Chapter 5: Chapter 5 · The Birth of the Khalsa | Sri Gur Sobha

The heart of the book: the great Baisakhi at Anandpur when Guru Gobind Singh raised the Khalsa — the amrit, the five beloved, king and pauper made one.

The Vaisakhi Gathering at Anandpur

ਪੁਰ ਅਨੰਦ ਗੁਰ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ, ਅਬ ਕਬਿ ਕਰਤ ਬਖਾਨ । ਗਿਰਦ ਪਹਾਰ ਅਪਾਰ ਅਤਿ, ਸਤਲੁਜ ਤਟ ਸੁਭ ਥਾਨ ॥੧॥੧੧੭॥

pur anand gur gobind siṅgha, ab kab karat bakhān | girad pahār apār ati, sataluj taṭ subh thān |1|117|

In the city of Anandpur dwelt Guru Gobind Singh — now the poet tells. Ringed by boundless mountains, on the bank of the Sutlej, a blessed place.

ਚੇਤ ਮਾਸ ਬੀਤਜੋ ਸਕਲ, ਮੇਲਾ ਭਯੋ ਅਪਾਰ । ਬੈਸਾਖੀ ਕੇ ਦਰਸ ਪੈ, ਸਤਿਗੁਰ ਕਿਯੋ ਬਿਚਾਰ ॥੨॥੧੧੮॥

chet mās bītajo sakala, melā bhayo apār | baisākhī ke daras pai, satigur kiyo bichār |2|118|

The whole month of Chet passed, and a boundless fair had gathered. On the Vaisakhi day, before the sangat's eyes, the True Guru made his resolve.

ਸੰਗਤ ਦਰਸਨ ਕਰਤ ਸਬ, ਨਗਰ ਨਗਰ ਬਿਸਥਾਰ । ਹੌ ਦਯਾਲ ਦਰਸਨ ਦਿਯੋ, ਕਰਨਹਾਰ ਕਰਤਾਰ ॥੩॥੧੧੯॥

saṅgat darasan karat saba, nagar nagar bisathār | hau dayāl darasan diyo, karanahār karatār |3|119|

The sangat came from city upon city for his darshan; and the merciful Creator-Lord gave them his sight.

ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਕਰੀ ਖੁਸੀ, ਸੰਗਤਿ ਕਰੀ ਨਿਹਾਲ । ਕਿਯੋ ਪ੍ਰਗਟ ਤਬ ਖਾਲਸਾ, ਚੁਕਜੋ ਸਰਬ ਜੰਜਾਲ ॥੪॥੧੨੦॥

gobind siṅgh karī khusī, saṅgat karī nihāl | kiyo pragaṭ tab khālasā, chukajo sarab jañjāl |4|120|

Guru Gobind Singh rejoiced and blessed the sangat; then he made the Khalsa manifest, and every entanglement was ended.

ਸਬ ਸਮੂਹ ਸੰਗਤਿ ਮਿਲੀ ਸੁਭ ਸਤਲੁਜ ਕੇ ਤੀਰ । ਕੇਤਕ ਸੁਨ ਭਏ ਖਾਲਸਾ ਕੇਤਕ ਭਏ ਅਧੀਰ ॥੫॥੧੨੧॥

sab samūh saṅgat milī subh sataluj ke tīr | ketak sun bhae khālasā ketak bhae adhīr |5|121|

The whole assembled sangat gathered on the blessed bank of the Sutlej; hearing the call, some became Khalsa, and some grew hesitant.

Forsake the Masands; the One Lord Alone

ਤਜ ਮਸੰਦ ਪ੍ਰਭੁ ਏਕ ਜਪ, ਯਹਿ ਬਿਬੇਕ ਤਹਾਂ ਕੀਨ । ਸਤਿਗੁਰ ਸੋ ਸੇਵਕ ਮਿਲੇ, ਨੀਰ ਮੱਧ ਜਯੋਂ ਮੀਨ ॥੬॥੧੨੨॥

taj masand prabh ek japa, yah bibek tahān kīn | satigur so sevak mile, nīr maddh jayon mīn |6|122|

Forsake the masands — the corrupt deputies — and meditate on the One Lord alone: this discernment he gave there. And the servant met the True Guru as a fish meets the water.

ਸੋ ਸਤਿ ਸੰਗਤਿ ਜਾਨਿਯੈ ਜਹ ਬਿਬੇਕ ਬਿਚਾਰ । ਬਿਨ ਭਾਗਨ ਨਹੀਂ ਪਾਇਯੈ, ਜਾਨਤ ਹੈ ਸੰਸਾਰ ॥੭॥੧੨੩॥

so sat saṅgat jāniyai jah bibek bichār | bin bhāgan nahīn pāiyai, jānat hai sansār |7|123|

Know that to be the true sangat where discernment and reflection dwell; without good fortune it is not found — this the world knows.

ਨੇਮ ਕਰਤ ਪੂਜਾ ਸਕਲ, ਏਕ ਨਾਮ ਗੋਬਿੰਦ । ਏਕ ਬਾਰ ਮੁਖ ਤੇ ਕਹੋ, ਹੇਤ ਅਨੇਕ ਅਨੰਦ ॥੮॥੧੨੪॥

nem karat pūjā sakala, ek nām gobind | ek bār mukh te kaho, het anek anand |8|124|

All keeping the discipline, worshipping the one Name — says Gobind — say it but once from the mouth in love, and countless joys arise.

ਬਚਨ ਕਹਤ ਗੁਰਦੇਵ ਕੇ ਸੁਨ ਮਨ ਮੀਤ ਬਿਚਾਰ । ਮਨ ਬਚ ਕਰਮ ਕਰ ਭਾਵਨੀ, ਸਰਨ ਤਾਹਿ ਸੁਖ ਸਾਰ ॥੯॥੧੨੫॥

bachan kahat guradev ke sun man mīt bichār | man bach karam kar bhāvanī, saran tāh sukh sār |9|125|

Hearing the Guru's words — listen, friend of the heart, and ponder — with mind, word and deed given over in devotion, in his refuge lies the very essence of peace.

ਜਿਹ ਮਸਤਕ ਸੰਜੋਗ ਹੈ, ਸਰਨ ਗਹੀ ਤਿਹ ਆਨਿ । ਇਕ ਔਡੇ ਔਡੇ ਫਿਰਤ, ਮਨ ਮੈ ਕਰਤ ਗੁਮਾਨ ॥੧੦॥੧੨੬॥

jih masatak sañjog hai, saran gahī tih ān | ik auḍe auḍe phirata, man mai karat gumān |10|126|

He whose brow bears the destined union comes and takes that refuge; while some wander about crooked, nursing pride in their minds.

ਮੋਹਿ ਮਾਲ ਸੰਗਤਿ ਸਕਲ ਕਹੀ ਸਿੰਘ ਗੋਬਿੰਦ । ਮਾਨੈ ਹੁਕਮ ਬਿਬੇਕ ਸੁਨਿ, ਤਾ ਕੋ ਕਰਉ ਅਨੰਦ ॥੧੧॥੧੨੭॥

moh māl saṅgat sakal kahī siṅgh gobind | mānai hukam bibek suni, tā ko karau anand |11|127|

'The whole sangat is my wealth,' said Gobind Singh; 'whoever accepts the command and hears with discernment — him I fill with joy.'

ਮਾਨ ਬਚਨ ਸਨਮੁਖ ਭਏ, ਜਿਨ ਅੰਤਰਿ ਪ੍ਰਤੀਤ । ਏਕੋ ਨਾਮ ਨਿਧਾਨ ਜਪਿ, ਲਿਯੋ ਜਨਮ ਤਿਨ ਜੀਤਿ ॥੧੨॥੧੨੮॥

mān bachan sanamukh bhae, jin antar pratīt | eko nām nidhān japi, liyo janam tin jīt |12|128|

Accepting his word, those with faith within turned to face him; meditating on the one Treasure-Name, they won their birth.

ਗੁਰ ਗੋਬਿੰਦ ਗੋਬਿੰਦ ਗੁਰੁ, ਕਰਨਹਾਰ ਕਰਤਾਰ । ਜਗਤ ਉਧਾਰਨ ਆਇਓ, ਜਾਨਹੁ ਸਬ ਸੰਸਾਰ ॥੧੩॥੧੨੯॥

gur gobind gobind guru, karanahār karatār | jagat udhāran āio, jānahu sab sansār |13|129|

The Guru is Gobind, Gobind is the Guru, the Doer, the Creator; he has come to save the world — know this, all the world.

ਬਲ ਮੈ ਕਰਨਹਾਰ ਨਿਰੰਕਾਰ ਕਲਾ ਧਾਰ, ਜਗਤ ਕੇ ਉਧਾਰਬੇ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਆਯੋ ਹੈ । ਅਸੁਰ ਸੰਘਾਰਬੇ ਕੌ ਦੁਰਜਨ ਕੇ ਮਾਰਬੇ ਕੌ, ਸੰਕਟ ਨਿਵਾਰਬੇ ਕੌ ਖਾਲਸਾ ਬਨਾਯੋ ਹੈ । ਨਿੰਦਕ ਕੌ ਨਿੰਦ ਦਈ ਸਿਖ ਦਈ ਸਿੱਖਨ ਕੌ, ਤਾ ਕੇ ਮਹਾਤਮ ਤੇ ਰੈਨ ਦਿਵਸ ਧਯਾਯੋ ਹੈ । ਖਾਲਸੇ ਕੇ ਸਿਖਨ ਕੀ ਨਿੰਦਕੁ ਜੋ ਨਿੰਦ ਕਰੈ, ਜਾਨਿ ਬੁਝਿ ਨਰਕ ਪਰੈ ਐਸੇ ਸੋ ਬਤਾਯੋ ਹੈ ॥੧੪॥੧੩੦॥

bal mai karanahār niraṅkār kalā dhāra, jagat ke udhārabe gobind siṅgh āyo hai | asur saṅghārabe kau durajan ke mārabe kau, saṅkaṭ nivārabe kau khālasā banāyo hai | nindak kau nind daī sikh daī sikkhan kau, tā ke mahātam te rain divas dhayāyo hai | khālase ke sikhan kī nindak jo nind karai, jān bujh narak parai aise so batāyo hai |14|130|

The Formless One, the all-doing Wielder of power, has come as Gobind Singh to save the world. To end the cruel and strike down the wicked, to lift away all suffering, he has made the Khalsa. He gave the slanderer his due and gave the Sikhs their path; by his greatness, night and day, he is remembered. Whoever slanders the Sikhs of the Khalsa — know it well — falls into his own darkness: so it is declared.

ਜਗਤ ਉਧਾਰਨ ਕਾਰਨੇ, ਸਤਿਗੁਰ ਕਿਯੋ ਬਿਚਾਰ । ਕਰ ਮਸੰਦ ਤਬ ਦੂਰ ਸਬ, ਨਿਰਮਲ ਕਰ ਸੰਸਾਰ ॥੧੫॥੧੩੧॥

jagat udhāran kārane, satigur kiyo bichār | kar masand tab dūr saba, niramal kar sansār |15|131|

To save the world the True Guru made his resolve; removing all the masands, he made the world pure.

The Khalsa Made Manifest

ਨਿਰਮਲ ਕਰਿ ਸੰਸਾਰ ਜਗਤ ਮੈ ਬਚਨਿ ਸੁਨਾਏ । ਕਿਯੋ ਖਾਲਸਾ ਪ੍ਰਗਟ, ਸੁਨਤ ਦੁਰਜਨ ਡਰ ਪਾਏ । ਮਾਂਨ ਜਨ ਕਰਤ ਬਿਚਾਰ ਚਾਰ ਅਚਰਜ ਸੁਨਿ ਭਾਈ । ਗੁਪਤਿ ਬਾਤ ਭਈ ਪ੍ਰਗਟਿ ਅੰਤ ਗੁਰਦੇਵ ਬਤਾਈ । ਮਾਨਹਿ ਸੁ ਸੰਤ ਇਹ ਮੰਤ ਕੋ, ਜਨਮ ਜੀਤ ਮੁਕਤਾ ਭਯੋ । ਕਬਿਤਾ ਸੁ ਰੇਨ ਤਿਹ ਸਿੱਖ ਕੀ, ਜੁ ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਸਰਨੀ ਅਯੋ ॥੧੬॥੧੩੨॥

Purifying the world, he spoke his word within it; he made the Khalsa manifest, and hearing it the wicked took fright. The honoured ones reflected — hear, brother, on four wonders. What had long been hidden, the Guru-Lord now made open. The saint who takes this teaching wins his birth and is set free; and blessed as dust is the dust of that Sikh who has come to the True Guru's refuge.

ਸੋ ਸਮਰਥ ਕਾਰਨ ਕਰਨ, ਤਿਹ ਸਮਾਨ ਨਹੀਂ ਕੋਇ । ਤਾ ਕੀ ਸੇਵਾ ਸੋ ਕਰੇ ਜਿਸਹਿ ਪ੍ਰਾਪਤਿ ਹੋਇ ॥੧੭॥੧੩੩॥

so samarath kāran karana, tih samān nahīn koi | tā kī sevā so kare jisah prāpat hoi |17|133|

He is the all-powerful cause of causes; none is his equal. His service is done only by the one to whom it is granted.

ਬਚਨ ਤਾਹਿ ਬਿਰਲੋ ਪਹਿਚਾਨੈ । ਜਾ ਕੋ ਦਯਾ ਕਰੈ ਸੋਈ ਜਾਨੈ । ਗੁਰ ਸਿਖਨ ਕੋ ਬਚਨ ਸੁਨਾਯੋ । ਜੋ ਸਿਖਨ ਜਗ ਮੈ ਪ੍ਰਗਟਾਯੋ ॥੧੮॥੧੩੪॥

Rare is the one who knows his word; only he to whom the Guru shows mercy knows it. The Guru spoke his words to the Sikhs, and through the Sikhs made them manifest in the world.

ਸਿਰ ਗੁੰਮਨ ਕੇ ਮੁਖ ਨਹੀਂ ਲਾਗੋ । ਪਾਂਚਨ ਕੋ ਸਬ ਸੰਗਿ ਤਿਯਾਗੋ । ਮਰਨ ਪਰਨ ਤਿਨ ਕੇ ਕਛੁ ਹੋਵੈ । ਤਹਾਂ ਸਿਖ ਨਹੀਂ ਜਾਇ ਖਲੋਵੈ ॥੧੯॥੧੩੫॥

Do not keep company with the shorn-headed; forsake the fellowship of all the five groups that had broken from the Guru's house. Whatever befalls them in birth or in death, the Sikh does not go and stand there.

ਮਰਨੇ ਪਰਨੇ ਤਾਸ ਕੇ ਸਿਖ ਨ ਕੋਈ ਜਾਇ । ਕਰਨਹਾਰ ਕੋ ਬਚਨ ਹੈ, ਸੰਗਤਿ ਦਿਯੋ ਬਤਾਇ ॥੨੦॥੧੩੬॥

marane parane tās ke sikh na koī jāi | karanahār ko bachan hai, saṅgat diyo batāi |20|136|

To their births and their deaths no Sikh should go: this is the word of the Creator-Guru, given to the sangat.

The Discipline of the Khalsa

ਹੁਕਾ ਤਿਆਗੋ ਹਰਿ ਗੁਨ ਗਾਵੈ । ਇਛਾ ਭੋਜਨ ਹਰਿ ਰਸੁ ਪਾਵੈ । ਭੰਦਰਾ ਤਿਆਗ ਕਰੋ ਰੇ ਭਾਈ । ਤਬ ਸਿਖਨ ਯਹ ਬਾਤ ਸੁਨਾਈ ॥੨੧॥੧੩੭॥

Forsake the hookah, and sing the Lord's praises; eat as you will, and gain the Lord's relish. Forsake the shaving of the hair, O brother — so the Guru told the Sikhs.

ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਮਰੇ ਜੇ ਕੋਈ । ਤਊ ਭੀ ਕਹਿਤ ਨ ਭੱਦਰ ਹੋਈ । ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਗੋਬਿੰਦ ਹਮਾਰਾ । ਏ ਸੰਸਾਰੀ ਝੂਠ ਪਸਾਰਾ ॥੨੨॥੧੩੮॥

Even if mother or father die, he says, do not shave in mourning. 'Gobind is our mother and father; these worldly ties are but a passing show.'

ਤਾ ਪਰ ਭੱਦਰ ਭੂਲ ਨ ਕੀਜੇ । ਯਹ ਉਪਦੇਸ ਸਤਿ ਕਰ ਲੀਜੇ । ਭੱਦਰ ਭਰਮ ਧਰਮ ਕਛੁ ਨਾਹੀ । ਨਿਸਚੇ ਜਾਨਿ ਸਤਿ ਮਨ ਮਾਹੀ ॥੨੩॥੧੩੯॥

For that, make not the error of shaving; take this teaching for truth. Shaving is mere superstition, no part of dharma at all; know this for certain in your heart.

ਸੰਗਤਿ ਭੱਦਰ ਮਤਿ ਕਰੋ, ਖੁਰੁ ਨਾ ਲਾਵਉ ਸੀਸ । ਮਾਤ ਪਿਤਾ ਕੋਈ ਮਰੈ, ਸਤਿਗੁਰ ਕਰੀ ਹਦੀਸ ॥੨੪॥੧੪੦॥

saṅgat bhaddar mat karo, khur nā lāvau sīs | māt pitā koī marai, satigur karī hadīs |24|140|

'Sangat, do not shave; set no razor to the head, even if mother or father die' — this instruction the True Guru gave.

ਮੰਨਤ ਗੋਲਕ ਅਰੁ ਦਸਵੰਧ । ਘਰਿ ਮੈ ਰਾਖੋ, ਤਜੋ ਮਸੰਦ । ਭੇਟ ਕਾਰ ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਹੋਇ । ਜਾਇ ਹਜੂਰ ਚੜਾਵੈ ਸੋਇ ॥੨੫॥੧੪੧॥

The vowed offerings, the treasury, and the daswandh — the tenth of your earnings — keep in your own home; forsake the masand. The offering and service belong to the True Guru; let each go in person and present it before him.

ਐਸੀ ਰੀਤਿ ਰਹਿਤ ਬਤਰਾਈ । ਸੰਤਨ ਸੁਨੀ, ਅਧਿਕ ਮਨ ਭਾਈ । ਸਤਿਸੰਗਤਿ ਮਿਲ ਦਰਸਨ ਜਾਈਐ । ਦਰਸਨ ਦੇਖਿ ਬਹੁਤ ਸੁਖ ਪਾਈਐ ॥੨੬॥੧੪੨॥

Such a way of living he taught; the saints heard it, and it deeply pleased their hearts. Joining the true sangat, go for his darshan; and seeing it, great peace is found.

ਜਨਮ ਜਨਮ ਕਾ ਮਿਟੈ ਅੰਧੇਰਾ । ਐਸਾ ਦਰਸਨ ਸਤਿਗੁਰ ਕੇਰਾ । ਅਪਰਾਧੀ ਕੋਊ ਦਰਸਨ ਕਰੈ । ਏਕ ਦਿਸਟਿ ਮੈ ਵਹੁ ਭੀ ਤਰੈ ॥੨੭॥੧੪੩॥

The darkness of lifetime upon lifetime is wiped away — such is the darshan of the True Guru. Even a sinner who takes his sight — in a single glance, he too is ferried across.

ਕਿਯੋ ਹੈ ਪ੍ਰਕਾਸ ਲਾਸ ਚਮਕੀ ਚਹੂੰ ਓਰ ਤਹਾਂ, ਜੋਤਿ ਲਜਾਵੰਤ ਭਯੋ ਸੂਰਜ ਅਰੁ ਚੰਦ ਹੈ । ਜਾਕੋ ਦਰਸਨ ਐਸੋ ਦੁਰਮਤਿ ਮਲ ਸਗਲ ਖੋਤ, ਬਿਨ ਸਤਿ ਸਕਲ ਪਾਪ ਛੂਟਤਿ ਸਭਿ ਬੰਦ ਹੈ । ਖਾਲਸੇ ਮੈ ਸੁਫਲ ਸੇਵ ਕਰਤ ਹੈਂ ਸਕਲ ਦੇਵ, ਐਸੋ ਜੁ ਬਤਾਯੋ ਭੇਵ ਉਪਜਤ ਅਨੰਦ ਹੈ । ਕਹੋ ਸਿਖੋ ਵਾਹਗੁਰੂ ਵਾਹਗੁਰੂ ਵਾਹਗੁਰੂ, ਸਤਿਗੁਰੁ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸਤਿਗੁਰੁ ਗੋਬਿੰਦ ਹੈ ॥੨੮॥੧੪੪॥

kiyo hai prakās lās chamakī chahūn or tahān, jot lajāvant bhayo sūraj ar chand hai | jāko darasan aiso duramat mal sagal khota, bin sat sakal pāp chhūṭat sabh band hai | khālase mai suphal sev karat hain sakal deva, aiso ju batāyo bhev upajat anand hai | kaho sikho vāhagurū vāhagurū vāhagurū, satigur satigur satigur gobind hai |28|144|

Such a light he kindled that its radiance flashed on all four sides; before it the sun and the moon were put to shame. His darshan washes away all the filth of evil-mindedness; without it sin remains, but by it every bond breaks and falls away. In the Khalsa all the powers of heaven do fruitful service; such is the secret told, and joy wells up. Say it, O Sikhs: Waheguru, Waheguru, Waheguru; the True Guru, the True Guru, the True Guru is Gobind.

Waheguru Ji Ka Khalsa

ਦੇ ਦਰਸਨ ਕੀਨੇ ਬਿਦਾ, ਮੰਤ੍ਰ ਦਿਯੋ ਪ੍ਰਭੁ ਏਕ । ਕਹਤ ਖਾਲਸਾ ਖਾਲਸਾ, ਐਸੇ ਕਰਤ ਬਿਬੇਕ ॥੨੯॥੧੪੫॥

de darasan kīne bidā, mantr diyo prabh ek | kahat khālasā khālasā, aise karat bibek |29|145|

Giving them his darshan he sent them forth, and gave the one mantra; saying 'Khalsa, Khalsa,' so he gave them the discernment.

ਮੋਹਿ ਆਸਰਾ ਤਾਹਿ ਕੋ, ਐਸੇ ਸਮਰਥ ਸੋਇ । ਸਰਬ ਧਾਰਿ ਸਮਰਥ ਪ੍ਰਭੁ, ਤਾ ਬਿਨ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਇ ॥੩੦॥੧੪੬॥

moh āsarā tāh ko, aise samarath soi | sarab dhār samarath prabhu, tā bin avar na koi |30|146|

'My whole support is his — such is that Almighty One; the all-sustaining, all-powerful Lord — without him there is no other.'

ਕਿਯੋ ਜਦਿ ਬਚਨਿ ਸਤਿਗੁਰੁ ਕਾਰਨ ਕਰਨ, ਸਰਬ ਸੰਗਤਿ ਆਦਿ ਅੰਤ ਮੇਰਾ ਖਾਲਸਾ । ਮਾਨੇਗਾ ਹੁਕਮ ਸੋ ਤੋ ਹੋਵੈਗਾ ਸਿਖ ਸਹੀ, ਨਾ ਮਾਨੇਗਾ ਹੁਕਮ ਸੋ ਤੋ ਹੋਵੈਗਾ ਬਿਹਾਲਸਾ । ਪਾਂਚ ਕੀ ਕੁਸੰਗਤਿ ਤਜਿ ਸੰਗਤਿ ਸੋ ਪ੍ਰੀਤਿ ਕਰੇ, ਦਯਾ ਔਰ ਧਰਮ ਧਾਰਿ ਤਿਆਗੇ ਸਬ ਲਾਲਸਾ । ਹੁਕਾ ਨਾ ਪੀਵੈ, ਸੀਸ ਦਾੜੀ ਨਾ ਮੁੰਡਾਵੈ, ਸੋ ਤੋ ਵਾਹਗੁਰੂ ਵਾਹਗੁਰੂ ਵਾਹਗੁਰੂ ਜੀ ਕਾ ਖਾਲਸਾ ॥੩੧॥੧੪੭॥

kiyo jad bachan satigur kāran karana, sarab saṅgat ād ant merā khālasā | mānegā hukam so to hovaigā sikh sahī, nā mānegā hukam so to hovaigā bihālasā | pāñch kī kusaṅgat taj saṅgat so prīt kare, dayā aur dharam dhār tiāge sab lālasā | hukā nā pīvai, sīs dāṛī nā muṇḍāvai, so to vāhagurū vāhagurū vāhagurū jī kā khālasā |31|147|

When the True Guru, the cause of causes, spoke: 'All the sangat, from first to last, is my Khalsa. Whoever accepts the command is a true Sikh; whoever accepts it not shall be undone. Forsaking the ill-company of the five, he loves the true sangat; holding to compassion and dharma, he lets go of all craving. He drinks no hookah, shaves not his head or beard — he is the Khalsa of Waheguru, Waheguru, Waheguru Ji.'

ਕਰਨਹਾਰ ਕਰਤਾਰ ਹੁਕਮ ਕਰਤੇ ਕੀਆ । ਕਰ ਮਸੰਦ ਸਭਿ ਦੂਰਿ ਖਾਲਸਾ ਕਰਿ ਲੀਆ । ਮਾਨਹਿ ਸੋ ਪ੍ਰਵਾਨ ਸੁਫਲ ਤਿਨ ਕਾ ਜੀਆ । ਉਨ ਤੋਰੀ ਜਮ ਕੀ ਫਾਸ, ਨਾਮ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀਆ । ਜੀ, ਜੋ ਤੂ ਕਰਹਿ ਸੁ ਹੋਇ, ਕੀਆ ਸੋਈ ਥੀਆ ॥੩੨॥੧੪੮॥

The Doer-Creator gave the command; removing all the masands, he made them Khalsa. Those who accept are approved, and fruitful is their life. They broke the noose of Death and drank the nectar of the Name. Lord, whatever you do comes to be; what you willed, that alone came to pass.

ਖਾਂਡੇ ਕੀ ਪਾਹੁਲ ਦਈ, ਕਰਨਹਾਰ ਪ੍ਰਭੁ ਸੋਇ । ਕਿਯੋ ਦਸੋ ਦਿਸ ਖਾਲਸਾ, ਤਾ ਬਿਨ ਅਵਰ ਨ ਕੋਇ ॥੩੩॥੧੪੯॥

khāṇḍe kī pāhul daī, karanahār prabh soi | kiyo daso dis khālasā, tā bin avar na koi |33|149|

He gave the pahul of the khanda — the nectar stirred with the double-edged sword — that all-doing Lord; he raised the Khalsa in all ten directions; without him there is no other.

ਦੇਹ ਖਾਂਡੇ ਕੀ ਪਾਹੁਲ ਤੇਜ ਬਢਾਇਆ । ਜੋਰਾਵਰ ਕਰਿ ਸਿੰਘ ਹੁਕਮ ਵਰਤਾਇਆ । ਜਿਹ ਮਸਤਕਿ ਸੰਜੋਗ ਤਿਨੀ ਕਮਾਇਆ । ਇਕ ਭੂਲੇ ਭਰਮ ਗਵਾਰ, ਮਰਮ ਨ ਪਾਇਆ । ਜੀ, ਉਨ ਕੇ ਕਛੁ ਨਾ ਹਾਥ, ਧੁਰੋਂ ਫੁਰਮਾਇਆ ॥੩੪॥੧੫੦॥

Giving the pahul of the khanda he raised their inner fire, and making them mighty Singhs — lions — he spread his command. Those whose brows bore the union earned it; while some, fools lost in delusion, found not the mystery. Lord, nothing is in their hands — it is ordained from the Primal Source.

Your Command Is All Truth

ਦੂਤਨ ਕੋ ਸੰਗਿ ਸਾਥਿ ਤਜਿ, ਦੁਰਮਤਿ ਦੇਹੁ ਜਲਾਇ । ਹੁਕਮ ਤੇਰਾ ਸਬ ਸਤਿ ਹੈ, ਮਾਨਹਿ ਨਰਕ ਨ ਜਾਇ ॥੩੫॥੧੫੧॥

dūtan ko saṅg sāth taji, duramat dehu jalāi | hukam terā sab sat hai, mānah narak na jāi |35|151|

'Forsake the company of the wicked; burn away evil-mindedness. Your command is all truth; whoever obeys it goes not into darkness.'

ਸਿਰ ਗੁੰਮਨ ਕੇ ਮਰਨੇ ਪਰਨੇ ਨਾਹੀਂ ਜਾਈਐ । ਪਾਂਚਨ ਕੇ ਸੰਗਿ ਸਾਥਿ ਨੇਹੁ ਨਹੀਂ ਲਾਈਐ । ਤਜਿ ਪ੍ਰਪੰਚ ਬਿਕਾਰ ਦੁਰਤ ਜਲਾਈਐ । ਸਤ ਸੰਗਤਿ ਪ੍ਰਤਾਪ, ਨਰਕਿ ਨ ਜਾਈਐ । ਜੀ, ਹੁਕਮ ਤੇਰਾ ਸਬ ਸਚੁ, ਸਚੁ ਸੁਖਦਾਈਐ ॥੩੬॥੧੫੨॥

To the births and deaths of the shorn go not; with the five form no bond of love. Forsaking deceit and vice, burn away sin. By the glory of the true sangat, one is spared the pit. Lord, your command is all truth — truth, the giver of peace.

ਹੁਕਮ ਤੇਰਾ ਸਬ ਸਚੁ ਹੈ, ਸ੍ਰਾਮੀ ਸਿਰਜਨਹਾਰ । ਕੇਤੇ ਭੂਮਿ ਭੂਮਿ ਪਚਿ ਮੁਏ, ਨਹਿ ਪਾਵਤ ਬੀਚਾਰ ॥੩੭॥੧੫੩॥

hukam terā sab sach hai, srāmī sirajanahār | kete bhūm bhūm pach mue, nah pāvat bīchār |37|153|

Your command is all truth, O Master, O Creator; many wore themselves to death, land upon land, yet never found the understanding.

ਬਚਨ ਕੀਓ ਕਰਤਾਰ, ਖੁਰ ਨਹੀਂ ਲਾਈਐ । ਮਨ ਅੰਤਰਿ ਕਰਿ ਪ੍ਰੀਤਿ ਬਚਨਿ ਕਮਾਈਐ । ਮਾਤ ਪਿਤਾ ਮਰਿ ਜਾਇ ਨ ਭਦਰ ਕਰਾਈਐ । ਕੇਤੇ ਮਾਨਹਿ ਨਾਹਿ ਧੂਮ ਉਠਾਈਐ । ਜੀ, ਹੁਕਮ ਤੇਰਾ ਸਬ ਸਚੁ, ਸਚੁ ਮਨਾਈਐ ॥੩੮॥੧੫੪॥

The Creator-Guru spoke: 'Set no razor to the head. With love within the heart, live by the Word. If mother or father die, do not have the head shaved.' Many accept it not, and raise a clamour. Lord, your command is all truth; let truth be honoured.

ਸਤਿਗੁਰੁ ਕੋ ਉਪਦੇਸ ਸੁਨਿ, ਰਿਦੇ ਪ੍ਰੀਤਿ ਕਰਿ ਲੇਹੁ । ਭੇਟ ਕਾਰ ਗੁਰਦੇਵ ਕੀ ਅਵਰ ਹਾਥ ਨਹੀਂ ਦੇਹ ॥੩੯॥੧੫੫॥

satigur ko upades suni, ride prīt kar lehu | bheṭ kār guradev kī avar hāth nahīn deh |39|155|

Hear the True Guru's teaching and take its love into your heart; the offering and service of the Guru — give it into no other hand.

ਕਰਨਹਾਰ ਕੀ ਭੇਟ ਕਿਸੈ ਨਹਿ ਦੀਜੀਐ । ਸਤਿਗੁਰ ਕੋ ਉਪਦੇਸ ਸਤਿ ਕਰਿ ਲੀਜੀਐ । ਸਤਿ ਸੰਗਤਿ ਮੈ ਬੈਠਿ ਹਰਿ ਗੁਨ ਗਾਈਐ । ਪੂਰਨ ਹੋਵੈ ਭਾਗ ਤਬ ਹੀ ਪਾਈਐ । ਜੀ, ਖਾਲਸੇ ਕੀ ਅਰਦਾਸ, ਨਾਮ ਜਪਾਈਐ ॥੪੦॥੧੫੬॥

Give the Creator-Guru's offering to no one else; take the True Guru's teaching for truth. Sitting in the true sangat, sing the Lord's praises; only when one's fortune is full is it found. Lord, this is the Khalsa's prayer: set them to chant your Name.

ਏਕ ਸਿਖ ਸਨਮੁਖ ਕੀਏ, ਏਕ ਨ ਮਾਨਹਿ ਸੋਇ । ਜੋ ਨਰ ਸਿਮਰੈ ਪ੍ਰੀਤਿ ਕਰਿ, ਤਾ ਸਮਾਨ ਨਹੀਂ ਕੋਇ ॥੪੧॥੧੫੭॥

ek sikh sanamukh kīe, ek na mānah soi | jo nar simarai prīt kari, tā samān nahīn koi |41|157|

Some Sikhs turned to face the Guru, obedient; and some accepted not. The one who remembers the Name in love — none is his equal.

ਹੁਕਮੁ ਤੇਰਾ ਸਭ ਸਚੁ, ਸਚੁ ਬਨਵਾਰੀਆ । ਇਕ ਧਰੀਏ ਇਕ ਖਾਲਸਾ ਆਪੇ ਧਾਰੀਆ । ਇਕ ਮਾਨਹਿ ਇਕਿ ਮੰਨਹਿ ਨਹੀਂ ਗਵਾਰੀਆ । ਉਇ ਬਧੇ ਜਮ ਦੁਆਰ ਕਰਹਿ ਪੁਕਾਰੀਆ । ਜੀ, ਜੋ ਤੂ ਕਰਹਿ ਸੁ ਹੋਇ, ਸਚੁ ਸਿਰਜਨ ਹਾਰੀਆ ॥੪੨॥੧੫੮॥

Your command is all truth, truth, O Lord. Some are unbelievers, and some he himself made Khalsa. Some obey; some fools obey not, and are bound at Death's door, and cry out. Lord, whatever you do comes to be, O true Creator.

ਉਇ ਦੁਨਿਯਾ ਰੰਗਿ ਰਚਿ ਰਹੇ, ਜਗ ਸੋ ਅਤਿ ਡਰ ਪਾਇ । ਜੋ ਜਗ ਕਹਜੋ ਸੁ ਉਨ ਕਿਯੋ, ਗੁਰੁ ਕੇ ਬਚਨ ਭੁਲਾਇ ॥੪੩॥੧੫੯॥

ui duniyā raṅg rach rahe, jag so at ḍar pāi | jo jag kahajo su un kiyo, gur ke bachan bhulāi |43|159|

They stay steeped in the world's colours, in great dread of the world; whatever the world said, that they did, forgetting the Guru's words.

ਜੋ ਭੂਲੇ ਗੁਰਦੁਆਰ, ਬਾਉ ਨ ਪਾਇਆ । ਮਾਯਾ ਮੋਹ ਬਿਕਾਰ, ਮੂੜੁ ਲਪਟਾਇਆ । ਕਰਿ ਬਿਖਿਯਨ ਸੋ ਪ੍ਰੀਤਿ ਜਨਮ ਗਵਾਇਆ । ਹੈ ਦੁਨੀਆ ਖਿਨ ਏਕ ਬਿਖੁ ਕੀ ਛਾਇਆ । ਜੀ, ਮੂਰਖ ਮਨਿ ਅਗਜਾਨ, ਨਜਰਿ ਨ ਆਇਆ ॥੪੪॥੧੬੦॥

Those who forgot the Guru's door found no true direction; the fool clung fast to maya, attachment and vice. Loving poisons, he wasted his birth. The world is but a moment's shadow of poison; the ignorant fool, with his unknowing mind, never saw it.

ਜਿਹ ਜਨ ਉਪਜਤ ਨਾਮ ਧੁਨਿ, ਤਿਹ ਜਨ ਨਿਰਮਲ ਰੀਤਿ । ਭਜਿ ਗੋਬਿੰਦ ਭਏ ਖਾਲਸਾ, ਜਿਨ ਅੰਤਰਿ ਪਰਤੀਤ ॥੪੫॥੧੬੧॥

jih jan upajat nām dhuni, tih jan niramal rīt | bhaj gobind bhae khālasā, jin antar paratīt |45|161|

In whom the melody of the Name wells up, that one's way is spotless; meditating on Gobind they became Khalsa — those with faith within.

ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਪਰਮੇਸਰ ਗੁਰੁ ਗੋਬਿੰਦ ਹੈ । ਸਰਬ ਘਟਾ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲ ਕਰਤ ਆਨੰਦ ਹੈ । ਸਿਮਰਤ ਨਾਮ ਪੁਨੀਤ ਟੂਟਤ ਫੰਦ ਹੈ । ਭਏ ਖਾਲਸਾ ਸੋਇ ਛੋਡਿ ਮਸੰਦ ਹੈ । ਜੀ, ਪ੍ਰਗਟ ਭਏ ਚਹੁੰ ਓਰ ਸੂਰਜੋ ਚੰਦ ਹੈ ॥੪੬॥੧੬੨॥

The Supreme Brahm, the Supreme Lord, is Guru Gobind, cherishing every heart in bliss. Remembering the sacred Name, the noose breaks. They became Khalsa, forsaking the masand; and, Lord, they shone forth on all four sides like the sun and the moon.

The Faithful and the Faithless

ਏਕ ਪ੍ਰਗਟ ਖਾਲਸ ਭਏ, ਏਕਨ ਕੀ ਯਹ ਰੀਤਿ । ਅੰਧ ਕੂਪ ਮਹਿ ਪਚਿ ਰਹੇ, ਨਾਹਿ ਤਾਹਿ ਸੋ ਪ੍ਰੀਤਿ ॥੪੭॥੧੬੩॥

ek pragaṭ khālas bhae, ekan kī yah rīt | andh kūp mah pach rahe, nāh tāh so prīt |47|163|

Some became manifest Khalsa; such is the way of these. Others wear themselves out in the dark pit, having no love for him.

ਅੰਧ ਕੂਪ ਮੈ ਮੂੜੁ ਗਿਆਨ ਨ ਪਾਇਓ । ਸੰਤ ਜਨਾ ਸੋ ਨੇਹੁ ਨੈਕ ਨਹੀਂ ਲਾਇਓ । ਮਾਯਾ ਮੋਹ ਬਿਕਾਰ ਤਾਹਿ ਲਪਟਾਇਓ । ਮਨ ਅੰਤਰਿ ਕਰਿ ਪ੍ਰੀਤਿ ਨਾਮ ਨ ਗਾਇਓ । ਜੀ, ਜੋ ਕਛੁ ਭਈ ਰਜਾਇ, ਤਿਤੇ ਵਲਿ ਲਾਇਓ ॥੪੮॥੧੬੪॥

In the dark pit the fool found no wisdom; he formed not the least love for the saints. Maya and attachment and vice clung to him; with no love in his heart, he sang not the Name. Lord, whatever your will was, in that direction he was turned.

ਜਿਨ ਕੇ ਮਨ ਮੈ ਭਾਵ ਨਹਿ, ਰਚੈ ਪ੍ਰਪੰਚ ਬਿਕਾਰ । ਸੰਤ ਸਭਾ ਮਿਲਤੇ ਨਹੀਂ, ਕਜਾ ਜਾਨਹਿ ਬੀਚਾਰ ॥੪੯॥੧੬੫॥

jin ke man mai bhāv nahi, rachai prapañch bikār | sant sabhā milate nahīn, kajā jānah bīchār |49|165|

Those in whose minds there is no devotion, caught up in deceit and vice — they never join the saints' assembly; how should they know reflection?

ਹਰਿ ਕੋ ਨਾਮ ਬਿਸਾਰਿ ਪਰੇ ਮਝਿ ਧਾਰਿਆ । ਮਨ ਅੰਤਰਿ ਕਰਿ ਪ੍ਰੀਤਿ ਨ ਨਾਮ ਚਿਤਾਰਿਆ । ਭੂਲੇ ਜਗ ਕੀ ਕਾਨਿ ਜਨਮ ਸਬ ਹਾਰਿਆ । ਜਿਨ ਜਪਿਆ ਕਰਤਾਰ ਤਿਨਹਿ ਉਧਾਰਿਆ । ਜੀ, ਖਾਲਸਾ ਸਰਨਿ ਦੁਆਰ, ਕਰੋ ਨਿਸਤਾਰਿਆ ॥੫੦॥੧੬੬॥

Forgetting the Lord's Name, they fell into the whirlpool; with no love in the heart, they never recalled the Name. Lost in fear of the world's opinion, they lost their whole birth. Those who meditated on the Creator, them he saved. Lord, the Khalsa at your refuge-door — grant them deliverance.

ਜੋ ਕਰਤਾ ਸਬ ਸ੍ਰਿਸਟਿ ਕੋ, ਤਾਹਿ ਸਦਾ ਮਨਿ ਜਾਪ । ਦੁਰਤਿ ਮਿਟੈ, ਹਉਮੈ ਛੂਟੈ, ਸੰਤ ਜਨਾ ਪ੍ਰਤਾਪ ॥੫੧॥੧੬੭॥

jo karatā sab srisaṭ ko, tāh sadā man jāp | durat miṭai, haumai chhūṭai, sant janā pratāp |51|167|

The Creator of all creation — ever meditate on him within; sin is erased, ego released, by the glory of the saints.

ਸੰਤ ਜਨਾ ਪ੍ਰਤਾਪ, ਦੁਰਤ ਮਿਟਾਵਣੀ । ਮਨ ਬਚ ਕਰਿ ਗੋਬਿੰਦ ਸੋਭਾ ਗਾਵਣੀ । ਸੇਵਾ ਸੁਫਲ ਅਨੂਪ, ਜੋ ਤੁਧੁ ਭਾਵਣੀ । ਤੇਰੀ ਉਪਮਾ ਅਪਰ ਅਪਾਰ, ਬਹੁਤ ਸੁਹਾਵਣੀ । ਤੇਰੀ ਗਤਿ ਮਿਤਿ ਲਖੀ ਨ ਜਾਇ, ਚਰਨ ਲਿਵ ਲਾਵਣੀ ॥੫੨॥੧੬੮॥

By the glory of the saints, sin is wiped away. With mind and word, sing Gobind's praise. Service is fruitful and beyond compare, when it pleases you. Your praise is beyond all bound, most beautiful. Your state and measure cannot be known — let me fix my love upon your feet.

ਮਰਿ ਮਰਿ ਜਨਮਹਿ ਅਨਿਕ ਬਾਰ, ਚਉਰਾਸੀ ਬਿਉਹਾਰ । ਬਿਨ ਗੁਰ ਠਉਰ ਨ ਪਾਵਈ, ਦੇਖਉ ਰਿਦੈ ਬਿਚਾਰ ॥੫੩॥੧੬੯॥

mar mar janamah anik bāra, chaurāsī biuhār | bin gur ṭhaur na pāvaī, dekhau ridai bichār |53|169|

Dying and dying, born again countless times — such is the round of the eighty-four lakh forms of life; without the Guru no resting-place is found: look, and reflect within your heart.

ਜੋ ਗੁਰ ਤੇ ਬੇਮੁਖ ਭਏ, ਤਿਨ ਠਉਰ ਨ ਕੋਈ । ਮਰਿ ਮਰਿ ਜਨਮਹਿ ਅਨਿਕ ਬਾਰ, ਤਿਨ ਗਤਿ ਨਹੀਂ ਹੋਈ । ਚਉਰਾਸੀ ਮੈ ਭਰਮਤੇ ਪਾਵਤ ਦੁੱਖ ਸੋਈ । ਦੁਨੀਆ ਕੈ ਰੰਗਿ ਰਚਿ ਰਹੈ ਮੂਰਖ ਹੈ ਸੋਈ । ਜੀ, ਉਨ ਹਰਿਨਾਮੁ ਨ ਪਾਇਓ, ਖਟੈ ਸੋ ਖੋਈ ॥੫੪॥੧੭੦॥

Those who turned their face from the Guru find no resting-place; dying and dying, born countless times, they find no release. Wandering through the eighty-four, they suffer pain; absorbed in the world's colours, such a one is a fool. Lord, they never gained the Lord's Name; what they earned, they lost.

ਅੰਚਰ ਗਹਿ ਸਤਿਸੰਗ ਕੋ, ਤਜਿ ਪ੍ਰਪੰਚ ਬਿਕਾਰ । ਦਿਵਸ ਰੈਨ ਬੀਚਾਰੀਐ, ਮਨ ਤੇ ਦੁਬਿਧਾ ਟਾਰ ॥੫੫॥੧੭੧॥

añchar gah satisaṅg ko, taj prapañch bikār | divas rain bīchārīai, man te dubidhā ṭār |55|171|

Grasp the hem of the true sangat; forsake deceit and vice. Day and night reflect, and cast all wavering from the mind.

ਬਿਸਿਅਰ ਦੁੱਧ ਪਿਆਈਐ, ਓਹੁ ਬਿਖ ਨਹੀਂ ਛੋਰੈ । ਗਰਦਭ ਸੁਗੰਧਿ ਲਗਾਈਐ, ਭੁਇ ਸੁਤਾ ਲੋਰੈ । ਤੁੱਮਾ ਹੋਇ ਨ ਮਿੱਠੜਾ, ਜੇ ਖੰਡ ਪਰੋਰੈ । ਸੁਾਨ ਪੂਛ ਟੇਢੀ ਰਹੈ, ਕਛੁ ਹੇਤ ਨ ਹੋਰੈ । ਜੀ, ਤਿਉ ਕਪਟੀ ਹੋਇ ਖਾਲਸਾ, ਸਤਿਸੰਗਿ ਨ ਲੋਰੈ ॥੫੬॥੧੭੨॥

Feed a snake milk, and it gives up not its venom. Perfume a donkey, and it still seeks the dust to roll in. The bitter colocynth turns not sweet, though you boil it in sugar. A dog's tail stays crooked, and no love will straighten it. So, Lord, a deceitful heart, even made Khalsa in name, never longs for the true sangat.

ਤੇ ਨਰ ਉੱਧਰ ਪਾਈਅਹਿ, ਜੋ ਮਨ ਮਹਿ ਗਰਬਾਹਿ । ਜਿਨ ਕੇ ਮਨ ਮੈ ਭੈ ਨਹੀਂ, ਅੰਧੇ ਅੰਧ ਕਮਾਹਿ ॥੫੭॥੧੭੩॥

te nar uddhar pāīahi, jo man mah garabāh | jin ke man mai bhai nahīn, andhe andh kamāh |57|173|

Those men are turned aside from deliverance who nurse pride within; in whose hearts there is no awe of God — blind, they earn only blindness.

ਸਤਿ ਸੰਗਤਿ ਮੂਲ ਨ ਜਾਨਨੀ, ਗਿਆਨ ਹੋਰੁ ਕਮਾਇਆ । ਉਇ ਸਤਿ ਸੰਗਤਿ ਸੋ ਨਾ ਡਰਹਿ, ਉਨ ਮਨ ਗਰਬਾਇਆ । ਜੋ ਸਤਿ ਸੰਗਤਿ ਨਾ ਮਿਲਹਿ, ਉਨ ਜਨਮ ਗਵਾਇਆ । ਹੁਕਮੁ ਨ ਮਾਨਹਿ ਖਸਮ ਕਾ, ਜਿਨਿ ਰਾਹੁ ਬਤਾਇਆ । ਜੀ, ਉਇ ਕਪਟੀ ਹੋਇ ਨ ਖਾਲਸਾ, ਕੇਤਾ ਸਮਝਾਇਆ ॥੫੮॥੧੭੪॥

They know not the root of the true sangat; they practise some wisdom of their own. They fear not the true sangat; their minds are proud. Those who join not the true sangat waste their birth. They heed not the command of the Master who showed them the way. Lord, the deceitful never become Khalsa, however much they are taught.

ਅਨਿਕ ਜਤਨ ਕਰਿ ਬਾਰਿ ਬਾਰਿ, ਬਿਨ ਸਤਿਸੰਗ ਮਿਲਾਪ । ਚੌਰਾਸੀ ਫਿਰ ਫਿਰ ਪਰਤ, ਮਿਟਤ ਨ ਹਿ ਸੰਤਾਪ ॥੫੯॥੧੭੫॥

anik jatan kar bār bāri, bin satisaṅg milāp | chaurāsī phir phir parata, miṭat na hi santāp |59|175|

Try as one may, again and again, without the union of the true sangat one falls again and again into the eighty-four, and the sorrow is never erased.

ਕੁੱਨੇ ਦੇ ਵਿਚ ਪਾਇ ਕੇ ਦਿੱਚੇ ਅੱਗ ਜਲਾਇ । ਕੋਰੜ ਮੋਠ ਨ ਸਿੱਜਈ, ਕੇਤਾ ਕਰੇ ਉਪਾਇ । ਤਿਉ ਕਪਟੀ ਸੰਗਤਿ ਨਾ ਰਲਹਿ, ਉਨ ਬੋਲਿਆ ਕਛੁ ਨ ਸੁਖਾਇ । ਉਸ ਸਿਰ ਮਿਲਨੁ ਨ ਲਿਖਿਓ, ਭੰਬਲ ਭੁਸੇ ਖਾਇ । ਜੀ, ਜੇ ਸਤਿਗੁਰੁ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੇ, ਤਾ ਕਿਛੁ ਕਹੀ ਨ ਜਾਇ ॥੬੦॥੧੭੬॥

Put it in a pot and light a fire beneath — the hard bean will not soften, however much you try. So the deceitful never blends into the sangat; nothing he says gives comfort. On his brow union was never written; he wanders confused and lost. Yet, Lord, if the True Guru shows his grace, then no more need be said — for then all is possible.

ਖੋਜਤ ਕੋਟਿ ਅਨੇਕ ਜਨ, ਸੋਭਾ ਅਪਰ ਅਪਾਰ । ਰਚਿ ਰਚਨਾ ਜਿਨਿ ਸਬ ਕਿਯੋ, ਸੋ ਜਾਨੈ ਕਰਤਾਰ ॥੬੧॥੧੭੭॥

khojat koṭ anek jana, sobhā apar apār | rach rachanā jin sab kiyo, so jānai karatār |61|177|

Crores of people search; his glory is beyond all bound. He who fashioned the whole of creation — that Creator alone knows himself.

A Hymn to the Boundless Creator

ਤੂ ਏਕੋ ਨਾਮ ਅਨੇਕ, ਅੰਤ ਨ ਪਾਈਐ । ਕਰਿ ਸੰਤਨ ਸੋ ਪ੍ਰੀਤਿ, ਭ੍ਰਮ ਚੁਕਾਈਐ । ਤਾ ਕੋ ਨਾਮ ਬਿਸਾਰ, ਅਉਰ ਕਿਤ ਜਾਈਐ । ਬਹੁ ਬਿਅੰਤ ਕਰਿਤਾਰ, ਰੈਨਿ ਦਿਨ ਗਾਈਐ । ਜੀ, ਖਾਲਸ ਕੀ ਅਰਦਾਸ, ਚਰਨੀ ਲਾਈਐ ॥੬੨॥੧੭੮॥

You are One, and your Names are many; your end is never found. Love the saints, and cast off all doubt. Forgetting his Name, where else would one go? The boundless Creator — sing him night and day. Lord, this is the Khalsa's prayer: keep me at your feet.

ਮੋਹਿ ਆਸਰੋ ਤਾਹਿ ਕੋ, ਐਸੇ ਸਮਰਥ ਸੋਇ । ਸਰਬ ਧਾਰ ਸਮਰਥ ਪ੍ਰਭੁ, ਤਾ ਬਿਨ ਅਵਰ ਨ ਕੋਇ ॥੬੩॥੧੭੯॥

moh āsaro tāh ko, aise samarath soi | sarab dhār samarath prabhu, tā bin avar na koi |63|179|

My whole support is his — such is that Almighty One; the all-sustaining, all-powerful Lord — without him there is no other.

ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਗੋਬਿੰਦ, ਨਾਮ ਕੀਨੋ ਮਯਾ । ਉਹ ਬਡਭਾਗੀ ਜੁਗ ਮਾਹਿ, ਨਾਮ ਜਿਨਿ ਜਪਿ ਲਯਾ । ਬਿਨਸੇ ਸਗਲ ਕਲੇਸ, ਕੂੜ ਤਨ ਤੇ ਗਯਾ । ਨਿਰਮਲ ਭਏ ਸਰੀਰ, ਜੀਵ ਮੈ ਭਉ ਭਯਾ । ਜੀ, ਸੋ ਜਨ ਤਜਿ ਅਭਿਮਾਨ, ਸੰਤ ਸਰਨੀ ਪਯਾ ॥੬੪॥੧੮੦॥

Gobind showed his grace and gave the gift of the Name. Blessed in this age is the one who has chanted it. All sorrows were destroyed, and falsehood left the body. The body grew pure, and awe of God arose in the soul. Lord, that person forsook his pride and fell at the saints' refuge.

ਕਰਿ ਕ੍ਰਿਪਾ ਪ੍ਰਭੁ ਆਪਨੀ, ਪੁਰ ਹੀ ਲਏ ਮਿਲਾਇ । ਜੋ ਧੁਰਿ ਮਿਲੇ ਸੋ ਮਿਲਿ ਰਹੇ, ਕਹੀ ਕਹਨ ਨਹਿ ਜਾਇ ॥੬੫॥੧੮੧॥

kar kripā prabh āpanī, pur hī lae milāi | jo dhur mile so mil rahe, kahī kahan nah jāi |65|181|

Showing his own grace, the Lord drew them into his presence; those united from the Primal Source stay united — it cannot be told.

ਇਕਨੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਧਾਰਿ, ਬਖਸਿ ਮਿਲਾਇਆ । ਇਕਨੀ ਭਰਮ ਭੁਲਾਇ, ਉਤਰ ਪਾਇਆ । ਏਕ ਪਏ ਅਸਗਾਹਿ, ਕੂੜ ਕਮਾਇਆ । ਇਕਨੀ ਦਿੱਤੋ ਨਾਮੁ, ਹੁਕਮੁ ਮਨਾਇਆ । ਜੀ, ਏਕ ਰਹੇ ਦਰਬਾਰ, ਜਾ ਤੁਧ ਭਾਇਆ ॥੬੬॥੧੮੨॥

On some he showed grace, and forgave and united them; some he let wander in doubt, and cast them out. Some fell into the fathomless deep, earning only falsehood. To some he gave the Name and made them obey his command. Lord, some remained at your court, as it pleased you.

ਆਦਿ ਅੰਤ ਤਿਹ ਪੁਰਖ ਕੀ, ਨਉਤਨ ਕਥਾ ਅਪਾਰ । ਬਰਨਿ ਬਰਨਿ ਥਕਿ ਥਕਿ ਰਹੇ, ਕੋਊ ਨ ਪਾਵਤ ਪਾਰ ॥੬੭॥੧੮੩॥

ād ant tih purakh kī, nautan kathā apār | baran baran thak thak rahe, koū na pāvat pār |67|183|

The beginning and end of that Person, his ever-fresh tale, is boundless; poets telling and telling grow weary, yet none finds its far shore.

ਤੂ ਸਚਾ ਕਰਤਾਰ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਅੰਤ ਨ ਪਾਰਾ । ਪ੍ਰਿਤਪਾਲਕ ਸੰਸਾਰ ਕੋ, ਸਚੁ ਸਿਰਜਨਹਾਰਾ । ਜਿਨ ਤੂ ਸਿਮਰਿਓ ਅੰਤ ਬਾਰ, ਤਿਸ ਪਾਰ ਉਤਾਰਾ । ਰਚਿ ਰਚਨਾ ਕਲ ਧਾਰੀਆ ਬਹੁ ਬਿਧਿ ਬਿਸਤਾਰਾ । ਜੀ, ਲੀਲਾ ਲਖੀ ਨ ਜਾਇ ਕਿਛੁ, ਤੂ ਕਰਨੇਹਾਰਾ ॥੬੮॥੧੮੪॥

You are the true Creator; your end and limit are never found. Cherisher of the world, the true Creator. Whoever remembered you at the last hour, him you ferried across. Fashioning creation, you held it all by your power, spread in countless ways. Lord, your play cannot be known at all — you are the Doer of all.

ਨਾਹਿ ਨ ਅੰਤ ਬਿਅੰਤ ਪ੍ਰਭੁ, ਉਪਮਾ ਅਪਰ ਅਪਾਰ । ਰਮਿ ਰਹਿਓ ਸਬ ਸ੍ਰਿਸਟਿ ਮਹਿ, ਕਹਤ ਬਿਚਾਰਿ ਬਿਚਾਰ ॥੬੯॥੧੮੫॥

nāh na ant biant prabhu, upamā apar apār | ram rahio sab srisaṭ mahi, kahat bichār bichār |69|185|

The boundless Lord has no end; his praise is beyond all bound. He pervades the whole of creation — so say it, reflecting again and again.

ਸਰਬ ਨਿਰੰਤਰਿ ਆਪਿ, ਏਕੋ ਹੈ ਧਨੀ । ਤੇਰੀ ਉਪਮਾ ਅਪਰ ਅਪਾਰ, ਸਚੁ ਸੋਭਾ ਬਨੀ । ਤੁਹਿ ਸਿਮਰੈ ਸੰਤ ਅਨੇਕ, ਗਣਤੀ ਕਿਆ ਗਨੀ । ਪਰੇ ਸਰਨਿ ਦਰਬਾਰਿ ਛੋਡਿ ਮਨ ਤੇ ਮਨੀ । ਜੀ, ਤੂ ਏਕੋ ਨਾਮੁ ਅਨੇਕ ਸ੍ਰਿਸਟਿ ਸਿਮਰੈ ਘਨੀ ॥੭੦॥੧੮੬॥

Present within all things, you alone are the Master. Your praise is beyond all bound, your glory truly made. Countless saints remember you — how could their number be told? They fell at your refuge-court, casting all pride from the mind. Lord, you are One, your Names many; much of creation remembers you.

ਕਿਉ ਸਹੀਐ ਜਮ ਤ੍ਰਾਸ, ਜੋ ਜਪੀਐ ਕਰਤਾਰ ਗੁਨਿ । ਮੁਕਤ ਭਏ ਨਰ ਸੋਇ, ਜਿਨ ਅੰਤਰ ਭਈ ਏਕ ਧੁਨਿ ॥੭੧॥੧੮੭॥

kiu sahīai jam trāsa, jo japīai karatār gun | mukat bhae nar soi, jin antar bhaī ek dhun |71|187|

Why suffer the dread of Death, if one meditates on the Creator's virtues? Those men were set free in whom the one melody arose within.

ਜਹਾਂ ਦੂਤਨ ਕੋ ਤ੍ਰਾਸ, ਪਰਤ ਜਮਜਾਲ ਸਾ । ਸਾਚਾ ਨਾਮ ਪੁਨੀਤ ਓਟ ਭਈ ਢਾਲ ਸਾ । ਬਿਨਸੈ ਸਗਲ ਕਲੇਸ ਗਯੋ ਜੰਜਾਲ ਸਾ । ਚੁਕਜੋ ਆਵਨ ਜਾਨ, ਮਿਟੀ ਸਬ ਲਾਲਸਾ । ਜੀ, ਖਾਲਸ ਜਪਿ ਗੋਬਿੰਦ, ਭਯੋ ਹੈ ਖਾਲਸਾ ॥੭੨॥੧੮੮॥

Where the wicked feel dread, where Death's net falls — the true and sacred Name became a shield and a shelter. All sorrows are destroyed, the entanglement gone; coming and going ceased, and every craving erased. Lord, meditating on Gobind, the pure one has become Khalsa.

Behold the Khalsa

ਹੋ ਕੈ ਉਦਾਸ । ਖਾਲਸ ਪ੍ਰਗਾਸ । ਅਪਰੇ ਅਪਾਰ । ਸੰਭਾਰ ਵਾਰ ॥੭੩॥੧੮੯॥

Grown free of the world, the pure Khalsa shines forth — boundless, beyond measure — and the Guru set it going.

ਗੁਰਬਚਨ ਕੀਨ । ਸੁਨ ਸਬਨ ਲੀਨ । ਰਿਦ ਮਾਹਿ ਧਾਰਿ । ਕੀਨੋ ਬਿਚਾਰ ॥੭੪॥੧੯੦॥

The Guru gave his Word; all heard it and took it in; holding it in the heart, they reflected upon it.

ਤਜੀਐ ਮਸੰਦ । ਸਬ ਤੋਰ ਫੰਦ । ਤਜਿ ਪੰਚ ਸੰਗਿ । ਰਚਿ ਏਕ ਰੰਗ ॥੭੫॥੧੯੧॥

Forsake the masands, and break every snare; forsake the company of the five, and be dyed in the one colour of the Lord.

ਖਾਲਸ ਸਰੂਪ । ਅਨੂਪ ਰੂਪ । ਗਹਿ ਤੇਗ ਲੀਨ । ਅਤਿ ਜੁੱਧ ਕੌਨ ॥੭੬॥੧੯੨॥

The Khalsa's form — a matchless form; the sword in its grip — who is its equal in mighty battle?

ਕੇਤੇ ਡਕਾਰ । ਤਾ ਕੋ ਬਿਥਾਰ । ਜੋਧਾ ਅਪਾਰ । ਕਰਿ ਜੁੱਧ ਸਾਰ ॥੭੭॥੧੯੩॥

How many raise the war-cry! how vast their spread — boundless warriors, waging the war of steel.

ਬਿਬੇਕੰ ਬਿਚਾਰ । ਤਨਖਾਹ ਧਾਰ । ਬਸੁਧਾ ਸੁਧਾਰ । ਕਰਿ ਜਗਤ ਸਾਰ ॥੭੮॥੧੯੪॥

With discernment and reflection, holding to the discipline, they reform the earth and set the world aright.

ਪਾਸਾ ਸੁਧਾਰ । ਖੇਲੇ ਖਿਲਾਰ । ਨਗਰੇ ਅਪਾਰ । ਤਿਨ ਕੇ ਮਝਾਰ ॥੭੯॥੧੯੫॥

Setting the dice aright, the Player plays his game; and within them lie cities without number.

ਅਨੰਦ ਰੂਪ । ਸੁੰਦਰ ਸਰੂਪ । ਐਸੇ ਨਿਹਾਰ । ਗੁਰੁ ਕੇਸ ਧਾਰ ॥੮੦॥੧੯੬॥

The very form of bliss, of beautiful form — behold him so: the Guru who keeps the unshorn kesh, Gobind Singh.

ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੁ ਸੋਭਾ ਗ੍ਰੰਥ ਬਚਨ ਪ੍ਰਗਾਸ ਬਰਨਨੰ ਪੰਚਮੋ ਧਿਆਇ ਸੰਪੂਰਨਮਸਤੁ ਸੁਭਮਸਤੁ ॥੫॥ Here ends the fifth chapter of the book Sri Gur Sobha — the Telling of the Shining Forth of the Word. May it be complete; may it be blessed.