

No one had yet seen that the Lord had taken a wound; the young men stayed low upon the ground and let it be seen by no one; then the Singhs came and laid their hands upon his breast, and only then did the grievous wound come into sight.

ਕਿਯੋ ਸੋਕ ਸਿੰਘਾਨ ਦੁਇ ਹਾਥ ਮਾਰੇ । "ਕਹਾਂ ਖੇਲ ਕੀਨੀ ਕਹੋ ਕਰਨ ਹਾਰੇ ?" ਤਬੈ ਸਾਹਿਬੰ ਬੈਨ ਇਹ ਭਾਂਤਿ ਕੀਨੇ । "ਕਰੀ ਮੁਹਿ ਰਛਿਆ ਸ੍ਰੀ 'ਕਾਲ ਜੀ ਨੇ ॥" ੧੮॥੭੮੩॥

The Singhs made lament, beating their hands together: ‘What play is this you have made — tell us, O Doer of all?’ Then the Master spoke these words: ‘Sri Kal ji, the Timeless One, has kept me in his protection.’

ਸੁਨੇ ਬੈਨ ਐਸੇ ਕਛੁ ਧੀਰ ਆਯੋ । ਤਬੈ ਜਾਇ ਸਿੰਘਾਨ ਸਾਥੰ ਬੁਲਾਯੋ । ਤਹਾਂ ਤਾਹਿ ਕਿਰੀਆਨਿ ਕੈ ਘਾਵ ਸੀਨਾ । ਉਠੇ ਜੋ ਪ੍ਰਭੁ ਤੋਰਿ ਕੈ ਤਾਹਿ ਦੀਨਾ ॥੧੯॥੭੮੪॥

Hearing such words, some steadiness returned; then the Singhs went and called the physicians; there they stitched the wound with a silken thread — but when the Lord rose up, the stitches broke and gave way.

ਕਰੀ ਔਰ ਕਿਰੀਆਨ ਰੈਨੰ ਬਿਤਾਈ । ਭਏ ਭੋਰ ਤਿਹ ਠਉਰ ਮਲਮੰ ਲਗਾਈ । ਦਿਨੰ ਤੀਨ ਕੈ ਚਾਰ ਐਸੇ ਬਿਹਾਏ । ਤਬੈ ਦਰਸ ਕੈ ਕਾਜ ਬਹੁ ਸਿੰਘ ਆਏ ॥੨੦॥੭੮੫॥

They stitched it once more and passed the night; at dawn they laid balm upon the place; three or four days passed in this way, and then many Singhs came for the sake of darshan.

ਉਨੇ ਆਨ ਦਰ ਪਾਸ ਅਰਦਾਸ ਕੀਨੀ । ਸੁਨੀ ਜੋ ਪ੍ਰਭੁ ਕਾਨ ਸੋ ਮਾਨ ਲੀਨੀ । ਦਿਯੋ ਦਰਸ ਦੀਵਾਨ ਕੈ ਕੈ ਅਪਾਰਾ । ਦਯਾਵੰਤ ਹੁੈ ਕੈ ਸਭੋ ਕੋ ਨਿਹਾਰਾ ॥੨੧॥੭੮੬॥

They came and made ardas at the door; the Lord heard it with his ears and granted it; holding a boundless darbar he gave his darshan, and, full of compassion, looked upon them all.

ਦਰਸ ਦਯਾ ਕਰਿ ਕੈ ਦਿਯੋ, ਬਹੁਰਿ ਬਿਦਾ ਸਬ ਕੀਨ । ਉਪਮਾ ਅਪਰ ਅਪਾਰ ਕੀ, ਨਉਤਨ ਨਵਲ ਨਵੀਨ ॥੨੨॥੭੮੭॥

daras dayā kar kai diyo, bahur bidā sab kīn | upamā apar apār kī, nautan naval navīn |22|787|

Showing compassion he gave his darshan, and then gave all his leave; the praise of the boundless, infinite One — ever fresh, ever new, ever renewed.

A Hymn to the Boundless One

ਕੀਨੋ ਬਿਚਾਰ । ਉਪਮਾ ਅਪਾਰ । ਨਉਤਨ ਨਵੀਨ । ਸਾਹਿਬ ਪ੍ਰਬੀਨ ॥੨੩॥੭੮੮॥

They reflected on the boundless praise — ever new, ever fresh — of the all-wise Master.

ਭਵ ਕੇ ਉਤਾਰ । ਭਰਮੰ ਬਿਦਾਰ । ਅਖਰੇ ਅਪਾਰ । ਐਸੇ ਨਿਹਾਰ ॥੨੪॥੭੮੯॥

Ferrying souls across the sea of existence, shattering delusion — the imperishable, boundless One — thus they beheld him.

ਨਹਿ ਵਾਰ ਪਾਰ । ਸਾਹਿਬ ਸੁਮਾਰ । ਬੇਅੰਤ ਅੰਤ । ਨਹਿ ਤੰਤ ਮੰਤ ॥੨੫॥੭੯੦॥

He has no near shore nor far — the Master beyond all reckoning; endless is his end; no tantra, no mantra can bound him.

ਸਿਮਰੰਤ ਸੰਤ । ਜਾਨੰਤ ਕੰਤ । ਹੈ ਅੰਗ ਸੰਗ । ਅਨਭੈ ਅਨੰਗ ॥੨੬॥੭੯੧॥

The saints remember him; they know him as their Beloved; he is ever at their side, close as their own limbs — the fearless, formless One.

ਸਿਖੰ ਅਪਾਰ । ਕਰਿ ਕੈ ਬਿਚਾਰ । ਸਬਦੰ ਉਚਾਰ । ਏਕੋ ਨਿਹਾਰ ॥੨੭॥੭੯੨॥

The countless Sikhs, reflecting deeply, uttered the Word, beholding the One.

ਭਵ ਕੇ ਉਤਾਰ । ਭਰਮੰ ਬਿਦਾਰ । ਹੋਇ ਹਰਖਵੰਤ । ਪੇਖਯੋ ਬਿਅੰਤ ॥੨੮॥੭੯੩॥

Ferried across the sea of existence, their delusion shattered, filled with gladness, they beheld the Infinite.

ਚਿੰਤਾ ਬਿਸਾਰ । ਦਿੜ ਜੀਵ ਧਾਰ । ਮਨ ਮੈ ਅਨੰਦ । ਸਭ ਤੋਰ ਫੰਦ ॥੨੯॥੭੯੪॥

Forgetting their care, holding the soul firm, bliss in the mind, every bond broken.

ਹੁਇ ਕੈ ਖਲਾਸ । ਮਨ ਪੂਰ ਆਸ । ਚਰਨੰ ਨਿਵਾਸ । ਕੀਨੋ ਬਿਲਾਸ ॥੩੦॥੭੯੫॥

Set free, their heart's hope fulfilled, dwelling at his feet, they took their delight.

ਮਨ ਬਚ ਕਰਮ ਕਰਿ ਭਾਵਨੀ, ਸਤਿਗੁਰ ਸਿਉ ਲਿਵ ਲਾਇ । ਸਾਂਤਿ ਭਈ ਤਿਹ ਤੇ ਤਬੈ, ਕੀਨੋ ਦਰਸਨ ਆਇ ॥੩੧॥੭੯੬॥

man bach karam kar bhāvanī, satigur siu liv lāi | sānt bhaī tih te tabai, kīno darasan āi |31|796|

Devoted in thought, word, and deed, they fixed their love upon the True Guru; peace came to them then, as they came and took his darshan.

The Final Word: Waheguru ji ki Fateh

ਦਿਯੋ ਦਰਸ ਐਸੇ ਕਹਾ ਕੈ ਉਚਾਰੋ । ਬਿਦਾ ਹੋਇ ਲੀਨਾ ਸਭੀ ਤੇ ਨਿਹਾਰੋ । ਕਿਤੇ ਦਿਵਸ ਬੀਤੇ ਸਮੈ ਅੰਤ ਆਯੋ । "ਕਰੋ ਬੇਗ ਪ੍ਰਸਾਦਿ" ਐਸੇ ਬਤਾਯੋ ॥੩੨॥੭੯੭॥

He gave his darshan and spoke thus; taking leave, he looked upon them all; some days passed, and the final time drew near; ‘Prepare the prasad quickly,’ so he said.

ਕਛੁ ਭੋਜਨੰ ਖਾਇ ਕੈ ਨੀਰ ਪੀਨਾ । ਭਰੋਸਾ ਸਭੋ ਕੋ ਭਲੀ ਭਾਂਤਿ ਦੀਨਾ । ਗਈ ਅਰਧ ਰਾਤੰ ਘਰੀ ਚਾਰ ਅਉਰੇ । ਭਏ ਸਬਦ ਰੂਪੀ ਕਰੀ ਬਾਤ ਅਉਰੇ ॥੩੩॥੭੯੮॥

He ate a little food and drank some water, and gave good assurance to all; when midnight had passed and four gharis more, he became one with the Word, and turned the talk to that which lies beyond.

ਟੇਰਿ ਕਰੀ ਤਾਹੀ ਸਮੈ, ਜਾਗੇ ਸਿੰਘ ਅਪਾਰ । ਵਾਹਗੁਰੂ ਜੀ ਕੀ ਫਤੇ, ਕਹੀ ਅੰਤ ਕੀ ਬਾਰ ॥੩੪॥੭੯੯॥

ṭer karī tāhī samai, jāge siṅgh apār | vāhagurū jī kī phate, kahī ant kī bār |34|799|

He gave a call at that time, and countless Singhs awoke; ‘Waheguru ji ki Fateh!’ he proclaimed at the last.

ਸੁਨਿ ਸੰਦੇਸ ਬਿਸਮੈ ਭਏ, ਅਤਿ ਭਯਾਨ ਮਨ ਹੋਇ । ਮਨ ਕੀ ਮਨ ਹੀ ਮੈ ਰਹੀ, ਪੁਗੀ ਬਾਤ ਨ ਕੋਇ ॥੩੫॥੮੦੦॥

sun sandes bisamai bhae, at bhayān man hoi | man kī man hī mai rahī, pugī bāt na koi |35|800|

Hearing the tidings they were struck with wonder, and their hearts grew full of dread; what was in their hearts stayed locked in their hearts, and no word would come forth whole.

ਬਿਸਮੈ ਸਭ ਹੋਇ ਰਹੇ ਮਨ ਮੈ, ਕਛੁ ਕੀ ਕਛੁ ਹੋਇ ਗਈ ਅਬ ਹੀ । ਮਿਲ ਕੈ ਸਭ ਸਿੰਘਨ ਤਾਹਿ ਸਮੈ, ਇਹ ਭਾਂਤਿ ਬਿਚਾਰ ਕਿਯੋ ਤਬ ਹੀ । "ਸਸਕਾਰ ਕਰੋ ਨਿਸ ਹੀ ਕੈ ਸਮੈ, ਨਿਕਸੈ ਨਹੀ ਭਾਨੁ" ਕਹਯੋ ਜਬ ਹੀ । ਇਮ ਕਾਰਨ ਕਾਰਜ ਕੋ ਕਰ ਹੀ, ਮਿਲਿ ਜੋਤਿ ਸੋ ਜੋਤਿ ਗਈ ਤਬ ਹੀ ॥੩੬॥੮੦੧॥

All were struck with wonder in their hearts — what was one thing had, in an instant, become another. All the Singhs gathered at that time and took counsel thus: ‘Perform the last rites while it is still night, before the sun rises,’ so it was said. For this reason they set about the task; and his light merged into the Light at that very hour.

ਸੰਮਤ ਸਤ੍ਰਹ ਸੈ ਭਏ, ਪੈਂਸਠ ਬਰਖ ਪ੍ਰਮਾਨ । ਕਾਤਕ ਸੁਦਿ ਭਈ ਪੰਚਮੀ, ਨਿਸ ਕਾਰਨ ਕਰਿ ਜਾਨ ॥੩੭॥੮੦੨॥

sammat satrah sai bhae, painsaṭh barakh pramān | kātak sud bhaī pañchamī, nis kāran kar jān |37|802|

It was in Sammat seventeen hundred and sixty-five, on the fifth day of the bright half of Katak — know it to have been in the night.

ਕੈਸੇ ਕਹੋ ਨਹੀ ਜਾਤ ਕਹੀ, ਕਿਤ ਕੀ ਕਿਤ ਹੀ ਸਰ ਫੇਰ ਧਰੀ । ਕਹਯੋ ਕਛੁ ਔਰ ਕਰੀ ਕਛੁ ਔਰ ਸੁ, ਔਰ ਕੀ ਔਰ ਹੀ ਹੋਇ ਪਰੀ । ਤਿਹ ਨਾਹ ਨ ਅੰਤ ਬਿਅੰਤ ਸੁ ਸੰਤ, ਇਕੰਤ ਜਪੰਤ ਅਗੰਤ ਹਰੀ । ਜਿਹ ਜਾਨਤ ਹੈ ਕਛੁ ਕੀ ਕਛੁ ਹੀ, ਬਿਧਨਾ ਕਛੁ ਔਰ ਕੀ ਔਰ ਕਰੀ ॥੩੮॥੮੦੩॥

How to tell it? — it cannot be told; what belonged to one place he set turning toward another. He said one thing and did another, and what was to be one way came to be quite another. That Lord has no bound, no end — boundless; the saints, in solitude, remember the unreachable Hari. What men think to be one thing turns out another — the Ordainer makes of one thing something wholly other.

ਦੇਖਨ ਕੋ ਜੋ ਹੀ ਭਈ, ਜਾਨਤ ਸਗਲ ਜਹਾਨ । ਕਿਯਾ ਚਰਿਤੁ ਕਰਤਾਰ ਕੋ, ਨਹਿ ਕਹਿ ਸਕਤ ਵਖਾਨ ॥੩੯॥੮੦੪॥

dekhan ko jo hī bhaī, jānat sagal jahān | kiyā charit karatār ko, nah kah sakat vakhān |39|804|

What came to pass to the sight of all, the whole world knows; but the wondrous play the Creator made — no one can tell its full account.

‘The Khalsa Is My Own Form’

ਏਕ ਦਿਵਸ ਕਾਰਨ ਤੇ ਆਗੇ । ਮਿਲਿ ਕੈ ਸਿੰਘ ਪੂਛਨੇ ਲਾਗੇ । "ਕਵਨ ਰੂਪ ਆਪਨ ਪ੍ਰਭੁ ਕੀਨੋ ?" ਤਿਨ ਕੋ ਜ੍ਵਾਬ ਭਾਂਤਿ ਇਹ ਦੀਨੋ ॥੪੦॥੮੦੫॥

One day, some while before this event, the Singhs gathered and asked: ‘In what form will the Lord abide as his own?’ To them he gave this answer thus.

ਵਾਹਿ ਸਮੈ ਗੁਰ ਬੈਨ ਸੁਨਾਯੋ । ਖਾਲਸ ਅਪਨੇ ਰੂਪ ਬਤਾਯੋ । "ਖਾਲਸ ਹੀ ਸੋ ਹੈ ਮਮ ਕਾਮਾ । ਬਖਸ ਕਿਯੋ ਖਾਲਸ ਕੋ ਜਾਮਾ ॥੪੧॥੮੦੬॥

At that time the Guru uttered his word, and declared the Khalsa to be his own form: ‘With the Khalsa alone is my work; upon the Khalsa I have bestowed my own robe.’

ਖਾਲਸ ਮੇਰੋ ਰੂਪ ਹੈ, ਹੋ ਖਾਲਸ ਕੇ ਪਾਸ । ਆਦਿ ਅੰਤ ਹੀ ਹੇਤ ਹੈ, ਖਾਲਸ ਹੀ ਮੈ ਬਾਸ ॥੪੨॥੮੦੭॥

khālas mero rūp hai, ho khālas ke pās | ād ant hī het hai, khālas hī mai bās |42|807|

‘The Khalsa is my own form; I abide with the Khalsa; from the first to the last I hold them dear; in the Khalsa alone is my dwelling.’

ਖਾਲਸ ਬਾਸ ਕਹਾਵੈ ਸੋਈ । ਜਾ ਕੈ ਹਿਰਦੇ ਭਰਮੁ ਨ ਹੋਈ । ਭਰਮ ਭੇਖ ਤੇ ਰਹੈ ਨਿਆਰਾ । ਸੋ ਖਾਲਸ ਸਤਿਗੁਰੁ ਹਮਾਰਾ ।" ਸਤਿਗੁਰੁ ਹਮਾਰਾ, ਅਪਰ ਅਪਾਰਾ, ਸਬਦ ਬਿਚਾਰਾ, ਅਜਰ ਜਰੀ । ਹਿਰਦੇ ਧਰਿ ਧਿਆਨੀ, ਉਚਰੀ ਬਾਨੀ, ਪਦ ਨਿਰਬਾਨੀ, ਅਪਰ ਪਰੀ । ਗਤਿ ਮਿਤਿ ਅਪਾਰੇ, ਬਹੁ ਬਿਸਥਾਰੇ, ਵਾਰੁ ਨ ਪਾਰੇ, ਕਿਆ ਕਥਨੰ । ਤਵ ਜੋਤਿ ਪ੍ਰਕਾਸੀ, ਸਰਬ ਨਿਵਾਸੀ, ਸਰਬ ਉਦਾਸੀ, ਤਵ ਸਰਨੰ ॥੪੩॥੮੦੮॥

‘He alone is called of the Khalsa's abode in whose heart there is no doubt, who stays apart from delusion and mere outward garb — that Khalsa is our True Guru.’ Our True Guru, boundless and beyond, contemplating the Word, bears the unbearable; holding him in the heart the meditator utters the sacred Word — the state of nirvana, the highest attained. His nature and measure are boundless, vast in expanse, without this shore or the far — how can it be told? Your light shines forth, dwelling in all, yet detached from all — we are in your refuge.

ਓਟ ਤਿਹਾਰੀ ਧਰਤਿ ਹੋ, ਅਵਰ ਨ ਜਾਨਤ ਕੋਇ । ਮਨ ਬਚ ਕਰਮ ਕਰਿ ਭਾਵਨੀ, ਸਿਮਰਤਿ ਹੋ ਇਮ ਤੋਇ ॥੪੪॥੮੦੯॥

oṭ tihārī dharat ho, avar na jānat koi | man bach karam kar bhāvanī, simarat ho im toi |44|809|

The poet speaks: ‘I hold to your shelter, and know no other; in thought, word, and deed, with devotion, thus I remember you.’

Utter the Name, Gobind, Gobind

ਕਾਹੂ ਕੇ ਮਾਤ ਪਿਤਾ ਸੁਤ ਕਾਹੂ ਕੇ, ਕਾਹੂ ਕੇ ਭ੍ਰਾਤ ਮਹਾਂ ਬਲਕਾਰੀ । ਕਾਹੂ ਕੇ ਮੀਤ ਸਖਾ ਹਿਤ ਸਾਜਨ, ਕਾਹੂ ਕੇ ਗ੍ਰੇਹ ਬਿਰਾਜਤ ਨਾਰੀ । ਕਾਹੂ ਕੇ ਧਾਮ ਮਹਾ ਨਿਧਿ ਰਾਜਤਿ, ਆਪਸ ਮੋ ਕਰਿ ਹੈ ਹਿਤ ਭਾਰੀ । ਹੋਹੁ ਦਯਾਲ ਦਯਾ ਕਰਿ ਕੈ ਪ੍ਰਭੁ, ਗੋਬਿੰਦ ਜੀ ਮੁਹਿ ਟੇਕ ਤਿਹਾਰੀ ॥੪੫॥੮੧੦॥

Some have mother and father; some, a son; some a brother of great might; some have friends, comrades, loving companions; in some a wife adorns the home; in some a house shines with great treasure — and among these they hold their strong affections. Be gracious, show your mercy, O Lord Gobind ji — mine is only your support.

ਤੇਰੋ ਹੀ ਨਾਮ ਜਪੋ ਨਿਤ ਨੀਤ, ਬਿਚਾਰ ਯਹੈ ਸੁ ਬਿਲੰਬ ਨ ਕੀਜੈ । ਔਸਰ ਜਾਤ ਬਿਹਾਤ ਸਦਾ, ਇਹ ਮਾਨਸ ਦੇਹ ਪਲੇ ਪਲ ਛੀਜੈ । ਦੇਖਿ ਨਿਹਾਰ ਨਿਵਾਰ ਮਹਾ ਬਿਖ, ਛਾਡਿ ਬਿਕਾਰੁ ਭਲਾ ਕਛੁ ਕੀਜੈ । ਏਕ ਹੀ ਕੋ ਜਸੁ ਗਾਵ ਸਦਾ, ਸਤਿਸੰਗਤਿ ਸੋ ਮਿਲਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਜੈ ॥੪੬॥੮੧੧॥

Your Name alone I chant, day upon day — hold this thought, and make no delay; the moment slips ever away, and this human body wears thin, moment by moment. Look and see: cast off the great poison, leave vice behind, and do some good. Sing forever the praise of the One alone, and joining the sadh-sangat, drink the nectar.

ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਲੈ ਰੇ ਮਨਾ, ਕਰਿ ਸੰਤਨ ਕੀ ਸੇਵ । ਦੁਰਲਭ ਮਾਨਸ ਜਨਮੁ ਕਰਿ, ਸਫਲ ਸਿਮਰਿ ਗੁਰ ਦੇਵ ॥੪੭॥੮੧੨॥

ammrit pī lai re manā, kar santan kī sev | duralabh mānas janam kari, saphal simar gur dev |47|812|

O mind, drink the nectar; serve the saints; make fruitful this rare human birth by remembering the Guru-Lord.

ਭੂਲ ਜਿਨਿ ਜਾਹੁ ਗੁਨ ਗਾਹੁ ਕਰਤਾਰ ਕੇ, ਆਪਨੋ ਸਬਦ ਬੀਚਾਰ ਲਹੁ ਰੇ । ਕੌਨ ਭਾਖੀ ਤਹਾ, ਕੌਨ ਕੀਨੀ ਜਹਾ, ਨਾਹਿਨੈ ਮੂਲੁ ਮਮ ਤੋਹਿ ਭਹੁ ਰੇ । ਆਨਿ ਕੈ ਕਾਲ ਬਿਹਾਲ ਕਰਿ ਹੈ ਕਹੁ, ਠੌਰ ਅਠੌਰ ਨਹਿ ਦੇਖਿਅਹੁ ਰੇ । ਤੇਰੋ ਹੈ ਸੰਤ ਬੇਅੰਤ ਮਹਿਮਾ ਮਹਾ, ਨਾਮ ਗੋਬਿੰਦ ਗੋਬਿੰਦ ਕਹੁ ਰੇ ॥੪੮॥੮੧੩॥

Forget not — sing the virtues of the Creator, and grasp the reflection of your own Word. Who spoke the scripture there, who wrought the world where? — that One is without beginning, boundless and yours. When Death comes it will lay you low — mark it; it looks not whether the place be fit or unfit. Boundless, O saint, is his great glory — utter the Name, ‘Gobind, Gobind!’

ਕੂਰ ਮੈ ਪੂਰਿ ਕੈ ਝੂਰ ਐਸੇ ਰਹੈ, ਰਹੈ ਜੋ ਕੀਰ ਗਤਿ ਹੋਤ ਵਹੁ ਰੇ । ਭੂਮ ਮੈ ਭੂਲਿ ਕੈ ਝੂਲ ਤਾਸੋ ਗਯੋ, ਉਡੇ ਹੈ ਆਪ ਜੋ ਛਾਡਿ ਜਹੁ ਰੇ । ਮੋਹਿ ਫਾਸੀ ਜਹਾਂ, ਜੀਵ ਫਸਿ ਹੈ ਤਹਾਂ, ਤਤ ਬੀਚਾਰ ਨਹਿ ਸੂਝਿਅਹੁ ਰੇ । ਤੇਰ ਹੈ ਸੰਤ ਬੇਅੰਤ ਮਹਿਮਾ ਮਹਾਂ, ਨਾਮ ਗੋਬਿੰਦ ਗੋਬਿੰਦ ਕਹੁ ਰੇ ॥੪੯॥੮੧੪॥

kūr mai pūr kai jhūr aise rahai, rahai jo kīr gat hot vahu re | bhūm mai bhūl kai jhūl tāso gayo, uḍe hai āp jo chhāḍ jahu re | moh phāsī jahān, jīv phas hai tahān, tat bīchār nah sūjhiahu re | ter hai sant beant mahimā mahān, nām gobind gobind kahu re |49|814|

Filled with falsehood one dwells in such grief, and comes to a state as wretched as a beggar's; lost upon the earth he sways in attachment, while his own self flies off, leaving the body behind. Where the noose of attachment is, there the soul is snared, and the reflection on the Essence dawns not upon it. Boundless, O saint, is his great glory — utter the Name, ‘Gobind, Gobind!’

ਲਾਜ ਕੇ ਕਾਜ ਉਪਚਾਰ ਕੇਤੇ ਕਰੈ, ਲਾਜ ਕੋ ਕਾਜ ਨਹਿ ਏਕ ਅਹੁ ਰੇ । ਜਗਤ ਕੀ ਕਾਜ ਉਪਚਾਰ ਕੈ ਆਵੈ ਨਹੀਂ, ਹੇਤ ਅਕਾਜ ਨਹਿ ਕਾਜ ਸਹੁ ਰੇ । ਲੀਨ ਜਾਸੇ ਭਯੋ ਸੰਗਿ ਲੈ ਨਾ ਗਯੋ, ਜੋਨਿ ਹਿਤ ਗੋਨ ਕਰਿ ਲੇਤ ਭਹੁ ਰੇ । ਟੇਰ ਹੈ ਸੰਤ ਬੇਅੰਤ ਮਹਿਮਾ ਮਹਾਂ, ਨਾਮ ਗੋਬਿੰਦ ਗੋਬਿੰਦ ਕਹੁ ਰੇ ॥੫੦॥੮੧੫॥

For the sake of worldly honour one makes many contrivances, yet for true honour there is not one real deed; the world's business, got by contrivance, comes not with you; loving vain works, bear not the burden of false labour. That in which one was absorbed one takes not along; for the sake of more births he loads up the sack of karma. The call goes out, O saint — boundless is his great glory — utter the Name, ‘Gobind, Gobind!’

ਚੇਤ ਅਚੇਤ ਲੈ ਚੇਤ ਚੇਤਨ ਕਹੁ, ਹੇਤ ਉਧਾਰ ਕੈ ਬਾਤ ਵਹੁ ਰੇ । ਲੋਭ ਕੀ ਲੀਕ ਮੈ ਜਾਇ ਪਰਿ ਹੈ ਕਹੁ, ਡੂਬ ਹੈ ਨੀਰ ਬਿਨ ਜਾਨ ਗਹੁ ਰੇ । ਕੂਪ ਕੋ ਜੀਵ ਬੀਚਾਰ ਕੇਹੁ ਕਰੈ, ਨਿਕਸਿ ਹੈ ਨਾਹਿ ਨੈ ਤਤਿ ਯਹੁ ਰੇ । ਟੇਰ ਹੈ ਸੰਤ ਬੇਅੰਤ ਮਹਿਮਾ ਮਹਾ, ਨਾਮ ਗੋਬਿੰਦ ਗੋਬਿੰਦ ਕਹੁ ਰੇ ॥੫੧॥੮੧੬॥

O unmindful one, take heed — awaken the conscious mind; the matter is for your deliverance, mark it well. Should one fall into the rut of greed, one drowns without any water — know this, and hold fast. The soul caught in the well of the world, however it reflects, comes not out — this is the truth of it. The call goes out, O saint — boundless is his great glory — utter the Name, ‘Gobind, Gobind!’

ਜੁਗਤਿ ਕੈ ਜੋਗ ਕੈ ਭਾਵਨੀ ਭੋਗ ਲੈ, ਭੇਖ ਅਲੇਖ ਨਹਿ ਹਾਥ ਅਹੁ ਰੇ । ਜਾਇ ਕਰਵਤ ਲੈ ਹੈ, ਵਰੇ ਗਰਤ ਬੀਚ ਜੋ ਹੈ, ਮੀਚ ਅਮੀਚ ਕੈ ਲੇਤ ਭਹੁ ਰੇ । ਮੋਨ ਗਹਿ ਜੀਵ ਮੈ, ਬਸਤੁ ਤਜਿ ਸੀਵ ਮੈ, ਦਿਸਟਿ ਆਕਾਸ ਕਰਿ ਨਾਹਿ ਲਹੁ ਰੇ । ਟੇਰ ਹੈ ਸੰਤ ਬੇਅੰਤ ਮਹਿਮਾ ਮਹਾ, ਨਾਮ ਗੋਬਿੰਦ ਗੋਬਿੰਦ ਕਹੁ ਰੇ ॥੫੨॥੮੧੭॥

jugat kai jog kai bhāvanī bhog lai, bhekh alekh nah hāth ahu re | jāi karavat lai hai, vare garat bīch jo hai, mīch amīch kai let bhahu re | mon gah jīv mai, basat taj sīv mai, disaṭ ākās kar nāh lahu re | ṭer hai sant beant mahimā mahā, nām gobind gobind kahu re |52|817|

By ritual method, or by yoga, or taking pleasure in mere fancy, or by outward garb — the Unknowable is not caught in the hand. One may go and take the saw of Kashi, or fling oneself into a pit — these only heap death upon the deathless self. Holding silence within, forsaking the world at some holy boundary, fixing the gaze upon the sky — still you shall not find him. The call goes out, O saint — boundless is his great glory — utter the Name, ‘Gobind, Gobind!’

ਨਾਹਿ ਇਹ ਗੀਤਿ ਮਨ ਮੀਤ ਤੋ ਸੋ ਕਹੇ, ਨਾਮ ਕੀ ਪ੍ਰੀਤਿ ਇਹ ਗੀਤਿ ਗਹੁ ਰੇ । ਭੂਮ ਕੋ ਭੇਖ ਤਜਿ, ਭੇਖ ਅਲੇਖ ਸਜਿ, ਤਤੁ ਬੀਚਾਰ ਬੀਚਾਰ ਲਹੁ ਰੇ । ਛੁਟ ਹੋ ਤ੍ਰਾਸ ਤੇ ਓਟ ਕਰਿ ਤਾਹਿ ਕੀ, ਸਰਨਿ ਗਹੁ ਸਰਨਿ ਗਹੁ ਸਰਨਿ ਗਹੁ ਰੇ । ਟੇਰ ਹੈ ਸੰਤ ਬੇਅੰਤ ਮਹਿਮਾ ਮਹਾ, ਨਾਮ ਗੋਬਿੰਦ ਗੋਬਿੰਦ ਕਹੁ ਰੇ ॥੫੩॥੮੧੮॥

nāh ih gīt man mīt to so kahe, nām kī prīt ih gīt gahu re | bhūm ko bhekh taji, bhekh alekh saji, tat bīchār bīchār lahu re | chhuṭ ho trās te oṭ kar tāh kī, saran gahu saran gahu saran gahu re | ṭer hai sant beant mahimā mahā, nām gobind gobind kahu re |53|818|

This is no mere song, O friend of the mind, that I sing to you — grasp in this song the love of the Name. Cast off the world's false garb, put on the garb of the Unknowable, and reflect, reflect, upon the Essence. Be freed from dread by taking his shelter — take his refuge, take his refuge, take his refuge! The call goes out, O saint — boundless is his great glory — utter the Name, ‘Gobind, Gobind!’

ਕੌਨ ਹੈ ਕਰਮ ਪੈ ਤਾਹਿ ਜਾਨਜੋ ਨਹੀ, ਤੋਨ ਕੀ ਗੋਨ ਤਜਿ ਔਨ ਜਹੁ ਰੇ । ਸੂਝ ਰੇ ਆਪਨਾ ਆਪ ਆਪਾ ਕਹੁ, ਜੀਵਨ ਜਗਤ ਮੈ ਅਲਪ ਲਹੁ ਰੇ । ਜਾਨ ਅਜਾਨ ਪੈ ਜਾਨ ਜਾਨੀ ਨਹੀਂ, ਭੂਮ ਮੈ ਫੂਲ ਜਿਨ ਫੂਲ ਰਹੁ ਰੇ । ਟੇਰ ਹੈ ਸੰਤ ਬੇਅੰਤ ਮਹਿਮਾ ਮਹਾ, ਨਾਮ ਗੋਬਿੰਦ ਗੋਬਿੰਦ ਕਹੁ ਰੇ ॥੫੪॥੮੧੯॥

What is this round of karma? — know it not as your true self; forsake that endless coming-and-going and go home. Understand your own Self, and know your ‘I’; see how brief is life in this world. For all your knowing, the true knowing is not known — do not, like a flower on the earth, stay puffed up in pride. The call goes out, O saint — boundless is his great glory — utter the Name, ‘Gobind, Gobind!’

ਛਾਡਿ ਦੇ ਧੰਧ ਔ ਬੰਧ ਬੰਧਨ ਸਬੈ, ਹੋਇ ਨਿਰਬੰਧ ਇਕ ਬੰਧ ਰਹੁ ਰੇ । ਔਰ ਬੇਕਾਰ ਸੁਖ ਸਾਰ ਬੀਚਾਰ ਜੋ, ਨਾਮ ਉਚਾਰ ਕਰਿ ਪਾਰ ਪਹੁ ਰੇ । ਏਕ ਪ੍ਰਭੁ ਜਾਪਨਾ, ਛਾਡ ਦੈ ਥਾਪਨਾ, ਆਪਨਾ ਆਪ ਬੀਚਾਰ ਲਹੁ ਰੇ । ਟੇਰ ਹੈ ਸੰਤ ਬੇਅੰਤ ਮਹਿਮਾ ਮਹਾ, ਨਾਮ ਗੋਬਿੰਦ ਗੋਬਿੰਦ ਕਹੁ ਰੇ ॥੫੫॥੮੨੦॥

chhāḍ de dhandh au bandh bandhan sabai, hoi nirabandh ik bandh rahu re | aur bekār sukh sār bīchār jo, nām uchār kar pār pahu re | ek prabh jāpanā, chhāḍ dai thāpanā, āpanā āp bīchār lahu re | ṭer hai sant beant mahimā mahā, nām gobind gobind kahu re |55|820|

Give up all worldly toils and bonds and fetters; become free of all bondage, and hold to the one bond of the Name. All else is vain — the essence of true peace, when you reflect, is this: uttering the Name, cross over. Chant the One Lord; give up false props and postures; reflect, and grasp your own Self. The call goes out, O saint — boundless is his great glory — utter the Name, ‘Gobind, Gobind!’

ਕੋਟ ਉਪਾਵ ਬੀਚਾਰ ਕੇਹੁ ਕਰੈ, ਪਾਰ ਜਿਹ ਤੇ ਪਰੈ ਬਾਤ ਅਹੁ ਰੇ । ਅਨਿਕ ਤੀਰਬ ਕਰੈ, ਜਾਇ ਕਾਸੀ ਮਰੈ, ਚੜੇ ਕੇਦਾਰ ਨਹਿ ਪਾਰ ਪਹੁ ਰੇ । ਅਨਿਕ ਤਪ ਸਾਧ ਅਗਾਧ ਜਾਨਜੋ ਨਹੀ, ਹੇਤ ਹੈ ਔਰ ਕੀ ਔਰ ਅਹੁ ਰੇ । ਟੇਰ ਹੈ ਸੰਤ ਬੇਅੰਤ ਮਹਿਮਾ ਜਹਾ, ਨਾਮ ਗੋਬਿੰਦ ਗੋਬਿੰਦ ਕਹੁ ਰੇ ॥੫੬॥੮੨੧॥

Though one devise a crore of contrivances, the matter of salvation lies beyond them all. One may make countless pilgrimages, go and die at Kashi, or climb to Kedar — yet one does not cross over. Countless austerities and disciplines cannot fathom the Unfathomable; true love is quite another thing. The call goes out, O saint — boundless is his glory — utter the Name, ‘Gobind, Gobind!’

ਲਗੀ ਜੋ ਲਗਨ ਤੇ ਮਗਨ ਐਸੇ ਭਯੋ, ਸੈਨ ਅਸੈਨ ਨਹਿ ਜਾਨ ਜਹੁ ਰੇ । ਆਪ ਆਪਾ ਗਯੋ, ਆਪ ਆਪੀ ਭਯੋ, ਆਪ ਬੀਚਾਰੁ ਜਬ ਦੇਖ ਅਹੁ ਰੇ । ਜੋਤਿ ਸੋ ਜੋਤਿ ਮਿਲਿ ਏਕ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈ, ਏਕ ਹੀ ਏਕ ਨਹੀ ਔਰ ਅਹੁ ਰੇ । ਟੇਰ ਹੈ ਸੰਤ ਬੇਅੰਤ ਮਹਿਮਾ ਮਹਾ, ਨਾਮ ਗੋਬਿੰਦ ਗੋਬਿੰਦ ਕਹੁ ਰੇ ॥੫੭॥੮੨੨॥

When such devotion takes hold, one becomes so absorbed that one knows neither omen nor ill-omen. The self-hood departs, one becomes one's own true Self; and when you look with self-reflection, light merges into Light — it is all one single form, the One alone, none other. The call goes out, O saint — boundless is his great glory — utter the Name, ‘Gobind, Gobind!’

ਸਰਬ ਆਨੰਦ ਗੋਬਿੰਦ ਕੇ ਜਾਪ ਤੇ, ਜਪੋ ਨਿਤ ਨੀਤ ਕੈ ਪ੍ਰੀਤਿ ਮੀਤਾ । ਸਰਬ ਕੇ ਤੰਤ ਯਹਿ ਮੰਤ ਗੁਰਦੇਵ ਕੋ, ਏਕ ਮਨ ਜੀਤ ਕੈ ਜਗਤ ਜੀਤਾ । ਸਰਬ ਜੰਜਾਰ ਬੇਕਾਰ ਛਿਨ ਮੈ ਤਜੋ, ਸਰਨ ਗੁਰਦੇਵ ਸੁਨਿ ਗਜਾਨ ਗੀਤਾ । ਭਯੋ ਜੈਕਾਰ ਤੁਈਲੋਕ ਚੌਦਹ ਭਵਨ, ਸਤਿਗੁਰੁ ਖਾਲਸਾ ਖਾਸ ਕੀਤਾ ॥੫੮॥੮੨੩॥

sarab ānand gobind ke jāp te, japo nit nīt kai prīt mītā | sarab ke tant yah mant guradev ko, ek man jīt kai jagat jītā | sarab jañjār bekār chhin mai tajo, saran guradev sun gajān gītā | bhayo jaikār tuīlok chaudah bhavana, satigur khālasā khās kītā |58|823|

All bliss is in the chanting of Gobind; chant it day upon day with love, O friend. This is the mantra, the essence of all, of the Guru-Lord: conquering the single mind, one conquers the world. Cast off in an instant all the world's vain entanglements; take the refuge of the Guru-Lord, and hear the exalted song. The cry of victory rose through the three realms and the fourteen worlds: the True Guru made the Khalsa his very own.

ਬਚਨ ਗੁਰ ਦੇਵ ਕੇ ਗਜਾਨ ਐਸੇ ਕਿਯੋ, ਮੁਕਤਿ ਕੀ ਜੁਗਤਿ ਐਸੇ ਬਿਚਾਰੀ । ਰਚਨ ਕਰਤਾਰ ਜੋ ਰਚੋ ਆਕਾਰ ਤੇ, ਜਪੰਗੀ ਜਾਪ ਸਬ ਸ੍ਰਿਸਟਿ ਸਾਰੀ । ਤਤ ਬੀਚਾਰ ਕੈ ਜੀਤ ਬੋਲੀ ਫਤੇ, ਮਾਰਿ ਦੂਤਨ ਕਿਯੋ ਭਸਮ ਛਾਰੀ । ਭਯੋ ਜੈਕਾਰ ਤੁਈਲੋਕ ਚੌਦਹ ਭਵਨ, ਅਚਲ ਪ੍ਰਤਾਪ ਗੁਰੁ ਕੇਸ ਧਾਰੀ ॥੫੯॥੮੨੪॥

bachan gur dev ke gajān aise kiyo, mukat kī jugat aise bichārī | rachan karatār jo racho ākār te, japaṅgī jāp sab srisaṭ sārī | tat bīchār kai jīt bolī phate, mār dūtan kiyo bhasam chhārī | bhayo jaikār tuīlok chaudah bhavana, achal pratāp gur kes dhārī |59|824|

The exalted word of the Guru-Lord the poet set down thus, and pondered thus the way of liberation: whatever the Creator has fashioned into form — the whole creation shall chant his praise. Reflecting on the Essence, victory proclaimed the Fateh; slaying the demons of vice, it reduced them to ashes. The cry of victory rose through the three realms and the fourteen worlds: unshakeable is the glory of the Guru, keeper of the unshorn form.

ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰ ਸੋਭਾ ਗ੍ਰੰਥੇ ਜੋਤੀ ਜੋਤਿ ਸਮਾਵਨ ਕਾ ਚਰਿਤੁ ਬਰਨਨੰ ਅਠਾਰ੍ਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸੰਪੂਰਨਮਸਤੁ ਸੁਭਮਸਤੁ ॥ ੧੮ ॥ Here ends the eighteenth chapter of the book Sri Gur Sobha — the telling of the wondrous merging of Light into Light. May it be complete; may it be blessed.